[Yaoi] Money Addict ผมมีค่า ต้องกล้าจ่าย! [Boy's Love]

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 21 วางใจ...วางกาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53,735
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 650 ครั้ง
    7 ธ.ค. 60


ตอนที่ 21 วางใจ...วางกาย

 

 

 

ไค

 

            ซ่า...ซ่า...ซ่า...

 

            ผมนั่งฟังเสียงสายน้ำที่ไหลกระทบพื้นห้องน้ำด้วยท่าทางนิ่งสงบ แต่ภายในใจกลับเดือดดาลเหมือนนั่งอยู่กลางภูเขาไฟที่พร้อมจะปะทุ ในหัวมีเพียงภาพของเด็กคนนั้นที่ผมอยากจะปกป้อง อยากจะดูแล อยากจะทะนุถนอมเอาไว้กำลังยืนร้องไห้เพราไอ้ระยำตัวหนึ่ง

 

            ผมเข้าใจคำด่านี้ก็วันนี้ วันที่ผมอยากจะฆ่ามันให้ตายคามือ!

 

            วินาทีที่ผมเห็นภาพนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างในหัวมันขาวโพลนไปหมด เหมือนกับลูกโป่งที่ถูกอัดก๊าซจนแตก ร่างกายผมไปไวกว่าสมอง ผมต่อยมัน เตะมัน ทั้งที่ชีวิตนี้ไม่ใช่คนชอบใช้ความรุนแรง ผมไม่เคยไปมีเรื่องกับใคร แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมลงมือทำร้ายใครสักคน

 

            ผมโกรธมาก มันกล้าดียังไงถึงกล้าทำให้นางฟ้าของผมต้องเสียน้ำตา

 

            มันกล้าดียังไงถึงแตะต้องคนที่แสนล้ำค่าสำหรับผม ผมน่าจะเตะมันแรงกว่านี้ ต่อยมันแรงกว่านี้ ทำให้มันรู้สำนึกซะว่าอย่าได้ยื่นมือมาแตะต้องเฌอแตมแบบนั้นอีก แต่ผมก็ได้สติและทิ้งทุกอย่างทันทีที่เด็กคนนั้นเรียกผม

 

            ผมรู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์แตะต้องหากเขาไม่อนุญาต แต่ผมทนไม่ไหวที่เห็นเขาร้องไห้ ทนไม่ไหวที่เห็นน้ำตาหยดใสๆ ไหลออกมาจากดวงตาที่เปี่ยมล้นด้วยความกลัว จนดึงเขาเข้ามากอด ตัดสินใจทุกอย่างแทนเขา และอยากจะพาเขาออกมาจากที่ตรงนั้นให้เร็วที่สุด

 

            ตอนที่ผมออกจากบ้าน ในใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความประหม่าและกังวล ในหัวเต็มไปด้วยคำพูดมากมายที่คิดและท่องเอาไว้ทั้งคืน ยิ่งเฌอแตมตกปากรับคำว่าจะไปทานข้าวด้วย ผมก็ใช้เวลาอีกหลายชั่วโมงเพื่อท่องจำสิ่งที่คิดว่าจะทำให้เฌอแตมมองผมดีขึ้น ทำให้เขามีความสุข ทำให้เขายิ้มให้ผมสักนิดก็ยังดี แต่คำพูดเหล่านั้นกลับกระจัดกระจายไปคนละทิศทางพร้อมกับความโกรธที่ล้นปรี่อยู่ในอก

 

            ทำไมผมไม่มีแม้แต่คำพูดที่จะปลอบใจเขา

 

            ถ้าผมเป็นป้อง เป็นเพื่อนสนิทของผม หมอนั่นคงมีคำพูดมากมายที่ทำให้เฌอแตมรู้สึกดีขึ้น แต่ผมกลับคิดอะไรไม่ออก ปลอบอะไรไม่เป็น ทำได้เพียงขับรถพาเขากลับมาที่ห้องให้เร็วที่สุด และพาเขามาส่งถึงหน้าห้องน้ำเมื่อเฌอแตมบอกว่าอยากล้างเนื้อล้างตัวด้วยดวงตาปริ่มน้ำ

 

            เขาคงนึกถึงตอนที่ไอ้ระยำนั่นเอาตัวมาถู

 

            ผมอยากจะช่วยเขา แต่ผมช่วยเขาไม่ได้ เพราะเหตุการณ์ในวันนี้ก็ทำให้ผมเผลอนึกไปถึงการกระทำของตัวเอง และนั่นทำให้ผมตั้งคำถามว่าผมมีสิทธิ์อะไรไประบายความโกรธใส่ไอ้เหี้ยนั่น ทั้งที่ผมเองก็เป็นไอ้ระยำคนหนึ่งเหมือนกัน

 

            ผมเคยทำให้เฌอแตมร้องไห้และเป็นลม

 

            ตอนนั้นผมสารภาพเลยว่าผมไม่ได้มีเจตนาจะล่วงละเมิดเขาเลยสักนิด แต่เพราะเขาดูไม่เข้าใจเซ็กส์ทอยพวกนั้น ผมก็เลยอธิบายให้เขาฟัง แล้วมันก็เป็นเรื่องน่าอเนถอนาจมานานมากแล้วที่ผมไม่สามารถบังคับความปรารถนาที่มีต่อเด็กคนนี้ได้

 

            ผมจะว่าใครได้ ในเมื่อผมเองก็เคยเอาตรงนั้นไปแตะโดนตัวของเฌอแตมเหมือนกัน

 

            ในตอนนี้ผมถึงกำลังนั่งสำนึกถึงการกระทำของตัวเองว่าผมก็เคยทำให้เขามีสีหน้าทรมานแบบนั้น จนอยากจะย้อนกลับไปต่อยตัวเองในอดีตสักหลายๆ หมัด ถ้าผมรู้ว่าเขาไร้เดียงสาขนาดนี้ ผมคงไม่ทำอย่างนั้น

 

            ทว่า ยังไงมันก็ย้อนกลับไปไม่ได้ และมันก็เถียงไม่ขึ้นว่าผมเองก็ทำตัวเลวร้ายใส่เฌอแตมเหมือนกัน

 

            ผมยกสองมือขึ้นมาปิดหน้า ลูบมันแรงๆ สมองมึนงงอย่างไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี

 

            แกร๊ก

 

            ขวับ

 

            “เฌอแตม”

 

            ก่อนที่ผมจะตรองจนได้คำตอบ ผมก็ต้องหันไปมองประตูห้องน้ำ มองคนที่เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เป็นกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดตัวหลวม สองมือจับผ้าขนหนูผืนเล็กที่เช็ดผมอยู่ ก้มหน้าก้มตาจนผมใจเสีย แล้วก็นึกขึ้นได้

 

            ผมเองก็ไม่ควรจะอยู่ในห้องนี้สินะ

 

          เธอเป็นยังไงบ้าง...เธอรู้สึกยังไง...เธออยากให้ฉันทำอะไรให้มั้ย

 

            ตอนนี้ในหัวของผมมีคำพูดมากมายที่อยากจะถามเขา อยากจะใส่ใจเขา อยากจะทำให้เขาสบายใจที่สุด แต่ผมกลับทำได้เพียงเบือนหน้าไปมองบานประตู ซึ่งเป็นสถานที่ที่ผมเองก็ควรจะไสหัวไปตรงนั้นไวๆ

 

            “พักผ่อนเถอะ” ผมบอกเขาเพียงเท่านี้ ทั้งที่นึกอยากจะดึงเขามากอด อยากจะเช็ดผมให้ อยากจะปลอบใจว่าเธอไม่เป็นไรแล้ว

 

            ผมเรียนรู้แล้วว่าผมควรจะมีระยะห่างเว้นว่างให้เฌอแตม

 

            นับตั้งแต่ที่ผมรู้ว่าเขาไม่ชอบการแตะเนื้อต้องตัว หรือกลัวว่าผมจะเผลอทำอะไรเขา ผมก็ระวังตัวมาตลอด แม้ตอนนี้เฌอแตมจะยอมให้จับมือหรือถึงขั้นจูบ ผมก็จะพยายามถามเขาก่อนทุกครั้ง และนี่ก็ไม่ใช่เวลาที่ผมจะถามเขาว่าขอกอดหน่อยได้หรือเปล่า

 

            “พะ...พี่ไค”

 

            “หืม” ผมรับคำในคอ ยังไม่หันหน้าไปมองเขา ยังคงตั้งใจเดินไปที่ประตู เพื่อหักห้ามความปรารถนามากมายที่พวยพุ่งขึ้นมาในหัวใจ

 

            ผมอยากเป็นคนปกป้องเขา แต่ตอนนี้เขาคงระแวงทุกคน ดังนั้นผมจึงไม่เห็นว่าเฌอแตมกำลังทำหน้ายังไง

 

            “อย่าไป”

 

            กึก

 

            ทันใดนั้น สองขาผมก็ชะงักอยู่กับที่ เมื่อได้ยินเสียงแว่วๆ จนคิดว่าตัวเองหูฝาด แต่เสียงแหบสั่นนั้นกลับดังขึ้นอีกครั้ง

 

            “อยู่กับแตมก่อน...ไม่ได้หรือ”

 

            ผมตัดสินใจหันหน้ากลับไปหาเขาอีกครั้ง แล้วพบว่าเฌอแตมกำลังช้อนตาแดงก่ำขึ้นมามองหน้าผม ซึ่งพอสายตาเราสบกัน เขาก็รีบซ่อนหน้าตาไปใต้ผ้าขนหนูชื้น หากแต่น้ำเสียงสั่นๆ ไม่ได้กลับคำ ยังคงยืนยันสิ่งที่เอ่ยก่อนหน้านี้จนใจผมสั่น

 

            “อย่าไปไหนนะครับ อย่าไป”

 

            “อยากให้ฉันอยู่หรือ” ผมเดินกลับมาหยุดยืนตรงหน้าเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ถามเฌอแตมอย่างไม่แน่ใจ แล้วเขาก็ตอบรับด้วยการกดหน้าลงแรงๆ

 

            “ฉันอยู่ได้หรือ”

 

            ผมแทบจะกลั้นหายใจยามรอฟังคำตอบ ขณะที่อีกฝ่ายก็ยอมลดมือที่ใช้ผ้าขนหนูปิดหน้าลง หากยังก้มหน้าลงต่ำจนผมมองไม่เห็นแววตา รู้เพียงว่ามันคงมองลงพื้นข้างล่าง แล้วเขา...ก็ยื่นมือมาจับชายกางเกงผมอย่างไม่แน่ใจ ก่อนที่จะกำขยำเอาไว้แน่น

 

            หากเป็นเวลาปกติ ผมคงไม่อาจจะห้ามจินตนาการต่ำช้าที่อยากจะรวบเขาเข้ามาในอ้อมกอดได้เลย เพราะตอนนี้เอง ผมก็แทบจะหายใจไม่ออกกับความน่ารักของเขาแล้ว

 

            มันจู่โจมรุนแรงที่หัวใจของผม

 

            ผมรีบปัดทุกความคิดในหัวออกไป แล้วก็เดินนำเขาไปยังปลายเตียง ตัดสินใจดันเขาให้นั่งลงบนฟูกนิ่ม แต่เฌอแตมกลับไม่ยอมปล่อยมือจากชายกางเกงของผมจนต้องนั่งลงข้างกัน

 

            “ฉันแตะตัวเธอได้มั้ย”

 

            หงึก

 

            เฌอแตมพยักหน้าแทนคำตอบอีกแล้ว ซึ่งผมก็ค่อยๆ ยื่นมือไปโอบไหล่ของเขา สัมผัสได้ถึงแรงสั่นน้อยๆ แต่เขาก็ไม่รั้งตัวเองเอาไว้ ยอมเอนตัวเข้ามาในอ้อมกอดของผมแต่โดยดี ทั้งที่มือหนึ่งยังคงปิดหน้าปิดตาเอาไว้

 

            “รู้สึกดีขึ้นมั้ย” ผมอยากต่อยตัวเองอีกแล้วที่ถามอะไรแบบนั้นออกไป เขาจะรู้สึกดีขึ้นได้ยังไงหลังจากที่ผมโอบไหล่เขาเอาไว้ แต่แล้วก็ต้องแปลกใจ เพราะเฌอแตมพยักหน้าอีกครั้ง ทั้งยังซบหน้าลงที่หัวไหล่ราวกับเด็กน้อยที่ต้องการที่พึ่งพิง

 

            ไม่สิ มันมากกว่านั้น เหมือนเขากำลังถูหน้ากับไหล่ของผม

 

            “ทำไมพี่ไคต้องขอด้วย” เขาถามผมเสียงเบา และผมก็ตอบตามจริง

 

            “เพราะเธออาจจะไม่อยากให้ฉันอยู่ด้วย”

 

            “เอ๊ะ” เฌอแตมเงยหน้าขึ้นมองผมจนได้ และผมก็ได้เห็นว่าใต้ผ้าขนหนูคือดวงตาสั่นไหวแดงช้ำที่กำลังมองผมอย่างตื่นตระหนก

 

            “แตมไม่ได้คิดแบบนั้น”

 

            “แต่ฉันก็เคยทำให้เธอกลัวจนเป็นลม”

 

            หมับ

 

            จู่ๆ เฌอแตมก็เลื่อนมือมาจับท่อนแขนของผม ไม่สนใจผ้าขนหนูที่ร่วงจากหัวไหล่ตกบนเตียง สั่นหน้าแรงๆ แล้วเขาก็บอกเสียงสั่นเหมือนอยากจะร้องไห้

 

            “แตมเคยกลัว แต่ตอนนี้แตมไม่กลัวพี่ไคแล้ว ไม่กลัว...” เขาเบาเสียงลงในท้ายประโยค ก่อนที่ปากสั่นๆ ที่เหมือนจะแบะออกทุกเวลาก็เอ่ยอีกครั้ง

 

            “ถ้าเป็นพี่ไค ถ้าเป็นพี่...” เขาเงยหน้าขึ้นสบตาผม แล้วก็ใช้ดวงตาคล้ายคนจะร้องไห้สบตากลับมา จากนั้นก็เอ่ยประโยคที่แทบทำให้ผมหยุดหายใจ

 

          “ถ้าเป็นพี่ไค แตมจะยอมให้พี่ทำทุกอย่าง”

 

            นี่เขาเข้าใจสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาหรือเปล่า!

 

............................................

 

ต่อค่ะ

 

เฌอแตม

 

            ตอนที่เกิดเรื่อง ผมตกใจ ผมกลัว ผมร้องไห้ และผมสั่นไปทั้งตัว แต่พอได้นั่งอยู่ในรถคันคุ้นเคยซึ่งปกคลุมด้วยความเงียบ กลับทำให้ใจของผมสงบลงช้าๆ ซึ่งแม้พี่ไคจะไม่พูดอะไร ผมก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัด ตรงกันข้าม ผมนึกขอบคุณมากกว่าที่ทำให้ผมมีเวลาตั้งสติได้อีกครั้ง

 

            ผมขอพี่ไคอาบน้ำเพราะอยากจะชะความรู้สึกขยะแขยงของฝ่ามือที่ถูโดนส่วนแข็งขืน ข้อมือที่ถูไถกับขนหนายุบยับ ไหนจะลมหายใจของไอ้ลูกค้าเวรนั่นที่เป่ารดซอกคอของผม รวมทั้งสัมผัสมากมายที่ติดอยู่บนผิวเนื้อ แม้จะรู้สึกดีขึ้นแล้วเมื่อตอนที่พี่ไคกอดผมเอาไว้ แต่ผมก็ยังอยากล้างมันทิ้งไปอยู่ดี

 

            ถ้าผมตัวสะอาดแล้ว ผมจะขอให้พี่ไคกอดผมอีกครั้งได้หรือเปล่า

 

            ความคิดน่าละอายที่ทำให้ผมยิ่งขัดเนื้อตัวแรงๆ แต่มันกลับไม่ยอมหายไป ตรงกันข้าม ผมยิ่งอยากอาบน้ำไวๆ เพื่อที่จะได้ตัวสะอาดออกไปหาพี่ไคเร็วๆ แล้วก็มาเห็นว่าหน้าตาผมเข้าขั้นดูไม่ได้

 

            ภาพในกระจกคือผู้ชายแสนอ่อนแอที่ดวงตาแดงแจ๋ จมูกแดงก่ำ จนต้องดึงผ้าขนหนูมาปิดหน้า เกรงว่าพี่ไคจะมองว่าผมดูไม่ได้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ผมไม่เคยสนใจว่าพี่ไคจะมองผมด้วยสายตาแบบไหน หากแต่พักหลังมานี้ ผมค่อนข้างแคร์สายตาที่เขามองมา จนได้แต่เดินก้มหน้าก้มตาออกไปหาเขา

 

            ผมกำลังรวบรวมกำลังใจขอให้พี่ไคอยู่ข้างผม แต่เขากลับบอกให้ผมพักผ่อน

 

            วินาทีนั้นผมใจหายวาบ นึกว่าเขาไม่อยากอยู่กับเด็กที่สร้างความเดือดร้อนให้เขาแล้ว จนปากของผมไปก่อนสมอง ร้องขอให้เขาอยู่เป็นเพื่อน ซึ่งมันเป็นไม่กี่ครั้งที่ผมนึกขอบคุณสมองที่คิดไม่ทันร่างกาย

 

            พี่ไคมานั่งข้างผมแล้ว โอบผมเอาไว้ที่ทำให้ความรู้สึกแย่ๆ มันจางลงทีละน้อย แต่เขากลับพูดเหมือนว่าผมไม่อยากให้เขาอยู่ด้วย จนผมลืมไปแล้วว่าหน้าตาผมดูไม่ได้ยังไง ผมรีบจับแขนเขาไว้ บอกด้วยเสียงที่สั่นจนสัมผัสได้

 

            พี่ไคกำลังเข้าใจผิด

 

            ใช่ ผมเคยกลัวเขา แต่ความกลัวนั้นแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกอื่นมาสักพักแล้ว ไม่อย่างนั้น ผมจะยอมให้พี่เขากอดทำไม รอคอยให้เขาจูบผมอีกครั้งทำไม ไหนจะครั้งนี้ที่ผมอยากจะให้เขาอยู่ใกล้ๆ ผม โล่งใจที่เขามาช่วยผม และเหนืออื่นใด...พอคิดว่าหากเป็นเขา ผมยอม

 

            ผมไม่รู้ว่านี่คือการทำตัวใจง่ายหรือเปล่า แต่ผมกำลังพยายามบอกเขาด้วยกำลังทั้งหมดที่มี

 

            “แตมรู้ดีว่าเมื่อก่อนแตมทำตัวยังไงกับพี่ไค แต่นั่นเพราะแตมไม่เข้าใจพี่ ไม่รู้ว่าพี่คิดอะไรอยู่ แล้วก็เอาแต่ตัดสินพี่ด้วยอคติผิดๆ แต่ตอนนี้แตมรู้แล้วว่าพี่ไคไม่ได้เป็นเสี่ยบ้ากามที่เอาเงินมาฟาดหัวเพื่อให้แตมขึ้นเตียงกับพี่ ที่สำคัญ ตอนที่ไอ้บ้านั่นเอาตัวมาถู แตมขยะแขยงแทบตาย กลัวจนร้องไห้ รังเกียจจนอยากจะอ้วก แต่แตมไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับพี่ไค แตมไม่ได้กลัวพี่ ไม่ได้รังเกียจหรือขยะแขยง ไม่อย่างนั้นแตมจะขอจับของพี่ทำไม!

 

            ผมหอบหายใจแรงๆ เมื่อคำพูดมากมายมันพรั่งพรูออกมาจากปาก

 

            หมับ

 

            จากนั้น ผมก็เลื่อนมือมากำขยำอกเสื้อของพี่ไคเอาไว้ ซบหน้าลงกับบ่าแข็งแรง

 

            “พี่ไคไม่เหมือนไอ้บ้านั่น ไม่เหมือนเลยสักนิด”

 

            ถ้าผมกลัวพี่ไค ผมคงไม่เอาตัวมาแนบชิดกับพี่เขาแบบนี้ แล้วผมก็โพล่งคำพูดที่ทำให้ตัวเองนึกอายในภายหลังออกมา

 

            “แตม...แตมอยากให้พี่ไคลบรอยไอ้บ้านั่นออกไปจากตัวแตมด้วยซ้ำ” ผมช้อนตาฉ่ำน้ำขึ้นมองเขา พยายามละล่ำละลักบอกเท่าที่สติจะอำนวย

 

            “ได้มั้ยครับ พี่ไคช่วยแตมได้มั้ย”

 

            ตอนนี้พี่ไคมองตาผมนิ่ง แม้จะอ่านแววตาเขาไม่ออก แต่ผมคิดว่าเขาไม่ได้สมเพชผมนะ เพราะเขากำลังยื่นมือทั้งสองข้างมาเกลี่ยแก้มของผม เช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ แล้วถามด้วยเสียงนิ่งๆ เรียบๆ ตามแบบฉบับของเขา

 

            “รู้มั้ยว่าพูดอะไรออกมา” ผมพยักหน้า แล้วถามเสียงสั่น

 

            “แตม...ดูน่าไม่อายหรือครับ”

 

            ผมเคยด่าเขา ต่อต้านเขา ดื้อรั้นใส่เขา แต่มาตอนนี้ผมกำลังร้องขอให้เขาช่วยผม แถมยังเป็นเรื่องที่ผมเคยกลัวขึ้นสมองอีกต่างหาก จนผมก้มหน้าลง ไม่คิดเลยว่าแค่พี่ไคอาจจะมองผมไม่ดีก็ทำให้ก้อนเนื้อในอกหล่นวูบไปถึงตาตุ่ม

 

            ผมคงดูไม่น่ารักในสายตาเขาแล้ว

 

            หมับ

 

            “เฌอแตม” ทันใดนั้น มือที่แตะแก้มผมก็จับแก้มเอาไว้แน่น ดึงให้ผมเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง จนเห็นดวงตาคมปลาบที่ดูจริงจังจนน่ากลัว

 

            “ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น แค่ห่วง”

 

            “ห่วง?” ผมเอียงคออย่างไม่เข้าใจ แล้วเขาก็เหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่กลับปิดปากลงอีกครั้ง หลับตาลงครู่หนึ่ง แล้วลืมขึ้น

 

            “มีอะไรที่ฉันช่วยได้” หัวใจผมกระตุก มือผมสั่น เพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะทำยังไง จนได้แต่หลุบตามองต่ำลง กัดปากตัวเอง

 

            “แตม...กอดแตมได้มั้ยครับ”

 

            หมับ

 

            “เหวอ! พี่ไค”

 

            ผมน่ะถามอย่างไม่แน่ใจ แต่พี่ไคกลับเลื่อนมือทั้งสองข้างมาช้อนเข้าที่ใต้รักแร้ของผม แล้วเขาก็ดึงให้ผมขึ้นมานั่งคร่อมทับเหนือตัวเขาที่นั่งอยู่บนเตียง ทั้งที่เขาทำเหมือนผมเป็นตุ๊กตายัดนุ่น แต่ทำไมใจผมถึงสั่นหวิวไปหมด ทำได้แต่จับชายเสื้อยืดแน่น ปล่อยให้เขาดึงไปนั่งตัก จากนั้นพี่ไคก็เลื่อนจากใต้รักแร้เป็นกอดรอบแผ่นหลังที่ดูเป็นธรรมชาติจนผมยิ่งทำอะไรไม่ถูก

 

            ผมเคยด่าว่าเขาเป็นแค่หุ่นยนต์ไร้ความรู้สึก แต่เพียงเขากอดผม ผมก็นึกขึ้นได้ว่าผู้ชายตรงหน้าอายุจะสามสิบแล้ว ประสบการณ์เรื่องแบบนี้คงเยอะโขชนิดที่แค่การกอดก็ทำให้ผมสั่นไปหมด

 

            “แล้วอะไรอีก” เขาถาม จนผมยิ่งก้มหน้าลง

 

            “เอ่อ...หอม...หอมแก้ม”

 

            ใจผมคิดว่าจูบ แต่ปากผมบอกว่าหอมแก้ม ซึ่งนั่นก็ทำให้ปลายจมูกโด่งเข้ามาคลอเคลียที่ข้างแก้มของผมทันที อีกครั้งที่พี่ไคไม่ได้กดปลายจมูกลงไปหนักๆ แต่เขากำลังไล้จากข้างแก้มผมไปยังกกหู แล้วไล้กลับมาจนเกือบจะถึงมุมปาก ก่อนจะเบี่ยงไปกดจูบที่แก้ม

 

            แค่นั้นก็ทำให้ผมคิดอะไรแทบไม่ออก

 

            เรื่องที่ถูกลวนลามมันปลิวหายไปตั้งแต่เขาอุ้มผมนั่งตักแล้วล่ะ

 

            “อะไรอีก”

 

            ผมไม่รู้ เวลานี้ผมไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะขออะไรเขาดี จนหลับตาแน่น เพราะแค่ไออุ่นของเขาโอบรอบตัวผม ผมก็ร้อนผ่าวไปหมดแล้ว

 

            “จะจับมั้ย”

 

            “ครับ?!” ผมลืมตาอย่างงุนงง คิดไม่ออกว่าจับที่ว่าคืออะไร กระทั่งก้มลงมองมือของเขาที่กำลังชี้ไปยังเป้ากางเกง นั่นแหละที่ทำให้เบิกตากว้าง แต่ดูเหมือนครับที่มีเครื่องหมายคำถามจะทำให้เขาตีความไปอีกแบบ เพราะพี่ไคเลื่อนมือนั้นไปรูดซิปกางเกง

 

            “จะไม่กลัวฉันนะ”

 

            เขาถามผมอีกครั้ง แล้วสมองเบลอๆ ก็ตีความว่าพี่ไคคงคิดว่าผมขยะแขยงไอ้นั่นของไอ้ลูกค้าเหี้ยนั่น และบอกเองว่าไม่กลัวพี่เขา การลบรอยที่ว่าคือการจับของพี่ไคแทน ซึ่งผมจะบอกว่าไม่ใช่ก็ได้ แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างอุดปากของผมเอาไว้ หัวใจยิ่งเต้นแรงเหมือนรัวกลอง แล้วพยักหน้าช้าๆ

 

          ถ้าผมจับของพี่ไค ผมคงลืมเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ได้แน่ๆ

 

            และแล้วผมก็ได้เห็นปืนใหญ่ของพี่ไคอีกครั้งด้วยใจที่เต้นแรง

 

            คราวนี้ไม่ใช่แค่ไม่กลัว ผมเสือกใจเต้นด้วยความลุ้นระทึก!

 

ต่อและตัดค่ะ

เจอกันที่บล็อก


 










            ผมไม่รู้ว่าพูดอะไรออกไป แต่มันทำให้พี่ไคขยับร่างกายเร็วขึ้น เสียงหอบของเขาอยู่ชิดหูของผม ขณะที่ผมเองก็กอดเขาเอาไว้แน่น สองขาบีบแนบลำตัวพี่ไค เมื่อความสุขมันใกล้เข้ามา ผมแหงนหน้าขึ้นมองเพดาน ได้เห็นวินาทีที่ทุกอย่างพร่าเลือนเหมือนสัญญาณจอโทรทัศน์ไม่ดี ร้องครวญครางแทบขาดใจ แล้ว...ปลดปล่อยทุกหยาดหยดของอารมณ์

 








 

 

 

ต่อจาก NC

 

            พี่ไคจูบผมอีกครั้ง

 

            จุ๊บ...จุ๊บ...จุ๊บ

 

            เขาดูดปากผม สลับกับกดจูบหนักๆ แล้วก็ดูดอีกครั้ง จนทำได้แค่หลับตาหอบ ปล่อยให้เขาจูบต่อไป รู้สึกดี ทั้งยังวูบวาบเหมือนใครเอายอดหญ้ามาลูบไล้ท้องน้อย ทั้งจั้กจี๋ ทั้งวูบหวิว แล้วตอนที่ผมปรือตาขึ้นมองพี่ไค

 

            เขาก็ทำให้ผมมองอย่างละสายตาไม่ได้

 

            ดวงตาที่เคยดุคมดูอ่อนโยน สีหน้าแข็งกระด้างตอนนี้เปี่ยมไปด้วยอารมณ์รักใคร่ที่เกิดจากผม ไหนจะริมฝีปากช้ำที่กำลังกดจูบปากของผมครั้งแล้วครั้งเล่า ฝ่ามือของเขาที่เลื่อนมาลูบเส้นผมชื้นเหงื่อไม่ให้ปรกหน้าผมอย่างเบามือ ขณะที่อีกข้างลูบที่ท้ายทอยจนผมทำได้เพียงดึงคอพี่ไคเข้ามา แล้วผม...ก็จูบเขาที่มุมปากเบาๆ

 

            “แตม...รู้สึกดีจัง”

 

          มึงมันน่าไม่อายเลยแตม

 

            ผมอยากด่าตัวเอง แต่พอพี่ไคส่งยิ้มให้ ผมกลับลืมเลือนทุกอย่าง

 

            “ขอบคุณ...ที่ยอมให้ฉันสัมผัสเธอ”

 

            ฟึ่บ

 

            พอเขาพูดจบ ผมก็ซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดของเขาทันที ขยุ้มเสื้อของเขาเอาไว้ ขดตัวเข้าหาเหมือนเด็กตัวเล็กๆ พร้อมกับหัวใจที่ยิ่งสั่นสะท้าน เพราะไม่ใช่พี่ไคที่ควรจะขอบคุณหรอก มันควรเป็นผมที่ขอบคุณเขาต่างหากที่ช่วยปัดไล่เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้ออกไป

 

            ถ้าถามผมว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น ผมคงจำได้แค่ความร้อนระอุของพี่ไคที่ทาบทับร่างกายของผม ความอ่อนโยนที่เขาสัมผัสผม และความเอาใจใส่ที่ทำให้ผมไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เพราะจู่ๆ ผมก็มั่นใจว่าหากผมจะมอบหัวใจและร่างกายให้ใคร...คนคนนั้นคือพี่ไค

 

            งานนี้ก็คงต้องยอมรับแบบหน้าไม่อายเลยว่ารู้สึกดีที่สุดตั้งแต่เกิดมา

 

          งื้อ แล้วจากนี้...แตมจะกล้ามองหน้าพี่ไคมั้ยเนี่ย!

 

.........................................

 

            ครบค่ะ เป็นไงบ้างคะกับลีลาเด็กหัดยั่วจ้า แต่สำหรับเมย์ว่าการยั่วตรงๆ แบบพี่วินก็มีเสน่ห์อย่างหนึ่ง ส่วนยั่วแบบใสๆ แสดงออกแบบไม่รู้ตัวว่ากำลังยั่ว แต่ยั่วเขาจนพี่ไคแทบแย่ก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบหนึ่งนะคะ ถ้าใครชอบความอ่อนโยนและละมุนของพี่ไค เมย์จะดีใจมากมายก่ายกองเลย

            ว่าแต่ ตกลงแล้วตอนนี้มันไปบล็อกได้เพราะใครกันแน่หว่า มากด 1 2 กันมั้ยคะ

            กด 1 น้องแตมเสนอแต่มือไปก่อนสมอง

            กด 2 พี่ไคสนองแล้วกายไปก่อนอย่างอื่น

            แถม กด 3 คนนึงเสนอ อีกคนก็พร้อมสนอง บวกใจมันไหวเอน ยาวๆ กันไป

            อ้อ เรื่องนี้นอกจากจะมีอีบุ๊คลงที่ Meb แล้ว หากใครต้องการแบบรูปเล่มหนังสือ ติดต่อได้ทางอินบ็อกค่า ^^ 

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมถูกเปย์ นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 650 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,384 ความคิดเห็น

  1. #10361 Xakas (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 22:14
    เห้อ กว่าจะถึงตอนนี้ ปาไป21ตอนแล้วแม่!!
    #10,361
    0
  2. #10334 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 14:26
    น้องแตมมมมมม ยัยเด็กไม่ดี พี่จะตี!!!!!!!
    #10,334
    0
  3. #10235 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 15:29
    น้องงงงงงงงงง
    #10,235
    0
  4. #10201 ~*!Ev@Chan!*~ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 15:48
    จริงๆ ฉากปลอบกันถ้าไม่ NC จะดูซึ้งกินใจมากกว่านี้ อีกอย่างที่แปลกใจคือแตมที่ไม่ประสีประสากับเรื่องพรรค์นี้กลับเข้าใจเรื่องการลบรอยเสียได้
    #10,201
    1
    • #10201-1 Nonny~(จากตอนที่ 23)
      30 กันยายน 2562 / 22:18

      อพิโธ่ อพิถัง น้องก็ไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดน้านนน เด็กนี่น่ะมัน "ร้ายเดียงสาา" จ้ยาาา
      #10201-1
  5. #10176 Orathaiks (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 00:43
    ฮื้ออออออออออน้องงงงง
    #10,176
    0
  6. #10151 yingnakanana (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 11:27

    ขอ NC ยังไงค่ะ เพิ่งเคยอ่ะค่ะ

    #10,151
    0
  7. #10126 rattanalak44 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 19:30
    เขินตัวแตกเลยอ่ะ
    #10,126
    0
  8. #10089 phetlovrwwww (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 17:17
    พิมในอากู่ก็เจอแล้วค่าพิมชื่อเรื่องเอาเลยขออนุญาติตอบแทนน่าพิมพ์ชื่อแล้วต่อท้ายด้วยเอ็นซีก็เจอแล้วจ้า
    #10,089
    0
  9. #10081 hornbilll (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 20:34
    อ่านบล็อกที่ไหนคะ
    #10,081
    0
  10. #9936 gatwarin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 05:32
    อ่านที่บล็อกไหนคะ ช่วยบอกทีอยากอ่านมากก
    #9,936
    0
  11. #9920 voya (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 22:33
    อ่านไหนบล็อกไหนหรอคะ
    #9,920
    0
  12. #9775 PE70 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 18:12
    อ่านได้ที่บล็อกไหนง่าา
    #9,775
    0
  13. #9694 lills (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 18:32
    งือออออ
    #9,694
    0
  14. #9389 Serin71228 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 07:44
    แงงงงงง เขินแม่-เขินมาก .อุดปากกรี๊ดดด
    #9,389
    0
  15. #9287 Not found (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2561 / 23:12
    ขอโทษนะคะ ทำไมไรท์ถึงใช้คำว่า หรือ แทนที่จะเป็นคำว่า เหรอ ล่ะคะ
    #9,287
    1
    • #9287-1 Dinamite(จากตอนที่ 23)
      27 มิถุนายน 2561 / 12:27
      หรือ / เหรอ ในบริบทนี้ในภาษาเขียนใช้แทนกันได้ค่ะ เพิ่มเติมนอกเหนือจากที่กล่าวมาภาษาเขียนไม่มีคำว่า หรอ นะคะ
      #9287-1
  16. #9182 aey752550 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 19:23
    ในที่สุดอีเอยคนนี้ก็หานิยายเจออออ
    หามานานกว่า2ปีในที่สุดดดด อกอีเอยจะแตก อยากร้องไหหหหหกห้
    #9,182
    0
  17. #8883 Moo_k (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 22:06
    พี่ไค ฉันแพ้ผู้ชายแบบนี้
    #8,883
    0
  18. #8877 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 21:10
    3 ไปเลยจ้าาาา
    #8,877
    0
  19. #8779 pcy921 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 16:11
    พี่ไคคคคคคคคคคค ฟหกดาสว
    #8,779
    0
  20. #8758 DKdabble (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 23:51
    กด3ค่ะ ฮือ ไม่ไหวแล้วว ทำไมพี่ไคอ่อนโยนขนาดนั้นน โฮฮฮฮฮ ตอนแทรกมือเข้าไปลูบท้ายทอยด้วย นี่คือตายไปเลยยยยยยย
    #8,758
    0
  21. #8615 silently point (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 02:17
    หินนนนนนนนนนน งื้อออ
    #8,615
    0
  22. #8495 mayong8888 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 16:27
    เอ็นซีอ่านที่ไหนคะะ
    #8,495
    1
    • #8495-1 DKdabble(จากตอนที่ 23)
      5 มีนาคม 2561 / 23:53
      เสิชในกูเกิ้ลว่า mame12938 yaoi เลือกอันแรกแล้วเลื่อนลง เรื่องนี้อยู่ล่างสุดค่า จริงๆแล้วเสิชว่า nc money addict ก็เจอค่ะ ฮาาา
      #8495-1
  23. #7815 Thitaphorn Tiemnara (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 20:41
    ฟินๆกันไปค่ะ ><
    #7,815
    0
  24. #7719 mahnuch (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 11:43
    ฮืออ เขาได้กันน เขาได้กันนนน
    #7,719
    0
  25. #7477 8326 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 19:49
    บล็อกอะไรคะ งื้อออ อยากอ่านช่วยบอกที่อ่านNCต่อที่ไหนคะ?
    #7,477
    0