[Yaoi] Money Addict ผมมีค่า ต้องกล้าจ่าย! [Boy's Love]

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 19 ขอผมจับ ขอผมทัช

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47,671
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 573 ครั้ง
    28 พ.ย. 60


ตอนที่ 19 ขอผมจับ ขอผมทัช

 

 

 

เฌอแตม

 

            ทันทีที่ผมบอกกับพี่ไค ผมก็อยากจะวิ่งหนีเข้าห้องแล้วร้องว้ากดังๆ เอาหมอนทุบหัวตัวเองกับคำพูดพล่อยๆ ที่เหมือนไม่ผ่านกระบวนการคิดวิเคราะห์ใดๆ แต่ผมก็ไม่หนี สองมือของผมยังจับท่อนแขนพี่ไคเอาไว้ เงยหน้าสบตาที่เบิกกว้างขึ้นของอีกฝ่าย แล้วก็...เหลือบมองลงล่าง

 

            ผมยอมรับเต็มปากเลยว่าผมเคยกลัวตอนที่เขาเอาไอ้นั่นมาถูโดนก้นผม แม้แต่ตอนนี้ก็ยังแอบกลัวอยู่ไม่น้อย แต่เพียงพี่ไคยอมรับว่าเขารู้สึกแบบนี้เพราะชอบผม ผมก็ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เม้มปากเข้าหากัน หน้าร้อนผ่าว

 

            มันคือความรู้สึกอยากรู้

 

            ผมรู้ได้ทันทีเลยว่ามันเป็นความรู้สึกเดียวกับที่แอบอ่านนิยายอย่างว่าในโน้ตบุ๊คของพี่ไค

 

            หากสิ่งที่ต่างออกไปคือผมตื่นเต้นยิ่งกว่า หัวใจเต้นตุบจนน่ากลัว หน้าร้อนผ่าว ขนลุกชัน ทั้งยังวูบวาบในช่องท้อง ยิ่งกว่าตอนที่พรีเซนต์งาน ยิ่งกว่าตอนสอบสัมภาษณ์เข้ามหาวิทยาลัย ยิ่งกว่าตอนคุยกับพี่ที่การีน่าเพื่อเป็นดีเจ มันยิ่งกว่าความตื่นเต้นใดๆ ทั้งหมดรวมกันเสียอีก

 

            มันบ้านะ แต่ผม...อยากเห็น

 

            ผมไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากเห็นจนเหงื่อซึมไปทั้งแผ่นหลัง แต่ผมอยากรู้ว่าพี่ไคมีปฏิกิริยากับผมมากแค่ไหน ชอบผมมากแค่ไหน และเพราะผมจริงๆ น่ะหรือที่ทำให้ส่วนหนึ่งของร่างกายเกิดการตอบสนอง

 

            กลัว แต่ก็ยังอยากรู้ว่าเขาต้องการผมจริงๆ ใช่มั้ย

 

            “แตมช่วย...นะ” ผมรู้ตัวเลยว่าเสียงของผมเบามากจนแทบไม่ได้ยิน ขณะที่บีบแขนพี่ไคแน่นกว่าเดิม ก้มหน้ากัดปากตัวเอง แต่ดวงตายังคงมองเป้ากางเกงที่ตุงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด รู้หรอกว่ามันก็เป็นส่วนเดียวกับที่ผมมี แต่ผมก็ยังอยากเห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายในนั้น

 

            มันต่างจากตอนที่เขาถอดกางเกงให้ผมเห็นไปลิบโลก

 

            ครั้งนั้นมันเห็นด้วยความบังเอิญ แล้วก็แค่แวบเดียวจริงๆ หากแต่ครั้งนี้...ผมตั้งใจจะมอง

 

            “รู้มั้ยว่าพูดอะไรออกมา”

 

            ผมช้อนตาขึ้นมองเจ้าของห้อง แล้วพบว่าตาที่เบิกกว้างของเขาเมื่อครู่นิ่งจนน่ากลัว ใบหน้าคมเครียดขรึมจนผมเองก็แอบใจเสีย แต่ก็ยังพยักหน้าช้าๆ

 

            “แตมรู้”

 

            “เธอจะกลัวฉัน” ก่อนหน้านี้ผมคิดนะว่าถ้าผมยอมเขาแลกเงิน ญาติแม่คนนี้คงตอบรับแบบไม่ต้องคิดซ้ำสอง แต่ทั้งหมดนั่นเกิดจากความอคติที่ผมมีต่อเขา ครั้งนี้ เมื่อเกิดขึ้นจริง แล้วพี่ไคทำท่าจะลุกหนี ผมก็เผลอกระตุกแขนเขาเอาไว้ แล้วว่าเสียงสั่นเทา

 

            “ถ้าแตม ถ้าไม่กลัวล่ะ”

 

            “เป็นไปไม่ได้หรอก” พี่ไคยืนยัน เห็นทีท่าทางก่อนหน้านี้ที่ผมมีต่อเขาคงส่งผลต่อพี่ไคไม่มากก็น้อย

 

            พอมาลองคิดดูก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ผมเคยกลัวเขาจนเป็นลมล้มตึง เคยวิ่งหนีหางจุกตูด เคยว่าเขาโรคจิต เคยหนีหน้าเขาเท่าที่จะมากได้ แถมยังตัวสั่นริกๆ เหมือนลูกนกตกจากรัง มาครั้งนี้ เขาจะเชื่อกับแค่ผมบอกว่าไม่กลัวได้ยังไง จนคลายมือที่จับท่อนแขนเขาไว้

 

            “เธอจะกลัว เธอก็รู้” พี่ไคยกโน้ตบุ๊คขึ้น ทำท่าจะลุกจากโซฟา แต่...

 

            หมับ

 

            ผมที่ควรจะปล่อยแขนเขากลับจับเอาไว้อีกครั้ง ก้มหน้า น้ำตาคลอ

 

            “แตมยอมรับว่าแตมกลัวพี่ไค แต่นั่นก็เพราะแตมเอาอคติมาตัดสินพี่ แตมรับปากไม่ได้ว่าแตมจะไม่กลัวพี่ แต่หลังจากนี้ หลังจากนี้...แตมจะพยายามไม่กลัวพี่นะพี่ไค” ผมบอกพี่ไคเสียงสั่น ทั้งรู้สึกผิด ทั้งรู้สึกแย่ อยากจะย้อนเวลากลับไปเคาะหัวตัวเองในอดีตแรงๆ สักที แล้วบอกว่าอย่าเอาเรื่องเก่าๆ มาตัดสินคนที่เพิ่งเจอกัน

 

            เขาพยายามเสนอเงินให้ผมก็จริง แต่ผมได้รู้จากแม่แล้วว่าเขาเอ็นดูผม เขาเป็นคนช่วยเหลือครอบครัวเราในวันที่มีปัญหา เขาไม่ได้เลวร้ายเหมือนอาเสี่ยแก่ๆ ที่หวังเคลมเด็ก

 

            ผมเงยหน้าขึ้นมองตาเขาอีกครั้ง

 

            “แตมรู้...รู้แล้วว่าพี่ไคไม่น่ากลัว”

 

            พี่ไคมองตาผมนิ่ง ซึ่งเขาอาจจะมีดวงตาเรียบเฉยไร้อารมณ์ แต่ผมกลับสัมผัสได้ว่าแววตาที่มองมาอ่อนลงกว่าเดิมโข เขาเองก็เอาโน้ตบุ๊คไปวางไว้บนโต๊ะรับแขก แล้วก็นั่งลงอีกครั้ง จากนั้น เขาก็เอ่ยคำที่ทำให้ผมยิ่งนึกโกรธตัวเอง

 

            “ขอบใจ”

 

            เขากำลังดีใจ เพียงเพราะผมบอกว่าจะไม่กลัวเขา และนั่นก็ทำให้ผมฮึด ผมอยากตอบแทนอะไรบ้าง

 

            “แตมพอจะทำอะไรให้พี่ไคได้บ้างมั้ย” พี่ไคดูแปลกใจ จนผมรีบบอกลิ้นแทบพันกัน

 

            “แตมติดหนี้พี่เรื่องที่พี่ให้ยืมคอม...จำได้มั้ย” ผมไม่กล้าบอกพี่ไคหรอกว่าผมรู้สึกผิดที่ตัดสินเขาผิดๆ  จนต้องยกเอาเรื่องนี้มาพูด และนั่นก็ทำให้คนตัวโตนิ่งไปครู่ แล้วก็ตัดสินใจ

 

            “ถ้าเห็นแล้วอย่าหนีนะ”

 

            “อ้ะ อื้มๆ” ผมพยักหน้าแรงๆ แม้ว่าจะแอบตัวแข็งเมื่อเขาเลื่อนมือไปยังเป้ากางเกงเพื่อปลดเข็มขัด และรูดซิปกางเกงลง เผยให้เห็นส่วนที่ตุงคับชั้นในแบรนด์ดัง จนผมก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหมือนจะหยุดหายใจไปชั่วแวบหนึ่ง

 

            พี่ไคก็มองท่าทีของผมก่อน แต่เมื่อเห็นว่ายังไม่ขยับหนี เขาก็รั้งส่วนนั้นออกมาตามรอยแหวกของชั้นใน และผมก็ได้เห็น...ไส้กรอกชีสอันโต

 

            อันเดียวกับที่เคยคิดว่าโดนทีคงกระทุ้งไส้แตกนั่นแหละ

 

            นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมได้เห็นมัน แต่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เห็นชัดๆ เต็มสองตา และมันก็กำลังขยายเต็มอัตราศึกที่ทำให้ผมยิ่งตาโต

 

            ถ้าเทียบขนาดกันแล้วของผมก็แค่ไส้กรอกในมินิบัน!

 

            ผมก็ไม่รู้จะเอาไปเทียบกับของใครดี เพราะนอกจากเคยอาบน้ำกับพ่อตอนเด็กมากๆ ซึ่งลืมไปแล้วว่าเป็นยังไง ผมก็ไม่เคยเห็นของจริงที่ไหนอีก เพราะต่อให้สนิทกับเพื่อนยังไง ก็คงไม่มีใครเอาไอ้นั่นมาโชว์วัดขนาดกันหรอก แต่ผมก็รู้อย่างหนึ่งว่าแม้ขนาดเขาจะน่ากลัวสำหรับผม แต่รูปร่าง...ไม่ได้ทำให้ผมกลัวนะ

 

          “แตมแตะได้มั้ย”

 

            เฮือก!

 

            ทำไงดี มือของผมไปไวกว่าสมอง เพราะปากเพิ่งเอ่ยถาม แต่ปลายนิ้วแตะโดนแล้ว!

 

ต่อค่ะ

 

            ผมสัมผัสได้ถึงอาการกระตุกของอีกฝ่าย ซึ่งเพียงเงยหน้าขึ้นสบตา พี่ไคก็ขบกรามแน่น แต่เขาก็ยังพยายามใจเย็นถามผมกลับ

 

            “นี่แค่อยากรู้ใช่มั้ย”

 

            “แตมก็ไม่รู้” ผมตอบเสียงสั่นและมันก็สั่นไปถึงมือ ยามสัมผัสถึงความร้อนระอุ

 

            “พี่ไคเจ็บมั้ย”

 

            “ไม่” ผมไม่รู้ว่าพี่ไคพูดจริงหรือเปล่า เพราะเขาหลับตาลง กัดฟันแน่น เกร็งสะโพกจนผมสัมผัสได้ ส่วนผมเองก็กลัวนะ ทั้งกลัวทั้งสั่น รู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้ แต่ก็ยังไม่อยากละมือ หากผมก็ไม่รู้อยู่ดีว่าอยากทำอะไรกับมันต่อ อาจจะแค่สัมผัสอย่างอยากรู้ไปเรื่อยๆ

 

            “อึ้ก!

 

เอาเป็นว่าน้องแตมจับนั่นแหละค่ะ ตัดออกไม่กี่วรรค

ไม่ต้องลงบล็อกหรอกเนอะ

 

            หมับ

 

            “พอ! เฌอแตมพอแล้ว!” ทันใดนั้น คนที่ยอมนั่งนิ่งก็คว้าเข้าที่มือของผม แถมพี่ไคยังลืมตาขึ้นมาแล้ว จนเห็นดวงตาเข้มจัดที่ยิ่งทำให้หน้าเข้มดุดูน่ากลัวไปอีกหลายเท่าตัว และการที่เขาขมวดคิ้วจนแลดูทรมานก็ทำให้ผมหน้าเสียไปแล้ว

 

            “แตมทำให้เจ็บหรือ แตมขอโทษ แตม...”

 

            “ไม่” พี่ไคคำรามอีกครั้ง แล้วผมก็สะดุ้งโหยงเมื่อเขาฉกเข้ามาอย่างรวดเร็ว

 

            เขาจูบผมหนักหน่วงมาก แนบเข้าที่ริมฝีปากแล้วดูดปากผมแรงๆ จนแทบจะตัวลอย จากนั้นพี่ไคก็ปล่อยมือผมออกอย่างรวดเร็ว พอๆ กับที่เขาลุกพรวดขึ้นมายืนตัวตรง

 

            “ถ้ามากกว่านี้ฉันต้องปล้ำเธอแน่” คนพูดก้มมาจูบปากผมหนักๆ อีกที แล้วเขาก็หมุนตัวแบบไม่เหลียวกลับ พุ่งตรงไปยังห้องนอนเล็กที่เขาย้ายไปอยู่ จากนั้นก็ปิดประตูดังปัง ปล่อยให้ผมนั่งหมดเรี่ยวหมดแรงหน้าร้อนอยู่แบบนั้น

 

            พี่ไคเข้าห้องไปสักพักแล้ว สมองผมถึงเพิ่งกลับมาทำงาน

 

            “ตายห่าแล้วไอ้แตม!

 

          กูทำอะไรลงไป! ทำอะไรลงไปวะ!!!

 

            ผมอยากจะสบถด่าตัวเอง ผมอาจจะไม่ประสีประสาเท่าไหร่ แต่ผมก็เป็นผู้ชายนะ โดนทำแบบนั้นไป ดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่ถูกปล้ำ ถ้าไม่ใช่พี่ไค ผมจะยังมีโอกาสมานั่งสำนึกผิดแบบนี้อยู่มั้ย จนได้แต่ยกสองมือปิดหน้าปิดปาก ร้องฮืออย่างที่ไม่มีน้ำตา

 

            “ขอโทษพี่ไค แตมขอโทษ”

 

            ผมพึมพำ แล้วก็สะดุ้งโหยง เพราะเพิ่งรู้ตัวว่าเอานิ้วที่ไปแตะตรงนั้นของพี่ไคมาจับแก้ม จนได้แต่เหลียวมองมัน มือของผมยังสั่นอยู่เลย ปลายนิ้วก็ร้อนจี๋เหมือนไปอังไฟ แต่ผมกลับกำลังเอาปลายนิ้วนั้น...เข้าปาก

 

            ไม่ มันไม่มีรสชาติหรอก แต่ผมได้รู้อย่างหนึ่ง

 

            ตอนนี้ ผมไม่กลัวไส้กรอกชีสไซส์พิเศษของพี่ไคอีกต่อไปแล้ว ตรงกันข้าม ไอ้ความรู้สึก อยากชิม ทำให้ผมแทบมุดดินหนีด้วยความอับอายเลยต่างหาก

 

........................................

 

            “ข้าวคลุกกะปิ เอ่อ อร่อยดีนะครับ”

 

            “อืม เพื่อนฉันเอามาฝากน่ะ”

 

            หลังจากเกิดเรื่องเอานิ้วจิ้มไส้กรอก ผมก็อยากจะหนีเข้าห้องแล้วล็อกประตูอยู่หรอกนะ แต่ผมไม่อยากให้พี่ไคเข้าใจผิดว่าผมกำลังโกรธหรือไม่พอใจ ผมก็เลยพยายามทำหน้าด้านหน้าทนนั่งกินข้าวเย็นกับเขาทั้งที่ผิวแก้มร้อนระอุ ชนิดที่ว่าเอาไข่มาทอดก็คงสุก

 

            ตอนนี้ผมไม่รู้หรอกว่าข้าวคลุกกะปิรสชาติยังไง เพราะเอาแต่เหลือบมองหน้าพี่ไคอยู่นั่น

 

            ส่วนพี่ไคน่ะหรือ...นิ่งจนน่ากลัวเลยล่ะ

 

            ก่อนหน้านี้ผมคงด่าว่าเขาเป็นพวกตายด้าน แต่ผมก็พอจะสังเกตเห็นนะว่าท่ามกลางใบหน้านิ่งสงบของเขา พี่ไคเองก็หันมามองผมหลายที แต่พอช้อนตาแล้วเผลอสบตากัน พี่ไคก็จะเป็นฝ่ายหลบ ก้มลงกินข้าวต่อ จนผมก็แอบโล่งใจที่ไม่ได้ประหม่าไปเองคนเดียว

 

            “เมื่อกี้มันแวะเอามาให้”

 

            “ครับ”

 

          คุยอะไรดีไอ้แตม คุยอะไรดี!

 

            ผมพยายามคิดแล้วคิดอีก แต่ทำไมเรื่องในหัวกลับไม่มีอะไรผุดขึ้นมาเลย มีแต่อยากจะถามว่าพี่ไคเป็นยังไงบ้าง แล้วไอ้ยังไงบ้างก็ตีความได้อย่างเดียวป่ะวะ...พี่เข้าไปช่วยตัวเองแล้วเป็นยังไงบ้าง...ให้ตายก็ไม่กล้าถาม!

 

            “เพื่อนพี่เก่งเนอะ”

 

            “อืม”

 

            บทสนทนาสั้นกุดเกิดขึ้นกลางโต๊ะอาหาร จนผมจนใจที่จะคิดแล้วว่าควรคุยอะไรดี ก็เลยก้มหน้าก้มตากินข้าวด้วยแก้มร้อนๆ กระทั่ง...

 

            “อย่าย้ายไปอยู่ที่อื่นเลยนะ”

 

            “เอ๊ะ”

 

            ผมเงยหน้าขึ้นมองเขาทันควัน ตัวชาวาบเพียงเพราะคิดว่าเขาอยากให้ผมย้าย แต่ก็ใจชื้นกว่าเดิมหน่อย เมื่อพี่ไคเองก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาผม ยื่นมือมาข้างหน้า แต่อาการที่เหมือนจะชักกลับทำให้ผมยื่นมือออกไป แล้วพี่ไคก็คว้ามือผมอย่างรวดเร็ว บีบเอาไว้จนสัมผัสความอบอุ่นของอุ้งมือ

 

            “ฉันห้ามไม่ให้เกิดอารมณ์กับเธอไม่ได้ แต่ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเธอ” พี่ไคพูดประโยคยืดยาวสำหรับเขาด้วยท่าทางจริงจัง และนั่นก็ทำให้ผมเม้มปากเข้าหากัน

 

            “แตมไม่ได้โกรธพี่ไคนะ”

 

            “แต่ฉัน...”

 

            “แตมไม่ได้โกรธจริงๆ แล้วทั้งหมดนั่น...แตมก็ขอเอง” ผมกระซิบ ไม่อยากนึกถึงตอนที่ขอเขาดู ขอเขาจับเท่าไหร่ แต่ก็พูดออกไปจนจบ บีบมือพี่ไคแน่น แล้วว่าต่อ...

 

            “ไม่ได้รังเกียจด้วย...ไม่เลยสักนิด”

 

            ผมใจอ่อนง่ายไปหรือเปล่า เพียงเพราะเขาบอกว่าชอบ ผมที่เคยกลัวเขาแทบตายกลับอ่อนลงดื้อๆ แถมคิดไปคิดมา มันก็ตีความได้ด้วยว่าผมกำลังยอมมากกว่าจูบ...มากกว่านั้น...แล้วถ้ามันเกิดขึ้นจริง ผมจะเสียใจภายหลังหรือเปล่า

 

            “ขอบใจ”

 

            หากคำพูดของพี่ไคกลับปัดไล่ความกลัวเสียใจของผมออกไปอย่างไม่น่าเชื่อ เขาคนที่ผมเคยกลัวกลับกระชับมือของผมแน่นกว่าเดิม มองตาผมด้วยท่าทางจริงจัง และผมรู้แล้วว่าหัวใจของคนคนนี้ก็จริงใจ

 

            ไม่ใช่แค่คำพูดของแม่ แต่อะไรบางอย่างในหัวใจบอกผมว่าผมเชื่อเขาได้

 

            “ขอบคุณพี่ไคที่ไม่ปล้ำแตมด้วยนะครับ” ผมบีบมือเขากลับ ส่งยิ้มกว้างให้เขาแบบที่ไม่ใช่รอยยิ้มการค้า แต่เป็นรอยยิ้มจากหัวใจที่กำลังเปิดรับผู้ชายที่ชื่อคงไคเข้ามาให้แก่เขา จนพี่ไคเองก็นิ่ง แล้วก็ปล่อยมือ

 

            “อย่าไว้ใจฉันเรื่องนี้”

 

            พี่ไคพูดเหมือนห้ามตัวเองไม่ได้ แต่จากสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ ผมกลับคิดนะว่าพี่ไคหยุดตัวเองได้ ผมเองเนี่ยแหละที่ชักไม่ไว้ใจตัวเอง ขนาดเอานิ้วที่ลูบเข้าปากยังทำมาแล้วเลย

 

            ฉ่า

 

            “เฌอแตม?”

 

            “ปะ เปล่าครับ แตมไม่ได้คิดอะไรนะ แตม แตมว่าแตมไปล้างจานดีกว่า” ผมรีบดึงมือออก เก็บจานที่ยังกินไม่หมดไปซีลพลาสติกใส แล้วเก็บเข้าตู้เย็น จากนั้นก็ล้างทัปเปอร์แวร์ทั้งสองใบจนสะอาดเอี่ยม คว่ำมันให้เรียบร้อย แล้วตั้งใจจะกลับเข้าห้อง แต่...

 

            “เฌอแตม ฉันมีเรื่องจะบอก”

 

            “ครับ” ผมรับคำอย่างงงๆ มองคนที่ขยับตัวอย่างอึดอัด แล้วพี่ไคก็บอกเสียงเข้ม

 

            “ฉันจะสารภาพว่าเอาเธอมาช่วยตัวเอง”

 

          ห้ะ!

 

            ผมก็ค้างสิวะ!

 

            พี่ไคเอ่ยด้วยหน้าโคตรจริงจัง น้ำเสียงโคตรหนักแน่น ไหนจะดวงตาที่สะท้อนให้เห็นความจริง จนเหมือนในคืนที่พี่ไคสารภาพรักผม แต่เขากำลังพูดว่าอะไรนะ! เขากำลังบอกกับผมว่าเขาเอาภาพของผมไปช่วยตัวเองเนี่ยนะ นี่มีคนเขาสารภาพความจริงกันโต้งๆ แบบนี้เลยหรือวะ แล้วผมจะทำยังไง ก็นิ่งสิ ค้างสิ อ้าปากเหวอสิ

 

            “ฉันบอกไว้ก่อน ไม่อยากให้เธอโกรธ”

 

            ผมยืนยันนะว่าเขายังเป็นผู้ชายที่พูดจาไม่น่าฟังเหมือนเดิม จะมีก็ผมเนี่ยล่ะที่แปลกไป เพราะดันหน้าแดงแปร๊ด หัวใจเต้นรัวแรง เลือดสูบฉีดไปทั้งตัว แถมยังไม่นึกโกรธ มีเพียงความอายที่แล่นริ้วลามไปทั่วทั้งตัว กับจินตนาการที่คิดว่าผมเป็นแบบไหนในหัวเขา

 

            “และทุกครั้งตั้งแต่เราเจอกัน”

 

          นี่ไม่เป็นร้อยครั้งเลยหรือวะ!

 

            ผมอ้าปากพะงาบๆ มองคนที่จริงจังเสียจนสารภาพเรื่องแบบนี้ออกมา ไม่รู้ว่าควรจะโกรธหรืออายดี และสุดท้ายผมก็ตัดสินใจได้ว่าควรจะตอบเขาว่ายังไง

 

            “กะ...ก็ทำไปสิ แตมไม่ได้สึกหรอสักหน่อย! พี่ไคบ้า!

 

          อ๊ากกกก กูควรจะด่าพี่ไคสิว่าทรามว่าเสื่อม แต่ไหงถึงอนุญาตซะฉิบ!

 

            อย่าถามเลยว่าผมจะรอดูผลลัพธ์หรือเปล่า เพราะผมวิ่งฉิวกลับเข้าห้องแถมปิดประตูดังปังใหญ่ แล้วยกสองมือกุมหน้าตัวเอง

 

            “ไปอนุญาตเขาทำไมวะไอ้แตม! ใจง่าย!

 

            ผมด่าตัวเอง แต่ไหงตอนนี้ถ้าเป็นพี่ไค...ผมกลับยอมใจง่ายซะได้ล่ะนี่

 

.......................................

 

ต่อค่ะ

 

            ...ทำไงวันนี้น้องแตมหน้าแดงจัง ไปแอบกินดอยคำไม่บอกพี่หรือคะ...

 

            ...วร้ายๆ พี่เคอร์ทำอะไรพี่แตมหรือเปล่า หน้าแดงแปร๊ดเลย...

 

            ...ไหนๆ ตาเคอร์อยู่ไหน โผล่หน้ามาให้หายคิดถึงสิ...

 

            “โธ่ ทำไมใครๆ ก็พูดถึงเคอร์กันล่ะครับ ไม่คิดถึงแตมบ้างเลยหรือ งอนนะเนี่ย”

 

            หลังจากหนีเข้าห้อง ผมก็เอาแต่ฟุ้งซ่าน จินตนาการว่าพี่ไคคิดถึงผมในแง่ไหน แถมยังเผลอนึกถึงตอนที่เห็นเขาช่วยตัวเองอีก ผมก็เลยต่อโปรแกรม เอาโน้ตบุ๊คเครื่องใหม่เอี่ยมมาจัดรายการซะเลย แต่เล่นถูกใครๆ ทักว่าหน้าแดง ผมก็ดันนึกถึงขึ้นมาอีกน่ะสิ!

 

            งานนี้เลี่ยงสุดชีวิต

 

            “ว่าแต่ แตมติดดอยคำใครบ้างครับเนี่ย ยังไงแตมขอติดไว้ก่อนน้า ย้ายบ้านมายังไม่ได้ไปซื้อตุนเลย”

 

            อมแล้วดูด: คุณฮูเขาแก้ให้แตมหมดแล้วนี่

 

            ผมชะงักกับข้อความของเจ้อม จำไม่เห็นได้ว่าพี่ฮูมาแก้ให้ผมตั้งแต่เมื่อไหร่

 

            เหมียวๆ: ช่ายยย วันนั้นไงที่เจ้อมกระหน่ำเพชรเพราะอยากเห็นแตมเมา แต่ตอนแตมร้องเพลง พี่ฮูส่งแก้ให้หมดเลย แน่ะ สนใจเคอร์จนไม่เห็นคุณฮู น่าน้อยใจแทนเนอะ

 

            พี่เหมียวมาเฉลย จนผมนึกขึ้นได้ว่าวันนั้นที่ร้องเพลงสดหน้ากล้อง ผมก็หลับตาร้อง พริ้มเลยล่ะ แล้วก็ถูกไอ้เคอร์เล่นทีเผลอ ทำท่าเหมือนจะหอมแก้มผม ตอนนั้นผมก็นึกว่าพี่ฮูเปิดทิ้งไว้เฉยๆ ใครจะเชื่อล่ะว่ามาเปย์ให้ผมเรียบร้อยแล้ว

 

          งานนี้ไม่ต้องแดกดอยคำเป็นลิตร ยู้ฮู้ เดี๋ยวต้องแอบไปกระซิบขอบคุณพี่ฮูสักหน่อย

 

            อมแล้วดูด: หึๆ เดี๋ยวเจ้จะเล่นทีเผลอ วันไหนตุนดอยคำไว้บอกเจ้ เจ้จะกระหน่ำ!

 

            ท่าทางเจ้อมจะอยากเห็นผมเมาดิบจริงๆ ไม่รู้ทำไมชอบมีคนบอกว่าตอนผมเมาน้ำผลไม้หน้าแดงแปร๊ด มันน่าดู

 

            จากนั้นผมก็คุยเล่นไปเรื่อย เปิดเพลงคั่นไปด้วย แล้วก็สะดุดให้กับคนกดวีไอพีให้ผม

 

            “ขอบคุณนะครับคุณบิ๊กที่กดวีไอพีให้ ขอบคุณที่เอ็นดูแตมนะครับ” ผมฉีกยิ้มกว้างให้กับคนกดวีไอพีให้ จนหัวยูสเซอร์เปลี่ยนสีไม่เหมือนคนฟังทั่วไป ทั้งที่ไม่ค่อยคุ้นชื่ออีกฝ่ายเท่าไหร่ ก็เล่นมาใช้ชื่อ Big คำเดียว มันดาษๆ จนสู้พวกเจ้อมไม่ได้นี่เนอะ แถมถ้าจำไม่ผิด เขาไม่เคยทักทายอะไรผมในคอมเม้นต์เลยด้วย

 

            อมแล้วดูด: อุ๊ยๆๆๆๆๆๆ พี่โตมาด้วยล่ะ

 

            ท่าทางเจ้อมจะรู้จัก ตกลงแล้วผมควรจะเรียกเขาว่าคุณบิ๊กหรือคุณโตล่ะนั่น

 

            อมแล้วดูด: อ้อนเลยแตม คนนี้กระเป๋าหนัก ใจใหญ่ เปย์ไม่อั้น แถมเป้าตุงด้วยนะ

 

            ผมถึงกับหลุดหัวเราะพรืดออกมา แล้วเจ้าของยูสเซอร์ Big ก็มาตอบจนได้

 

            Big: เดี๋ยวเถอะ

 

            อมแล้วดูด: อูย ไม่เดี๋ยวล่ะเฮีย เฮียนั่นแหละมาช้า ไหงยอมโผล่หัวมาได้ล่ะ

 

            Big: เดินผ่านห้องแล้วได้ยินเสียงเด็กบางคนกรี๊ดว่าเฌอแตมมาแล้ว เลยรู้

 

            ผมว่าท่าทางสองคนนี้จะอยู่บ้านเดียวกันแฮะ งานนี้ไม่พี่น้องก็ผัวเมียแล้วล่ะ

 

            “แน่ะๆ ผัวเมียตีกันหรือครับ”

 

            Big: ผมพี่ชายอมแล้วดูดครับ ชื่อบ้าอะไร ใช้สมองส่วนไหนคิด

 

            อมแล้วดูด: ก็ดีกว่าสั้นกุดเป็นจู๋แมวของเฮียแล้วกัน!

 

            ท่าทางพี่น้องจะเริ่มตีกัน ผมเลยชวนคุยเรื่องอื่น บอกเลยว่าเรื่องบ้านคนอื่น ไอ้แตมไม่ยุ่ง ดังนั้น ผมเลยเปิดเพลงสบายๆ อีกเพลง แต่ดูท่าพี่ชายเจ้อมจะเข้ามาเพราะมีจุดประสงค์

 

            Big: วันนี้น้องที่เล่นกีต้าร์ไม่มาหรือครับ

 

            “ไม่มาครับ ชอบหรือ งั้นไว้วันไหนแตมเรียกเขามาเล่นเป็นมือกีต้าร์อีกนะ” ผมก็ว่าอย่างร่าเริง ทั้งที่คิดในใจว่าให้ตายก็ไม่เรียกรุ่นน้องมาบ้านนี้เด็ดขาด ไม่เอาแล้ว ผมไม่อยากเห็นพี่ไคคุยเล่นกับคนอื่นนี่ ดังนั้น ผมจึงยิ้มเป็นทัพหน้า พยายามเปลี่ยนเรื่องสุดชีวิต แต่...ท่าทางผมจะทำบุญร่วมกับรุ่นน้องไว้เยอะ

 

            ตัวน้อยตัวนิด: พี่แตมมมมมมมมมม มาแล้วๆๆๆๆๆๆ รู้มั้ยใครเอ่ย อิ๊ ^^v

 

            จู่ๆ ยูสเซอร์ใหม่ที่ชื่อโคตรคุ้นก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ทำเอาผมชะงักไปห้าวินาทีเต็มๆ งานนี้ไม่บอกก็รู้เลยว่าใคร!

 

            “เอ่อ...” ถึงขั้นพูดไม่ออก

 

            ตัวน้อยตัวนิด: พี่เคอร์บอกแหละว่าพี่แตมกำลังจัด ก็เลยสมัครมาเพื่อพี่แตมโดยเฉพาะ ทุ่มเทมั้ยล่า

 

          กูเนี่ยล่ะอยากทุ่มมึงไปไกลๆ

 

            ผมไม่อยากสนใจไอ้ยูสเซอร์ใหม่นี่สุดๆ แต่พอมีคนใหม่เข้ามา พวกหน้าเก่าๆ ก็เลยเริ่มเอ่ยปากทักทาย มันก็แนะนำตัวอย่างมั่นใจสุดขีด

 

            ตัวน้อยตัวนิด: มือกีต้าร์สุดน่ารักและน่ารักสุดของพี่แตมครับผม แฮ่

 

            นี่ถ้าไม่อยู่ในจอ ผมจะยกมือลูบหน้าสักที แต่ทำได้แค่หัวเราะหลายแหะ แล้วบอกด้วยท่าทางคล้ายหุ่นยนต์

 

            “ท่าทางพี่โตจะมาถูกเวลาครับ ถามถึงตัวเล็ก ตัวเล็กก็มา นี่ไงครับ มือกีต้าร์ของผมเมื่อคราวก่อน”

 

            ตัวน้อยตัวนิด: ไรหรอๆๆๆๆๆ อะไรหรออออ

 

            ขนาดตัวอักษร ผมยังสัมผัสความกวนตีนและน่าหมั่นไส้ของน้องรหัสได้ครามครัน แถมมันยังพิมพ์เร็วเหมือนชาติก่อนเป็นแป้นพิมพ์ ทำเอาคนพูดอย่างผมยังตอบแทบไม่ทัน

 

            “มีคนถามหามือกีต้าร์น่ะ”

 

            ตัวน้อยตัวนิด: ใครคร้าบบบบบ ใครถามหาผมหรอ ชอบฝีมือผมล่ะซี่

 

            นั่นไง พอผมพูดจบ มันก็พิมพ์รัวมาเลย แต่โชคดีล่ะมั้งที่คนถามหาก็ตั้งสติได้

 

            Big: ใช่ครับ พี่ชอบฝีมือน้องตัวเล็ก

 

            ตัวน้อยตัวนิด: จริงอ่าๆๆ ดีใจจัง วันไหนจะไปขอพี่แตมเล่นอีกนะครับผม

 

            Big: น้องตัวเล็กเก่งมากเลย

 

            ตัวน้อยตัวนิด: ชมอีกๆๆๆ ตัวเล็กชอบให้ชมนะครับ

 

            ระหว่างข้อความสองคนนี้ก็มีข้อความคนอื่นคั่นเยอะอยู่นะ แต่สายตาผมก็อดไม่ได้ที่จะตามอ่านที่สองคนนี้คุยกัน เพราะอดเป็นห่วงน้องรหัสไม่ได้ แม้พี่คนโตอะไรนี่จะเป็นพี่ชายเจ้อม แต่จู่ๆ มากดวีไอพีให้ แถมยังถามหาเติ้ล ก็กลัวว่าจะมีอะไรหรือเปล่า กระทั่ง...

 

            Big: แล้วน้องตัวเล็กชอบให้มาชอบหรือเปล่าล่ะ

 

            ตัวน้อยตัวนิด: ชอบซี่ ตัวเล็กชอบให้คนอื่นชอบนะ ดีจะตาย

 

            ผมรู้ว่าลิตเติ้ลเล่นไปเรื่อย แต่ครั้งนี้เหมือนจะไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เพราะว่า...

 

            Big: ถ้าชอบ...งั้นพี่จีบนะ

 

            เท่านั้นแหละ คอมเม้นต์ยังกับระเบิดลง เพราะอย่างที่เคยบอกว่าช่องนี้ร้อยละแปดสิบคือสาววายที่มาจิ้นผมกับไอ้เคอร์ ดังนั้น คิดหรือว่าที่บางคนเงียบไปจะไม่สนใจ ส่องอยู่ทุกประโยคนั่นแหละ และพอพี่คนโตแกบอกจะจีบเท่านั้นแหละ เสียงกรี๊ดก็มาถล่มทลาย ทำเอาผมกะพริบตาปริบ

 

            “เดี๋ยวๆ เอางี้เลยหรือครับ”

 

            ...พี่แตมอย่าขัดสิ พี่แตมก็มีพี่เคอร์ทั้งคน...

 

            ...นั่นสิๆๆ โอ๊ย บุพเพอาละวาดแล้วจ้า พี่คนโตกับน้องตัวเล็ก...

 

            ...งี้ถ้าเป็นนิยายชื่อเรื่องต้อง รักนี้เกิดในการีน่า ดีมั้ย...

 

            ผมว่าสุดจะห้ามแฮะ จนได้แต่หัวเราะตาม ทั้งที่คิดว่าจบแล้วจะโทรหารุ่นน้องสักหน่อย ทั้งยังอดแปลกใจไม่ได้...คนเราจีบกันมันง่ายงี้เลยหรือวะ

 

            ตัวน้อยตัวนิด: จีบคว่ำหรือจีบหงายล่ะครับพี่

 

            รุ่นน้องผมยังเล่นต่อ ไม่รู้ว่าเพราะเลี่ยงตอบหรือเพราะเอาขำ ส่วนอีกคนเขาก็มาจริงมาเต็ม

 

            Big: จีบคว่ำได้มั้ย แล้วน้องตัวเล็กก็จีบหงายให้พี่

 

          ไอ้เติ้ล! อย่าเล่นกับเขานะ นี่เพิ่งเจอกัน แถมเจอกันในช่องคอมเม้นต์ด้วยนะ

 

            ผมได้แต่คิดในใจ ห่วงรุ่นน้องอยู่ไม่น้อย ส่วนตัวมันน่ะหรือ ไม่รู้ว่าคิดดีแล้ว หรือใจจริงคือไม่คิดอะไรเลย เพราะมันก็ตอบทีเล่นทีจริงกลับไปว่า...

 

            ตัวน้อยตัวนิด: จะคว่ำจะหงาย ถ้าอยากจีบ พี่คนโตต้องร้องเพลงเพราะนะครับ เพราะตัวเล็กชอบคนร้องเพลงเป็น

 

          มันเล่นกับเขาด้วย!

 

            ผมได้แต่อ้าปากค้าง มองน้องรหัสที่ยอมให้เขาจีบง่ายๆ ไม่รู้ล่ะว่าเล่นหรือเอาจริง แต่มันก็ทำให้ผมได้แต่ถามตัวเอง

 

            ถ้าคนเราจะจีบกันง่ายงี้ ไหงเรื่องของผมกับพี่ไคมันดูยากจนแทบไม่คืบหน้าเลยวะ หรือผมต้องแรดให้ได้เท่าไอ้เติ้ล!

 

....................................

 

            ครบค่ะ และถูกค่ะ น้องแตมต้องแรดให้เท่าเติ้ล ไม่ต้องเท่าเจ้ากั๊กหรอก คนนั้นแอดวานซ์ไปนานแล้ว น้องแตมเอาเท่าตัวน้อยตัวนิดก็พอ มีใครเข้ามาก็เปิดโอกาสซะ ยิ่งกับพี่ไคด้วยแล้ว ความสุภาพจ๋าของพี่แกมันสูงลิบโลกด้วยล่ะนะ ถ้าเติ้ลยอมรุกอีกนิด เดี๋ยวก็คืบหน้า เชื่อสิๆ

            เรื่องนี้ NC มาช้าหน่อยนะคะ ด้วยความไม่ประสาของน้องแตม และความสุภาพบุรุษของพี่ไค เมย์คิดว่าเร่งยังไงก็ไม่ขึ้นล่ะจ้า แต่เดี๋ยวมาแล้ว ก็รอดูน้องแตมเวอร์ชั่นอ้อนรักกันเนอะ

            ส่วนคู่พี่โตกับตัวเล็กนั้น...ปล่อยพวกเขาไปเถอะค่ะ ฮา

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมถูกเปย์ นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 573 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

10,384 ความคิดเห็น

  1. #10360 Xakas (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 21:41
    อยากอ่านคู่ของพี่โตกับน้องตัวเล็กอ่าาาา
    #10,360
    0
  2. #10307 Mallika Phupiewmek (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 18:20
    แรดได้แต่อย่าเยอะ >>> บอกคนเขียน
    #10,307
    1
    • #10307-1 Daermyfriend(จากตอนที่ 21)
      11 เมษายน 2562 / 00:01
      ????????
      #10307-1
  3. #10277 Pimnok2124 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:09
    หรือผมต้องแรดให้ได้เท่า-เติ้ล!! ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ อยู่ตรงกลางๆ อยู่ระหว่างเดียร์กับเติ้ลนี่แหละจ้ะ555+
    #10,277
    0
  4. #10174 Orathaiks (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 23:40
    เอ็นดูความอยากรู้อยากลองของแตม เกือบทำให้เสียตัว555555555
    #10,174
    0
  5. #9933 ^^นูน่าหัวสีชมพู^^ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 02:42
    แตมเอาเลย แรดได้(?)อายอด 5555
    #9,933
    0
  6. #9387 Serin71228 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 07:20
    อั้ยย่ะ พี่บิ้ก จีบแบบเล่นใหญ่สมชื่อจริ้ง555
    #9,387
    0
  7. #9248 KannikaSangsut (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 08:17
    งานนี้บิ๊กเติ้ลนะคะไม่ใช่บิ๊กตู่...ติ๊ดดดดด!!!![ แม่บอกว่าอย่าเล่นของสูง]
    #9,248
    2
    • #9248-1 PE70(จากตอนที่ 21)
      1 ตุลาคม 2561 / 17:34
      เอาโอเลี้ยงมั้ยเอ่ยย555
      #9248-1
    • #9248-2 40465_zin(จากตอนที่ 21)
      13 ตุลาคม 2561 / 11:28
      เอาข้าวผัดด้วยมั้ย5555
      #9248-2
  8. #8875 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 20:37
    บิ๊กเติ้ล โคตรเข้ากัน55555 แตมเอาเลย รุกหนักๆ5555
    #8,875
    0
  9. #8777 pcy921 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 15:18
    เจอน้องเติ้ลแย่งซีน555
    #8,777
    0
  10. #8756 DKdabble (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 23:22
    แอร้ยๆๆ เชียร์พี่ตัวโตน้องตัวเร้กๆๆๆ
    #8,756
    0
  11. #8623 birumu (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 04:11
    โอ้ยยยยพี่คนโตกับน้องตัวเล็ก
    #8,623
    0
  12. #8383 M I N E. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:30
    ทำไมขรรมกับความบื้อบริสุทธ์ของเติ้ล 55556665666
    #8,383
    0
  13. #8273 ikonyg (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 23:31
    เติ้ลแรด 555555555555555 พี่ไคน่ารัักอะะะะ
    #8,273
    0
  14. #7717 mahnuch (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 มกราคม 2561 / 11:27
    ทำไมตอนนี้รู้สึกเอ็นดูวว
    #7,717
    0
  15. #6827 sanomsoi (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 06:29
    ปรับจริตให้ก๋ากั่นขึ้นก็ได้นะคะน้องแตม พี่จะได้อ่านncไวๆ
    #6,827
    0
  16. #6757 Yoon Krab (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 20:54
    Big = พี่โต = พี่เคอร์ แน่เลย กลิ่นมันมา 5555
    #6,757
    0
  17. #6748 Naii M. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 23:15
    โอ้ย พึ่งตามอ่าน ขอเปนแฟนคลับคู่คุณตัวโตกับเจ้าตัวเลกได้ไหม งุ้ยยยยยยยยย
    #6,748
    0
  18. #6688 zhll (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 01:41
    ตล๊กกก55555 กำลังคิดว่า เอ น้องแตมนี่กั๊กเวอชั่นเรียบร้อยรึเปล่านะ แต่อืม น่าจะห่างกันอีกเยอะ555
    #6,688
    0
  19. #6550 รำคาน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 02:15
    อย่าแรดเลยลูกก เเค่หนูเป็นหนูแบบนี้พี่ไคแทบจะไม่ไว้เเล้ว55+
    #6,550
    0
  20. #6457 แหวน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 02:52
    อย่าเลยลูก ทุกวันนี้พี่ใคก็น่าสงสารพอละ ถ้าหนูแรดจริงโถๆๆๆๆๆๆ ไม่อยากคิดสภาพพี่ใคเลยอ่ะ
    #6,457
    0
  21. #6446 fb040686 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 00:30
    สะดุ้งพรวดเลยค่ะพี่ไค ต้องบอกน้องเหรอเรื่องนั้น โอ้ย พ่อคนตรง
    #6,446
    0
  22. #6356 iikudamono (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 22:46
    น้องเติ้ลลลลลลรูกกกกกกกก ไว้ตัวบ้างรูกกกกก ฮือ
    #6,356
    0
  23. วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 13:29
    รอฉากสวีท ๆ ของพี่ไคกะน้องเเตม 55
    #6,341
    0
  24. #6340 +tO Dr3aM,To f Ly+ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 05:23
    เติ้ลมาแรงแซงโค้งมากเลย
    #6,340
    0
  25. #6339 Ne natchanok (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 00:45
    ใจเย็นนะแตม5555
    #6,339
    0