[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

ตอนที่ 48 : ตอนที่ 45 หลานชายคนสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10496
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 690 ครั้ง
    9 พ.ค. 62

ตอนที่ 45 หลานชายคนสำคัญ

 

 

            “กรี๊ดดดด ปล่อยฉันนะ!

 

            ในขณะที่ทุกคนยังตั้งตัวไม่ทันว่าเกิดอะไรขึ้น ปณชัยเป็นคนแรกที่ตั้งสติได้ ชายหนุ่มพุ่งปราดเข้าไปจับนางแบบสาวที่ทำท่าจะวิ่งหนีออกจากงานอย่างรวดเร็ว มือใหญ่จับแขนไพล่ไปด้านหลังอย่างง่ายดาย ท่ามกลางเสียงกรีดร้องอย่างตกใจระคนหวาดกลัวของคนที่เพิ่งสำนึกว่าทำอะไรลงไป

 

            เมื่อครู่เธอโกรธจนขาดสติ แต่เมื่อตกอยู่ในสายตาหลายคู่...เธอพลาดไปแล้วใช่มั้ย

 

            แต่การคิดได้ตอนนี้ก็สายเกินแก้แล้ว

 

            “ผมสุดจะทนแล้วนะ!

 

            หญิงสาวพลันสะดุ้งตัวสั่นงันงก ไม่คิดว่าผู้ชายสุภาพที่แสนเร่าร้อนอย่างปณชัยจะคำรามอยู่ข้างหู น้ำเสียงเย็นชาบาดลึกทุกอณูผิว เหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมออกมาจากทุกรูขุมขน ความหวาดกลัวแล่นมาตามแนวกระดูกสันหลัง แรงคุกคามกดดันเสียจนหายใจไม่ออก

 

            อีกทั้ง...ภวิศก็กำลังเงยหน้าขึ้น

 

            คนที่เธอเคยคิดว่าจองหองอวดดีได้เพราะมีตระกูลหนุนหลัง แต่เนื้อแท้ก็ไม่ต่างจากเธอที่นอนกับใครก็ได้เพื่อผลประโยชน์ แต่บัดนี้ หญิงสาวรู้ตัวว่าคิดผิดมหันต์ เมื่อแววตาที่จ้องมองมาไม่ใช่ความโกรธ แต่มันโหดเหี้ยมเสียจนเลือดในกายเย็นเฉียบ

 

            เธอลืมคิดไปสนิทใจว่าเขาอาจจะทำอาชีพเดียวกับเธอ แต่ภวิศ...เป็นหลานชายของใคร

 

            “ปล่อยนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้!

 

            ความคิดที่ทำให้หญิงสาวดิ้นรนให้หลุดจากคีมเหล็ก แต่กลับไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด ได้แต่เบิกตากว้าง มองภวิศที่ก้าวเข้ามาทีละก้าว ใบหน้าสวยงดงามที่เลอะด้วยคราบของเหลวราวกับเทพแห่งความตาย และเมื่อริมฝีปากสวยสดคลี่ออกเป็นรอยยิ้ม...เธอก็กลัวจนตัวสั่น!

 

            “ตรงนี้มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าเด็กๆ”

 

            กึก

 

            ก่อนที่วินจะลงมือ น้ำเสียงรื่นเริงก็ดังมาจากอีกด้าน แล้วภานุพงษ์ก็ก้าวเข้ามาร่วมวงท่าทางกระฉับกระเฉง จนหลายคนก้าวถอยหลัง กลายเป็นพื้นที่ว่างรูปทรงวงกลมระหว่างพวกเขากับคนนอก

 

            หมับ

 

            “ว่าไงวิน” คนแก่วางมือทาบทับบนบ่าของหลานชายอย่างสนิทสนม และมันเรียกสติให้กลับมาอีกครั้ง

 

            “ไม่มีอะไรครับลุง แค่ความเห็นไม่ลงรอยกันนิดหน่อย”

 

            ภานุพงษ์พยักหน้าอย่างพอใจ สบตากับหลานชายแวบหนึ่ง จากนั้นก็เบือนไปมองหญิงสาวคู่กรณีที่หน้าซีดเผือดไปแล้ว ไม่ทันรู้ตัวเลยว่าคนที่มีอำนาจอย่างแท้จริงมาที่งานนี้ด้วย และกำลังประสานสายตากับเธอด้วยแววตาของผู้ใหญ่ใจดี

 

            ชายสูงวัยส่งยิ้มให้อย่างมีเมตตา แต่ทำให้...หนาวเยือกไปทั้งตัว

 

            “ถ้าหนูมีปัญหากับหลานชายลุง มาคุยกับลุงเป็นการส่วนตัวหน่อยดีมั้ย”

 

            “มะ...”

 

            “ตกลงแล้วสินะ เป็นเด็กดีจริงๆ แต่ตรงนี้คงไม่สะดวกเท่าไหร่ เอาไว้ขอลุงคุยกับวินก่อนแล้วจะตามไป” คนพูดตวัดสายตาไปมองปณชัย แววตาที่ฉายแววกระหายเลือดชั่วแวบหนึ่งจนนางแบบสาวตัวสั่นงันงก จากนั้นก็พยักหน้าเป็นสัญญาณให้เอาตัวออกไป

 

            “เชิญทางนี้ครับ” ปณชัยเองก็ปล่อยมือที่จับไพล่หลัง ผายมือไปอีกทางเพื่อเชิญออกไปดีๆ ซึ่งแม้หญิงสาวจะอยากวิ่งหนีออกจากงาน แต่สายตาเย็นชาของผู้ชายที่รายล้อมรอบตัวเธอก็น่ากลัวสียจนเดินขาพันกันออกไปอย่างไร้ทางขัดขืน

 

            “ชัย”

 

            วินขมวดคิ้วฉับ เรียกคนตัวโตเอาไว้ แต่ติดที่ลุงบีบหัวไหล่แน่นขึ้นอีกนิด

 

            นายแบบหนุ่มสงบใจเอาไว้ เพราะไม่ใช่เรื่องแปลกที่ปณชัยต้องทำตามคำสั่งของลุงเขา แม้จะอยากเดินตามไปดูมากแค่ไหน แต่สัมผัสที่หัวไหล่ก็บอกชัดเจนว่าทางนี้จะจัดการให้ และมั่นใจเถอะว่าถ้าลุงพงษ์ลงมือ เขาก็ควรจะสบายใจได้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่มีทางเข้ามาสร้างความวุ่นวายให้อีก

 

            อย่าเชื่อท่าทางร่าเริงและแววตาใจดีของคนคนนี้

 

            ถ้าใจดีจริง ลุงเขาคงไม่ขึ้นมายืนจุดนี้หรอก

 

            “สวัสดีครับลุง ขอโทษด้วยที่ทำให้เห็นภาพที่ไม่น่าดูเท่าไหร่” วินถอนหายใจ ก้มลงมองสภาพตัวเอง และนั่นก็ทำให้ภานุพงษ์หัวเราะ

 

            “เป็นโชว์ต้อนรับที่ไม่ดีเท่าไหร่นะว่ามั้ย”

 

            “แล้วนี่ลุงกลับเมื่อไหร่ ทำไมวินไม่รู้เรื่องล่ะครับ” ภวิศรับผ้าขนหนูจากบริกร ซับไปตามใบหน้าอย่างเบามือ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เช่นเดียวกับคนเป็นลุงที่ยิ้มกว้าง พาเดินไปอีกมุมของงาน เพื่อบอกพวกสอดรู้สอดเห็นว่าเรื่องมันจบแล้ว และถ้าใครกล้าถ่ายรูปไปลงข่าว...ก็รอดูผลลัพธ์ที่ตามมาก็แล้วกัน

 

            ปกติภาคินก็เกลียดการที่ต้องตกเป็นข่าวอยู่แล้ว แต่นี่ไม่ใช่แค่คนลูก แต่มีคนพ่อมาด้วย

 

            “เจ้าภาคินยังไม่รู้เลย” คนแก่อารมณ์ดีพยักหน้าไปทางลูกชาย

 

            “ยังแวบไปแวบมาไม่เปลี่ยนเลยนะครับ”

 

            “ก็เหมือนวินนั่นแหละ ได้ข่าวว่าจะกลับมาอยู่เมืองไทยแล้วนี่”

 

            “ข่าวของลุงไวเสมอ” คนพูดโคลงหัว

 

            “เพราะวินเป็นหลานรักลุงไง ไม่สนใจได้ยังไงล่ะ”

 

            “ไม่ใช่ตกกระป๋องเพราะว่ามีลูกสะใภ้แล้วหรือครับ” คนฟังหัวเราะร่วน แต่ก็ยักคิ้วให้

 

            “นั่นมันลูกสะใภ้ นี่มันหลานรัก เหมือนกันที่ไหน ว่าแล้วก็เสียดายนะ พอลุงชวนกราฟให้มาด้วยกัน รายนั้นบอกว่าถ้าเป็นงานของเจ้าซีนจะไม่มาเด็ดขาด วันนี้เลยไม่มีเด็กให้ควงด้วยเลย มีแต่เจ้าลูกหน้าหงิกนี่แหละ” คนพูดว่าไปก็กัดลูกชายที่กำลังโทรศัพท์อยู่ไม่ห่าง แล้ววกมามองหน้าหลานที่ไม่ได้เจอกันมาสักพัก

 

            “ลุงกะว่าจะมาทักทายพวกเพื่อนเก่าๆ ระหว่างอยู่ไทยสักหน่อย ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเจอการต้อนรับแสนน่าประทับใจแบบนี้” ชายสูงวัยก้มลงมองชุดสูทของหลานชาย แล้วส่ายหน้า

 

            “เดี๋ยวลุงตัดให้ใหม่ ช่วงนี้ลุงชอบงานอิตาลี”

 

            “ชอบงานอิตาลีหรือสาวอิตาลีล่ะครับ” วินว่าอย่างรู้ทัน

 

            “หึๆ ความสุขคนแก่น่ะ ว่าแล้วลุงก็ขอไปคุยกับแม่สาวใจร้อนคนนั้นสักหน่อย”

 

            จังหวะนั้นเองที่ภาคินก็ก้าวเข้ามาชิดร่างน้อง

 

            “เดี๋ยวขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อ ฉันให้คนเอาชุดมาให้เปลี่ยนแล้ว” ภาคินว่าพลางกดสายตามองสภาพลูกพี่ลูกน้อง แล้ววินไม่ได้คิดไปเองแน่ว่าพี่ชายที่ชอบทำเหมือนไม่สนใจกันกำลังเดือดพล่าน ตาคมวาวโรจน์แฝงด้วยความโหดร้ายที่พร้อมจะเอาไปลงกับคนที่ทำเขา

 

            ถ้าแค่แดกดันกัน ภาคินไม่สนใจหรอก แต่ลงมือเมื่อไหร่ อีกฝ่ายก็ไม่คิดอยู่เฉยให้ใครมาหยามศักดิ์ศรีเขา แต่เหมือนครั้งนี้จะไม่ต้องออกโรงเอง

 

            สองพ่อลูกสบตากันแวบหนึ่ง แล้วภานุพงษ์ก็ก้าวออกไป

 

            “มึงสนุกกับงานเถอะ ในฐานะเจ้าของงาน กูพาวินไปเอง”

 

            ขวับ

 

            ภาคินตวัดสายตาไปมองเพื่อนที่เมียงๆ มองๆ อยู่นานตามประสาคนกะล่อนที่แพ้ทางพงษ์ หรี่ตาลงแทนคำเตือน แต่คนอย่างนายศิรภพก็ไม่สะทกสะท้าน

 

            “กูดูแลน้องมึงดีนะ ใช่มั้ยครับวิน”

 

            “กูไม่ฆ่ามึงเมื่อหลายปีก่อน ไม่ได้หมายความว่ากูจะไม่ฆ่ามึงตอนนี้” คนฟังรู้ว่าเพื่อนไม่ทำแบบนั้น แต่ไม่ใช่เพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อน แต่เห็นแก่ผลประโยชน์ที่มีร่วมกันต่างหาก และถึงมันจะไม่ฆ่าเขา ก็ใช่ว่ามันจะขู่ไม่ได้ รอยกระสุนปืนยังฝังอยู่บนผนังห้องของเขาอยู่เลย

 

            ซีนคิดถึงตอนที่เขาเกือบจะแตะต้องกราฟ แล้วเพื่อนเข้ามาช่วยเอาไว้ ยอมรับว่าไอ้ภาคินไม่ใช่คนที่ควรจะมีเรื่องด้วย

 

            “ในฐานะเจ้าของงาน กูก็ออกไปไหนไม่ได้ด้วยล่ะนะ” ศิรภพยอมถอยในที่สุด ขณะที่คนกลางไม่สนใจ ความสนใจของวินอยู่ที่ผู้ชายอีกคนที่พานางแบบคนนั้นออกไปต่างหาก ดวงตาคู่สวยก็มองไปยังทางออกงานด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

 

            เขากำลังกังวล แต่วินไม่รู้ว่าเพราะอะไร

 

..............................................

 

            “ฉันไม่เป็นไรแล้ว ลงไปเถอะ”

 

            ภาคินสั่งเปิดห้องพักหรูหราเพียงเพื่อให้น้องชายเปลี่ยนเสื้อผ้า ขณะที่ร่างสูงเองก็กำลังยืนพิงขอบระเบียง จุดบุหรี่ขึ้นสูบ ปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปไกล แต่เมื่อได้ยินเสียงจากคนในห้อง มือใหญ่ก็ดับไฟอย่างใจเย็น แล้วหมุนตัวกลับมาสบตา

 

            เวลานี้ ภวิศไม่ได้แค่เปลี่ยนเป็นสูทชุดใหม่ แต่อาบน้ำสระผมและสวมเพียงชุดคลุมอาบน้ำ

 

            “ขี้เกียจ”

 

            “เห็นทุกทีชอบงานแบบนี้” วินบอกอย่างรู้ทัน แล้วเอ่ยเสริม

 

            “ไม่ต้องห่วงหรอก ก็แค่ไวน์แดง ไม่ใช่น้ำกรด”

 

            “แต่ถึงจะเป็นแค่ไวน์แดง ไอ้ชัยก็พลาดอยู่ดี”

 

            กึก

 

            คนฟังชะงัก ก้าวตรงมาประจันหน้าญาติผู้พี่ แล้วพบว่าทางนั้นกำลังหงุดหงิด ไม่บอกก็รู้ว่าเป็นเพราะคนสนิทที่ดูแลเขาไม่ดี จนวินว่าเสียงเข้ม

 

            “ไม่เกี่ยวกับชัย ฉันไม่ทันระวังเอง”

 

            “ก็อย่างที่พูดนั่นแหละ ถ้าเป็นน้ำกรดไม่ใช่ไวน์แดง ป่านนี้แกถูกหามเข้าโรงบาลไปแล้ว” ภาคินกำลังบอกว่าความผิดก็คือความผิด และนั่นก็ทำให้คนฟังยิ่งกัดปากแน่น ทำท่าจะเถียงแทน แต่ติดที่ตาคมคู่นั้นจ้องนิ่งไม่ยอมละไปไหน

 

            ภาคินรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับชัย

 

            “ฉันพูดเสมอว่าจะไม่เข้าไปยุ่งเรื่องส่วนตัว แต่ถ้าเป็นเรื่องงาน...” คนพูดทิ้งไว้เพียงแค่นั้น แล้วก็ก้าวผ่านหน้าน้องที่รู้ตัวว่าเข้าไปแทรกแซงเรื่องการลงโทษของญาติผู้พี่ไม่ได้ เพราะงานของปณชัยตอนนี้คือ...ปกป้องเขาไม่ให้มีอันตราย

 

            แม้จะเป็นแค่ไวน์แดง แต่มันหมายความว่าอีกฝ่ายยอมให้มีคนเข้าถึงตัวเขาได้

 

            ถ้านี่ไม่ใช่แม่นางแบบนั่น แต่เป็นคนของนพ...

 

            “อย่าหนักมือได้มั้ย”

 

            คนฟังเหลือบมามอง แล้วคว้าเสื้อสูทที่วางพาดบนโซฟาขึ้นมาสวมทับอีกครั้ง

 

            “ไม่รับปาก แต่จะพยายาม”

 

            ภาคินว่าจบก็ก้าวไปที่ประตู

 

            “เอาไว้งานจบแล้วจะขึ้นมารับ”

 

            จากนั้น ผู้ชายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจก็ก้าวออกจากห้องไปโดยไม่เหลียวหลัง ปล่อยให้ภวิศได้แต่ทิ้งตัวลงนั่งบนปลายเตียง นึกโกรธตัวเองที่พลาดปล่อยให้ถูกเล่นงาน และที่กังวลที่สุดคงเป็นบทลงโทษที่ผู้ชายอีกคนจะได้รับ

 

            ไม่หรอก ถึงคินโกรธแค่ไหนก็ไม่ทำอะไรเกินกว่าเหตุหรอก

 

            วินได้แต่ปลอบใจตัวเอง

 

..........................................

 

            “ฉันบอกแกว่ายังไงนะไอ้ชัย”

 

            “คุณวินเป็นหลานชายคนสำคัญของคุณพงษ์ครับ”

 

            มุมหนึ่งของโรงแรมหรูที่ไม่มีผู้คนกล้าย่างกรายผ่าน ปณชัยกำลังยืนก้มหน้า ตอบคำถามนายใหญ่ตัวจริงอย่างภานุพงษ์ด้วยน้ำเสียงสุภาพ แม้ว่า...จะมีวัตถุสีดำเมื่อมจ่อที่กลางหน้าผากก็ตาม

 

            หลังจากที่ชายสูงวัยจัดการกับนางแบบสาวชะตาขาด ก็ส่งต่อให้ลูกน้องที่พาหญิงสาวออกจากงาน แต่ยังไม่จบเรื่อง เพราะยังต้องคุยกับลูกน้องที่ไว้วางใจเสียจนทั้งสั่งสอน ทั้งผลักดัน จนมันมายืนอยู่ในฐานะคนสนิทของลูกชาย แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่รู้ฐานะตัวเอง

 

            ตอนนี้ภานุพงษ์กำลังย้อนถามถึงบทสนทนาเมื่อวาน

 

            เขาเตือนลูกน้องคนนี้ไปแล้วว่าวินคือใคร

 

            ใช่ วินคือหลานชายคนสำคัญเพียงคนเดียว

 

            แม้ว่าชายสูงวัยจะไม่ค่อยเข้ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตของหลาน ก็เหมือนกับที่เลี้ยงลูกแบบให้ตัดสินใจกันเอาเอง แต่เมื่อใดก็ตามที่คิดว่าถึงจุดที่อยู่เฉยๆ ไม่ได้ เจ้าตัวจะลงมา และเชื่อเถอะว่าครั้งนี้ที่กลับไทย ไม่ใช่เพราะมาเจอหน้าลูก แต่เพราะข่าวที่ส่งตรงไปถึงเขาต่างหาก

 

            ความสัมพันธ์ไม่อันควรของลูกน้องคนนี้

 

            “ใช่ ฉันบอกว่าวินเป็นหลานของฉัน และนี่คือสิ่งที่หลานฉันสมควรได้รับอย่างนั้นหรือ”

 

            คนพูดกดปืนที่จ่ออยู่บนหน้าผากหนักมือขึ้นกว่าเดิม หากปณชัยก็ไม่ขยับเขยื้อน ไม่ใช่เพราะกลัวจนตัวสั่น ตรงกันข้ามต่างหาก แววตาที่มองตรงไปยังผู้เป็นนายมีเพียงความมั่นคงและหนักแน่น แววตาที่พงษ์เองก็นึกถูกใจตั้งแต่มันยังเด็ก

 

            หากถูกใจใช่ว่าจะยอมรับ

 

            “แกไม่เหมาะกับหลานฉัน”

 

            “ผมทราบครับ”

 

          “เลิกซะ”

 

            !!!

 

            ทันทีที่คำสั่งเด็ดขาดออกมาจากปากของภานุพงษ์ คนฟังก็ตัวแข็งทื่อ แววตามั่นคงในคราวแรกเปลี่ยนเป็นหวาดกลัว ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจ แม้จะรู้ตัวอยู่แล้วว่าเขาไม่เหมาะสม ไม่สมควร แต่การได้ฟังชัดๆ ว่าผู้มีพระคุณไม่พอใจความสัมพันธ์นี้ก็สร้างผลกระทบอันใหญ่หลวงให้แก่ตัวเขาเอง

 

            “แกอาจจะเป็นคนที่ฉันไว้ใจ เป็นคนสนิทของเจ้าภาคิน แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันอนุญาตให้แกแตะต้องหลานชายฉัน ฉันเอ็นดูแก แต่ไม่ได้อ้าแขนรับแกเป็นหลานเขย อย่าลืมสิว่าที่แกมีทุกวันนี้ได้เพราะใคร รู้ใช่มั้ยว่าฉันเกลียดคนกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา เพราะเมื่อใดที่มันทำอย่างนั้น...ฉันจะไม่เลี้ยงให้เสียข้าวสุก” คนพูดว่าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แววตาใจดีได้เลือนหายไปหมดแล้ว

 

            ราวกับว่าภานุพงษ์กลับไปเป็นคุณพงษ์ผู้โหดเหี้ยมคนเดิม

 

            ขณะที่ปณชัยเองก็ขบฟันแน่น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียง...เจ็บปวด

 

            “ผมทราบดีครับว่าผมรอดตายจากการเป็นหมาข้างถนนได้เพราะใคร ผมจดจำพระคุณของคุณพงษ์ที่เมตตาผมได้ดี” ชายหนุ่มกำหมัดแน่นจนแทบจะได้เลือด เขาต้องต่อสู้กับความปรารถนาในหัวใจมานานหลายปี ทั้งหมดก็เพราะเขาสำนึกดีว่าอีกฝ่ายมีพระคุณท่วมหัวแค่ไหน

 

            หากไม่ได้คุณพงษ์ช่วยไว้ เขาอาจจะตายอยู่ข้างถนนไปแล้ว

 

            “งั้นเลิก...”

 

          “แต่ผมทำแบบนั้นไม่ได้”

 

            คนฟังนิ่ง ความเงียบที่ยิ่งกว่าปีศาจร้ายเข้ามากลืนกินดวงวิญญาณของชัย มันทั้งน่ากลัว น่าขนลุก และเขาไม่สามารถอ่านแววตาของผู้เป็นนายออกได้เลย

 

            “แกว่าอะไรนะ”

 

            “ผมเลิกรักคุณวินไม่ได้ครับ...”

 

            ผัวะ!

 

            ทันทีที่คำตอบออกมาจากปากของปณชัย ด้ามปืนก็สะบัดเข้าเต็มหน้าจนชัยหน้าหันไปอีกทาง ตอกย้ำลงบนรอยช้ำเดิมที่ได้จากคนคนเดียวกัน จนคราวนี้แตกยับ เลือดไหลเลอะลงมา ขณะที่ที่เจ้าตัวยิ่งขบฟันแน่น รู้ว่าผู้เป็นนายฆ่าเขาทิ้งได้ตรงนี้เลยด้วยซ้ำ

 

            “ผมทำได้ทุกอย่าง ขอแค่ได้อยู่เคียงข้างคุณวิน”

 

            ผัวะ!

 

            อีกครั้งที่ปลายกระบอกปืนสะบัดเข้าเต็มหน้า ตามมาด้วยเสียงขึ้นนกของปืนที่ตามมาจ่อข้างขมับ

 

            “ฉันถูกใจแกไม่ใช่ว่าฉันจะฆ่าแกไม่ได้นะ”

 

            “...”

 

            ปณชัยทำได้แค่กล้ำกลืนความเจ็บปวดลงไป หลับตาลง รอรับชะตากรรมที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ในใจร่ำร้องเพียงแค่อยากจะเอ่ยปากบอกคำนั้นกับคุณวิน

 

            เขาไม่เคยเอ่ยออกมาเลยใช่มั้ย

 

            หากอีกฝ่ายกลับลดมือลง

 

            “ไปคิดให้ดีว่าจะยอมเอาชีวิตของแกมาทิ้งหรือเปล่า ต่อให้แกตายไปก็ใช่ว่าหลานชายฉันจะตายตาม วินยังมีอนาคตที่รออยู่ข้างหน้า” ภานุพงษ์ว่าเสียงเย็น ส่งปืนในมือให้กับลูกน้องที่ยืนคุมเชิงอยู่ สบตากับเด็กที่เขาเก็บมาเลี้ยงชั่วแวบหนึ่ง จากนั้นก็หมุนตัวแล้วเดินผ่านหน้าลูกชายคนโตที่ยืนกอดอกมอง หายลับกลับเข้างานไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

            “พี่ชัย พี่เป็นอะไรมั้ย”

 

            ขณะที่เจ้าของปืนก็ตรงเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง ซึ่งลูกพี่แค่ยกมือเป็นเชิงห้าม แล้วยิ่งถอยห่างออกไปเมื่อภาคินเป็นฝ่ายก้าวเข้ามายืนแทนที่คนเป็นพ่อ

 

            สายตาของเจ้านายและลูกน้องสบกัน แล้วปณชัยก็คว้าปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวตัวเองมาส่งให้

 

            ภาคินมองปืนกระบอกนั้นนิ่ง

 

            “มึงบอกกับกูว่ายังไง”

 

            “ถ้าผมผิดคำพูดเมื่อไหร่ ผมจะเป็นคนยื่นปืนให้คุณภาคินยิงผมเอง”

 

            “มึงสัญญาอะไรกับกู”

 

            “จะปกป้องคุณวินด้วยชีวิตของผม”

 

            คนเป็นนายจ้องตาลูกน้องนานนับนาที หากความกดดันนั้นมากมายมหาศาลจนแทบจะทับสองไหล่ให้บี้แบน จากนั้น...

 

            ฟึ่บ

 

            “เก็บปืนมึงไว้เถอะ เพราะน่าเสียดายที่วันนี้เป็นแค่ไวน์แดง” สิ่งที่ภาคินผลักให้ไม่ใช่แค่ปืน แต่เป็นคีย์การ์ดห้องพักของลูกพี่ลูกน้อง เสียงทุ้มราบเรียบราวกับไร้ความรู้สึก แต่มันทำให้คนฟังนิ่งอึ้ง แล้วก็ก้มหัวอย่างสำนึกบุญคุณ

 

            คุณภาคินจะบอกว่าเขาดูแลคุณวินไม่ดีจนจัดการเขาก็ได้ แต่กลับยอมมองผ่านให้

 

            เท่านั้นไม่พอ คีย์การ์ดเย็นเฉียบในมือสร้างความอบอุ่นให้กับหัวใจของเขาได้

 

            อย่างน้อยก็มีหนึ่งคนในตระกูลนี้ที่ยอมรับความสัมพันธ์ของเขากับผู้เป็นนาย

 

            “ขอบคุณครับ”

 

            “เพื่อตัววินเองต่างหาก”

 

            ปณชัยก้มหัวอีกครั้ง แล้วหมุนตัว ก้าวยาวๆ ตรงไปยังหมายเลขห้องที่ปรากฏบนการ์ดใบนั้น โดยมีผู้เป็นนายมองตามด้วยแววตาที่ไม่มีใครอ่านออก

 

            ภาคินไม่สนใจว่าพ่อเขากำลังคิดอะไรอยู่ เขาสนเพียงแค่ครั้งนี้เขาจะไม่พลาดอย่างหนก่อน

 

            คราวไอ้ซีนคือความผิดพลาดที่ช่วยน้องชายไม่ได้ แต่ครั้งนี้ต้องต่างออกไป

 

            บางครั้งผู้ชายที่แสดงออกว่าไม่สนใจอะไรนอกจากเรื่องของตัวเองก็แคร์คนรอบตัวมากกว่าที่ใครๆ คิด

 

            ไม่ใช่แค่วินเป็นหลานชายคนสำคัญของภานุพงษ์เท่านั้น แต่เป็นน้องชายคนสำคัญของภาคินเช่นเดียวกัน

 

.............................................

 

            วินรู้สึกกระวนกระวายอย่างบอกไม่ถูก ใจของเขาสั่นแปลกๆ เหมือนคนที่เสพคาเฟอีนเกินขนาด มันทั้งชวนให้คลื่นไส้ ทั้งครั่นเนื้อครั่นตัว ร้อนๆ หนาวๆ อย่างบอกไม่ถูก สายตาก็จับจ้องเพียงโทรศัพท์มือถือแล้วลังเลว่าเขาควรจะโทรหาปณชัยดีมั้ย แต่ก็เกรงว่าจะเข้าไปขัดขวางการทำงานของลุงตัวเอง

 

            ถ้ารายนั้นกำลังข่มขู่ยัยนางแบบนั่น การโทรเข้าไปขัดไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ อีกทั้ง...

 

            “หวังว่าจะไม่ทำอะไรรุนแรง”

 

            คำพูดของภาคินดังก้องอยู่ในหัวของเขา

 

            วินเชื่อว่าพี่ชายไม่ฆ่าให้ตายหรอก แต่ก็ไม่ไว้ใจว่าคิดอะไรอยู่เช่นเดียวกัน

 

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

            ดังนั้น ทันทีที่ได้ยินเสียงเคาะประตู ภวิศก็แทบจะพุ่งไปหาที่มาของเสียง ไม่ลืมที่จะส่องตาแมว แล้วนั่นก็ทำให้มือขาวยิ่งเปิดประตูไวขึ้น หัวใจตื่นกลัว เพราะ...

 

            “เกิดอะไรขึ้น!

 

            บัดนี้ ใบหน้าคมคร้ามช้ำจนน่ากลัว

 

            วินมองคนที่ก้าวเข้ามาด้วยแววตาตกใจ ไม่สนใจเสียงประตูที่กำลังเด้งปิดโดยอัตโนมัติ เขาแค่ยื่นมือที่สั่นสะท้านไปสัมผัสบาดแผลที่แตกยับ เลือดยังไหลออกมาอยู่เลย ดวงตาคู่สวยฉายชัดถึงความร้อนรน กังวล ห่วงใย และนั่นก็ทำให้เจ้าของแผลทำสิ่งนี้

 

            อ้อมกอดแข็งแรงรั้งร่างเจ้านายคนสวยมากอดเอาไว้แนบอก กระชับเอาไว้เสียแทบจะกลืนหายเข้าไปในอกกว้าง จนวินครางอย่างตกใจ

 

            “เกิดอะไรขึ้นชัย คินทำอะไรนาย”

 

            “...”

 

            “ชัย ชัยบอกวินสิ บอกสิว่าเกิดอะไรขึ้น”

 

            วินยิ่งโกรธจัดที่เขาประมาทปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นมาถึงตัว

 

            เขาแค่ขึ้นมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ลบรอยไวน์แดงนั้นได้แล้ว แต่คนที่ทำหน้าที่ปกป้องเขาต้องรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น และนั่นทำให้สองมือกอดรอบเอวสอบกลับ พยายามสงบใจว่าอีกฝ่ายเคยได้รับบาดแผลหนักหน่วงกว่านี้หลายเท่า แต่แค่คิดว่ามันเกิดขึ้นเพราะเขา...

 

            “ชัย...”

 

            “ผมรักคุณครับคุณวิน”

 

            !!!

 

            หากภวิศต้องตกใจยิ่งกว่า เมื่อเสียงทุ้มพร่าที่เต็มไปด้วยอารมณ์รุนแรงกำลังบอกข้างหูเขา จนต้องดันตัวออกห่างนิด มองเข้าไปในดวงตา แล้วพบเพียงความจริงจังจนน่าใจหาย

 

            ปณชัยเน้นย้ำอีกครั้ง

 

          “คุณคือคนที่ผมรัก”

 

            วินน่าจะดีใจกับคำรักที่เขาเฝ้ารอมาตลอด แต่ทำไมกันนะ ปณชัยถึงพูดเหมือนมันคือ...คำลา

 

........................................

 

            ครบค่ะ ตอนนี้ก็แอบดราม่านิดๆ เนอะ เมย์เคยสัญญากับคนอ่านไว้แล้วว่าจะมีวันที่ลุงโดนปืนตบหน้าหัน และวันนี้ทำตามสัญญานั้นแล้วค่ะ เพียงแต่ไม่ใช่ฝีมือของพี่ภาคินเท่านั้นเอง แต่เป็นฝีมือของลุงพงษ์ที่ตอนนี้ไม่กล้าพูดเลยว่าเป็นพระเอกตัวจริง เขาพูดชัดเจนแล้วว่าวินคือหลานชายคนสำคัญ ส่วนปณชัยเป็นใคร ก็แค่เด็กที่ถูกเลี้ยงดูมาในตระกูลนี้ ควรจะสำนึกตัวนะว่าอยู่ในฐานะอะไร งานนี้คงมีเพียงพี่ภาคินคนเดียวที่อยู่ข้างคนคู่นี้ครับผม

            และอีกครั้งที่โชคดีนะคะที่คราวนี้เป็นแค่ไวน์แดง เพราะถ้าไม่ใช่ ลุงก็คงไม่โดนแค่กระบอกปืนฟาดหน้า

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 690 ครั้ง

15,041 ความคิดเห็น

  1. #14991 nuang1 (@lookchup_najaa) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 08:01
    ทำยังไงถึงจะได้ยอมให้คบกันนะ ต้องออกไปสร้างตัวเหรอ? ไม่น่าใช่
    #14991
    0
  2. #14989 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 23:29
    โอ๊ยยยยยย จะร้องไห้อ่ะ แค่คำว่าไม่เหมาะสมสินะ ที่พงษ์สนใจ โอเคว่าครั้งนี้ ชัยพลาดจริงๆ แต่ก็ยังไม่เห็นด้วยกับพ่อคินอยู่ดี แต่อย่างน้อยก็ยังรู้สึกดีนะ ที่คินยอมรับความรักของน้อง วินเจ็บมามากแล้วจริงๆอ่ะ ให้นางมีความสุขจริงๆบ้างเถอะ อย่ารีบพรากความสุขของวินไปเลย
    #14989
    0
  3. #14970 Noparat (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 21:33

    พี่ชัยห้ามทิ้งวินไปอีกนะ พิสูจน์ตัวเองให้คุณพงษ์ยอมรับให้ได้

    #14970
    0
  4. #14935 sanomsin (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 03:24

    ลุงตัวจริงโหดเกิน

    #14935
    0
  5. #14921 may0234 (@usamasa0234) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 05:06

    เจ็บปวดแทน

    #14921
    0
  6. #14919 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 14:49
    ฮื่อออ ลุงก็ผิดพลาดในหน้าที่จริง แต่ลุงพงษ์ก็มาทำโทษเพราะเรื่องที่คบกัน แอแง อุปสรรคชิ้นใหญ่โตซะด้วย ฮื่อออ เหมือนเวลาของทั้งคู่จะเหลือน้อยแล้วอ่ะ ไม่นะ พี่คินช่วยด้วยยย สงสารพี่วินกับลุงจัง
    #14919
    0
  7. #14914 579994 (@579994) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 15:34
    คือแบบน้ำตาจะไหลอะ
    ชัยดีใตได้ไม่นานเลย
    ลุงจะมาพรากทั้งสองแล้วหรอ
    สงสารอะร้องให้รอเลย
    #14914
    0
  8. #14912 pearle (@theseventhlight) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 13:39

    ฮืออ พี่จะลาไปไหนน เพิ่งสวีทได้ไม่กี่ตอนก็จะดราม่าแล้วสินะ มาค่ะ พร้อม!

    #14912
    0
  9. #14887 giraffe long neck (@nuttareeyaporn) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 17:42
    น้ำตาซึมง่าาาา คุณลุงอย่าทำพี่ชัยได้มั้ย
    #14887
    0
  10. #14886 baconjelly2 (@BaconJelly) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 00:04
    ลุงพงษ์แค่ลองใจใช่มั้ยขอร้องงงงงฮืออออย่าขัดขวางเรยยยย
    #14886
    0
  11. #14884 fafa952 (@fafa95) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 10:44
    อุปสรรคชิ้นใหญ่เหลือเกิน สู้ๆนะพี่ชัย ฮืออออออ
    #14884
    0
  12. #14883 luck27 (@luck27) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 10:43
    พี่ภาคินต้องช่วยลุง😭😭😭😭😭ชัย@วินน่ะค่ะ
    #14883
    0
  13. #14882 Por'z Chanprateep (@chuagporz) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 04:51
    จะกลับมารักพี่ภาคินก็ตอนนี้แหละ ฝากพี่ภาคินปกป้องความสุขของพี่วินไว้ให้ได้นะคะ
    #14882
    0
  14. #14881 แม่ยกฮุนฮาน (@eawnaja) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 18:43
    สงสารทั้งสองคนเลย ความรักมีอุปสรรค แต่อย่ายอมแพ้นะลุง หน่วงมากตอนนี้
    #14881
    0
  15. #14880 Chalanya (@Chalanya) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 15:04

    ขอบคุณมากนะคะ
    #14880
    0
  16. #14879 ตี๋กะหมวย (@1313911) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 13:25
    แล้วลุงพงษ์มายุ่งไรด้วยอะงงเป็นห่วงได้นะแต่ชีวิตวินก็คือของวินขนาดพ่อแม่พี่วินยังไม่บังคับพี่วินขนาดนี้เลยอะ สิ่งที่ลุงพงษ์ทำเหมือนมาขีดเส้นชีวิตพี่วินไว้เฉยเลย คุณมาจำกัดความรักของเขาทั้งคู่จนพี่วินต้องเป็นแบบทุกวันนี้ยังไม่สำนึกอีกหรอ กดโกรธแล้วนะโมโหมากทำเกินไปอะ
    #14879
    0
  17. #14878 Phueng BeeBee (@phueng_bb) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 08:03
    สงสารเนอะ
    #14878
    0
  18. #14877 aunaunmtyj (@aunaunmtyj) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 22:50
    ค่อยๆเนาะ เข้าใจทั้งสองฝ่ายเลย ยากจริงๆ มันต้องสวยงามทุกทางงง
    #14877
    0
  19. #14876 Mook sawon (@sawon) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 22:22

    ลุงงงงงงงงงงงง ไม่ทิ้งวินหรอกใช่ไหม ฮื่อออออออออ

    #14876
    0
  20. #14875 NO31 (@NO31) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 21:56
    ไม่ไหว จะร้องแล้วงื้อออออออ
    #14875
    0
  21. #14874 ilee2 (@ilee) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 20:24
    ลุงสู้ๆ นะ
    #14874
    1
    • #14874-1 ilee2 (@ilee) (จากตอนที่ 48)
      10 พฤษภาคม 2562 / 20:24
      ลุงชัยนะ 5555
      #14874-1
  22. #14873 ReindyWang (@ReindyWang) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 20:16
    สงสารลุงชัยอะ รักมาก หวงมาก ห่วงมากด้วย แต่อาจรักไม่ได้ รักอย่างเดียวมันไม่พอ ต้องมีปัจจัยอื่นอีก
    #14873
    0
  23. #14872 Blue slots (@puntira234) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 19:34
    น้องว่าทำตามสัญญาผิดเวลาไปนิดนึงนะคะ55
    #14872
    0
  24. #14871 aiaic (@aiaichrl) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 19:26

    อยากกกกกกกกน้องไห้ ทำไมมมลุงใจร้ายยยแง้งงงงพี่วินเจ็บนะภ้าไม่มีลุงชัยอ่ะะะ เด้วเหอะตาลุง?!!
    #14871
    0
  25. #14870 foxxylady fox (@foxxylady4920) (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 18:29

    โอ๊ย ถึงกับน้ำตาซึม สมกับที่รอคอย มาต่อเร็วๆ นะคะ
    #14870
    0