[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

ตอนที่ 47 : ตอนที่ 44 งานปาร์ตี้ที่ไม่รื่นเริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 742 ครั้ง
    6 เม.ย. 62

ตอนที่ 44 งานปาร์ตี้ที่ไม่รื่นเริง

 

 

            “คุณวินหล่อจังเลยเนอะ”

 

            “แต่หนูว่าคุณวินสวยมากกว่า”

 

            “เอ๊ะ ก็คุณวินเป็นผู้ชายนี่”

 

            “โถถถถ ป้าก็ ผู้ชายสมัยนี้สวยๆ ก็เยอะแยะ อย่างน้อยก็สวยกว่าชะนีอย่างหนูแหละ”

 

            ยามที่ตะวันคล้อยใกล้ลับฟ้า แสงสีทองเข้มสาดกระทบกับหน้าทางเข้าบ้าน ไล้ผิวกายของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่ เผยความงามที่ราวกับชาวสวรรค์บรรจงปั้นแต่ง ด้วยใบหน้าครบเครื่องที่แต่งเพียงน้อยก็ขับเน้นความงามที่มีอยู่ทุนเดิมอยู่แล้วให้ยิ่งโดดเด่น เรือนผมถูกปัดเสยไปด้านหลังเผยวงหน้าสมบูรณ์แบบ กอปรกับเรือนกายเพรียวสมส่วนที่สวมใส่ชุดสูทสั่งตัดกระชับรูปร่าง เผยเรียวแขนเรียวขาและเอวเล็กน่ามอง ผิวกายขาวจัดที่โผล่พ้นอาภรณ์ก็ราวกับจะส่องประกายท่ามกลางแสงสุดท้ายของวัน

 

            หล่อเหลา สวยงาม น่าหลงใหล เปี่ยมล้นด้วยเสน่ห์

 

            ภาพนี้คงไม่อาจจะใช้คำนิยามเพียงคำเดียวมาบรรยายได้

 

            ขณะที่เจ้าตัวเองก็ไม่รับรู้ถึงสายตาชื่นชมของคนในบ้าน แต่กำลังยุ่งวุ่นวายกับกระดุมข้อมือ ยามที่รถคันหรูแล่นเข้ามาจอดในอาณาบริเวณของบ้านพ่อแม่เขา เรียกตาคมที่ยิ่งคมกริบด้วยอายไลเนอร์เส้นเล็กให้เงยขึ้น แล้วนั่น...ก็ทำให้พวกที่แอบมองถึงกับตาค้าง

 

            คุณวินยิ้มกว้าง

 

            ไม่ใช่แค่ยิ้มมุมปาก ไม่ใช่แค่ยิ้มในตา แต่เป็นการยกริมฝีปากขึ้นจนสุด นัยน์ตาพราวระยับ!

 

            และสาเหตุนั้นมาจากชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่ก้าวออกมาจากตำแหน่งคนขับ

 

            ไม่ใช่แค่คนงานในบ้านหรอกที่มองเจ้านายอย่างชื่นชม ปณชัยเองก็รู้สึกราวกับเห็นเทวดาเดินดิน...เทวดาที่ยอมเด็ดปีกตัวเองเพื่ออยู่กับคนอย่างเขา

 

            ชัยแทบจะถอนหายใจให้คลายความเคร่งครัดในกางเกง เขาก็เจอคนหน้าตาดีมาก็มาก แต่ไม่เคยมีใครที่เหมือนกับคุณวินเลย ทั้งที่สวมชุดสูทแท้ๆ แต่กลับเซ็กซี่ยั่วยวนเสียจนผู้ชายต้องคลั่ง อยากจะปลดเปลื้องชุดราคาแพงนั่นให้เหลือแค่รองเท้าเงาวับ แล้วสอดใส่ความเป็นชายจนกว่าคนคนนี้จะครวญครางแทบหมดลม!

 

            แถมเจ้าตัวก็รู้ด้วยว่าเขาคิดอะไรอยู่ ไม่เช่นนั้นรอยยิ้มยั่วคงไม่ปรากฏบนใบหน้า

 

            ไม่ใช่ว่าปณชัยคิดจะกดคุณวินลงกับพื้นแล้วทำแบบนั้น แต่เขากำลังคิดต่างหากว่าจะมีผู้ชายสักกี่คนคิดเหมือนกับเขา และนั่นก็ทำให้คนขี้หึงอยากจะกักขังคนคนนี้เอาไว้ข้างกาย ไม่ยอมให้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวัน อยู่กับเขา เห็นเพียงเขา ไม่ถูกสายตาหยาบโลนของใครก็ตามล่วงล้ำ

 

            แม้คนอื่นจะทำได้แค่คิด แต่ระดับความคิด ปณชัยก็ไม่ยอม!

 

            “เสื้อคลุมอีกสักตัวมั้ยครับ”

 

            แทนที่จะทักทายด้วยคำว่าสวัสดี คนตัวโตกลับถามอีกเรื่อง ทำเอานายแบบพราวเสน่ห์หลุดหัวเราะอย่างเห็นขำ ยักไหล่ด้วยท่วงท่าน่าดู แล้วก้าวไปยังประตูข้างคนขับแทนการตอบคำถามว่าฉันใส่แค่นี้ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเหนื่อยหาผ้าคลุมอีกตัว รู้ดีว่าตัวเองดูเป็นยังไง

 

            ชุดสูทแต่ละชุดให้ความรู้สึกที่ไม่เหมือนกัน ชุดที่วินสวมไปดินเนอร์กับนันท์ดูเป็นทางการกว่านี้ ขับเน้นความเป็นชายมากกว่านี้ แต่ชุดนี้อวดสิ่งที่เขามี เมื่อรวมกับเครื่องประดับ น้ำหอมราคาแพง การจัดแต่งทรงผม การแต่งหน้า ทั้งหมดก็จงใจดึงดูดสายตาเพศเดียวกัน แต่วินไม่ได้แต่งเพื่อเรียกสายตาผู้ชายคนอื่น เขาสวมเพื่อ...คนคนนี้

 

            งานปาร์ตี้ของพี่ซีนเป็นแหล่งรวมไฮโซ นักแสดง นางแบบ รวมทั้งคนในแวดวงธุรกิจที่ประชันกันอวดโฉม ภวิศไม่ต้องการให้ผู้ชายคนนี้ละสายตาจากเขาไปมองคนอื่นแม้แต่วินาทีเดียว ซึ่งถ้าไม่จัดเต็มสักหน่อยก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะสู้บรรดาคนที่พี่ซีนเชิญมาได้มั้ย

 

            ศิรภพไม่สนใจหรอกว่างานเลี้ยงนี้สำคัญกับบริษัทยังไง ขอแค่มีข้ออ้างให้ตัวเองสนุกและมีโอกาสหาของเล่นชิ้นใหม่ได้ก็เท่านั้น

 

            ประเด็นคือไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีโอกาสได้เป็นของเล่นระดับสูงของพี่ซีน บางคนที่มาจึงต้องหาแผนสำรองหากดึงดูดสายตาลูกชายเจ้าสัวใหญ่ไม่ได้ และเชื่อเถอะว่าปณชัยถือเป็นตัวเลือกชั้นดี ไม่ต้องอะไรมาก เอาแค่รูปร่างภายนอกก็พอ

 

            “หน้านายไปโดนอะไรมา”

 

            แต่ก่อนที่วินจะก้าวขึ้นรถ สายตาก็พลันเห็นรอยช้ำน่ากลัวตรงมุมปากของคนที่กำลังจะปิดประตูให้

 

            ตอนแรกเขาไม่ทันสังเกตเพราะมุมของใบหน้าซ่อนอยู่ในความมืดตรงข้ามกับทิศทางที่พระอาทิตย์กำลังตก แต่พออีกฝ่ายก้าวเข้ามาในแสงไฟ รอยช้ำก็ชัดเจนจนเกือบจะยื่นมือไปจับ แต่ติดที่คนตัวโตฉวยมือเอาไว้ วางกลับไปที่ตัก ส่งยิ้มให้ จากนั้นก็ปิดประตู

 

            วินเองก็ยอมนั่งนิ่งกระทั่งอีกฝ่ายกลับขึ้นรถ แล้วพารถหรูทะยานออกไปถนนใหญ่

 

            “เกิดอะไรขึ้น”

 

            “ไม่มีอะไรหรอกครับ เรื่องงานนิดหน่อย” คนขับว่าคล้ายไม่ใส่ใจ แต่วินไม่คิดแบบนั้น

 

            “คินหรือ”

 

            นายแบบหนุ่มเห็นรอยช้ำทำนองนี้มานับครั้งไม่ถ้วน นี่ไม่ใช่รอยที่เกิดจากการต่อสู้ แต่เหมือนถูกต่อยเต็มแรง และเป็นแบบที่ทางนี้ไม่คิดสู้ ซึ่งคนอย่างปณชัยน่ะหรือจะยอมยืนเฉยๆ ให้ได้แผลสวยๆ มาประดับหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะคนต่อยเป็น...เจ้านายที่เคารพรัก

 

            “...”

 

            ความเงียบอาจจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุด

 

            “เพราะว่าฉันบังคับนายให้โดดงานใช่มั้ย” ภวิศถามต่อ ซึ่งคนขับก็หันมาส่งยิ้มให้

 

            “ไม่ใช่หรอกครับ แล้วผมก็สมควรโดนแล้ว”

 

            “ให้ตายเถอะ! นายจะยอมยืนเป็นกระสอบรับหมัดคินไปถึงเมื่อไหร่!” ร่างเพรียวว่าอย่างกรุ่นโกรธ รู้หรอกว่าพี่ชายต้องโชว์อำนาจให้ลูกน้องคนอื่นเห็น จะได้ไม่มีใครเอาเยี่ยงอย่าง แต่คนที่โดนน่ะคือผู้ชายของเขา เมื่อก่อนเขาก็แค่เบือนหน้าหลบ ตีหน้ายิ้มเยาะว่าสมน้ำหน้า แต่ในใจนี่อยากจะเข้าไปทำแผลให้แทบเป็นแทบตาย

 

            “แผลแค่นี้เล็กน้อยครับ ผมชินแล้ว”

 

            วินอยากจะเถียง แต่เมื่อมองตาคนที่หันมาสบกันก็สูดหายใจลึกๆ

 

            เขาไม่คิดจะเข้าไปแทรกแซงเรื่องงานและความสัมพันธ์ของเจ้านายลูกน้องคู่นี้

 

            แปะ

 

            “เจ็บมั้ย”

 

            มือนิ่มยื่นไปสัมผัสที่มุมปากอย่างระมัดระวัง แต่ก็ยังทำให้อีกฝ่ายปากกระตุก บ่งบอกว่ายังเจ็บแผล แม้เจ้าตัวจะบอกว่าไม่เป็นไร จนต้องไล้มือไปตามแนวแก้ม ริมฝีปากขบเม้มเข้าหากัน

 

            ปณชัยเองก็ยื่นมือมาวางประกบอีกที บีบกระชับเบาๆ

 

            “ถึงเจ็บก็คุ้มครับ”

 

            “หืม?!

 

            นัยน์ตาคมตวัดมามอง เอ่ยน้ำเสียงอ่อนหวานจนวินแทบทรุด

 

          “เพราะได้เห็นคุณเป็นห่วงผม”

 

            วินหลุบตาลงต่ำ รู้สึกว่าเลือดเริ่มรวมใจกันมากองบนใบหน้า แต่พักเดียว ชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมามองบาดแผลอีกครั้ง เผยดวงตาคมที่เปี่ยมล้นไปด้วยความห่วงใย ปลายนิ้วยังลูบไล้ไปตามแนวคางแกร่ง แล้วมาหยุดที่รอยช้ำตรงมุมปากอีกครั้ง

 

            “ชัย...”

 

            “ครับ”

 

            จุ๊บ

 

            ปณชัยเองก็ตัวแข็งทื่อ เมื่อเจ้านายคนสวยเบียดกายเข้ามาชิดตัว ตามมาด้วยริมฝีปากนุ่มๆ ที่แตะลงบนมุมปากอย่างอ่อนหวานราวกับจะปลอบประโลมกัน สองมือเลื่อนมากอดรอบลำคอ แล้วซบหน้าผากลงกับหัวไหล่ของเขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้านหัวใจคนฟัง

 

          “ฉันเป็นห่วงสิ...เป็นห่วงนายมาตลอด”

 

            หมับ

 

            คนตัวโตเอื้อมมากอดกระชับรอบไหล่อย่างอดรนทนไม่ไหว

 

            “ผมจะดูแลตัวเองให้ดี ผมสัญญา”

 

            แม้จะไม่ทำให้คลายกังวลได้เลย แต่ภวิศก็ยอมผละออกนิด เงยหน้ากดริมฝีปากที่รอยช้ำอีกครั้ง แล้วจะผละออก แต่...

 

            “ถ้าเราไปไม่ถึงงาน คุณศิรภพจะว่าอะไรมั้ยครับ” บอดี้การ์ดหนุ่มไม่ยอมคลายอ้อมกอดออก แต่กระชับเข้าหาตัวมากยิ่งขึ้น เสียงทุ้มต่ำกระซิบริมหู ทำเอาวินชะงักไปนิด หลุดหัวเราะอย่างขบขัน เลื่อนมือมาลูบอกกว้างเล่น

 

            “แล้วนายคิดจะพาฉันไปไหนล่ะ”

 

            “ที่ไหนก็ได้ที่มีผนังสี่ด้านและผมขังคุณเอาไว้ได้”

 

            คำตอบที่ภวิศเป็นฝ่ายผละออกคล้ายฏิเสธ แต่...

 

          “รู้มั้ยว่าห้องสวีทของโรงแรมเห็นวิวแม่น้ำด้วยนะ”

 

            เท่านั้นแหละ เสียงหัวเราะก็ดังก้องไปทั่วทั้งห้องโดยสาร

 

          ถ้าแค่โผล่หน้าไปทักทายแล้วหายออกมาเลย พี่ซีนจะว่าอะไรมั้ยนะ

 

            วินคิดพลางเหลือบมองรอยยิ้มกว้างของคนข้างกายแล้วระบายยิ้มแห่งความสุขออกมา

 

.........................................

 

            “เจ้าหญิงของพี่มาถึงสักที”

 

            ทันทีที่เจ้าของงานเห็นภวิศเดินเข้ามาในระยะสายตา ศิรภพก็รีบผละจากแขก ตรงดิ่งเข้ามาทักทายด้วยการยกสองมือขึ้นหมายจะกอดแก้มแนบแก้ม แต่นายแบบหนุ่มยกมือเป็นเชิงห้าม แบบที่หนุ่มหล่อทายาทธุรกิจหมื่นล้านก็ทำหน้าเสียดาย แต่ก็ยอมลดมือลง

 

            “มาสายนะครับ งานนี้สำคัญต่อพี่นะรู้มั้ย”

 

            “สำคัญยังไงล่ะ” วินมองอย่างรู้ทัน ซึ่งเจ้าของงานก็นิ่งไปหน่อย

 

            “อืม พี่อ้างว่างานครบรอบอะไรนะ ได้อ่านในการ์ดมั้ย”

 

            คนฟังหลุดขำออกมาพรืดใหญ่ รู้หรอกว่าศิรพแกล้งอำ ต่อให้ใช้ชีวิตตามใจยังไงก็ไม่จัดงานใหญ่โตนี้ขึ้นมาโดยจำไม่ได้ว่าอ้างอะไรหรอก และนั่นก็ทำให้เจ้าของงานชะงัก มองรอยยิ้มที่พราวระยับทั้งปากทั้งตาอย่างไม่อยากเชื่อ กระทั่งหันไปเห็นว่าใครที่ตามเจ้าหญิงเข้ามาในงานด้วย

 

            ดวงตาสองคู่ปะทะกันทันที

 

            คู่หนึ่งหรี่ลงอย่างชั่วร้าย อีกคู่สุภาพแต่ไม่ยอมถอย

 

            แม้ว่าจะเกิดขึ้นเพียงแค่ชั่วแวบหนึ่ง แต่บรรยากาศพลันหนักอึ้งจนหายใจแทบไม่ออก

 

            “วันนี้พาอัศวินมาด้วยหรือครับ”

 

            เป็นศิภพที่ถอนสายตาก่อน แล้วหันกลับมาสนใจคนสวยที่โดดเด่นกว่าใคร

 

            “ก็อย่างที่พี่เห็น”

 

            “ว้า ทั้งที่พี่ตั้งใจจะใช้งานนี้มาอ้างเพื่อเจอวินแท้ๆ นี่พี่ก็จัดงานเก้อสิ” คนพูดว่าอย่างเสียอกเสียใจ ยื่นมือมาจับอย่างไม่สนใจสายตาใคร ซึ่งวินก็เคยชินกับสัมผัสใกล้ชิดแบบนี้อยู่แล้ว หากคืนนี้เขากลับเป็นฝ่ายดึงมือออก ไม่ใช่ไว้ตัว แต่เกรงใจคนข้างกาย

 

            ปณชัยไม่ได้ดึงมือเขากลับ แต่สายตาคู่นั้น...น่ากลัว

 

            ตัววินเองก็ไม่ได้กลัว แต่เขาเคยบอกแล้วว่าจะตัด ดังนั้น ต่อให้อดีตนี้มาในรูปแบบของเพื่อนพี่ชายที่รวยล้นฟ้า เขาก็ต้องขอปฏิเสธ

 

            “ผมว่าไม่เก้อหรอก งานนี้พี่ซีนก็น่าจะได้กำไร” คนพูดกวาดสายตามองไปรอบงาน รับรู้ได้ถึงสายตาริษยาที่จ้องมายังเขา จนยกยิ้มเย็น ไม่คิดจะหลบเลี่ยงใคร ทั้งยังสบตาบางคนที่ กล้า จ้อง ทำเอากี่รายต่อกี่รายก็หลบวูบเป็นพัลวัน

 

          ไม่ต้องห่วง ผมไม่มาแย่งเป้าหมายของพวกคุณหรอก

 

            “คุณศิรภพ สวัสดีครับ”

 

            ก่อนที่จะถูกปณชัยแผดเผาด้วยสายตา แขกกลุ่มหนึ่งก็ก้าวเข้ามาทักทายเจ้าของงาน ทำให้วินเองก็ถือโอกาสขอตัว โดยไม่ทันสังเกตว่าในจังหวะที่ปณชัยก้มหัวให้ศิรภพเป็นเชิงทักทาย แล้วก้าวผ่านเจ้าของงาน ศิรภพเองก็เอ่ยเสียงเย็น

 

            “เผยธาตุแท้ออกมาแล้วสินะ”

 

            “...”

 

            ปณชัยไม่ตอบโต้ แค่เดินตามผู้เป็นนายเข้าไปในงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

 

            บอดี้การ์ดหนุ่มเคยคิดว่าแค่คุณวินยอมเป็นของเขาก็เพียงพอแล้ว แต่การต้องเผชิญหน้ากับคนที่เขาอยากฆ่าให้ตายเป็นลิสต์แรกๆ ชัยก็ต้องต่อสู้กับความปรารถนาที่อยากคว้าปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอว พอๆ กับห้ามกำปั้นที่อยากซัดคนที่เสนอหน้าฉกฉวยจังหวะยามที่คุณวินอ่อนแอ

 

            เขาทำอะไรไม่ได้...คุณศิรภพมีโอกาส ก็เพราะเขาเองที่โหดร้ายจนคุณวินหนีไปพึ่งพิง

 

            “ฉันไม่ได้มีอะไรกับพี่ซีนแล้ว”

 

            ทันทีที่พ้นจากสายตา วินก็กระซิบอย่างร้อนรน รอยยิ้มถือดีจางหายไปจากใบหน้า มีเพียงความกังวลยามมองดวงตาราบเรียบคู่เดิม สัมผัสได้ถึงบรรยากาศกดดันจากคนข้างกาย นึกรู้อยู่แล้วว่าการเผชิญหน้ากับเพื่อนพี่ชายย่อมทำให้อึดอัด แต่ไม่คิดว่าจะสร้างแรงกดดันมหาศาลขนาดนี้

 

            “ขอโทษครับ กับคุณซีน ผมไม่ไหวจริงๆ”

 

            คนตัวโตสารภาพ

 

            “ฉัน...”

 

            “ไม่ครับ คุณวินไม่ต้องกังวล ผมทราบดีว่าผมงี่เง่าเอง ผมเปลี่ยนอดีตไม่ได้ พอๆ กับปฏิเสธความจริงว่าผมเป็นคนผลักดันคุณเองไม่ได้เช่นกัน เพียงแต่...” คนพูดเงียบไป นึกถึงคืนวันเกิดครบรอบสิบเจ็ดปีของภวิศ เขายังจดจำใบหน้าที่เปรอะเปื้อนด้วยน้ำตา รอยจ้ำที่ประดับบนผิวขาว ร่องรอยความเสียใจและเจ็บปวดที่เขาเป็นตัวต้นเหตุ

 

            ชัยไม่สามารถโทษคุณศิรภพที่ฉกฉวยช่วงเวลานั้นได้ แต่ก็ห้ามความรู้สึกรุนแรงที่ตีตื้นขึ้นมาในอกไม่ได้เช่นกัน ถ้าเขาไม่ฝึกเก็บอารมณ์มาตั้งแต่เด็ก ชายหนุ่มเชื่อว่าคงวางแผนฆาตกรรมเพื่อนเจ้านายไปหลายครั้งแล้ว

 

            ขณะที่วินเองก็เงียบลง ใบหน้าที่ประดับด้วยรอยยิ้มในตอนแรกจางหายไปเหลือเพียงความเสียใจ

 

            ทว่า ก่อนที่วินจะตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง...

 

            “สวัสดีค่ะคุณชัย”

 

            ภวิศหันไปตามเสียง แล้วดวงตาก็หรี่ลงอย่างน่ากลัว เพราะเขาจำอีกฝ่ายได้ดี...หญิงสาวที่เขาเอากระเป๋าตบหน้า

 

            โจทก์เก่าที่ทำตัวไม่อายฟ้าดินด้วยการเดินมาเกาะเข้าที่แขนของปณชัยอย่างไม่ไว้หน้าเขา

 

            ปาร์ตี้นี้งานกร่อยแล้วสิ

 

            “อ้าว คุณวินอยู่ด้วยหรือคะ ไม่ทันสังเกตเลย”

 

          คิดจะเล่นกับคนอย่างเขางั้นหรือ

 

            ภวิศกระตุกยิ้ม ปรายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

            “ไม่เจอกันสักพักเลยนะครับ วันนี้คุณ...ดูดีนะ” อีกฝ่ายตาโต ทำหน้าไม่อยากเชื่อว่าเขาจะเอ่ยชม ดูหวาดระแวงเสียจนวินเห็นขำ แต่ที่ขำไม่ออกก็เพราะมือที่ทาเล็บสีสดยังเกาะเกี่ยวอยู่กับแขนของ คนของเขา จนอยากจะส่งสายตาขุ่นขวางไปให้รู้ว่าไม่พอใจ แต่ถ้าทำแบบนั้น...ก็ถูกจับจุดอ่อนได้น่ะสิ

 

            หนก่อนเอาสบู่ขัดแขนตัวเอง แต่จบงานนี้จะขัดจนหนังชัยลอก!

 

            “แน่นอนค่ะ รู้มั้ยคะว่าชุดนี้เท่าไหร่ แถมกว่าจะได้มาก็ยากมากเลยนะคะ พอดีไม่เข้าไทย” คนถูกชมก็ยังเชิดหน้าอย่างอวดดี มั่นใจว่าหนนี้ไม่มีอะไรให้ตำหนิ ก็แน่ล่ะ นี่ไม่ใช่แค่ไปเดินช้อปปิ้งสวยๆ ในห้างสรรพสินค้า แต่เป็นงานที่รวบรวมคนดังหลากหลายสาขา ใครมันจะโง่ทำลายชื่อเสียงตัวเองด้วยการใช้ของปลอมกันล่ะ

 

            “รู้สิครับ ผมก็สนใจตั้งแต่แฟชั่นโชว์หนก่อน เพียงแต่...” วินทำหน้าเหมือนเกรงอกเกรงใจ

 

            “ผมว่าผมไม่พูดจะดีกว่า”

 

            “จะพูดอะไรก็พูดสิ!” หญิงสาวว่าอย่างหงุดหงิด ยิ่งได้เห็นสีหน้าเห็นอกเห็นใจจากผู้ชายที่เธอเกลียดขี้หน้าก็ยิ่งโหมไฟริษยาให้รุนแรงมากยิ่งขึ้น

 

            ขณะที่วินทำหน้าเหมือนคุณบังคับให้ผมพูดเองนะ แล้วก็หัวเราะ

 

            “ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ผมก็แค่จะบอกว่าทั้งชุดคุณ เครื่องประดับคุณ อาจจะรวมๆ แล้วได้แค่เสื้อสูทตัวบนผมตัวเดียว ยังไม่ทันจ่ายค่ากางเกงกับรองเท้าเลย นี่ยังไม่รวมนาฬิกาผม แต่ผมเข้าใจ แค่นี้คุณก็น่าจะเต็มกลืนแล้ว ถ้าขัดสนยังไงก็บอกนะครับ เราก็คุ้นหน้ากันดี หนหน้าเผื่อผมอารมณ์ดี จะส่งชุดเป็นของขวัญไปให้” นายแบบหนุ่มยิ้มสวย พูดราวกับสนิทสนมกันเหลือเกิน และเขาคงจากไปพร้อมความสะใจแล้วถ้าไม่ใช่เพราะยังมีของอีกชิ้นของเขาอยู่ตรงนี้

 

            “แล้วถ้าไม่รบกวนเกินไป ผมขอคนของผมคืนนะครับ เดี๋ยวผมต้องไปทักทายแขกอีกหลายท่าน”

 

            หญิงสาวอยากจะกรีดร้องให้สุดเสียง ข่วนหน้าเย่อหยิ่งจองหองนี่ให้เสียโฉม แต่สิ่งเดียวที่ทำได้คือการเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มข้างกาย รู้หรอกว่าหนก่อนเขาพูดอะไรกับเธอ แต่ก็หวังว่าจะเห็นใจที่เธอโดนเล่นงานเพียงฝ่ายเดียว

 

            “คุณชัย คุณฟังที่เจ้านายคุณพูดสิคะ ฉันแค่มาทักทาย ทำไมต้องดูถูกกันขนาดนี้” คนพูดน้ำตาซึม กะพริบตาแวววาวอย่างน่าสงสาร ลูบแขนเรียกร้องความเห็นใจ อย่างน้อยก็เคยร่วมเตียงกันมา แต่...

 

            “ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่สามารถออกความเห็นเรื่องเจ้านายได้ อีกอย่าง...เราเคยเจอกันด้วยหรือครับ”

 

            !!!

 

            คนฟังอ้าปากอย่างเหวอจัด เผลอปล่อยมือที่เกาะแขนออก ไม่คาดคิดว่าปณชัยจะพูดแบบนี้

 

            บอดี้การ์ดตัวโตเองก็มองตรงมาอย่างขออภัย มันทั้งสุภาพ นุ่มนวล และรักษาน้ำใจ แต่ทำให้นางแบบคนสวยหน้าชา ผิดกับนายแบบอีกคนที่หลุดเสียงหัวเราะอย่างจงใจ แล้วเมื่อดวงตาประสานกัน วินก็กระแอมนิด ปรับสีหน้าให้ดูสงสาร แล้วบอกด้วยน้ำเสียงน่าฟัง

 

            “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

 

            แน่นอนว่าปณชัยก็ก้าวตามไปทันที

 

            วินไม่สนใจหรอกว่าผู้หญิงคนนั้นจะโกรธเกลียดเขายังไง ในเมื่อมาเล่นผิดคน เขาเองก็ไม่ใช่คนที่จะงอมืองอเท้าอยู่เฉยๆ ที่แปลกใจคงเป็นผู้ชายตัวโตต่างหากที่พูดว่าจำไม่ได้ ทั้งที่สมองคนคนนี้ยังกับโปรแกรมจดจำใบหน้า มีหรือที่จะจำไม่ได้

 

            “คิดว่าพูดแบบนั้นแล้วฉันจะหายโกรธหรือ”

 

            เขารู้ว่าปณชัยพูดเพื่อเอาใจเขา ซึ่งก็ทำให้คนฟังเอื้อมมาแตะที่ข้อศอกอย่างสุภาพ

 

            “ถ้าผมรู้ว่าเขาจะหาเรื่องคุณวินแบบนี้ ผมจะไม่มีวันแตะต้องเขา”

 

            “แต่นายก็แตะไปแล้ว”

 

            “...”

 

            วินถอนหายใจ รู้ตัวว่ากำลังพาล สุดท้ายก็ส่ายหัวช้าๆ

 

            “ช่างเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ก็ถือว่าเจ๋ากันก็แล้วกัน” คนพูดมองไปทางเจ้าของงานแทนคำอธิบายว่าพวกเขาทั้งคู่ก็เหมือนกัน ถ้างัดเอาอดีตมาประชันกันก็คงไม่จบไม่สิ้น แล้ววินเองก็คงเส้นเลือดในสมองแตกตายก่อน ที่สำคัญ ปณชัยแสดงออกชัดเจนแล้วว่าตอนนี้ใครสำคัญที่สุด

 

            วินข่มความหึงหวงลงไป เผยรอยยิ้มให้คนข้างกาย รู้สึกได้ว่าสัมผัสที่บีบตรงข้อศอกแน่นขึ้นนิด ก่อนที่คนตัวโตจะคลายออก

 

            “นั่นคุณภานุพงษ์ใช่มั้ย”

 

            จังหวะนั้นเอง สายตาหลายคู่ก็พากันมองไปหน้างานอย่างสนอกสนใจ ชื่อที่ลอยแว่วเข้าหูก็ทำให้หลานชายคนเดียวหันตามอย่างแปลกใจ ทันเห็นลุงแท้ๆ ที่ก้าวเข้าไปทักทายกับศิรภพอย่างสนิทสนม ไม่ห่างออกไปนักมีภาคินที่กำลังทำหน้าเหนื่อยหน่ายใจ จนต้องหมุนตัวมามองหน้าบอดี้การ์ดตัวโต

 

            “ลุงพงษ์กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะ”

 

            “ไม่กี่วันก่อนครับ”

 

            หมับ

 

            วินยังไม่ทันสังเกตสีหน้าของอีกฝ่าย เพราะทันใดนั้น เขาก็ถูกกระชากต้นแขนให้หมุนตัวกลับไปด้านหลัง แล้ว...

 

            ซ่า...

 

            ไวน์แดงถูกสาดเต็มหน้าของนายภวิศ!

 

            “สมควรแล้วล่ะ!

 

            และคนที่ทำคือนางแบบสาวที่กำลังตัวสั่นด้วยความโกรธจัด!

 

            ตอนนี้ทั้งงานเงียบกริบ

 

            ติ๊ง ติ๊ง...

 

            วินปาดของเหลวสีเข้มที่กำลังหยดลงบนชุดสูทราคาแพงออกจากใบหน้าอย่างใจเย็น แต่หากใครได้มองเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มแล้วจะพบว่า...การถอยให้ห่างเป็นทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด

 

...................................

 

            ครบค่ะ อย่าใช้คำว่ากลับมาแล้วเลยดีกว่าเนอะ มันปวดใจ เพราะใช้บ่อยเกิ๊น แหะๆ

            ไม่รู้มีใครคิดถึงพี่วินมั้ย แต่ถ้าคิดถึงก็ดีใจค่ะ เมย์เคลียร์ต้นฉบับที่ต้องส่งของครึ่งปีนี้หมดแล้ว ตอนนี้เหมือนยกภูเขาออกจากอก เหลือแค่ต้องทำบทธารไทป์ให้เสร็จเท่านั้นเอง (เหรอ) ตอนนี้กลับมาพี่วินก็โดนไวน์สาดใส่หน้ากันเลยทีเดียว แต่อย่างว่าค่ะ อย่าเอาอดีตมางัดกันเลย ไม่งั้นอาจจะไม่มีคนชนะก็ได้ เพราะต่างฝ่ายเคยต่างประชดกันไปมีคนอื่น แต่มารอดูกันดีกว่าค่ะว่าลุงชัยจะทำเช่นไรต่อ อ้อ หรือถ้ารอไม่ไหว หนังสือยังมีที่งานสัปดาห์หนังสือที่บูธ W02 นะคะ เมื่อวานเหมือนจะเหลือไม่ถึงสิบชุดแล้วค่า (เนี่ย มาแล้วก็ขายของ สำนึกบ้างเมย์ สำนึก)

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 742 ครั้ง

15,041 ความคิดเห็น

  1. #14987 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 18:29
    กรี๊ดดดดดดด ตายแล้ว ชะนีนั่นมันกล้ามากเลย วินต้องเอาคืนหนักๆนะ แต่คิดว่าวินน่าจะมีวิธีจัดการที่ดูมีสมองมากกว่านี้ เล่นผิดคนแล้วชะนี หึ!
    #14987
    0
  2. #14885 Noparat (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 20:44

    ชัยไม่นิ่งเฉยแน่ เล่นผิดคนแล้ว

    #14885
    0
  3. #14826 reinaria (@reinaria) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 00:01
    งานนี้ชัยไม่ปล่อยไว้แน่อ่ะ
    #14826
    0
  4. #14821 Gift2524 (@Gift2524) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 22:23
    รอต่อนะคะ
    #14821
    0
  5. #14805 Chalanya (@Chalanya) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 01:06

    ขอบคุณค่ะ
    #14805
    0
  6. #14782 So_Chic93 (@aewaew21) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 14:23
    อยากอ่านต่อแล้วค่ะ
    #14782
    0
  7. #14780 0619295966 (@0619295966) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 20:11

    เมื่อ​ไหร่จะ​มารอนานแล้ว
    #14780
    0
  8. #14776 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 10:14
    รอนานมาก
    #14776
    0
  9. #14775 wiifbnn (@Aommy2517) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 01:03
    มาต่อเถอะขอร้องงงงงง
    #14775
    0
  10. #14773 su0625989596 (@su0625989596) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 12:42
    อยากอ่านต่อแล้วค่ะ
    #14773
    0
  11. #14772 SongpornPing (@SongpornPing) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 17:26

    ไหว้เเล้วนะ
    #14772
    0
  12. #14771 ปอปา (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 22:50

    คิดถุง....???

    #14771
    0
  13. #14770 17386M25 (@17386M25) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 01:39

    ต้องฟาดสักรอบละนาทีนี้ อย่าปัยยอมม!!
    #14770
    0
  14. #14768 Koravee9987 (@Koravee9987) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 08:18

    รอนะคะ☺️
    #14768
    0
  15. #14767 beilbilaa (@beilbilaa) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 06:35
    ชะนีไม่รู้​เรื่องจริงๆเลยน่าาา หนูจัดให้สักดอกสิลูก
    #14767
    0
  16. #14766 pppndb (@wanyuda) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 00:57
    คิดถึงมาก แต่หนูเล่นผิดคนแลเว นั่นคุณวินนะ โดนแน่จ้าแม่ ลุงชัยจะเป็นยังไงนะ ขอให้ไม่มีอุปสรรคกับความรักน๊า
    #14766
    0
  17. #14764 Namnung_nung (@Namnung_nung) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 10:00

    พี่เมย์ค้าาาา รออยู่น้าาา คิดถึงพี่วินแล้วว
    #14764
    0
  18. #14763 mentorboom (@Segaboom) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 เมษายน 2562 / 00:52
    น้องจะรอออออ
    #14763
    0
  19. #14762 579994 (@579994) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 21:01
    หายไปนานมากเลยคะพี่
    #14762
    0
  20. #14761 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 13:20
    อมก มาเล่นผิดคนแล้วย่ะ! กล้ามากนะที่มาหาเรื่องพี่วินน่ะ ส่วนลุงชัยทีมีรอยแผลเพราะพ่อพี่คินแน่เลย ฮรุกกก จะผ่านอุปสรรคไปได้มั้ยเนี่ย
    #14761
    0
  21. #14760 aiaic (@aiaichrl) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 07:12
    ตายยยยยยยยยยยยยยยบบบ
    #14760
    0
  22. #14756 S'Mild (@bluerose51136) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 12:04
    ไม่ทราบว่า งานมหกรรมหนังสือปีนี้ ที่จะจัดเดือนตุลาคม จะมีมาวางจำหน่ายไหมอะคะ
    #14756
    0
  23. #14755 ampspt123 (@ampspt123) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 13:45
    รู้สึกสงสารคนสาดนิดๆแฮะ RIP รอเลยจ้า
    #14755
    0
  24. #14754 maknae_ (@maknae_) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 23:18

    โดนแน่ๆๆๆๆๆ

    #14754
    0
  25. #14753 tontoeysukanyana (@tontoeysukanyana) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 22:43
    คิดถังจังงงงงง

    งานนี้ต้องมีตบ จัดเลยจ้า
    #14753
    0