[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

ตอนที่ 40 : ตอนที่ 37 ของขวัญจากเพื่อนเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32,772
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,735 ครั้ง
    6 ต.ค. 61


ตอนที่ 37 ของขวัญจากเพื่อนเก่า

 

 

 

            เริ่มแรกภวิศแค่นึกขำ แต่พอผ่านไปหลายวัน เขาเองก็หัวเราะไม่ออก

 

            เรื่องมันเริ่มหลังจากวันที่เขากลับมาจากเชียงใหม่

 

            “พี่วิน เช้าแล้ว ลงไปกินข้าวกัน”

 

            เขามีนาฬิกาปลุกส่วนตัวมาเคาะห้องทุกวัน

 

            “พี่วิน เย็นนี้จันทร์เจ้าขอแวะมาหานะ”

 

            ตอนเย็น กราฟก็พาจันทร์เจ้ามานั่งเล่นที่บ้านพร้อมทั้งติวหนังสือถึงดึกดื่น ก่อนที่พ่อของสาวเจ้าจะมารับกลับบ้าน

 

            “พรุ่งนี้ไปดูหนังกันพี่ ช่วงนี้มีเรื่องน่าสนใจเพียบเลย”

 

            พอเข้าวันหยุด วินก็ถูกลากไปยังห้างสรรพสินค้ากลางเมืองเพื่อดูภาพยนต์ฟอร์มยักษ์เป็นเพื่อนกราฟสองเรื่องติด ไหนจะช้อปปิ้ง ทานข้าว สิริรวมแล้วก็กลับมาเกือบเที่ยงคืน

 

            ไม่เพียงแค่นั้น เจ้าเด็กดื้อก็มักจะใช้เวลาว่างมาขลุกอยู่กับเขา จนกลายเป็นภาพชินตาไปเสียแล้วที่อยู่ด้วยกัน โดยมีเจ้าโหดเหี้ยมนอนหมอบเฝ้าอยู่ที่เท้า เมื่อรวมกับว่าปณชัยต้องกลับไปเคลียร์งานในช่วงกว่าสัปดาห์ที่หายไป วันวันหนึ่ง ภวิศจึงเห็นหน้าน้องมากกว่าคนอื่น ซึ่งชายหนุ่มไม่คิดว่าเป็นปัญหาอะไร

 

            เขายังยืนยันคำเดิมว่าสบายใจที่ได้อยู่ใกล้กราฟ แต่ดูเหมือนผู้ชายสองคนจะไม่คิดแบบนั้น

 

            หนึ่งคือ...นายภาคิน

 

            “ชาติก่อนเป็นตุ๊กแกหรือไง เลิกทำตัวติดกันได้แล้ว”

 

            ค่ำวันหนึ่ง ผู้ชายที่ได้ดั่งใจทุกอย่างก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ไม่ปิดบังความหงุดหงิดเลยสักนิด ตาคมจ้องเขม็งไปยังเด็กหนุ่มหน้าหล่อ ซึ่งรายนั้นก็ก้มลงไปคุยกับหมาแบบไม่ไว้หน้า จนเหลียวกลับมาประสานสายตากับลูกพี่ลูกน้อง ในดวงตาบอกชัดเจนว่า...จะไม่ทนแล้วนะ

 

            หากการสั่งภวิศก็เหมือนยิ่งยุนั่นแหละ

 

            “กราฟ คืนนี้ไปนอนห้องพี่มั้ย”

 

            น่าตลกที่ไม่ใช่แค่ภาคินที่หรี่ตาลงอย่างดุร้าย แต่ผู้ชายอีกคนที่กำลังคุยโทรศัพท์จัดการงานให้ผู้เป็นนายก็ชะงักมือ เหลียวกลับมาสบตาเขา จนวินเองก็กลั้นยิ้มเอาไว้ บอกกับน้องชายอีกประโยค

 

            “ถ้ากราฟไม่กลัวคนแก่อาละวาด”

 

            แล้วไม่รู้ว่าเพราะกราฟยังไม่คลายใจเรื่องที่เขาโทรไปร้องไห้หรือเปล่า คนที่มักจะเกรงใจแฟนแก่ก็พยักหน้าอย่างกระตือรือร้น บอกอย่างมั่นใจ

 

            “ก็อาละวาดไปสิ ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อย”

 

            กรอด!

 

            วินกลั้นขำสุดความสามารถ แต่ก็ตีหน้านิ่ง หันไปมองหน้าญาติที่ขบฟันแน่น สีหน้าบอกชัดเจนเลยว่าต้องเอาคืนเจ้าเด็กดื้อที่ดูเหมือนจะดื้อรั้นหนักหน่วงกว่าเดิมแน่ แต่กราฟก็ยังไม่สนใจ ส่วนนายภาคินทำอย่างไรน่ะหรือ...เล่นงานน้องตัวเองแทนไง

 

            “พรุ่งนี้กลับไปนอนบ้านตัวเองซะ”

 

            “นี่ไล่?

 

            “เออ!

 

            พี่ชายว่าอย่างไม่ไว้หน้า ไม่ใช่หน้าวิน แต่เป็นหน้า...ลูกน้องตัวเอง

 

            คนที่หน้าเสียไม่ใช่วิน แต่เป็นผู้ชายอีกคนที่ขยับตัวอย่างอึดอัดราวกับจะเตือนผู้เป็นนายว่า บ้านพ่อแม่ของนายภวิศห้ามไม่ให้คนของภาคินเข้า และปณชัยก็นับเป็นหนึ่งในนั้น แต่มีหรือที่ภาคินจะสนใจ เพราะเจ้าตัวบอกเสียงหนัก

 

            “ถ้าไม่จัดการเอง ฉันจะจัดการให้!

 

            กราฟอาจจะงุนงงว่าคนรักหมายถึงใคร แต่สำหรับผู้ชายอีกสองคนนั้นเข้าใจดี

 

            ถ้าไม่มีการแก้สถานการณ์ที่ทำให้ภาคินใกล้ระเบิดลงอยู่รอมร่อ เห็นทีคงได้ถูกจับโยนออกนอกบ้านเป็นการตอบแทน ชนิดที่ทางนั้นไม่ใยดีว่าน้องชายจะทำยังไง ไม่สนใจว่าลูกน้องจะรู้สึกยังไง รู้แค่จะเอาเมียเด็กกลับไปนอนห้องเท่านั้น

 

            และรายถัดมาที่ดูเหมือนจะมีปัญหาในการที่กราฟทำตัวติดกับเขา...นายปณชัย

 

            เนื่องจากหลายวันนี้ ปณชัยเองก็ต้องเคลียร์งานที่สั่งสมค้างเอาไว้ วินจึงมีโอกาสเจอหน้าอีกฝ่ายแค่ตอนดึก ไม่ก็ตอนเช้าตรู่ ซึ่งแน่นอนว่าในช่วงเวลานั้นมีตุ๊กแกหน้าหล่ออยู่ข้างกายไม่ห่าง แล้วบอดี้การ์ดตัวโตเองก็เกรงใจคุณกราฟมากพอที่จะไม่เข้ามาแทรกแซงเวลาของสองพี่น้องร่วมโลก

 

            วินยอมรับว่าส่วนหนึ่งเขาโล่งใจ

 

            การที่ต้องวิ่งตามอีกฝ่ายนานหลายปีทำให้เขาไม่คุ้นเคยสิ่งที่เรียกว่า...ใจตรงกัน

 

            ภวิศอาจจะเป็นคนเจนโลกที่ผ่านมาแล้วหลายรูปแบบ แต่ความรักไม่ใช่หนึ่งในนั้น เขามีเพื่อนเป็นความเจ็บปวดมากกว่าความสุข ดังนั้น วินเองก็ไม่รู้ว่าควรจะแสดงออกยังไงกับความสัมพันธ์รูปแบบใหม่ที่ยังหาคำนิยามไม่ได้

 

            เขาควรเข้าไปซุกไซ้คลอเคลียเหมือนที่ใจอยากทำอย่างนั้นหรือ

 

            เขาควรจะเข้าไปกอดแล้วจุมพิตอย่างที่คู่รักทั่วไปทำอย่างนั้นสินะ

 

            หรือว่าเขาควรจะเอาตัวไปอยู่ใกล้ๆ แบบที่แค่ได้อยู่ด้วยกันก็มีความสุขแล้ว

 

            ทุกอย่างที่ว่ามาเหมือนไม่ใช่ตัวตนของนายภวิศที่ใครๆ รู้จัก วินต้องหยิ่งสิ ต้องเป็นผู้ชายที่มั่นใจเกินกว่าใครสิ คนที่ทำให้อีกฝ่ายมาศิโรราบอยู่แทบเท้า คนที่จะไม่เข้าหาใครง่ายๆ แต่นั่นก็เป็นแค่ภาพที่เขาสร้างขึ้นมาในช่วงหลายปี หากแต่มันซึมลึกเข้าสู่กมลสันดาน จนยากที่จะให้สะบัดมันทิ้งไปทันทีทันควัน แล้วทำอย่างที่นายภวิศตอนอายุสิบเจ็ดอยากทำ

 

            เอาจริงๆ ว่าวินไม่กล้าแม้จะเดินเข้าไปคล้องแขนอีกฝ่ายด้วยซ้ำ

 

            ตอนที่ยังเป็นแค่เจ้านายลูกน้อง การเดินเข้าไปคล้องคอแล้วดึงเข้ามาจูบง่ายกว่าตอนนี้ไม่รู้กี่เท่าตัว อาจจะเพราะถ้าทำตอนนี้ เขาจะได้เห็นแววตา...อ่อนโยน

 

            วินจึงรู้สึกเหมือนกลับไปเป็นเด็กวัยรุ่นที่ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงกับความสัมพันธ์รูปแบบใหม่นี้ดี

 

            ทั้งหมดทั้งมวลที่ทำให้เจ้าตัวแอบโล่งใจที่มีกราฟอยู่ข้างตัวตลอดเวลา

 

            หากเขาสบายใจ ใช่ว่าอีกฝ่ายจะคิดเช่นนั้น

 

            หลายครั้งหลายที ไม่สิ ทุกครั้งที่อีกฝ่ายอยู่ภายใต้ชายคาเดียวกัน วินจะรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องเขาอยู่ตลอดเวลา แต่ไม่มีจังหวะให้ก้าวเข้ามาเมื่อมีเจ้านายอีกคนอยู่ด้วย สายตาที่บางครั้งก็อบอุ่น บางครั้งก็อ่อนโยน บางครั้งก็อ่อนหวาน แต่ระยะหลังๆ เขารู้สึกได้ถึงความเร่าร้อนรุนแรงในดวงตาคู่นั้น

 

            ปณชัยอาจจะไม่ได้แสดงออกตรงๆ แบบภาคิน แต่สัญชาตญาณกำลังบอกเขาว่าอีกฝ่ายก็ร่ำๆ ว่าจะทนไม่ไหวแล้วเช่นเดียวกัน

 

            นั่นไม่รวมความจริงที่ว่า วินต้องบินกลับเกาหลีปลายสัปดาห์หน้าเพื่อไปร่วมงานกับปาร์คจองซู

 

            เขาไม่ควรปล่อยให้ความสัมพันธ์มันคลุมเครือสินะ

 

          กล้าๆ หน่อยวิน

 

            จังหวะนั้นเองที่โทรศัพท์ดังขึ้นมาแทรกความคิดของเขา...นันทิชา

 

            หลังจากคืนนั้น วินก็โทรคุยปรับความเข้าใจกับอีกฝ่ายจนได้กลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้ง นันท์ไม่เรียกร้องขออะไรนอกจากนานๆ มาเจอกันบ้างในฐานะเพื่อนเก่า ซึ่งภวิศเองก็พร้อมที่จะมอบให้อย่างบริสุทธิ์ใจ แต่ดูเหมือนตอนนี้เขามีเรื่องที่ต้องขอให้เพื่อนเก่าช่วยเสียแล้ว

 

            “นันท์ จำเรื่องเขาใหญ่ที่เราคุยกันได้มั้ย”

 

            ถ้าเขายังไม่ลงมือทำอะไร วินคาดว่าสองเจ้านายลูกน้องอาจจะร่วมมือกันเอง และเชื่อเถอะว่าอะไรก็ตามที่ออกมาจากหัวของนายภาคินผนวกรวมกับนายปณชัยค่อนข้าง...น่ากลัว

 

            ไม่สิ โคตรน่ากลัวเลยล่ะ

 

..........................................

 

            “ทำไมพี่วินไม่รอผมปิดเทอมล่ะ”

 

            “ปิดทอมนี้มีสอบเข้ามหาลัยไม่ใช่หรือ กว่าจะว่างน่ะอีกกี่เดือน”

 

            ไม่กี่วันหลังจากนั้น นายภวิศในชุดกางเกงยีนสีซีดรัดรูปกับเสื้อตัวโคร่งโชว์เนินไหล่นวลเนียนชนิดผู้หญิงยังอายก็ยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ข้างกายมีกระเป๋าเดินทางใบเล็ก โดยมีเด็กหนุ่มหน้าหล่อที่กำลังทำหน้ากังวลกับเจ้าหมาหน้าโหดตามมาส่ง

 

            ด้านหลังของเขาคือสปอร์ตคาร์มูลค่ากว่าสิบล้านที่กำลังรอผู้เป็นเจ้าของก้าวขึ้นไป

 

            “พี่วินแน่ใจนะว่าไปคนเดียวได้” กราฟยังถามอย่างนึกห่วง

 

            “ไปคนเดียวที่ไหน พี่ชัยของกราฟก็ไปด้วย”

 

            “หนก่อนพี่ชัยก็ไปด้วย” กฤติธีแย้งทันควัน มีการส่งสายตาขุ่นเคืองไปทางคนตัวโตที่เข้ามายกกระเป๋าไปเก็บให้ ทำเอาพี่ชัยคนดีถึงกับทำหน้าไม่ถูก ซึ่งวินว่ามันกลายเป็นจุดอ่อนของทางนั้นไปแล้ว...ไม่ว่าเมื่อใดที่กราฟยกเรื่องนี้ขึ้นมา คนร้ายตัวจริงมีอันทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก อยากแก้ตัว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

 

          สมน้ำหน้า

 

            ยังไงน้องมาเฟียก็ต้องมีเลือดเจ้าคิดเจ้าแค้นบ้างล่ะนะ

 

            “เอาน่า เดี๋ยวหลังสอบเสร็จอยากไปไหน พี่จะพาไป แต่หนนี้ให้พี่ไปก่อน อยากพักผ่อนก่อนบินกลับไปทำงานน่ะ” วินบอกว่าปลอบใจ เชื่อเถอะว่ากราฟไม่ได้อยากเที่ยวกับเขาหรอก แค่ยังเป็นห่วงไม่เลิกมากกว่า เจ้าตัวเลยวางมือบนหัวแล้วดึงเข้ามา...

 

            จุ๊บ

 

            “เป็นเด็กดีล่ะ เอาใจคินด้วย ถือว่าสงสารคนงานในบ้าน”

 

            ภวิศกดจูบที่แก้มขาวหนักๆ จนกราฟสะดุ้ง

 

            “พี่วิน!

 

            “อะไร จูบปากกับพี่กี่ครั้งแล้ว แค่จูบแก้มแค่นี้ทำอาย?” คนพูดเลิกคิ้ว ถามด้วยน้ำเสียงขบขัน ขณะดึงแว่นกันแดดแบรนด์ดังขึ้นมาสวม ทำเอาเด็กหนุ่มอ้าปากค้าง

 

            “ก็ปกตินี่หว่า ห่วงทำบ้าอะไรวะกู!

 

            นายแบบหนุ่มหลุดหัวเราะเต็มเสียง ก้มลงไปตบหัวโหดเหี้ยมทีนึง แล้วโบกมือ

 

            “พี่ไปล่ะ เดี๋ยวหาของฝากมาให้...ก็ถ้าได้ออกไปเที่ยวล่ะก็นะ”

 

            ประโยคหลัง วินพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน เหลือบมองคนที่เปิดประตูรถรอเขาจนต้องสูดหายใจลึกๆ

 

          ถ้าไม่คุ้นก็ต้องใช้โอกาสนี้ทำตัวให้คุ้นได้แล้ว

 

            ความคิดของคนที่สอดตัวเข้าไปในรถตำแหน่งข้างคนขับ รอชัยที่ก้าวอ้อมไปตำแหน่งพลขับ แล้วรถคันหรูก็แล่นออกจากประตูคฤหาสน์เป็นอันบอกว่า...สี่วันหลังจากนี้จะมีแค่พวกเขาเพียงลำพังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

            “หยุดงานอีกสี่วันไม่เป็นไรหรือ” คนสวยว่าราวกับไม่ให้ในรถเงียบเกินไป แต่เนื้อหาที่แท้จริงคือนึกห่วงคนที่ต้องตามดูแลเขา แต่ก็ยังต้องรับผิดชอบหน้าที่ มือขวา ของนายภาคินไปในเวลาเดียวกัน

 

            “คุณภาคินอนุมัติวันหยุดให้เป็นกรณีพิเศษครับ จริงๆ ให้ผมหยุดทั้งเดือนด้วยซ้ำ”

 

          ท่าทางหลายวันมานี้ผู้ชายสองคนนี้จะเก็บกด

 

            ความคิดที่ทำให้เจ้าตัวอมยิ้ม นึกภาพญาติผู้พี่ที่ไล่คนสนิทออกจากบ้านออกเลย และให้ดีคือลากเขาออกไปด้วย

 

            “งั้นคินควรให้รถฉันอีกสักคันเป็นรางวัลพิเศษที่กำจัดตัวเองออกจากบ้านสินะ” วินว่าขำๆ แต่อีกคนไม่ได้หัวเราะด้วย แค่บังคับรถออกไปยังถนนใหญ่ แต่เพียงไม่ถึงนาทีหลังจากนั้น การเดินทางที่ควรจะเป็นหลายชั่วโมงก็หยุดลงข้างถนนเสียก่อน

 

            จากนั้นคนขับก็หมุนตัวกลับมา

 

            “มีอะไร? ลืมของ?” วินเลิกคิ้ว แต่เมื่อตาคมกดลงมองริมฝีปาก เจ้าตัวก็เก็ต

 

            “ผมมีเรื่องติดใจนิดหน่อยครับ”

 

            “ติดใจแล้วจับปากฉันทำไม” คนสวยหยอก เมื่อชัยยื่นมือมาปาดไล้ไปตามเรียวปากอย่างเบามือ ผิดกับสีหน้าที่ดูขุ่นข้องใจ และครั้งนี้ก็ไม่คิดจะปิดบังกันเลยสักนิด

 

            น่าแปลกที่ไม่ใช่สัมผัสที่ทำให้วินตัวร้อนวูบวาบ แต่เป็นดวงตาคู่คมที่จับจ้องริมฝีปากเขาราวกับจะกลืนกินต่างหาก!

 

            “คุณกราฟ” จู่ๆ คนตัวโตก็เอ่ยชื่อใครอีกคนขึ้นมา

 

            “นายเห็นฉันจูบปากกับกราฟมาแล้วนี่” คนพูดห้ามอาการสั่นไหวในอก แล้วทำสิ่งที่ตัวเองทำได้ดี...แลบลิ้นออกมาเลียปลายนิ้วที่สัมผัสปากเขา

 

            ฟึ่บ

 

            ไม่ต้องใช้คำพูดใดๆ ปณชัยก็ส่งนิ้วเข้าไปในโพรงปากชุ่มชื้นอย่างเบามือ ไล้นิ้วยาวกับลิ้นนุ่มนิ่มจนเปียกแฉะ ดวงตาที่เคยเรียบนิ่งดูราวกับมีกองไฟสุมอยู่ในนั้น สัตว์ร้ายที่ซุกซ่อนไว้กางเขี้ยวเล็บออกมาจนภายในห้องโดยสารร้อนระอุขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            ตอนแรกวินแค่จะแกล้งเล่น แต่ดูเหมือนจะเป็นความคิดที่ผิดมหันต์

 

            นิ้วยาวไม่ได้เพียงเข้ามาหนึ่ง แต่เป็นสอง กวาดไล้ไปทั่วโพรงปาก ส่งผ่านความร้อนลงไปที่ท้องน้อย เท่านั้นไม่พอ มันยังสอดเข้าแล้วดึงออก ราวกับว่าเป็นอวัยวะส่วนอื่นที่เจ้าตัวอยากถูกปรนเปรอ จนวินเผลอหรี่ตาลงจนปิดปรือ เสริมให้ใบหน้าสวยสดยิ่งเซ็กซี่เย้ายวนใจ

 

            ภาพที่ต่อให้เป็นผู้ชายที่ผ่านมาแล้วทุกรูปแบบเองก็กลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก

 

            ปณชัยเองก็กำลังถามตัวตนในอดีตว่าเขา...ทนได้อย่างไร

 

..............................................

 

ต่อค่ะ

 

            ตอนนี้แค่ได้ใกล้ชิด ได้สัมผัส ได้สูดกลิ่นกายหอมหวาน เขายังต้องใช้ความอดทนมหาศาลในการดึงปลายนิ้วออกจากโพรงปากที่นึกจินตนาการอยากให้ทำแบบนี้กับส่วนอื่นใจแทบขาด อยากจะสอนสั่งคนที่คิดว่าเจนจัดให้รู้จักความสุขสมที่แท้จริง

 

            “หายเกร็งแล้วใช่มั้ยครับ”

 

            “...”

 

            ปลายนิ้วเปื้อนน้ำลายลูบคลึงที่กลีบปากอย่างอ่อนโยน ขณะที่เอ่ยคำที่ทำให้คนฟังนิ่งอึ้ง

 

            ปณชัยเองก็รู้ตัวว่าเจ้านายคนสวยทำตัวไม่ถูก ก็คงเช่นเดียวกับเขาที่ไม่รู้ว่าควรจะปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริงออกมาหรือไม่ เขามีสิทธิ์ได้มากน้อยแค่ไหน หากแต่ด้วยอายุที่มากกว่าเกือบสิบปี บวกกับประสบการณ์ที่ผ่านมา ชายหนุ่มจึงยังคงรักษาท่าทางปกติเอาไว้ได้ ผิดกับอีกคนที่บางครั้งเหมือนจะทำตัวไม่ถูกยามอยู่ใกล้เขา

 

            ถ้ามีเรื่องไหนที่เราเข้ากันได้ดีตั้งแต่ต้นก็คงเป็นสัมผัสทางกาย

 

            คนตัวโตรู้ว่าต้องใช้เวลาให้กำแพงที่กางกั้นระหว่างกันทะลายลง และคนตัวโตไม่คิดเกี่ยงงอนว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหน เพราะเขารู้ดีว่าใครที่ต้องชดเชยช่วงเวลาแสนยากลำบากที่เกิดขึ้นระหว่างกัน...ไอ้ขี้ขลาดปณชัยคนนี้นี่แหละ

 

            “รู้สินะ”

 

            “ครับ แต่ผมไม่อยากให้คุณวินต้องพยายามตอนอยู่กับผม ผมอยากเห็นคุณที่เป็นตัวคุณ”

 

            “ฉันไม่รู้อีกแล้วว่าอันไหนคือตัวฉัน เด็กคนนั้นที่วิ่งตามนาย หรือนายแบบคนเก่งที่ไม่กลัวใคร”

 

            “ไม่ว่าคนไหนผมก็อยากเห็น...แสดงออกมาให้ผมเห็นสิครับ” คนพูดโน้มหน้าเข้าไปจนหน้าผากแนบชิดกัน มองเห็นความสับสนในดวงตาคู่สวยจนนึกอยากต่อยตัวเอง

 

            “แล้วนายล่ะ”

 

            “ผมจะเป็นตัวผมให้คุณวินได้เห็น”

 

            ตัวตนที่เก็บงำเอาไว้เพราะไม่อยากฉุดรั้งอีกฝ่ายเอาไว้

 

            คุณวินนิ่งเงียบไปอึดใจ แล้วคลี่ยิ้มที่ทำให้หัวใจหนุ่มใหญ่สั่นเทา

 

            เขาโหยหารอยยิ้มแบบนี้มานานแค่ไหนกันนะ

 

            “ตกลงที่เล่นปากฉันนี่ไม่ใช่ว่าหึงหรอกหรือ” เขาชอบที่เจ้านายคนสวยว่าเย้าๆ ดูผ่อนคลายลงกว่าเดิมมาก ไหล่บอบบางก็ไม่แข็งเกร็งเหมือนเมื่อก่อนยามประจันหน้ากัน มันเหมือนจะเอนเข้าหาจนนึกอยากกอดกระชับเอาไว้

 

            “ก็ไม่เชิงหรอกครับ”

 

            คุณวินกำลังหัวเราะ และเขารักเสียงหัวเราะนี้เป็นบ้าเลย

 

            “ขออนุญาตนะครับ”

 

            จุ๊บ

 

            ไม่ ไม่ใช่ว่าปณชัยจะเป็นฝ่ายกดจูบลงบนแก้มเนียนอย่างที่ใจนึก แต่คนตัวโตจัดการเอียงแก้มตัวเอง แล้วดันไปโดนปากภวิศต่างหาก ทำเอาคนหัวเราะเองก็ชะงัก เบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา ก็เหมือนคนทำเองนั่นแหละที่ไม่อยากเชื่อว่าจะทำตัวเป็นเด็กได้ขนาดนี้

 

            “ผมไม่ได้หึงหรอกครับ เพราะรู้ว่าคุณกราฟเป็นน้องคนสำคัญของคุณ แค่ผมหวงคุณมากเท่านั้นเอง” คนพูดกลับไปนั่งที่ดีๆ ว่าหน้าตาย แต่ทำให้คนฟังหันขวับมามอง จนอดไม่ได้ที่จะว่าต่อ

 

            “แล้วคุณกราฟเองก็คงไม่เคยเล่นกับปากคุณเหมือนที่ผมทำด้วย”

 

            แผล็บ

 

            ปณชัยยิ้มมุมปาก เลียนิ้วที่เปียกชุ่มของตัวเอง สบตา แล้วค่อยหันไปเปลี่ยนเกียร์ เคลื่อนรถคันหรูไปยังจุดหมายปลายทาง

 

            ขณะเดียวกันก็มีเสียงพึมพำลอยมา

 

            “ฉันเคยอนุญาตให้นายทำให้ฉันเขินด้วยหรือไง”

 

            และปณชัยก็ว่าหน้าตาย

 

          “ผมวางแผนว่าจะไม่ขอคุณวินเรื่องนั้นแต่ลงมือทำเลย...แล้วเขินมั้ยครับ”

 

            คำตอบคือผิวแก้มแดงปลั่งของคนสวยที่หันหน้าหนีไปทางหน้าต่าง

 

            ปณชัยยืนยันว่าอีกฝ่ายเหมาะกับกุหลาบแดงที่สุดแล้ว ไม่ใช่แค่สีแดงปลั่งบนแก้ม แต่เขาวางแผนจะสร้างศิลปะบนเรือนร่างขาวผ่อง พิสูจน์สมมติฐานว่าผิวคุณวินคือผืนผ้าใบที่เหมาะแก่การแต่งแต้มดอกกุหลาบที่สุด

 

            ใช่ ชัยคิดจะสัมผัสคุณวินด้วยปากจนกว่าจะทั่วทุกตารางนิ้ว!

 

..........................................

 

            “เมารถมั้ยครับ”

 

            “นิดหน่อย”

 

            หลังจากเข้าสู่จังหวัดนครราชสีมา ไม่นาน รถคันหรูก็แล่นเข้าสู่ทางแยกไปยังอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ เส้นทางที่ต้องไต่ขึ้นเขาทำให้คนข้างกายที่เงียบอยู่แล้วยิ่งเงียบลงไปอีก แม้จะเป็นแค่เส้นทางคดเคี้ยวระดับเด็กอนุบาล เมื่อเทียบกับทริปถ่ายแบบที่ผ่านมา

 

            “ทานยามั้ยครับ”

 

            “ไม่ต้องหรอก ฉันไม่อยากง่วง” วินว่าพลางก้มลงดูดกาแฟราวกับว่ามันช่วยได้

 

            “งั้นทำไมต้องเป็นเขาใหญ่ล่ะครับ”

 

            นายแบบคนสวยเหลือบไปมองนิด แต่ก็ยอมเล่าง่ายๆ

 

            “เป็นรีสอร์ทในเครือของนันท์น่ะ”

 

            กึก

 

            แม้แต่เด็กประถมยังรู้เลยว่าคนขับชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ตาคมเหลียวกลับมาแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไป เสียงทุ้มยังดูปกติ ถ้าไม่ใช่ว่ามือใหญ่บีบพวงมาลัยรถแน่นกว่าเดิมนิด

 

            วินพอจะรู้ว่าคนที่อีกฝ่ายกังวลที่สุดไม่ใช่พี่ซีน ไม่ใช่แทรัง แต่เป็นสาวสวยบอบบางที่ไม่น่าครณามือนายปณชัยได้เลย

 

            ไม่รู้หรอกว่าทำไมกังวลนัก แต่เขาก็ขี้เกียจจะปิดบัง

 

            “พอดีฉันคุยกับนันท์เรื่องงาน เลยรู้ว่าตอนนี้ทางนั้นรับผิดชอบโครงการสร้างรีสอร์ทสไตล์โมรอคโคสำหรับคนรวยในเขาใหญ่ รับประกันเรื่องความเป็นส่วนตัว บ้านพักแต่ละหลังมีอาณาเขตห่างกันเพื่อให้พักผ่อนได้เต็มที่ ที่สำคัญคือยังไม่เปิดอย่างเป็นทางการ นันท์เลยให้อภิสิทธิ์พิเศษไปใช้ก่อน แลกกับตอบแบบสอบถามถึงความพึงพอใจหลังใช้บริการแล้วน่ะ” วินเล่าเพียงแค่นี้ ไม่ได้บอกเพิ่มเติมว่าทางนั้นก็รู้อยู่เต็มอกว่าเขามาพักกับใคร

 

          เราก็คิดมาตลอดว่าวินมีใครบางคนในใจ ตอนนี้เรารู้แล้วล่ะว่าใคร ตลอดเวลาที่ผ่านมา บางครั้งเรารู้สึกว่าวินเศร้า เราจะดีใจมากเลยนะถ้าต่อจากนี้วินจะมีความสุขและไม่เศร้าแบบนั้นอีกแล้ว

 

            นันท์เป็นคนดีและเขาก็ปรารถนาให้เพื่อนคนนี้เจอคนที่ใช่ ไม่ใช่ผู้ชายที่ผูกติดกับอดีตเหมือนเขา

 

            “คุณนันท์เป็นคนใจกว้างจังเลยนะครับ”

 

            “ใครจะใจแคบเหมือนนายล่ะ” คนพูดหลุดยิ้มออกมาจนได้ แล้วเสริมต่อ

 

            “ไม่ใช่แค่ใจแคบด้วยนะ ใจร้าย แถมใจดำอีกต่างหาก”

 

            “ครับ ผมเป็นคนใจแคบ ใจร้าย แถมยังใจดำ” ปณชัยยอมรับอย่างไม่มีคำแก้ตัว แล้วก็ว่าต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่นที่ทำให้คนฟัง...สั่น

 

          “แต่ก็เป็นใจที่ให้คุณ”

 

            วินมองหน้าคนพูดนิ่ง หาเสียงตัวเองไม่เจอไปเกือบนาที กระทั่งปลายนิ้วหยาบกระด้างเลื่อนมาเกาะเกี่ยวปลายนิ้วของเขาอย่างอ่อนโยน

 

            “ฉันควรรับดูแลมั้ย เหมือนจะไม่คุ้มกันเลยนะ”

 

            “แล้วแต่คุณวินจะกรุณาครับ” อีกคนตอบเหมือนเป็นเบี้ยล่าง  

 

            “งั้นฉันจะขยี้ขยำก็แล้วแต่ใจฉันเลยสิ” ร่างเพรียวว่าอย่างหมั่นไส้ นึกขัดใจที่เขาอ่อนลงทันทีที่เห็นรอยยิ้มบนริมฝีปากของคนขับ

 

            “ครับ ไม่ว่าคุณวินจะทำยังไงกับมัน ผมก็ยอมรับอย่างไร้เงื่อนไข”

 

            วินเกี่ยวปลายนิ้วตอบจนกลายเป็นประสานมือเข้าหากัน

 

            “นานแค่ไหน”

 

          “ตราบเท่าที่คุณวินต้องการ”

 

            น่าแปลกนะ ทั้งที่เขาเพิ่งจะได้ใจที่ทั้งแคบ ทั้งร้าย แถมยังใจดำสุดๆ มาครอบครอง แต่ทำไมก้อนเนื้อในอกถึงสั่นสะท้านได้ถึงเพียงนี้ ทำไมถึงมีความสุขจนดวงตาวาวระยับ ทำไมถึงบีบกระชับมืออีกฝ่ายเอาไว้แน่น ทำไมถึงคิดจะรักษามันเอาไว้อย่างถนอมแทนที่จะขยี้ขยำเพื่อเอาคืน

 

            อาการเมารถจางหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ขณะที่วินเองก็เลือกที่จะทำตามใจ...เอนหัวไปซบกับหัวไหล่แข็งแกร่งอย่างสิ้นท่า

 

            “ฉันไม่มีวันคืนให้นายหรอกนะ”

 

            “ผมจะยินดีมากถ้าเป็นแบบนั้น”

 

            ภวิศหลุดยิ้มออกมาทันที แล้วเขาก็ได้รู้ว่าเวลาหลายวันที่ผ่านมาไม่ใช่แค่ความฝันที่เขาคิดเพ้อเอาเอง สัมผัสอบอุ่นนี้คือของจริง ถ้อยคำแสนหวานนี้เป็นสิ่งที่ออกจากปากของอีกฝ่าย แม้แต่จูบอ่อนหวานที่แนบลงบนข้างขมับก็ไม่ใช่ภาพหลอน

 

            เขากำลังอยู่กับปณชัยจริงๆ

 

            “ฉันอยากถึงที่พักไวๆ แล้วสิ”

 

            วินเหลือบตาขึ้นมองเสี้ยวหน้าคมคายของคนขับ แล้วพบว่าอีกฝ่ายก็เหมือนจะคิดไม่ต่างกัน

 

            “ผมก็อยากรู้ครับว่าเป็นส่วนตัวสมคำโฆษณาหรือเปล่า”

 

            เชื่อเถอะว่าไม่ใช่แค่ชัยที่อยากพิสูจน์ความจริงข้อนี้

 

...............................................

 

            ใช้เวลาไม่นาน รถหรูก็แล่นเข้ามายังอาณาจักรแห่งใหม่ของครอบครัวนันทิชา ที่ซึ่งมีอาณาเขตกว้างสุดลูกหูลูกตา ทางเดินรถก็ล้อมด้วยสวนไม้ดอกเมืองร้อนที่ให้ความรู้สึกเหมือนหลุดมาอยู่อีกโลกหนึ่ง ทุกอย่างได้รับการตกแต่งอย่างประณีตและมีรสนิยมสมกับคำโฆษณาว่าเป็นที่หลบพักของบรรดาเศรษฐีที่ต้องการความเป็นส่วนตัวอย่างที่สุด

 

            ขณะที่ห้องพักของพวกเขาคือบ้านหลังใหญ่สไตล์โมรอคโคที่ทาสีเหลืองสดกับซุ้มโค้งประตูที่สวยงาม เชื้อเชิญให้เข้าไปสำรวจด้านใน

 

            หากนั่นไม่ใช่ความคิดแรกของสองหนุ่มที่มาเยือน

 

            หลังจากที่ยื่นทิปให้เบลบอยเป็นการตัดบท แทนที่จะให้ทางนั้นทำหน้าที่แนะนำสถานที่ ปณชัยก็ปิดประตูตามหลัง ฟังเสียงล็อกอัตโนมัติที่หมายความว่าพวกเขาอยู่กันตามลำพังจริงๆ ตาคมก็ตวัดไปมองเจ้านายคนสวยที่ยืนอิงสะโพกกับผนัง สองมือกอดอกราวกับกำลังรอคอย

 

            ตาประสานตา แล้วหลังจากนั้น...

 

            หมับ

 

            “อื้มมม”

 

            อ้อมกอดแข็งแกร่งก็รวบรัดร่างเพรียวมากกกอดเอาไว้จนแนบแน่น เช่นเดียวกับริมฝีปากอุ่นร้อนที่ประกบลงบนกลีบปากฉ่ำชื้นอย่างไม่รีรอ บดเบียดแนบชิดจนได้ยินเสียงครางแสนหวาน ดูดดึงเนื้อนิ่ม ก่อนที่จะส่งลิ้นชำแรกเข้าไปในโพรงปากอุ่นอย่างรีบร้อนจนเหมือนกระวนกระวาย

 

            สัมผัสร้อนแรงที่ตามมาด้วยแรงดันที่ผลักให้แผ่นหลังของวินแนบชิดกับผนังเย็นๆ

 

            มันทั้งร้อนรุ่ม รุนแรง แฝงด้วยความกระหาย

 

            แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะดำเนินไปตามทิศทางของมัน ปณชัยก็ผละออกมาพึมพำ

 

            “ห้องนอน”

 

            “ฉันคิดว่านายจะทนไม่ไหวตั้งแต่ในรถแล้วด้วยซ้ำ” วินเองก็พึมพำเสียงแหบ ลูบไล้แก้มสากอย่างยั่วเย้า

 

            “ผมอยากให้คุณวินประทับใจ”

 

            วินยิ้ม เลือกที่จะไม่พูดเรื่องในรถตู้คราวก่อน เพราะดูเหมือนอีกฝ่ายก็จดจำได้ดีว่าเขาไม่ชอบเป็นของไร้ราคาที่ได้ทุกที่ทุกเวลา

 

            “ก็ลองดูสิ” คนสวยแนบหน้ากับหัวไหล่ กระซิบเร่งเร้า เพราะเขาก็เพิ่งรู้ว่าต้องการสิ่งนี้ไม่ต่างกัน

 

            ท่าทางที่ทำให้ปณชัยตาวาววับ

 

            หมับ

 

            คนตัวโตจัดการรวบสะโพกคนสวยด้วยสองมือ จนวินต้องเกาะเกี่ยวสองขากับเอวสอบอย่างตกใจ สองมือก็กอดกระชับรอบลำคออย่างกลัวตก ตาคมมองใบหน้าป่าเถื่อนของอีกฝ่ายที่ไม่คิดปิดบังเอาไว้เลยสักนิด ขณะที่ก้าวยาวๆ ไปยังส่วนในสุดของบ้านพัก

 

            ปณชัยใช้ขาเตะเปิดประตูอย่างไม่ยอมให้เสียเวลา ตาคมคุกรุ่นด้วยไฟปรารถนา และนั่นทำให้วินรู้ว่า...เขาต้องรับศึกหนักเสียแล้ว

 

            โชคดีนะที่เขาเองก็อยากสู้ศึกนี้เนื้อตัวแทบสั่น!

 

........................................

 

            ครบค่ะ ลุงเขาก็มีมุมนี้นะเออ มุมที่เอาแก้มตัวเองไปให้พี่วินหอม เพราะก่อนหน้านี้พี่วินไปหอมแก้มกราฟ ทั้งหึงทั้งหวง แต่ก่อนหน้านี้ไม่แสดงอาการ มีคนบอกว่า เพราะลุงโง่ไง พระเอกเซ็ตนี้สร้างมาเพื่อถูกด่า ซึ่งจริงค่ะ พระเอกทุกคนในเซ็ต Try Me สร้างมาเพื่อให้ถูกด่าจริงๆ นั่นแหละจ้า แต่ตอนนี้ต้องมีคนใจอ่อนให้ลุงบ้างล่ะน้า แม้ว่าใจดวงนี้จะใจร้าย ใจดำ และไม่ดียังไง แต่ก็มอบใจให้พี่วินแล้วทั้งดวงนะเออ

            ตอนหน้าเอ็นซีรึ นี่ก็เขียนนานมากจนจำไม่ได้แล้วงับ มีเอ็นซีนึงที่อยากให้อ่านมาก เป็นเอ็นซีในสระว่ายน้ำ ไม่แน่ใจแฮะว่าอีกกี่ตอน

            เรื่องนี้มีลงที่งานหนังสือระหว่างวันที่ 17-28 ตุลาคมที่บูธอุ๊คบีนะคะ


            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.735K ครั้ง

15,041 ความคิดเห็น

  1. #14825 toto (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 23:24

    แหมมมมมมมรีบจังนะคะพี่ชัย555

    #14825
    0
  2. #14626 LOVEYAMINIMIN (@LOVEYAMINIMIN) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 20:54
    งืออออ เขาหวานกันแล้วอ่าาา เขินๆๆๆๆ ><
    #14626
    0
  3. #14437 bonitakuk (@kukbam) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 15:04
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด ขี้ยั่วมากกก
    #14437
    0
  4. #14330 aapxw (@duki_13) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 23:55
    เราขนลุกกับคำว่า 'แต่เป็นใจที่ให้คุณ' มากเลยอะ มันแบบจั๊กจี๋><
    #14330
    0
  5. #14267 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 23:54
    ละมุนไปอีก
    #14267
    0
  6. #14249 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 17:21
    งื้อออออออ ร้อนแรงมากจริงๆเจ้าค่ะ ยังจำได้ดีว่าลุงเขาเยดุแค่ไหน แถมนี่ก็อดกลั้นตั้งแต่ลงเครื่องจนเวลาผ่านไปหลายวันก็ยังไม่ได้ คราวนี้คงต้องชาร์จพลังให้เต็มที่ // เอ็นดูวินอ่ะ ถึงกับต้องหาทางออกก่อนที่ระเบิดจะลง 555 เพราะตัวป่วนคนเดียวเลย ห่วงพี่คนนี้มาก
    #14249
    0
  7. #14218 Zer_Cya (@Zer_Cya) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 19:27
    ตัดสินใจไม่ถูกเลยว่า ซ้อไทป์หรือพี่วินควรได้ตำแหน่งเคะที่1ของใจร้าดี555
    #14218
    0
  8. #14188 itzmebb (@itzmeboombim) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 23:58

    ลุงต้องใจเย็นๆ

    #14188
    0
  9. #14165 กวีกวี้ (@0614460900aa) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 14:55

    อร้ายยยยยย ทำไมมันดูร้อนแรงเยี่ยงนี้ๆๆฟฟฟ

    #14165
    0
  10. #14160 witchbeaming (@witchbeaming) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 01:36
    พอหวานก็หมั่นไส้ลุงมากๆๆๆๆ 555555 แต่ดีใจที่มีความสุขกันสักที งื้อ
    #14160
    0
  11. #14137 Noparat (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 22:12

    ไม่คิดว่าพี่ชัยจะมีมุมน่ารักแบบนี้

    #14137
    0
  12. #14047 MdCharlotte (@cshpuy94) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 23:13
    ฮึ่มมมมมม ในที่สุดพี่วินก็ยิ้มได้จากใจสักที เจ้ากราฟนี่ขัดเค้าให้ได้ทุกทีเลยสินะ
    #14047
    0
  13. #13972 นากิจัง (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 00:28

    ใครจะคิดว่า..บอดี้การ์ดหน้าโหดจะมีโมเมนหวานกะเขาด้วย...❤❤❤

    #13972
    0
  14. #13937 Kim-kibom (@sarun555) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 21:27
    ลุงหวานมากๆๆอ่ะ
    #13937
    0
  15. #13936 PDimon (@praw4332) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 17:54
    ยอมแล้วววววววว &#128518;&#128518;&#128518; ได้ทีละเอาใหญ่เลยนะคะะะะ!!
    #13936
    0
  16. #13935 The-ChaBae (@The-ChaBae) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 17:19
    ไม่ชินกับลุงโหมดอ่อนโยนเลยยย
    #13935
    0
  17. #13925 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 20:53
    อห ลุงเอ๊ยยย ทับใจคำหยอดของลุงจังเลย U_U ใจที่ให้คุณงั้นหรอ โอ๊ยยย ตาลุงบ้า ทำพี่วินเขินไปหมดแล้วววว
    #13925
    0
  18. #13920 Mook sawon (@sawon) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 09:54

    ชชอบฉากตอนเอาแก้มไปให้จุ๊บ โคตรน่ารัก

    #13920
    0
  19. #13911 SoKL_94 (@kkk_94) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 17:19
    คุณวินแซ่บมาก
    #13911
    0
  20. #13850 gologoso (@supparang-k) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 22:20
    ลุงหวานมาก!!!!! โอ้ยยยยย...เลี่ยนมากคำพูดคำจา 5555 หมั่นไส้ลุงได้พี่วินไปครอง
    #13850
    0
  21. #13848 lomarday (@tobokki) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 21:28
    จั๊กจี้กับคูมลุงโหมดนี้
    ตลกทุกทีที่กราฟบ่นแล้วตัวการสะดุ้งนี่ละ คนใกล้ตัวแท้ๆเลย555555
    #13848
    0
  22. #13847 แม่ยกฮุนฮาน (@eawnaja) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 19:37
    ลุงนี่ทั้งหื่นทั้งหวานตั้งแต่ในรถนู้นนนนพอมาถึงจัดหนักจัดเต็มเลยยยยย เขิลลลลลแทนพี่วิน
    #13847
    0
  23. #13846 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 17:47

    ออือหือออ

    #13846
    0
  24. #13844 JutapornPimon (@JutapornPimon) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 13:27
    จะมีเรื่องของพี่ซีนมั้ยน้อออ ถ้ามีนี่ต้องโดนหนักกว่าเพื่อนเลยนะจ้ะ
    #13844
    0
  25. #13843 Haruka_G (@Haruka_G) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 12:06
    อี๋ ลุงขี้โกง เอาแก้มตัวเองมาให้คุณวินหอม ชิชิชิชิชิ
    #13843
    0