[Yaoi] Try Me เสพร้าย สัมผัสรัก [ภาคร้ายยั่ว]

ตอนที่ 39 : ตอนที่ 36 เด็กดื้อจอมป่วน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34,168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,692 ครั้ง
    2 ต.ค. 61


ตอนที่ 36 เด็กดื้อจอมป่วน

 

 

 

            “ทำไมพี่ไม่ยอมบอกผมสักที”

 

            “แล้วเมื่อไหร่จะเลิกถามสักทีไอ้เด็กดื้อ”

 

            “ผมไม่ได้ดื้อ และผมจะเลิกถามเมื่อพี่ยอมบอก!

 

            ภายในห้องนอนของนายภาคิน เจ้าของห้องกำลังปวดขมับตุบๆ เมื่อเจ้าเด็กดื้อมันมาเท้าเอวมองหน้า เค้นจะรู้สิ่งที่สงสัยให้ได้ ซึ่งเขาก็คงเต็มใจตอบทุกเรื่อง ถ้านั่นไม่ใช่เรื่องของคนอื่น แถมเป็นคนอื่นที่เพิ่งจะลั่นวาจาไปว่าจะไม่สอดมือเข้าไปยุ่ง

 

            เรื่องไหนน่ะหรือ...พี่วินรักอยู่กับใคร

 

            แค่ฟังคำถามเขาก็นึกปวดหัวแล้ว

 

            ภาคินคิดพลางส่ายหน้า แล้วก็เมินคำถามด้วยการหันไปทำงานต่อ ทำเอาเด็กหนุ่มรูปหล่อขมวดคิ้วฉับ ก้าวยาวๆ เข้ามาเกาะขอบโต๊ะ ถามแบบต้องรู้ให้ได้

 

            “พี่ภาคิน พี่บอกผมสิว่าใครที่ทำให้พี่วินเสียใจ ใครวะ คนที่ไม่มีวันหันมาสนใจพี่ มีด้วยหรือวะคนแบบนั้น แค่พี่วินยิ้มให้แม่งก็ตามกันมาเป็นฝูงแล้ว” กราฟว่าอย่างหงุดหงิด นึกอยากจะไปอัดไอ้คนที่กล้ามาทำให้พี่ชายเขาเสียใจ

 

            อย่าว่าแต่เสียใจเลย ในสายตาของกราฟ พี่วินคือผู้ชายที่เก่ง ที่เข้มแข็ง คนที่สอนให้เขามองโลกให้กว้าง สอนให้เขาเห็นความสำคัญของคนที่อยู่รอบตัว นอกเหนือไปจากแค่พี่ภาคิน เขาจึงไม่เคยจินตนาการเลยว่าเวลาพี่ชายเสียใจจะเป็นยังไง ดังนั้น การที่อีกฝ่ายร้องได้ให้เขาฟัง ขอร้องให้อยู่เป็นเพื่อน ขอว่าอย่าปล่อยให้อยู่ตามลำพัง มันร้ายแรงจนเขาทนอยู่เฉยๆ ไม่ได้ ซึ่งถ้าทำได้ ไม่สิ กราฟทำได้อยู่แล้ว เขาจะไปอัดไอ้คนที่กล้าทำให้พี่วินเสียใจ!

 

            “ก็ไม่ใช่ฉันคนนึงล่ะ” ขณะที่ภาคินตอบง่ายๆ แต่ทำให้คนฟังเบ้ปาก

 

            “เออ อันนั้นผมรู้”

 

            คราวนี้คนตัวโตหันกลับมาสบตา แล้วมุมปากก็กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มขบขัน

 

            “เมื่อก่อนใครที่เข้าใจผิดว่าฉันนอนกับวินนะ”

 

            กึก

 

            เด็กดื้อเป็นอันเงียบกริบ ก็ทำไงได้ ครั้งแรกที่เขาเจอพี่วินคืออีกฝ่ายใส่แค่กางเกงตัวเดียว นอนอยู่บนเตียงกับคนที่เขาหลงรักนี่ ไม่เข้าใจผิดก็บ้าแล้ว

 

            “พี่อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง”

 

            ทว่า กราฟก็ฉลาดพอที่จะวกกลับมาเรื่องเดิม

 

            “เฮ้อ มานี่มา” เจ้าของห้องโคลงหัวเหมือนยอมแพ้ จากนั้นก็ดันเก้าอี้ออก ตบตักเป็นสัญญาณให้มานั่งตรงนี้ ซึ่งกฤติธีก็หรี่ตามองอย่างไม่ไว้วางใจเท่าไหร่ แต่เพียงพักเดียว สองขาก็พาร่างไปนั่งจุ้มปุ๊กที่ตักกว้างจนได้ ไม่ว่าอะไรเมื่อสองมือโอบรอบเอวจนแนบแน่น

 

            “ผมมานั่งแล้ว พี่ก็บอกได้แล้วว่าตกลงใคร”

 

            “รู้ไปแล้วได้อะไร” ชายหนุ่มถามพลางซุกหน้ากับซอกคอขาว มือใหญ่ก็ล้วงเข้าไปในเสื้อนอน สัมผัสผิวนุ่มอย่างเพลินมือ

 

            หมับ

 

            หากก็ต้องขัดใจจนจิ๊ปาก เมื่อเด็กดื้อคว้ามือเอาไว้ทันควัน

 

            “ผมจะไปเอาคืน!” กราฟว่าอย่างเข่นเขี้ยว เขาอาจจะใจเย็นขึ้นกว่าเมื่อตอนปีก่อนมากแล้ว แต่ไอ้ประเภทที่เข้ามาทำร้ายคนสำคัญของเขา เด็กหนุ่มก็ไม่คิดจะปล่อยผ่านไปเฉยๆ และนั่นก็ทำให้ภาคินว่าอย่างขำๆ

 

            “อย่างนายจะทำอะไรได้”

 

            “พี่ภาคิน!” กราฟร้องอย่างขัดใจ และขัดใจยิ่งกว่าเมื่อมือใหญ่กำลังสะกิดที่หัวนมเขาแล้ว

 

            ไม่ใช่ไม่อยากให้ แต่นี่ยังคุยกันไม่จบ และอารมณ์ก็ขุ่นเกินกว่าอยากทำอะไรด้วย

 

            “ฮึ ฉันก็พูดตามเนื้อผ้า ต่อให้นายรู้ว่าใคร นายก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ถูกซัดทีเดียวก็ปลิวแล้วมั้ง แม้ไอ้เหี้ยนั่นจะไม่มีทางลงมือก็ตาม” คนตัวโตยอมหยุดมือ ว่าเสียงเหี้ยม ดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด จริงๆ กราฟก็สังเกตเห็นแล้วว่าคนรักอารมณ์เสียตั้งแต่ได้ยินว่า...วินโทรมาร้องไห้

 

            หากเขาอารมณ์เสียยิ่งกว่าเพราะดันไม่รู้อยู่ดีว่าใคร!

 

          ไม่มีทางเป็นไอ้พี่ซีนแน่ล่ะ เห็นสำส่อนเอาไม่เลือก พี่วินไม่ยักกะคิดมากสักแอะ

 

            “อีกอย่างนายไม่ควรไปยุ่งเรื่องของวิน”

 

            ปรี๊ด

 

            ไม่บอกอย่างเดียวก็ว่าโกรธแล้วนะ แต่นี่ใบหน้าคมเล่นฉกลงมากดจูบที่ลำคอหนักๆ ปลายลิ้นเลียจนเสียววาบ สองมือก็ทำท่าจะปลดกางเกงออกจากกาย ทำเอาคนที่ยังคุยไม่รู้เรื่องชักจะปรี้ดแตก ใบหน้าหล่อจึงหงิกงอ หันกลับไปมองคนแก่ที่ยังไม่รู้ตัว

 

            “พี่ไม่ห่วงพี่วินบ้างหรือ”

 

            “นี่เป็นเรื่องของมัน”

 

            “ผมเป็นห่วงพี่วิน”

 

            “ก็เป็นเรื่องของนาย”

 

            “พี่จะบอกหรือไม่บอก”

 

            “ถามว่าเอาหรือไม่เอาดีกว่า” ภาคินเงยหน้าขึ้นมายิ้มเจ้าเล่ห์ นึกว่าจะได้เห็นเด็กดื้อที่แก้มแดงก่ำ แต่ดูเหมือนเขาจะเหยียบผิดจุด เพราะกราฟกำลังยิ้มเย็น แล้ว...

 

            ปึ้ก

 

            เด็กหนุ่มกระแทกส้นเท้าลงบนเท้าภาคินเต็มแรง

 

            “โอ๊ย!

 

            “เออ ไม่บอกก็ไม่บอก งั้นก็ไม่ต้องเอา...ใช่มั้ยพ่อ” กราฟอาศัยจังหวะที่คนแก่ไม่ทันตั้งตัว ผุดลุกขึ้น แล้วกระโจนไปมุมห้อง รู้เลยว่าถ้าช้าได้มีถูกจับทุ่มลงเตียงแน่ แล้วจากที่เคยๆ มา เขาต้องโดนโทษกระหน่ำที่กล้าไปบังอาจเรียกคนใหญ่มากว่าพ่อ ก็รู้หรอกว่าอีกฝ่ายไม่อยากแก่ แต่อารมณ์นี้ให้เรียกลุงยังกล้าเลย

 

            “ไปโหด!

 

            จากนั้นก็ส่งเสียงเรียกสุนัขตัวโปรดที่นอนหมอบอยู่มุมห้อง ไม่คิดเข้ามาขัดจังหวะการทะเลาะเบาะแว้งของเจ้านายทั้งสอง

 

            โหดเหี้ยมน่ะเข้าข้างพ่อ แต่ถ้าแม่มันโกรธ...ก็อดไปหาเมียน่ะสิ

 

            ความคิดของเจ้าเยอรมันเชพเพิร์ดที่เพิ่งจะได้จับคู่เป็นผัวเมียกับมูมู่...ไซบีเรียนฮัสกี้ของเพื่อนกราฟ

 

            งานนี้คนเป็นแม่กำจุดอ่อนเอาไว้ สุนัขที่รู้ดีว่าใครใหญ่จึงมีการแปลพรรคด้วยการกระโจนตามเจ้านายที่กำลังโกรธไปนอนอีกห้อง ปล่อยให้นายใหญ่ตัวจริงกัดฟันกรอด มองตามหลัง ทั้งยังตะโกน

 

            “ฉันมีกุญแจทุกห้องนะไอ้เด็กดื้อ!

 

            “เออ เอาสิ ถ้าไขเข้ามา พรุ่งนี้ผมจะไปนอนบ้านจันทร์เจ้า!

 

            เท่านั้นแหละ ต่อให้เป็นคนใหญ่มากอย่างภาคินก็...เงียบได้เหมือนกัน

 

..........................................

 

            “คุณวินจะไม่ถามหรือครับ”

 

            “ฉันต้องถามด้วยหรือ”

 

            แม้ว่าบรรยากาศเมื่อคืนจะดีขึ้นกว่าที่ผ่านมา หากเมื่อถึงเวลาที่ทั้งปณชัยและภวิศจะบินกลับกรุงเทพฯ ทุกอย่างก็กลับมาดิ่งลงอีกครั้ง ภายในห้องโดยสารที่ชายหนุ่มสองคนนั่งเคียงข้างกันจึงมีเพียงความเงียบ กระทั่งปณชัยเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมาก่อน

 

            วินเองก็แค่ตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทั้งที่กำลังน้อยใจ

 

            สาเหตุมาจากคนที่มาส่งพวกเขาที่สนามบิน...นก

 

            ไม่รู้หรอกว่าทำไมยังตื่นไหว ทั้งที่ได้ข่าวว่าเมื่อคืนทีมงานเมาแอ๋จนแทบจะนอนเอาข้างทาง แต่เช้ามา นกก็ยังมาส่งพวกเขาด้วยรถของโรงแรม โดยที่หญิงสาวจะกลับไฟลท์ดึก เพื่อรอส่งทีมงานทุกคนขึ้นเครื่องให้เรียบร้อยก่อน

 

            นกไม่จำเป็นต้องมาด้วยซ้ำ แต่ก็มา

 

            ตลอดเวลาที่วินทำได้เพียงยืนนิ่ง ตอบรับเรียบๆ ปั้นหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่ยังจำขึ้นใจถึงภาพของทั้งสองที่เคียงคู่กันในบาร์ ซึ่งแม้เขาจะยอมให้โอกาสตัวเองอีกครั้ง ตกลงกับปณชัยได้แล้ว แต่ความคิดที่ว่าระหว่างที่พวกเขามีสัมพันธ์กัน อีกฝ่ายก็มีคนอื่น...ทรมานใจไม่ต่างจากเดิม

 

            วินอยากจะบอกว่าที่ผ่านมาก็ให้มันผ่านไป แต่แค่คิดว่าร่างกายที่กกกอดเขาไปสัมผัสคนอื่น...

 

            “คุณกำลังคิดอะไรอยู่” บอดี้การ์ดหรี่ตา ถามอย่างจับสังเกต

 

            “เปล่า”

 

            คนฟังนิ่งไปนิด แล้วถือวิสาสะเอื้อมมือไปสัมผัสที่มือขาว เกาะเกี่ยวปลายนิ้วอย่างเบามือ จนภวิศเกือบสะดุ้ง

 

            “ผมกับคุณนกไม่ได้มีอะไรกัน”

 

            “...” วินเล่นสงครามประสาทกับอีกฝ่ายมานานพอที่จะไม่หลุดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป เขาแค่เงียบ มีเพียงมือขาวที่บีบตอบอย่างลืมตัว

 

            “ไม่เคยมี และจะไม่มีทางมี”

 

            ตาคู่คมมองเสี้ยวหน้าสวยไม่วางตา และนั่นก็ทำให้คนฟังยอมหันกลับมาในที่สุด แล้วก็พบกับ...รอยยิ้มบางที่พาให้หัวใจสั่น

 

            “แล้วที่บาร์”

 

            “เห็นหรือครับ”

 

            “อืม”

 

            “นั่นแค่คุยกันแล้วก็แยกย้าย”

 

            น่าแปลกที่เห็นอยู่เต็มตา แต่เขากลับเชื่อผู้ชายที่มองเขาด้วยแววตาที่อ่อนลง ริมฝีปากคลี่ยิ้มจนใบหน้าหล่อเถื่อนที่มีเคราครึ้มน่าดู และมันก็ทำให้วินหันกลับไปมองหน้าต่างอีกครั้ง หากครั้งนี้ผิวแก้มกลับแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด

 

            เขาคงแพ้รอยยิ้มแบบนี้ล่ะมั้ง

 

          “ตัดให้หมดล่ะ”

 

            วินพึมพำ แต่ก็ดังพอให้คนข้างกายได้ยินเต็มสองหู

 

            อีกครั้งที่ปณชัยไม่อาจจะทำหน้านิ่งได้เช่นทุกที เพราะริมฝีปากยกสูงขึ้น มือใหญ่บีบกระชับฝ่ามือบอบบางอย่างทะนุถนอม มองเสี้ยวหน้าสวยงามที่อยู่ห่างเพียงคืบ ก้อนเนื้อในอกเต้นรัวแรงอย่างไม่คิดว่าผู้ชายวัยเลขสามกลางๆ อย่างเขาจะเป็นได้

 

            คุณวินน่ารักจนทนไม่ไหว

 

            “ตามที่คุณวินสั่งครับ”

 

            “แต่นายขัดคำสั่งบ่อยนี่นะ”

 

            “เฉพาะบางเรื่องครับ แต่เรื่องนี้ผมสัญญา” ภวิศแทบจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาไม่คิดจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับอดีตก่อนหน้านี้ เพราะหัวใจคงรับไม่ไหว แต่ขอแค่หลังจากนี้ชัยจะไม่ทำให้หัวใจเขาเกิดรอยแผลเป็นมากกว่านี้ก็พอ

 

 

            ขณะคนสนิทของพี่ชายทำท่าเหมือนจะพูดบางอย่างแต่ก็เงียบเสียงลง

 

            ภวิศไม่ใช่คนโง่ เขาจึงยิ้ม ดวงตาพราวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

 

            “มีอะไรจะขอฉันมั้ย”

 

            เขาแกล้งเย้า ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าถึงไม่ขอ ไอ้วินคนนี้ก็ไม่มีทางมีความสัมพันธ์กับคนอื่นได้อีกแล้ว

 

            “ไม่ครับ” หากคนที่ทำท่าเหมือนจะพูดก็ปฏิเสธ จนคนฟังขมวดคิ้วฉับ แต่เพียงพักเดียวก็ยักไหล่

 

            “งั้นก็ช่างมันเถอะ”

 

            หมับ

 

            มือที่กอบกุมเอาไว้ถูกกระตุกเบาๆ จนภวิศหันกลับไปอีกครั้ง แล้วก็ได้เห็นดวงตาวาววับของคนที่นิ่งได้แม้กระทั่งตอนที่ยืนฟังเสียงนายแบบหนุ่มครางอยู่ในห้อง ซึ่งตอนนี้ไม่มีอะไรบอกเลยว่าปณชัยเป็นคนใจเย็นเป็นน้ำคนนั้น

 

            “ผมไม่ขออะไร แค่อยากบอกคุณวินว่า...ผมเป็นคนขี้หึง”

 

            เท่านั้นไม่พอ ใบหน้าคมคายก็โน้มเข้ามาชิดริมหู แล้วเอ่ยเสริม

 

          “และเมื่อผมหึง ผมไม่รับประกันว่าจะไม่ทำคุณร้องไห้”

 

            กึก

 

            ภาพในรถตู้แวบเข้ามาหัวจนวินสะดุ้ง แม้จะรู้แล้วว่าทุกการกระทำที่โหดร้ายมันเกิดจากความหึงหวง แต่ความรุนแรงที่ได้รับในวันนั้นก็เป็นบทเรียนล้ำค่าที่สอนเขาว่า...อย่าทำให้ปณชัยหึงจะดีกว่า

 

            “ไหนว่าจะไม่ทำให้ฉันร้องไห้แล้วไง”

 

            หากไม่วายที่จะสวน จนคนฟังตีหน้านิ่ง แต่ปลายนิ้วที่ลากบนฝ่ามือเปี่ยมไปด้วยความหมายที่พวกเขารู้กันดี

 

            “ยกเว้นให้ผมไว้ที่หนึ่งได้มั้ยครับ”

 

            วินตัวร้อนวูบ รู้ถึงสัมผัสที่กำลังลากบนฝ่ามือของเขา ดวงตาที่ราวกับมือที่มองไม่เห็นลูบไล้ผิวกายของเขา หากเจ้าตัวก็ยังมีแรงโต้ตอบด้วยรอยยิ้มยั่ว

 

            “ที่ไหนล่ะ”

 

          “บนเตียงของผม”

 

            ใบหน้าคมกระซิบข้างหู ลมหายใจอุ่นรินรดใบหูจนแดงก่ำ ปลายจมูกปัดผ่านอย่างจงใจ ทำให้ร่างกายของคนที่เคยสัมผัสความรู้สึกแสนวิเศษมาแล้วร้อนวูบวาบ หากภวิศก็มั่นใจว่าไม่ใช่เขาเพียงคนเดียว เพราะดวงตาคมกดมองเป้ากางเกงอีกฝ่ายชั่วครู่หนึ่ง

 

            “ฉันไม่เชื่อหรอกว่าแค่บนเตียง”

 

            เท่านั้นแหละ เสียงหัวเราะแผ่วๆ ก็ดังจากปากคนเย็นชา ร่างสูงก็กลับไปนั่งเหยียดตรงบนที่นั่งตัวเองดีๆ แต่ยังมีเสียงลอยมาให้ได้ยิน

 

            “ถ้ากลับถึงบ้านแล้ว ผมขออนุญาตนะครับ”

 

            วินไม่ตอบ แค่ดึงมือกลับ แล้วคว้านิตยสารมาอ่าน ทั้งที่ใบหน้าสวยเกินชายปรากฏรอยยิ้มน่ามองที่ตราตรึงใครหลายคน

 

          เรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องขอนะรู้มั้ย

 

            ความคิดของคนที่ชักอยากถึงที่หมายเร็วๆ แล้วสิ

 

.......................................

 


ต่อค่ะ


 


            นั่นเป็นความคิดเมื่อชั่วโมงก่อน แต่นี่คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นตอนนี้


 


            “พี่วิน พี่เป็นยังไงบ้าง โอเคหรือยัง!


 


            ทันทีที่รถคันหรูแล่นเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ กราฟก็พุ่งออกมาจากตัวบ้าน ก้าวไวๆ เข้ามาหาภวิศ ดวงตาฉายชัดถึงความห่วงใย กวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า จนพี่ชายคนดีที่เผลอเล่าบางเรื่องให้น้องฟังได้แต่ส่งยิ้มปลอบโยนให้ ยื่นมือไปวางบนหัวทุยแล้วโยกเบาๆ


 


            “พี่ไม่เป็นไรแล้ว”


 


            “แต่ว่า...”


 


            “พี่ไม่เป็นไรจริงๆ ก็เห็นแล้วนี่” วินว่าอย่างหวังให้น้องคลายใจ แต่ดูเหมือนกราฟจะไม่เบาใจลงเลยสักนิด ทั้งยังมีการหันขวับไปมองคนที่ยกกระเป๋าลงจากรถ


 


            “พี่ชัย พี่ปล่อยให้คนอื่นมาทำร้ายพี่วินได้ไง” แม้จะนับถือเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง แต่ถ้านับตามลำดับความสำคัญแล้ว ภวิศคือเบอร์หนึ่ง ดังนั้น เด็กหนุ่มจึงถามบอดี้การ์ดตัวโตเสียงขุ่น เค้นอยากได้คำตอบว่าทำไมไม่ยิงทิ้งแม่งเลย


 


            ใครที่มาทำพี่วินก็สมควรโดนแล้วล่ะ


 


            คำถามที่ปณชัยนิ่งไปนิดเหมือนจับต้นชนปลายไม่ถูก กระทั่ง...


 


            “ฮึ หึๆ” นายแบบคนสวยหลุดหัวเราะออกมาจนได้ มองไปยังกราฟที่ก้าวเข้าไปชิดคนตัวโต ถามอย่างไม่ไว้หน้า โดยไม่รู้เลยว่าคนที่ว่าก็ผู้ชายตรงหน้านั่นแหละ


 


            “พี่วินหัวเราะอะไร ผมเป็นห่วงพี่แทบตาย ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทีงี้ไม่เอาปืนจ่อหัว ทีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ล่ะยิงกันโป้งป้าง”


 


            “นี่เรื่องใหญ่หรือ”


 


          “น้ำตาพี่ไม่ใช่เรื่องเล็กสำหรับผม!


 


            วินลดเสียงหัวเราะเหลือเพียงรอยยิ้มน่าดู ร่างเพรียวก็ก้าวเข้าไปหาเด็กหนุ่ม แล้วสวมกอดอีกฝ่ายเอาไว้ราวกับเป็นที่หลบภัย ซึ่งกราฟก็ชะงักเพียงครู่ ก่อนที่จะกอดตอบอย่างไม่โวยวายให้มากความ คิดว่าภวิศยังคงอ่อนแออยู่ แล้วกับคนที่เคยผ่านความเจ็บปวดจากความรักมาแล้วมีหรือจะไม่เข้าใจ


 


            “ขอบใจนะที่เป็นห่วง”


 


            “พี่เป็นพี่ผม ไม่ห่วงพี่แล้วจะห่วงใคร” คนสวยยิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิม มองคนในอ้อมกอดที่เคยปากแข็ง ไม่ยอมรับอะไรง่ายๆ แต่ตอนนี้กำลังพูดเต็มปากว่าห่วงเขา ทั้งยังสบายใจอย่างบอกไม่ถูกที่กราฟอยู่ใกล้ๆ อาจจะเพราะเขารู้อยู่แล้วว่าเด็กคนนี้ไม่มีนอกมีใน


 


            ถ้ากราฟห่วงก็ห่วงจริงๆ ไม่เหมือนผู้ชายน่ายิงทิ้งบางคน


 


            ความคิดของคนที่เหลือบไปมองผู้ชายตัวโต แล้วพบว่าใบหน้าคมอาจจะนิ่ง แต่ดวงตาคู่นั้นฉายแววรู้สึกผิด แล้วถ้าเขาไม่ได้คิดไปเอง...ปณชัยเองก็เจื่อนเป็น


 


            ท่าทางจะรู้แล้วว่าไอ้คนน่ายิงทิ้งเป็นใคร


 


            “ไม่ต้องห่วง พี่โอเคแล้ว อีกอย่าง มีพี่ชัยของกราฟแล้วมีอะไรน่าห่วง” วินโยนไปยังคนที่สั่งลูกน้องให้เอารถไปเก็บ และนั่นก็ทำให้กราฟผละออก ตวัดสายตาไปมองคนสนิทของคนรัก


 


            “เออ ผมก็อยากรู้ว่าในเมื่อพี่ก็ไปด้วยแล้วทำไมปล่อยให้พี่วินร้องไห้”


 


            “ผมขอโทษครับคุณกราฟ”


 


            “ผมไม่ได้จะว่าอะไรพี่ชัยนะ แค่สงสัยว่าเรื่องมันเป็นมายังไงกันแน่”


 


            วินก็รอดูว่าอีกฝ่ายจะตอบยังไง ซึ่งปณชัยก็หันกลับมาสบตาเขา แล้วหันไปมองกฤติธีอีกครั้ง


 


            “ผมคงเล่าให้คุณกราฟฟังไม่ได้ แต่ผมสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก” คนตัวโตบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่วินคิดว่าอีกฝ่ายกำลังบอกกับเขา เน้นย้ำให้ขึ้นใจว่าจะไม่ทำตัวเลวร้ายอย่างเมื่อก่อนอีก ซึ่งนั่นก็ทำให้เด็กหนุ่มถอนหายใจในที่สุด


 


            “เออๆ ถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็ดีแล้ว ไม่มีใครยอมเล่าสักคน งั้นก็ช่างมันเหอะ”


 


            “แล้วนี่คินอยู่ไหน”


 


            “ไม่รู้ ไม่สน ไอ้คนสักแต่เอาน่ะปล่อยไปเหอะ” หากทันทีที่ถามถึงเจ้าของบ้าน เด็กดื้อที่อ่อนลงแล้วก็ว่าเสียงขุ่นอีกจนได้ แบบที่วินก็ตาโตขึ้นนิด แล้วก็หัวเราะ


 


            คู่นี้เคยทะเลาะกันเกินวันด้วยหรือ ไม่เด็กดื้อไปง้อ ก็คนแก่มารวบกลับห้อง


 


            “อย่าพูดถึงพี่ภาคินเลย พี่วินกลับมาเหนื่อยๆ เข้าบ้านเหอะ พี่ดูผอมลงเยอะเลย เดี๋ยวผมให้ป้าแก้วทำอะไรให้กินนะ” แต่ก่อนที่จะเอ่ยแซว เด็กหนุ่มก็เป็นฝ่ายตัดบท แล้วลากพี่ชายสุดที่รักเข้าบ้าน ไม่สนใจบอดี้การ์ดตัวโตที่ไม่มีแม้แต่โอกาสได้ทักท้วง


 


          ในเมื่อพี่วินบอกว่าไม่อยากอยู่คนเดียว งั้นวันนี้ไอ้กราฟจะอยู่เป็นเพื่อนให้หายเหงาเอง!


 


            ความคิดของคนที่บอกตัวเองอย่างมุ่งมั่น


 


            ดังนั้น แผนการที่จะใช้เวลาของวันที่เหลือภายในห้องสองคนก็ถูกพับเก็บไปด้วยประการฉะนี้


 


..........................................


 


            “ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงนะ”


 


            “ฮื่อ ผมบอกแล้วไม่ห่วงพี่แล้วห่วงใครล่ะ”


 


            กราฟกำลังนั่งคร่อมเก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้ง มองพี่ชายคนสวยที่กำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า ดวงตากลมโตก็จ้องเป้งไม่ละไปไหน ดูจะสงสัยเรื่องคืนนั้นอยู่ไม่น้อย หากกฤติธีก็เลือกที่จะไม่ถาม แค่ทำท่าว่าจะปักหลักอยู่ในห้องนี้ด้วย


 


            เด็กดื้อไม่พูด แต่คนแก่กว่ารับรู้ได้ว่าเด็กมันเป็นห่วงและดูให้แน่ใจว่าเขาสบายดีแล้ว


 


            “พี่ผอมลงจริงๆ ด้วย” กราฟวิจารณ์ตรงๆ กวาดมองเรือนร่างที่มีเพียงอันเดอร์แวร์สีเข้ม แล้ววกมามองหน้า


 


            “ทำงานนอกสถานที่แล้วกินอะไรไม่ค่อยลงน่ะ”


 


            วินละไว้ว่าเขาอดมื้อเย็นบ่อยแค่ไหน


 


            “ส่วนตอนนี้ไม่หิว” ก่อนที่กราฟจะเปิดปากพูด วินก็แทรกขึ้นมาอย่างรู้ทัน จนเด็กหนุ่มโคลงหัว หากก็ลุกจากเก้าอี้แล้วกระโดดขึ้นไปบนเตียง เอนหลังพิงพนัก ยืดขา จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองคนสวยที่เปลี่ยนไปใส่กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดตัวโคร่งแทนอย่างไม่แน่ใจ


 


            “งั้นนอนมั้ยพี่” สองมือตบหน้าตักเบาๆ จนวินเลิกคิ้ว


 


            ทว่าไม่นาน ภวิศก็หัวเราะ มองคนที่ถูกบังคับให้เป็นหมอนอยู่บ่อยๆ หากครั้งนี้ กราฟอาสาด้วยตัวเองอย่างห่วงๆ บ่งบอกว่าคืนนั้นเขาอาการหนักเอาการ จนไม่ขัดศรัทธา ตามขึ้นไปบนเตียง ทิ้งหัวนอนหนุนตักอีกฝ่ายอย่างว่าง่าย เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อของคนที่ดูกังวลอย่างเห็นได้ชัด


 


            ไม่ว่าจะเสียใจ ผิดหวัง หรือโล่งอกอย่างตอนนี้ วินพบว่าตรงนี้ทำให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก


 


            สุดท้าย เขาก็เอ่ยออกมาจนได้


 


            “สักวันพี่จะเล่าให้ฟังนะ”


 


            แม้คนฟังจะอยากแย้ง แต่เมื่อมองดวงตาที่ฉายแววเด็ดขาด เด็กดื้อที่ฟังวินกว่าใครก็พยักหน้าช้าๆ วางมือลงบนผมนุ่ม แล้วลูบอย่างเบามือ


 


            “งั้นพี่วินนอนเถอะ เดี๋ยวผมเล่นเกมอยู่นี่แหละ”


 


            กราฟดูเหมือนจะชินแล้วกับการอยู่เป็นเพื่อนเขา แต่ไม่ใช่ความเคยชินสำหรับผู้ชายอีกคน


 


            “ขออนุญาตนะครับ” คนที่เอากระเป๋าเดินทางขึ้นมาให้ แล้วยืนนิ่งอยู่ตรงกรอบประตูเมื่อเห็นภาพเจ้านายทั้งสอง


 


            ท่าทางที่วินยกยิ้มยั่วเล็กๆ เอียงแก้มลงแนบกับต้นขาของกราฟ นอนตะแคงจนแลเห็นส่วนโค้งส่วนเว้าของเอวเล็ก และสะโพกที่น่าขยุ้มขยำ ขณะที่กราฟเองก็เลื่อนมืออีกข้างมาวางทิ้งไว้ที่หัวไหล่ด้วยความเคยชิน ตาโตมองไปยังคนสนิทของภาคิน


 


            “พี่ชัยมีอะไรหรือเปล่า พี่วินจะได้นอน” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเข้ามาแล้วไม่พูดอะไรสักที เด็กหนุ่มเลยถามด้วยความสงสัย เรียกสติของคนฟังที่ส่ายหน้าน้อยๆ แล้วก้มหัวให้


 


            “เปล่าครับ งั้นผมขอตัวก่อน”


 


            “อือ ไปสิ” วินรับคำ ส่งยิ้มให้อีกครั้ง แล้วพลิกตัวเข้าไปนอนซุกเอวน้องอย่างไม่แคร์ใคร


 


            คนสวยรู้หรอกว่าถูกจ้องอยู่ แต่ไม่หันไปมองแล้วจะทำไม


 


            กระทั่งปณชัยออกไปแล้วและปิดประตูให้ กราฟถึงเปรยขึ้นมา


 


            “พี่ชัยเป็นอะไรวะ ทำหน้าเหมือนจะพูดแล้วก็ไม่พูด”


 


            “แค่คนมีความผิดติดตัวจนไม่กล้าโวยน่ะ”


 


            “หืม?


 


            “เปล่า ไม่มีอะไร” วินส่ายหน้า แล้วหลับตาลง นึกถึงสีหน้าของคนตีหน้านิ่งเก่งกว่าใครซึ่งจืดเจื่อนอย่างเห็นได้ชัด จนยิ้มกว้างอย่างอดไม่ได้ เพราะแม้ปณชัยจะเป็นคนขี้หึงยังไง ก็เชื่อเถอะว่าไม่กล้าหึงเขากับกราฟหรอก...มีแต่ต้องหาคำอธิบายในวันที่วินคิดจะเล่าทุกอย่างให้น้องชายฟังต่างหาก


 


            ไม่แน่ งานนี้อาจจะได้เห็นกราฟเอาปืนจ่อหัวคนครั้งแรกก็ได้นะ


 


..........................................


 


            หลังจากมื้อเย็น ภวิศก็ได้อยู่ตามลำพังอีกครั้ง เนื่องจากเจ้าของบ้านลากเมียกลับห้อง คนเป็นลูกพี่ลูกน้องจึงเลือกจะกลับขึ้นห้องมาทบทวนเรื่องราวต่างๆ ในช่วงกว่าสัปดาห์ที่ผ่านมา รวมทั้งผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น


 


            เขากับปณชัยไม่ใช่แค่เจ้านายกับลูกน้องอีกต่อไปแล้ว...ใช่มั้ย


 


            ระหว่างพวกเขาจะไม่มีคำว่าของเล่นมาคั่นกลางอีกแล้วสินะ


 


            ก๊อก ก๊อก ก๊อก


 


            วินยังหาข้อสรุปให้ตัวเองไม่ได้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น จนลุกไปเปิดให้


 


            “กำลังคิดเรื่องนายอยู่พอดี” คนสวยว่าขำๆ เอนตัวพิงกรอบประตูแก้อาการประหม่า ใช้สายตาแทนคำถามว่าต้องการอะไร ทั้งที่รู้อยู่แล้ว


 


            “ผมขอเข้าไปในห้องได้มั้ยครับ” สีหน้าของคนถามไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด แต่น้ำเสียงน่าฟังบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังร้องขอ จนภวิศเลิกคิ้ว สองมือยกขึ้นกอดอกด้วยท่าทางอวดดี ริมฝีปากแย้มยิ้มกว้าง


 


            “เข้ามาเฉยๆ?


 


            “เรื่องนั้นอยู่ที่คุณวินครับ”


 


            “จะให้ฉันตัดสินใจคนเดียวงั้นสิ พอมีเรื่องก็โบ้ยได้ว่าฉันยั่วนายเข้ามาเอง” วินว่าขำๆ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายไม่ขำด้วย


 


            “ผมไม่ใช่คนยั่วขึ้นหรอกครับ ถ้าไม่อยากเดินเข้าไปเอง”


 


            บอดี้การ์ดหนุ่มกำลังบอกใช่มั้ยว่าถ้ามีเรื่องอะไรจะเป็นคนรับผิดชอบเอง ขณะที่ท่าทางจริงจังนั้นก็ทำให้วินยกมือขึ้นมาวางบนแผ่นอกกว้าง รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกเมื่อสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นรัวแรงในนั้น...ไม่ได้มีเพียงแค่เขาคนเดียวที่กำลังตื่นเต้นเหมือนวัยรุ่นริรัก


 


            ดวงตาสองคู่สบกันนิ่ง แล้ววินก็เป็นฝ่ายขยับตัว


 


            แอ๊ดดดด


 


            “เข้ามาสิ”


 


            เจ้าของห้องเบี่ยงตัวหลบ ปล่อยให้คนตัวโตก้าวเข้ามาอย่างเต็มใจเป็นครั้งแรก กระทั่งประตูห้องนอนปิดลงแล้ว ได้ยินเสียงกลอนดังขึ้นเบาๆ ร่างทั้งร่างก็ถูกรวบเข้าไปในอ้อมกอดแข็งแกร่ง ใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาจนชิดแก้มชนิดที่วินตัวสั่น รู้สึกถึงปลายจมูกโด่งที่ไล้ข้างแก้มอย่างนุ่มนวล


 


            “ผมลืมเตือนไปว่าถ้าผมเข้ามาแล้วคงไม่ยอมออกไปจนกว่าจะเช้า” ปณชัยกระซิบเสียงหนัก ลูบฝ่ามือไปตามแผ่นหลังนวลเนียน


 


            “ผมให้เวลาคุณวินตัดสินใจว่าจะเชิญผมออกไปมั้ย”


 


            “แล้วถ้าไม่ล่ะ...”


 


            วินอาจจะไม่คุ้นเคยกับการรุกเร้าของผู้ชายคนนี้ แต่เขาไม่อาจจะปฏิเสธได้ว่าต้องการไม่ต่างกัน


 


            มันจะไม่ใช่แค่เซ็กส์อีกต่อไป เขาจึงรอไม่ไหวที่จะได้เมคเลิฟกับคนคนนี้ คนที่เป็นของเขาเพียงคนเดียว จนอยากตีตราจองเป็นเจ้าของ ให้สัมผัสของเขาซึมลึกไปทุกอณูผิว ให้กลิ่นกายของเราผสมปนเปเป็นกลิ่นเดียวกัน ให้เรือนร่างของเราหลอมรวมเป็นหนึ่ง เปิดเผยทุกอารมณ์ที่ซุกซ่อนเอาไว้จนหมดแรง


 


            ร่างเพรียวจึงดันกายเข้าไปแนบชิด สองมือโอบกระชับลำคอแกร่ง มองเข้าไปในดวงตาคู่คมเพียงครู่ แล้ว...หลับตาอย่างรอคอย


 


            ภวิศรู้สึกถึงลมหายใจร้อนระอุที่ลูบไล้ผิวเขา มันแตะที่ข้างแก้ม ปลายจมูก เปลือกตา แล้ววกมาที่ริมฝีปาก ปลุกอารมณ์หลับใหลให้ลุกโชนขึ้นมาช้าๆ แต่มั่นคง


 


            ขณะที่คนตัวโตก็มองริมฝีปากยั่วยวนไม่วางตา หมายจะแนบลงไปลิ้มรสอย่างตั้งใจ แต่...


 


            ปัง ปัง!


 


            “พี่วิน!!! เปิดประตูให้หน่อย”


 


            ทันใดนั้น ประตูห้องก็โดนทุบแรงๆ ตามมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดของนายกฤติธี จนวินเลิกคิ้วขึ้น เหลือบไปมองคนที่นิ่วหน้าอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งแม้วินจะทำเมินว่าหลับไปแล้วก็ได้ แต่เมื่อกราฟทุบประตูอีกที เจ้าตัวก็ไม่ลังเลเลยที่จะผละจากร่างสูงไปเปิดให้


 


            ไม่ใช่แกล้ง แต่เพราะห่วงคนที่อยู่หน้าห้อง


 


            “มีอะไรหรือปะ...”


 


            ปัง!


 


            เจ้าของห้องยังไม่ทันถามจบ คนมาเยือนก็ลากวินกลับเข้าห้องเสียเอง ปิดประตูดังปัง ล็อกกลอน ขณะที่เล่าอย่างหงุดหงิด


 


            “ผมขอนอนห้องนี้ด้วยคนนะ หงุดหงิดพี่ภาคิน ก็รู้หรอกว่าผิดที่เอาเรื่องจะไปนอนบ้านจันทร์เจ้ามาขู่ แต่เรื่องอะไรที่ไม่ฟังกันสักคำ อยากโยนก็โยนขึ้นเตียง รู้ทั้งรู้ว่าถ้าเป็นงี้ทีไรเล่นจนขาสั่นทุกที ทั้งที่พรุ่งนี้ผมมีสอบย่อยแท้ๆ...เฮ้ยพี่ชัย!” คนที่กำลังระบายเต็มที่เป็นอันอ้าปากเหวอ เมื่อเหลือบไปเห็นผู้ชายอีกคน


 


            ไม่ใช่เพราะฉุกใจนึกขึ้นได้ว่าทำไมปณชัยถึงมาอยู่ที่นี่ แต่เพราะเรื่องที่หลุดปากเล่าออกมาต่างหาก และนั่นก็ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาแดงแปร๊ดเหมือนมะเขือเทศสุก


 


            กราฟเล่าให้พี่วินฟังจนชิน แต่ไม่เคยเอามาระบายกับพี่ชัย ดังนั้น เด็กหนุ่มจึงกระโดดผลุบขึ้นเตียงแล้ว...คลุมโปงแม่ง


 


            “พี่ชัย! พี่คิดว่าไม่ได้ยินอะไรนะ”


 


            จากนั้นก็ส่งเสียงอู้อี้มาจากใต้ผ้านวม ซึ่งเห็นทีจะไม่ยอมออกมาจนกว่าบอดี้การ์ดตัวโตจะออกจากห้องนี้ ซึ่งมันหมายความว่าคืนนี้...ชวดหมดทั้งบ้านไง


 


            ความคิดที่ผู้ชายสองคนมองหน้ากัน แล้วเบือนหลบไปถอนหายใจคนละทาง


 

...........................................

 


            ครบค่ะ กราฟออกจะน่ารัก อีพี่ชัยต้องโดนหนักๆ ชวดแค่วันสองวันน่ะไม่เป็นไรหรอกเนอะ ส่วนตัวเมย์อะชิปวินกราฟ กราฟวิน เขียนเองก็อยากให้เขาสองคนเล่นกันเองสักสี่ห้ารอบแล้วคงจะหลับสบาย นี่เคยแค่จูบกัน น่าจะลูบไล้ถูไถกันสักรอบเนอะ แต่ปล่อยให้เขานอนตักกันก็พอล่ะจ้า กราฟเองก็รักพี่วิน พี่วินเองก็เอ็นดูน้อง ส่วนลุงน่ะหรือ หมาหัวเน่าไง พี่วินตามใจน้องก่อนเป็นคนแรกแน่นอน ส่วนพี่ภาคิน คืนนี้อดนะจ๊ะ ฮา

            สำหรับนิยายเรื่องนี้ ทั้ง Try Me เสพร้ายสัมผัสรัก [ภาคิน&กราฟ] และ Try Me เสพร้ายสัมผัสรัก [ชัย&วิน] มีลงที่งานหนังสือวันที่ 17-28 ตุลาคมนี้ที่บูธอุ๊คบีจ้า เมย์เคยสัญญากับน้องคนหนึ่งเอาไว้ที่งานฟิคต้นปีว่าจะรีพี่ภาคิน ดังนั้น งานหนังสือมีพี่ภาคินแน่นอนค่ะ

            ส่วนตอนนี้ คิดว่าใครน่าสงสารที่สุด 1. พี่วินที่ไม่โดนรังแก 2.ลุงชัยที่ชวดอย่างแรง 3.เจ้ากราฟคนรักพี่ 4. พี่ภาคิน (ผัวบนหิ้งของเมย์เอง) ที่ถูกเมียทิ้งมานอนห้องน้อง ฮา

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #พี่วินสวยมาก นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.692K ครั้ง

15,042 ความคิดเห็น

  1. #15030 dadadedub (@dadadedub) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 00:01
    55555555สงสาารรร กำลังใจจะได้กอดแล้วเชียวว
    #15030
    0
  2. #14932 may0975 (@may0975) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 13:28
    ฮื่อออไ่ม่ยอมมม
    #14932
    0
  3. #14824 toto (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 21:23

    กกราฟมาผิดจังหวะไปนะครับ

    #14824
    0
  4. #14820 magic_mushroom (@magic_mushroom) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 21:37
    5555555555
    สมน้ำหน้าทั้งบ้านเลยจ้าาา
    #14820
    0
  5. #14779 Chan_back (@Chenback) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 20:00
    ฮืออน้องกราฟเอ็นดูตลกกกก
    #14779
    0
  6. #14682 fafa952 (@fafa95) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 10:49
    ตลกกกชวดกันทั้งบ้าน 55555
    #14682
    0
  7. #14671 NATURE_AM (@NATURE_AM) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 17:57
    พี่ภาคิณอด ลุงก็อด

    น้องกราฟ ทำเอาป่วนไปทั้งบ้านเลย5555
    #14671
    0
  8. #14614 LOVEYAMINIMIN (@LOVEYAMINIMIN) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 00:27
    ตั้งแต่อ่านมาก็สงสารลุงชัยตอนนี้แหละ 5555555
    #14614
    0
  9. #14436 bonitakuk (@kukbam) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 12:38
    ชวดดดดดดดดดอีกแล้วววววววว
    #14436
    0
  10. #14359 Pimnok2124 (@Pimnok2124) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 13:09
    สงสารอ่า แง้5555555
    #14359
    0
  11. #14326 0915405263 (@0915405263) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2561 / 22:39
    5555555สงสารใครดีนร้าา
    #14326
    0
  12. #14313 baconjelly2 (@BaconJelly) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 18:11
    แสบสุดในซอยอ่ะคนนี้
    #14313
    0
  13. #14266 rattanalak44 (@rattanalak44) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 23:19
    โอ้ยขำ55555 จะสงสารใครดี
    #14266
    0
  14. #14248 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 17:02
    เอ็นดูน้องงงงงงงงงงง นกกันทั้งบ้านเลยจ้า 5555
    #14248
    0
  15. #14216 Zer_Cya (@Zer_Cya) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 18:59
    นังกราฟฟฟฟฟ
    พี่เมย์อยากให้เขียนตอนพิเศษ กราฟวิน วินกราฟ แบบไม่เกี่ยวกับเรื่องบ้างได้มั้ยอ่ะคะ อยากอ่านอ่ะ
    #14216
    0
  16. #14187 itzmebb (@itzmeboombim) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 23:38

    ค่ะ นอกจากพี่คินจะต้องอดก็ยังลามมาอีกห้องนึง

    #14187
    0
  17. #14171 B2umy-Armty (@b2umyarmty) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 00:26
    สะใจ5555555 ชวดให้หมด
    #14171
    0
  18. #14164 แหวน (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 14:38

    55555หนูกราฟเอ้ยยยยยย จะไปขัดเค้าทำไมล่ะลูกกกกเค้ากำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มกันแล้วเชียว

    #14164
    0
  19. #14140 Nunnsww (@Nunnsww) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 00:54
    สงสารออิลุงภาคิน5555555
    #14140
    0
  20. #14062 Noparat (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 22:46

    อดทนนะพี่ชัย ^^

    #14062
    0
  21. #14059 kimleehyun (@kimleehyun) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 19:21
    ตกลงไรน์แกล้งลุงกับพี่ภาคิน แน่นอน555
    #14059
    0
  22. #14056 คัชช๊ะ (@mintyo) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 15:07
    กราฟฟฟฟฟฟ55555
    #14056
    0
  23. #14046 MdCharlotte (@cshpuy94) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 22:53
    ลุงอะอดไปก่อนเลยยังหมั่นไส้อยู่ คิดถึงกราฟกับคนใหญ่มากมากๆๆๆเลย
    #14046
    0
  24. #13971 นากิจัง (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 00:04

    โอ้ยยยจะมีความสุขทั้งทียังมีมารมาขวาง...อดทนกันต่อไปนะคะ

    #13971
    0
  25. #13922 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 19:38
    วงวารพี่วินกับลุงมากเด้อ 5555 พี่ภาคินก็โดนเมียเด็กงอนใส่อีกแล้ว ซงซาน 5555 เจ้ากราฟนี่น้า
    #13922
    0