[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 8 อู้ว! เรื่องจริงฟินกว่าฝัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57,641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 681 ครั้ง
    20 ก.ค. 59



อู้ว อื้อ...อาห์

+++++++++++++++++++++++++++++

ตอนที่ 8 อู้ว! เรื่องจริงฟินกว่าฝัน

 

 

 

กั๊ก

 

            ผมก็รู้ตัวหรอกนะว่าผมเพิ่งงอแงหนักมาก แต่มันช่วยไม่ได้นี่หว่า เขาว่ากันว่ายิ่งปลอบก็ยิ่งร้อง ผมเข้าใจแจ่มแจ้งก็วันนี้ เมื่อพี่ป้องอุ้มผมมาที่ร้านของเขาไม่พอ ยังพาผมขึ้นไปชั้นสามทั้งสภาพแบบนั้น ไอ้ตอนที่ถูกพามาก็ยังอยู่ในโหมด กูไม่รู้ กูไม่สน กูไม่แคร์ กูช็อกอยู่ ก็เลยกลายร่างเป็นลูกลิง เกาะพี่เขาแน่นมาก

 

            พอถูกพาขึ้นมานั่งบนโซฟาในห้องก็ยังไม่รู้สึกตัว ถูกพานั่งตักก็ไม่ว่า ถูกลูบก็ไม่โวย แถมมีการซบหน้ากับไหล่เป็นออฟชั่นเสริมอีกแน่ะ

 

            ทำไงได้ คนมันยังตั้งตัวเรื่องถูกชนไม่ทันนี่ เลยลืมไปหมดแล้วว่าหนก่อนที่มาห้องนี้เกิดอะไรขึ้น ยิ่งพี่ป้องกระซิบข้างหูซ้ำๆ ว่า....

 

            "ไม่เป็นไรแล้วเด็กดี ไม่เป็นไรแล้วนะ ปลอดภัยแล้วนะครับ"

 

          กูนี่ทั้งซุกทั้งซบ นี่ถ้ามีไซ้อีกอย่างก็ครบสูตรแล้วแหละ

 

            "กั๊ก...ไม่ได้เป็นไรสักหน่อย งื้อ"

 

            ผมล่ะเกลียดตัวเอง ปากว่าไม่ แต่เอาหัวดุนมือพี่ป้องที่ลูบหัวนี่มันหมายความว่าไงวะ

 

          กูเป็นหมาเรอะ!

 

            "ครับ ไม่เป็นไรแล้วเนอะ"

 

            "อื้อ!"

 

            เอาเป็นว่าพี่แกพูดอะไร ผมก็อื้อหมดแหละ รู้แค่ไอ้อกอุ่นๆ ตักแข็งๆ นี่...มันติดใจ

 

            "พี่ป้องๆ เมื่อไหร่จะลงไปสักที แพมรับมือไม่ไหวนะ...อ้ะ!"

 

            เฮือก!!!

 

            ผมคงค้างอยู่ท่านั้นอีกนานแหละ ถ้าไม่ใช่เพราะได้ยินเสียงทักมาจากทางเข้าห้อง ซึ่งมีพี่ผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนเดิมยืนเกาะประตูอยู่ แล้วจากมุมนั้น พี่เขาต้องมองเห็นผมที่นั่งตักพี่ป้องชัดแน่ๆ แต่แบบตกใจแล้วกูไม่ค่อยขยับตัวไง เลยค้างท่าไหนท่านั้น ให้พี่แพมตาโต

 

            "อุ๊ย นี่แพมมากวนหรือเปล่าคะเนี่ย แต่แพมเคาะประตูแล้วนะพี่ป้อง...ขอโทษนะคะน้อง"

 

            "เฮ้ย ไม่ใช่อย่างที่พี่คิดนะ!!!"

 

            เอาเป็นว่าผมรู้สึกตัวแล้ว จนทั้งดัน ทั้งเสือกตัวออกจากตักพี่ป้องแรงมาก แบบที่พี่ร้านเค้กก็ไม่ว่าอะไร ยอมปล่อยผมไปนั่งซุกอีกด้านของโซฟา มีแค่หันไปส่งสายตาดุๆ ให้ลูกน้อง

 

            “ทีหลังเคาะดังๆ หน่อย”

 

            "ดังแล้วนะ แต่พี่ป้องคงไม่อยากลงหรอกไปเนอะ เห็นชะเง้อคอมองหาใครบางคนมาตั้งหลายวัน...น้องคนนี้นี่เอง"

 

          หืม พี่ป้องมองหากู

 

            ผมนี่หันขวับไปมองพี่รูปหล่อเลย แบบที่พี่เขาก็ยังทำตาดุใส่พี่แพม จากนั้นก็หันมามองผมเก้อๆ ยกมือเกาคอแก้เขินอีกแล้ว

 

            "ก็วันนั้นน้องกั๊กวิ่งออกไป แถมบอกว่าเป็นความผิดพี่ พี่เลยกังวลว่า เอ่อ ทำให้น้องกั๊กโกรธอะไรหรือเปล่า"

 

          เฮ้ย! บ้าเด้ มึงเอาอะไรมาคิด กูวิ่งหนีเพราะกูอายที่กูกามโว้ย!!! แล้วเรื่องโทษว่าเป็นความผิดมึงนี่ไม่ต้องคิดเป็นจริงเป็นจังมากได้ป่ะ ไม่มีอะไรให้โทษ กูก็โทษตั้งแต่นันยางยันจาคอปอยู่แล้ว

 

            ผมงี้มองพี่ป้องตาค้าง เพราะเวลาแบบนี้เขายังมองผมแบบพี่ชายใจดีดุจเดิม ไม่มีทีท่ารังเกียจเรื่องที่เกิดขึ้นคราวก่อนเลยสักนิด ทั้งรอยยิ้มกว้างนั่นก็เหมือนเดิม แถมถามผมด้วยเสียงอ่อยๆ ไม่แน่ใจ

 

            "ตกลงน้องกั๊กโกรธอะไรพี่หรือเปล่า"

 

            "เปล่า ไม่ได้โกรธ"

 

          ฉิบ! ไหนมึงบอกว่าจะหนีพี่เขาไงวะ!!!

 

            ผมล่ะอยากตบปากตัวเองให้ฉีก เพราะพอเห็นหน้าจ๋อยๆ ของพี่ป้องแล้ว...อ่อนลงซะงั้น

 

            ยิ่งมีเสียงเสริมทัพมาจากหน้าห้องด้วยนะ

 

            "อย่าโกรธพี่ป้องเลยนะคะ รายนี้เห็นหงอยไปตั้งหลายวันนะ ถ้าเค้กไม่อร่อยนี่เพราะเจ้าของร้านกลัวน้องโกรธแน่ๆ เลยค่ะ" พี่แพมช่วยยืนยันที่ทำเอาผม...หน้าร้อนๆ

 

          เค้กไม่อร่อยเพราะกูไม่มาเนี่ยนะ บ้าว่ะ ทำไมรู้สึกตัวเองพิเศษ

 

            "ก็...ไม่ได้โกรธสักหน่อย"

 

          กูนี่อ้อมแอ้มไปไหนวะ!!!!

 

            ผมรู้ตัวเลยว่าผมอ่อนลงจนรู้สึกได้ ขณะที่พี่ป้องก็อ้าปากเหมือนจะพูดอะไรต่อ ถ้าไม่ใช่เพราะคนมาตามเองก็รีบเข้าเรื่อง ทำท่าหวาดผวาคนที่หนีมาเอาเรื่อง

 

            "เอาล่ะ ตอนนี้น้องเขาก็ไม่โกรธแล้ว พี่ป้องก็มาจัดการหน้าร้านก่อนเลย เพื่อนพี่เขาบอกว่าจะเจอพี่ให้ได้ แพมเอาไม่อยู่นะ นี่ก็ห้ามเขาขึ้นมา ดีที่เขาไม่รู้ว่าบ้านพี่ป้องอยู่ชั้นบน ไม่งั้นบุกขึ้นมาแน่เลย บอกว่าจะสัมภาษณ์ๆ ให้ได้อยู่นั่น”

 

            “เฮ้อ”

 

            ผมเพิ่งเคยเห็นพี่ป้องถอนหายใจรุนแรงขนาดนี้นะ ทุกทีคนใจดีอย่างเขามีแต่รอยยิ้มกว้างๆ เสียงนุ่มๆ ที่รับผิดแทนผมทุกอย่าง พอเห็นสีหน้ายุ่งยากใจ ผมก็ชักอยากรู้ แต่ขอโทษครับ ไม่เสือก สโลแกนเสือกไม่ใช่ของไอ้กั๊ก เพราะย้ำอีกครั้งว่าเรื่องของตัวเองก็เอาตัวรอดไม่ได้แล้ว!

 

            “โอเค ลงไปก่อนเลย เดี๋ยวพี่ตามลงไป” พี่แพมรับคำแล้วลงไปชั้นล่างก่อน ปล่อยให้พี่ป้องหันมามองหน้าผม

 

            “น้องกั๊กอยู่คนเดียวได้ใช่มั้ย”

 

            “สบายมาก” เอาเป็นว่าหายช็อกแล้ว แทนที่ด้วยการมองหน้าพี่ป้องไม่ติดเท่าไหร่....ผมเพิ่งไปซุกซอกคอพี่ป้องมานะเว้ย!

 

            “งั้นเดี๋ยวพี่ขึ้นมานะ แล้วพี่ก็มีเรื่องจะถาม”

 

            “ห้ะ” ยัง ผมยังตามไม่ทันว่าจะถามอะไร ยิ่งแปลกใจเข้าไปใหญ่ที่พี่ป้องอ้ำอึ้ง แล้วก็ว่าด้วยเสียงแห้งๆ

 

            “เรื่องคราวก่อนที่น้องกั๊กหนีพี่ไปไงครับ”

 

            กึก

 

            ผมนี่นิ่งเลย งันเลย สตั้นเลย มองพี่ป้องที่ยอมผละออกจากห้อง แต่ก่อนไปก็ยังไม่วายเหลียวมามองผมอย่างเป็นห่วงที่ทำเอาต่อมความรู้สึกผิด...ทะลุปรอทแตกไปเลย

 

            ปัง

 

            หมับ!

 

            “อย่าถามกู หนก่อนพี่ฝันไปเอง คิดไปเอง ไม่ได้เกิดไรขึ้นทั้งนั้น โอเค เก็ตป่ะ จบป่ะ ไม่ถาม ไม่คุยแล้วนะ” ผมงี้กุมขมับ พูดกับตัวเองเป็นวรรคเป็นเวร เพราะพูดกับพี่ป้องไม่ได้ไง ก็เรื่องมันชัดขนาดที่พี่ป้องได้จับบะจ่างน้อยๆ ประดับยอดเชอรี่ของผมมาแล้ว จะมีข้อไหนแก้ตัวได้อีกล่ะวะ

 

            ผมไม่รู้หรอกว่าพี่ป้องคิดยังไง แต่ตอนนั้นคนใจดีอย่างพี่เขาคงแค่อยากช่วยผมที่อึดอัดจนเดินไม่ไหวแน่ๆ มีแค่ผมเนี่ยล่ะที่คิดไม่ดี คิดอกุศล โบ้ยความผิดให้ แถมวิ่งหนีออกจากร้าน ร้ายกว่านั้นคือหลบหน้าไม่พ้น ร้อนให้พี่ป้องมาช่วยผมอีก

 

          โอย กูจะตอบคำถามไงดีวะเนี่ย

 

            ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่ากุมขมับ ขยุ้มหัวตัวเองอยู่นานแค่ไหน เอาเป็นว่านานมาก ในหัวนี่วิ่งปรู๊ดปร๊าดหาข้อแก้ตัวที่ฟังขึ้น แต่หลักฐานมันคามือขนาดนั้น ผมจะแก้ตัวอะไรได้วะ จะให้ผสมยาลบความทรงจำ ผมก็ไม่ใช่พ่อมด จะตีหัวให้ลืมก็กลัวฟาดผิดแล้วเสือกตาย จะวิธีไหนก็แม่งบวมบ้าปัญญาอ่อนทั้งนั้น

 

            RRRRRRrrrrrrrrrr

 

            และผมคงคิดไม่จบไม่สิ้น ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ดึงดูดความสนใจให้เหลียวไปมอง

 

          ไอ้เป้โทรมา

 

            “มีอะไรมึง”

 

            [กูเจอตัวไอ้เหี้ยที่ขายพวกเราแล้ว มันไปรายงานอาจารย์แลกทัณฑ์บน กูกระทืบมันอยู่เนี่ย]

 

            “เออ ช่างมันเถอะ” ผมควรจะขึ้นใช่มั้ยที่เพื่อนบอกแบบนี้ แต่ขึ้นไม่ไหวไง สติสตังค์มันไปหมดแล้ว

 

            [แล้วมึงอยู่ไหนเนี่ย หนีพ้นมั้ย]

 

            “พ้น พอโดดออกมานอกรั้ว กูก็พา จารย์วิ่งวนรอบซอยโรงเรียนเลยมึง สะบัดหลุดไปตั้งแต่วิ่งได้แค่ครึ่งทาง แต่ถึงหนีพ้นก็มีเรื่องอีก โดดเรียนหนนี้แม่งไม่คุ้มเลยว่ะ” ผมว่าอย่างเซ็งๆ แต่ผมไม่เล่าเรื่องเกือบถูกรถเฉี่ยวแล้วช็อกตาตั้งหรอกนะ...มันเสียฟอร์ม

 

            จากนั้นผมก็ตัดบทมัน ฝากกระเป๋าไว้กับพวกมันก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปเอา แต่...

 

          “น้องกั๊กโดดเรียนมาหรือครับ”

 

            กึก

 

          ฉิบ!

 

          พี่ป้องเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ! ไม่สิ ประตูห้องนี้ทำไมเสียงมันเบาได้เหมือนแมวย่องขนาดนี้วะเนี่ย!

 

            ผมเผลอกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ เหลียวไปมองด้านหลัง แล้วเห็นพี่เจ้าของร้านเค้กที่ถือจานใบเล็ก ด้านบนมีชูครีมชิ้นโต ไส้ทะลักขนาดที่เห็นเนื้อครีมสีเหลืองนวลล้นออกมา ขณะที่หน้าพี่เขาดู...ขรึมแปลกๆ

 

          “มัน...มันก็ไม่เกี่ยวกับพี่สักหน่อย!!!

 

            ผมโดนผู้ใหญ่ด่ามาเยอะ ก็เลยสวนกลับไปทันควัน ซึ่งหากเป็นคนอื่นคงเปิดคอร์สอบรมผมแล้ว ทว่าพี่ป้อง...หน้าสลด แล้วพึมพำซะผมใจเสีย

 

            “นั่นสินะ พี่ไม่เกี่ยวข้องกับน้องกั๊กนี่นะ”

 

            หมับ

 

            พอพี่ป้องหันหลังทำท่าจะเดินไปอีกทาง ผมงี้ปีนโซฟามาคว้าชายเสื้อเอาไว้แน่น ใจนี่หล่นวูบไปเลย และคงหน้าเสียน่าดู เพราะคนที่เหลียวกลับมามองก็เอ่ยบอก

 

            “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ น้องกั๊กพูดถูก พี่มายุ่งเอง”

 

          ง่ะ! ง่ะ!!! ง่ะ!!!! แม่ง มึงอย่าโทษตัวเอง กูรู้สึกผิด!

 

ต่อค่ะ

 

            “ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ” ผมอยากจะแก้ตัว แต่มันพูดไม่ออกนี่หว่า ขนาดชูครีมน่าแดกยังดึงดูดความสนใจได้ไม่เท่าสีหน้าสลดของพี่ป้องเลย จนอ้าปากออก แล้วก็หุบลงไปใหม่ ลังเลว่าควรจะพูดอะไรดี ขณะที่พี่ร้านเค้กก็นิ่งฟังอย่างตั้งใจ ไม่เร่งให้พูดด้วย

 

            แต่...

 

            “ผม คือ ผม...”

 

            หมับ

 

            “เราได้แผลนี่!

 

            แต่แล้วจู่ๆ พี่ป้องก็คว้าข้อมือผมแล้วพลิกไปดูข้อศอก จนได้แต่ก้มลงมองตาม ซึ่งจริงด้วย...ข้อศอกผมเป็นรอยถลอกยาว ท่าทางจะได้แผลมาตอนกระโดดข้ามรั้วโรงเรียน แต่ผมก็รีบบอกให้สบายใจ

 

            “ไม่เจ็บหรอกพี่”

 

            “ไม่ได้ ไม่เจ็บก็ต้องทำแผล...เราได้แผลที่อื่นด้วยหรือเปล่า” จู่ๆ พี่ป้องก็ทำหน้าเคร่งขึ้นมาทันที วางจานชูครีมไว้อีกทาง แต่ยังไม่ทันที่ผมจะมองตาม พี่เขาก็คว้าข้อมือผม แล้วออกแรงดึงให้ตามเขาไป ซึ่งจุดหมายปลายทางที่จะทำแผล...ห้องนอนบนชั้นลอยครับ

 

          โอเคก็แค่ห้องนอน ใช่ว่าไม่เคยขึ้น ทำเสียวก็เคยมาแล้วด้วยซ้ำ

 

            ในใจน่ะให้กำลังใจตัวเองเต็มเปี่ยม แต่ขาเสือกสั่นครับ เรื่องหนที่ใช้เสื้อแทนกังหันวิดน้ำ ทั้งหนที่มือเจ้าของห้องมาช่วยวิดนี่พากันวิ่งเข้าหัวผมแบบไม่มีหยุดหย่อน แต่จะให้สะดีดสะดิ้ง ผมก็ทำไม่ลง เพราะพี่ป้องดูห่วงมาก จนบอกตัวเองว่า...ก็แค่ทำแผล

 

          เรื่องหนก่อนทำมึนไปไอ้กั๊ก

 

            แต่...

 

            แอ๊ด

 

            “เฮ้ย พาผมมาห้องน้ำทำไมล่ะ”

 

            พี่ป้องไม่ได้พาผมไปนั่งบนเตียงหรืออะไรแบบนั้น เขาจูงผมเข้าไปในห้องน้ำโคตรกว้างจนได้แต่ร้องถามอย่างโคตรงง จนเจ้าของห้องหันมามองด้วยสายตาเป็นกังวล กดสายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าผม จากนั้นก็บอกด้วยคำที่ทำเอาตาค้าง

 

          “ถอดเสื้อผ้าครับ”

 

            “ห้ะ!!!

 

            ผมก็ร้องสิ แต่พี่ป้องยังยืนยัน

 

            “พี่อยากให้น้องกั๊กถอดเสื้อผ้าออก”

 

            “พี่จะบ้าหรือไง ให้ผมแก้ผ้าต่อหน้าพี่เนี่ยนะ!!!” แน่นอนว่าผมโวย ใครมันจะกล้า ยิ่งไว้ใจตัวเองไม่ได้อยู่ ขืนจ้องตาพี่ป้องมากๆ เสือกตั้งโด่ชี้หน้า ผมนี่ไม่เหลือหน้าไหนๆ ให้อายแล้วนะเว้ย ดังนั้น...เรื่องดิ!!!

 

            ผมส่ายหน้าปฏิเสธหัวชนฝา แต่...

 

            หมับ

 

            พี่ป้องใช้สองมือจับไหล่ของผมเอาไว้ ก้มหน้าลงมาสบตาด้วยแววตาที่ทำเอาอ่อนวูบ...เขาเป็นห่วง

 

            “ให้พี่เช็กแผลให้น้องกั๊กนะ ถ้าไม่เห็นกับตาพี่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ น้องกั๊กไม่ยอมไปโรงพยาบาลก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อยก็ให้พี่มั่นใจว่าเราไม่ได้แผลตรงไหนมากไปกว่าแค่แผลถลอก...” พี่ป้องเงียบไปอึดใจ ก่อนที่จะว่าด้วยเสียงจ๋อยๆ

 

            “เรื่องที่น้องกั๊กโดดเรียน พี่ไม่เห็นด้วยก็จริง และพี่คงพูดอะไรไม่ได้ แต่เรื่องที่เราได้รับบาดเจ็บ ขอให้พี่เป็นคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เถอะ พี่ไม่มีทางสบายใจเลยถ้าไม่เช็กให้ทั่ว...นะครับ” พี่ป้องเลื่อนมือมาจับแก้มผมแล้วลูบเบาๆ ที่ทำให้กู...อ่อนเลย

 

            ยิ่งตบท้ายด้วยประโยคนี้

 

          “พี่ห่วงเรานะ”

 

            แววตาของพี่ป้องให้ความรู้สึกแบบผู้ใหญ่แสนใจดีที่มีจิตใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่แม้แต่เด็กเกเรที่หนีเรียน ไหนจะปลายนิ้วของเขาที่ลูบแก้มผมเบาๆ ทำเอานึกออกว่าที่หายช็อกจากการเกือบตาย เพราะสัมผัสแบบนี้ และเจ้าของสัมผัสก็คือพี่ป้องที่กำลังขอร้องผมให้ยอมดูแผล

 

          พี่เขาดีขนาดนี้ มึงยังจะลีลาอีกหรือวะ

 

            ความคิดที่ทำให้ผมตอบอ้อมแอ้ม

 

            “กะ...ก็ได้”

 

          เอาวะ ผู้ชายเหมือนกัน อายอะไร แถมพี่เขายังเห็นตั้งแต่ต้นเชอรี่ยันผลมันมาแล้ว แค่แก้ผ้า...โห่ เด็กๆ ไอ้กั๊ก

 

            ครับ เก่งแต่ใจ มือนี่สั่นฉิบหาย ตอนที่ปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด จนกระทั่งเสื้อนักเรียนสีขาวแบะออกทั้งหมด แต่ผมก็พอจะใจชื้นที่พี่ป้องยอมผละออกอีกหลายก้าว หันหน้าไปทางอื่น จนพอจะข่มความอายได้

 

            ผมปลดเสื้อออกจากตัวแล้วนะ ขณะที่ค่อยๆ ปลดตะขอแล้วรูดซิปกางเกงนักเรียน

 

          ไม่เป็นไรๆ ยังเหลือบ็อกเซอร์

 

            ตุบ

 

            ผมงี้กลั้นใจถกมันลงไปกองกับพื้น ก่อนที่จะร้องบอกพี่ป้อง

 

            “สะ...เสร็จแล้วพี่ จะเช็กไม่ใช่หรือ”

 

          โอ๊ย เสียงกูสั่นเพราะหนาว ไม่ใช่เพราะอาย เชื่อกู!

 

            พี่ป้องหันมาแล้ว ซึ่งผมโคตรโล่งใจเลยที่เขายังมองแบบบริสุทธิ์ใจ มันทำให้ไม่ว่าอะไร เมื่อพี่เขาเดินอ้อมมาด้านหลังของผม และยกมือจับปลีน่อง

 

            “เลอะหมดเลย ต้องล้างออกนะ พี่จะได้เห็นว่ามีแผลหรือเปล่า”

 

            “อะ อื้มๆ ล้างสิพี่” ผมก็ไม่ว่าอะไรตราบใดที่ยังมีบ็อกเซอร์ติดกาย เดินไปยังส่วนฝักบัว กำลังจะเปิดน้ำ แต่...

 

            หมับ

 

            “เดี๋ยวพี่ทำให้ มันอยู่ด้านหลัง เราจะได้ไม่ต้องเอี้ยวตัว”

 

          โอเค เหตุผลผ่าน กูยอมยืนหนาวเฉยๆ ก็ได้

 

            ซ่า...ซ่า...

 

            ตาผมจ้องแค่ผนังห้องน้ำ ตอนที่น้ำอุ่นมันรดมาตรงน่องข้างหลัง ซึ่งยังโอเคไง แต่ที่ไม่โอเค...มือใหญ่ๆ ที่ยกขึ้นลูบช้าๆ ผมคิดว่าพี่เขากลัวผมเจ็บ แต่การที่ฝ่ามือทั้งใหญ่ ทั้งร้อน กำลังลูบขึ้น แล้วก็เคลื่อนลง มันทำให้ผมรู้สึก...แปลกๆ

 

            ผมงี้หันไปมองหน้าพี่เขา จนเห็นว่าพี่ร้านเค้กกำลังนั่งยองๆ ทำหน้าจริงจังล้างแผลให้ผมอยู่ จนบอกตัวเองว่าพี่ป้องไม่คิดอะไรหรอก เพียงแต่วิธีลูบขามัน...สยิวแปลกๆ

 

            ไม่ใช่วางแล้วลูบนะ พี่ป้องใช้ปลายนิ้วทั้งห้าค่อยๆ ไล้ไปตามรอยคราบดำที่เลอะโคลน แล้วลูบลงด้วยฝ่ามือ มันทำให้ท้องน้อยผมวูบวาบๆ เหมือนกำลังมองลงมาจากตึกสูงเสียดฟ้า...มันวูบท้องแบบนั้น

 

            “ขอถูสบู่หน่อยนะ”

 

            “อะ...อื้อ”

 

            ฟึ่บ

 

            เฮือก!!!

 

            ผมว่าผมยังเอาอยู่...เอาธงชาติให้ติดพื้นอยู่...กระทั่งพี่ป้องหันไปกดสบู่เหลว แล้วฟอกกับฝ่ามือ กลิ่นคล้ายวานิลลาก็กระจายฟุ้งไปทั่วทั้งห้องน้ำกว้าง จนผมอยากถามนะว่าพี่ก็ตัวโตเป็นควาย กล้าใช้สบู่กลิ่นนี้ได้ยังไง แต่มันพูดไม่ออกไง เมื่อกลิ่นกำลังรบกวนโสตประสาทของผม พอๆ กับมือใหญ่ๆ ร้อนๆ ที่ลูบไปตามปลีน่องทั้งสองข้าง

 

            “ข้างบนก็เลอะ” พี่ป้องพึมพำ แล้วผมก็กลั้นอาการสะดุ้ง เมื่อพี่เขาลูบมือขึ้นมาที่ต้นขาด้านหลังของผม แล้วให้ตาย มันกำลังทำให้ผมเป็นบ้า!!!

 

            ผมบอกไปแล้วใช่มั้ยว่าอาทิตย์นี้ผมเอาน้ำออกแค่ครั้งเดียว ทั้งที่ปกติผมเป็นพวกช่วยตัวเองจัด ดังนั้น พอโดนลูบขาสยิวๆ ได้กลิ่นหอมวานิลลา ได้สัมผัสไออุ่นของคนที่ทำให้ผมเก็บไปฝัน ความทรงจำครั้งที่มีคนชักจูงให้งวงช้างหัดพ่นน้ำก็กำลังทำให้เกิดสิ่งเดียวกัน

 

            หมับ

 

            มือผมจับกำแพงแน่น พยายามสะกดกลั้นความรู้สึก แต่...

 

            “อ๊า!!!

 

            “เจ็บหรือครับ”

 

            พี่ป้องลูบมือสูงเกิน และมันทำให้ผม...เสียวปรี๊ด

 

            แน่นอนว่าเสียงมันหลุดออกมา ขณะที่พี่เจ้าของห้องก็ร้องถามอย่างตกใจ ลุกขึ้นยืนทันทีทั้งที่สองมือเลอะด้วยสบู่เหลว

 

            “ปะ...เปล่า ไม่...เจ็บ...” ผมพยายามปฏิเสธ แต่มือข้างหนึ่งของผม...กุมเป้า

 

            พี่ป้องก้มมองตามมือ ดวงตาฉายแววเข้าใจ ก่อนที่จะส่งยิ้มปลอบ

 

            “ไม่เป็นไรครับ มันเป็นเรื่องปกติ พี่เคยบอกแล้วไง”

 

          ไม่ปกติโว้ย แค่มึงลูบกูก็ขึ้น มันไม่ปกติโว้ย!

 

            ผมอยากจะโวยใส่หน้า แต่แม่งโวยไม่ออก เพราะขาผมสั่นริกๆ และบัดซบสุดคือการที่ไม่ร้องโวยวาย อื้ออาห์ ฮื่อเฮ้ออะไรทั้งนั้น ตอนที่พี่ป้องจับข้อมือผมที่กุมเป้า แล้วดึงออก อาจจะเพราะแววตาพี่ป้องไม่ได้รังเกียจ ไม่ได้น่ากลัว เขามองมาเหมือนพี่ใหญ่เอ็นดูน้องชาย และนั่นก็เผยให้เห็น...น้ำเยิ้มๆ

 

ต่อและตัดค่ะ





 

 



 

 

ต่อจากบล็อก

 

            พรืด

 

            ผมนี่ไหลลงไปตามแรงโน้มถ่วงโลก แต่ได้พี่ป้องคว้าเอวเอาไว้ทัน ทั้งที่ตาผมยังพร่า ปากผมยังสั่น จมูกนี่หายใจรัวแรงจนร่างกายมันสะท้านไปหมด ขณะที่ได้รู้ว่า...ฝันว่าดูดนมเขาไม่ฟินเท่าถูกดูดซะเอง

 

            ตอนนี้อย่าว่าแต่หนีเลย ยืนยังไม่ไหว ไม่มีสติทำอะไรแล้ว ได้แต่หอบแฮกๆ ในอ้อมกอดของพี่ป้องที่รวบผมไว้แน่น

 

            “ไม่เป็นไรนะ”

 

          จะไม่เป็นไรได้ไงวะไอ้บ้า!

 

            พี่ป้องยังส่งยิ้มใจดีให้ผมเหมือนเดิม จากนั้นก็ยกมือตัวเองมาเสมอดวงตาผม แล้วบอกด้วยเสียงเป็นห่วงเป็นใย

 

            “พี่ก็รู้นะครับว่าไม่เกี่ยว แต่เด็กหนุ่มร่างกายแข็งแรงอย่างเราน่ะต้องหมั่นเอาออกบ้าง ไม่งั้นจะเครียด ข้นขนาดนี้คงไม่ได้เอาออกมาสักพักแล้วสิ ไม่ดีนะ” ผมก็อยากด่าคนที่แปลงร่างเป็นอาจารย์สุขศึกษาไม่ดูเวล่ำเวลาหรอกนะ แต่มันด่าไม่ออก หาเสียงไม่เจอ ที่สำคัญ...เขาเป็นห่วงผมมากเลยนะ

 

            ส่วนผมน่ะหรือ

 

            หมับ

 

            ผมเสือกยกมือขึ้นกอดไหล่พี่ป้องแน่นมาก ดันตัวไปแนบอกพี่เขา ซบหน้าลงกับไหล่เพราะ...

 

          “อย่าพูดอีกนะพี่...กั๊กอาย”

 

            ผมไม่รู้แล้วว่าพี่ป้องเป็นผู้ชายเหมือนกัน ผมรู้แค่ว่าตอนนี้ผมคลอเคลียพี่เขาหนักมากเพราะ...กูติดใจหัตถ์เทวะอย่างถอนตัวไม่ขึ้น!

 

          ฟินกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว!

 

            หมับ

 

            “โอเคๆ ไม่พูดแล้ว แต่พี่ต้องรีบล้างตัวน้องกั๊ก แล้วหาอะไรให้น้องกั๊กใส่แล้ว ตัวสั่นอย่างนี้เดี๋ยวเป็นหวัด...แล้วเดี๋ยวเราไปทำแผลกันต่อ”

 

            โอเค บอกอย่างหน้าไม่อายเลยว่า ทำแผลกันต่อ นี่ผมหวังว่าพี่ป้องจะใจดีรีดให้ผมอีกสักน้ำ แต่มองจากหน้าตาจริงจังของผู้ใหญ่ตัวโตที่เปิดฝักบัวมาล้างตัวให้แล้วน่าจะพาไปทำแผลแบบทำแผลจริงๆ จนขัดใจอย่างบอกไม่ถูก

 

          ทำไมพี่ป้องไม่ขึ้นเหมือนกูวะ!!!

 

            ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอยากให้พี่ป้องขึ้นด้วยทำไม ผมแค่รู้สึกว่า...ไม่แฟร์

 

            เอาจริงๆ แบบไม่แอ๊บเลยนะ ตอนนี้ผมชักอยากรู้แล้วสิว่าฝันของผมมันจะจริงแท้แค่ไหน

 

            ดูดนมเขาไม่ฟินเท่าเขาดูด...อันนี้พิสูจน์แล้ว

 

            แล้วไอติมเขาจะใหญ่ยักษ์น่ากินเหมือนในฝันมั้ย...อันนี้อยากพิสูจน์มาก!

 

            แผล็บ

 

            ผมกอดคอพี่ป้องตอนเขาพาออกจากห้องน้ำ แต่ผมเผลอเลียปากไปแล้ว

 

            ตอนนี้ผมถามหน่อยสิ ผมกามไปมั้ย ถ้าผม...อยากดูดไอติมแท่งโตๆ ของพี่เขาแล้วอะ

           

....................................

 

            ครบค่ะ อันนี้น้องกั๊กฝากถามมาค่ะว่าน้องกามหรือเปล่า ยังไงก็ช่วยตอบน้องเขาหน่อยเนอะ ฮา ถามจริง นี่เจ้ากั๊กยังไม่รู้ตัวเองอีกหรือ แต่ก็นั่นแหละเนอะ ขนาดผู้ใหญ่เขาสาธิตมันยังมองว่าพี่ป้องดีเลิศเลยจริงๆ แต่พี่ป้องเขาดีนะคะ เขาสอนให้น้องทุกอย่างเลย ทั้งควรปล่อยบ่อยๆ เดี๋ยวเครียด เดี๋ยวอึดอัด ทั้งที่เป็นผู้ชายแต่จุดรับสัมผัสส่วนอื่นก็มี แถมมีการสาธิตการดูดการเลียให้ด้วย อ้อ อันนี้ยังไม่ใช่วิชาโอษฐ์เทพเจ้านะคะ อันนั้นน้องกั๊กดิ้นแด่วๆ เป็นปลาขาดน้ำเลยเชียวล่ะ

            มีหลายคนบอกว่าจริงๆ ไม่เคยมองพี่ป้องมารเลย กระทั่งมาอ่านทอล์ก อ้าวหรือตายแล้ว งั้นต่อไปนี้ เมย์จะบรรยายความเป็นเทวดาของพี่ป้องแทนเนอะ เห็นป่ะ ตอนนี้พี่เขาดีจะตาย เห็นเด็กมันไม่ไหวก็ช่วย แสนดีโน๊ะ XD

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 681 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,681 ความคิดเห็น

  1. #25648 0868113039 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 19:41

    พี่ป้องเนียนหลอกน้อง

    #25,648
    0
  2. #25626 Masxy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 14:14
    พี่ป้องหลอกเด็ก

    ก็เด็กมันซื่อ มันโง่ นี่เน้าะ ช่วยไม่ได้อยากน่ารักทำมั้ย 5555. ระวังพรากผู้เยาว์ และกระทำอนาจารน้ะพี่
    #25,626
    0
  3. #25616 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 15:22

    พี่ป้องโคตรจะเนียน อดเปรี้ยวไว้กินหวาน อึดถึกทนมาก ทำให้น้องมันติดใจลุ่มหลงในเซ็กส์ทีละนิดๆ อีกหน่อยน้องมันก็จะอดไม่ไหว ขึ้นเอง แล้วพี่ก็จะอ้างว่า ผมเปล่ารังแก เปล่าฉวยโอกาสนะ เด็กมันทำของมันเอง วร้ายกาจจจจจ~
    #25,616
    0
  4. #25579 โนนามิ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 16:20

    ไม่นะกั๊ก ก็ตกกะปินี่

    #25,579
    0
  5. #25567 kongkhun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 22:17
    พี่ป้องกินแบบเนียนๆ555
    #25,567
    0
  6. #25545 teeranan6270 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 03:45
    พี่มันร้ายนะคะคุณ
    #25,545
    0
  7. #25528 nongbeamzaza023 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 16:55
    ไม่กามกั๊กไม่กามทำได้ๆ5555
    #25,528
    0
  8. #25512 rattanalak44 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 11:15
    พี่ป้องร้ายกาจมาก5555
    #25,512
    0
  9. #25432 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 14:31
    พี่ป้องต้องเก็บอารมณ์เก่งขนาดไหนกันนนนน
    #25,432
    0
  10. วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 12:16
    จะตายแล้วววววววววว
    #25,421
    0
  11. #25400 maknae_ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 21:22

    กามมากลูกกกก

    #25,400
    0
  12. #25387 Golden23 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 15:29
    สติ น้อง สติ//เขย่าๆๆๆ
    #25,387
    0
  13. #25360 Adoon_p (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 22:01
    กามลูกๆๆๆๆ
    #25,360
    0
  14. #25357 Hebi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 08:02
    ไม่กามลูกไม่กามเพราะแม่ก็เป็นเหมือนกัน
    #25,357
    0
  15. วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 21:39
    ใต้สะดือตลอด สติลูกสติ!
    #25,242
    0
  16. #25200 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 04:40
    ตายคามือพี่ป้องเลยยยย
    #25,200
    0
  17. #25176 ----NA---- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 10:33
    กั๊ก ไม่ใช่เกย์เนอะ 555
    #25,176
    0
  18. #25152 kindlyjh (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 13:58
    กามมากลูกกกก5555
    #25,152
    0
  19. #25122 MapleMable (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 13:49
    หื่นที่สุดก็น้องกั๊กนี่ล่ะ
    #25,122
    0
  20. #25039 Miki_milky (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 14:42
    โอ้ยกั๊กสุดท้ายต้องมาตายคามือพี่ป้อง
    #25,039
    0
  21. #25028 Bam is all around (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 23:22
    ว้อยยยยย โคดดดดด กามมมมมมม5555555555555
    #25,028
    0
  22. #25012 Defenderking (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 12:11
    อ๊ากกกกกกกกกกก กรี๊ดดดดดดดดด โว้ยยยยยยยยย อีพี่ป้องงงงงงงงงง
    #25,012
    0
  23. #24997 M.Choc_Parfait (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 17:46
    ม่ายยย พี่ป้องไม่ใสแน่นอนน ไม่มีทางง 55
    #24,997
    0
  24. วันที่ 8 กันยายน 2560 / 13:30
    ไม่มีใครหื่นกามเท่ากั๊กแล้วละ แต่อยากรู้เหมือนกันทำไมพี่ป้องไม่ขึ้นตามกั๊ก 555
    #24,844
    0
  25. #24412 meen9394 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 22:48
    กั๊ก...หนูควรรู้ตัวว่าหนูกามไปมากลูกหนูจะถามเพื่อ!??? ฟินว้อยยยย555เป็นอะไรที่ดีอ้ะ กั๊กน่ารักมากกชอบๆๆๆ พี่ทำไใสอนน้องเเบบนี้ไม่ดี!!เดี๋ยวน้องติดใจเเล้วจะซวยเอา-,,-
    #24,412
    0