[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 7 : ตอนที่ 6 ปาติซิเย่หัตถ์เทวะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 62,195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 685 ครั้ง
    4 ก.ค. 59




กั๊กจะงอแงอะ ความผิดพี่ป้องทั้งหมดเลย!!!

+++++++++++++++++++++++++++++++


ตอนที่ 6 ปาติซิเย่หัตถ์เทวะ

 

 

 

กั๊ก

 

            ผมไม่ใช่แค่อยากตาย ตอนนี้ผม...ไม่อยากเกิดมาบนโลกใบนี้แล้วด้วยซ้ำ

 

          โลกแม่งโหดร้าย!

 

            เอากับผมสิ ตอนนี้ผมไม่โทษแค่พี่เจ้าของร้านเค้กแล้วนะ ผมโทษไปถึงโลก ถึงพระอาทิตย์ ถึงจักรวาล ถึงกาแลคซี่ทางช้างเผือกเลย ไม่สนว่าจริงๆ แล้วความไม่ยั้งคิดของผมเองนั่นแหละที่ทำให้มีคนมาเห็นว่า ผมไม่ใช่เด็กหนุ่มธรรมดา หากแต่มีคำว่าโรคจิตแปะอยู่เต็มหน้าผาก

 

          Hentai หนักมากอะกู

 

            เคร้ง

 

            ชามอ่างที่ผมกอดอยู่ร่วงหล่นกระจายลงพื้นแล้ว ขณะที่ดวงตาของผมกำลังฉ่ำวาวด้วยหยดน้ำตา

 

            ก่อนหน้านี้ผมอาจจะอายจนอยากร้องไห้ แต่ตอนนี้มันเกินกว่าคำว่าเขิน มากกว่าคำว่าอาย เรียกว่าไม่มีหน้าจะอยู่บนโลกใบนี้แล้วก็ได้ จนดวงตาร้อนผ่าว

 

          นี่กูจะร้องไห้แล้วจริงๆ นะ

 

            ความร้อนจากดวงตาที่ทำให้ผมได้สติ และนั่นก็ทำให้สองขาลุกขึ้นยืนทันที เป้เป้อไม่สนใจแล้ว มันจะวางกระจายอยู่ไหนก็ช่างแม่ง ผมต้องหนีจากเหตุการณ์จัญไรที่สุดในชีวิตผมให้ได้!

 

            การช่วยตัวเองไม่ใช่เรื่องผิด แต่มาช่วยตัวเองบ้านคนอื่น แถม...มือนี่เลอะหนืดด้วยครีมขาวๆ ไม่ใช่เรื่องปกติแน่

 

            “ผะ...ผะ...ผะ...ผมกลับแล้ว”

 

            ผมเสียงสั่นแรงมาก ลุกพรวดพราด ตาจ้องประตู กะว่าจะวิ่งพรวดออกไปแม่งเลย ในเมื่อผมมันก็ตัวเล็ก วิ่งไวปานวอกอยู่แล้ว ดังนั้น แค่หนีจากความจัญไรที่ทำเอาไว้ไม่ยากเกินแก้ ที่แน่ๆ...กูจะไม่โผล่หน้ามาหาพี่ป้องอีกตลอดชีวิต!

 

            พรวด...ฮวบ

 

          ไอ้ขาทรยศ!!!!

 

            “น้องกั๊ก ไหวมั้ย เป็นอะไรหรือเปล่า”

 

          พี่อย่ามาห่วงผม อย่าเชียวนะ เอามือพี่ไปไกลๆ เลยด้วย ไม่ต้องมองผมด้วยสายตารังเกียจเลยนะ!!!

 

            ผมโวยวายลั่นในใจ เพราะทันทีที่ยืนเต็มความสูง (อันน้อยนิด) แล้วยังไม่ทันก้าว เข่าซ้ายก็ทรุดฮวบลงไปยันกับพื้น และใช่ครับ ขาผมสั่นแรงมาก พั่บๆๆๆๆ แบบไม่มีแรงแม้แต่จะยืน ดังนั้น แทนที่จะหนี ผมนี่แทบจะลงไปกองกับพื้น มืออีกข้างจับขอบเคาน์เตอร์เอาไว้แน่น ในจังหวะที่พี่ป้องก็ร้องอย่างเป็นห่วง พุ่งเข้ามาจะจับไหล่ผม แต่...

 

          “อย่ามาโดนตัวกั๊กนะ!!!

 

            ผมกลับหันไปตวาดใส่พี่เขาเสียงดังมาก ดึงไหล่หนีสุดความสามารถ ทั้งที่กำลัง...หอบ

 

            ไม่หอบธรรมดานะ หอบหื่นเลยล่ะ

 

            ลมหายใจร้อนผ่าวที่พุ่งออกมาจากลำคอ กระชั้นแรงๆ จนผมต้องกอดอกตัวเองมั่น รู้สึกว่ามันหนาวสั่น ทั้งที่ในห้องก็ไม่ได้เปิดแอร์ฯ แรงมากนัก ขณะที่การพยายามหนีของผมก็ทำให้ได้เงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมที่ผมหวาดกลัว...ผมกลัวมาตลอดว่าหากใครรู้ความลับแล้วจะมองผมแปลกไป

 

            แต่พี่ป้อง...มองอย่างเป็นห่วง

 

          ห่วงไม่ว่า...พี่กดสายตามองเป้ากูทำห่าอะไรครับ!

 

            ฟึ่บ

 

            ผมงี้ลดมือไปบังเป้าแทบไม่ทัน คือยังไม่ได้เอาเก็บเข้าไปไง จากนั้นก็เงยหน้าปริ่มๆ น้ำมองพี่ร้านเค้กอีก

 

            “กั๊กจะกลับบ้าน”

 

          กูงอแงหนักมากอะ

 

            ผมร้องเสียงสั่นเครือ และนั่นก็ทำให้พี่ป้องขยับเข้ามาใกล้ๆ ยันเข่าอยู่ข้างๆ ระวังไม่ให้โดนตัวผม จากนั้นก็บอกด้วยเสียงนุ่มๆ อุ่นๆ

 

            “น้องกั๊กจะกลับบ้านก็ได้...แต่ให้พี่ช่วยก่อนนะ”

 

          ช่วยห่ารากไรครับ!

 

            สายตาผมคงถามพี่แกแบบนั้น เพราะอีกฝ่ายทำหน้าลังเลใจ แน่ล่ะ มาเจอผมกำลังรูดแบบนี้ เป็นใครจะไม่อึดอัดใจ ดังนั้น ช่วยบ้าอะไรผมไม่สน ผมจะไปจากที่นี่

 

            “พี่ไม่ต้องสนใจกั๊ก กั๊กจะกลับบ้าน!!!” ผมก็ดื้อหนักมาอะ เผลอแทนตัวเองด้วยชื่อเล่น ไม่มีแรงจะเดิน ยังอวดเก่งยันตัวขึ้นมา แต่พอจะก้าวผ่านหน้าพี่ป้อง

 

            หมับ

 

            “เฮ้ย ปล่อยผมนะ!!!

 

            “น้องกั๊กออกไปตอนนี้ไม่ได้!

 

            “ก็ผมจะไป เกี่ยวอะไรกับพี่!!!” ผมก็ตวาดกลับ ไม่สนว่าพี่ป้องพูดดี ก็ผมจะตวาดอะ ผมจะแก้อายอะ ผมจะโวยวายอะ ซึ่งนั่นทำให้พี่ป้องที่รวบเอวผมไว้ ดันจนหลังไปติดเคาน์เตอร์ ยึดหัวไหล่ผมเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ก้มหน้าลงมอง หากแต่ไม่ใช่ผู้ใหญ่ใจดีแล้ว พี่ป้องกำลัง...ดุ

 

            “พี่บอกแล้วว่าน้องกั๊กจะกลับก็ได้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ รู้หรือเปล่าว่าเราทำหน้ายังไง”

 

            “...”

 

            ผมกัดปาก จะไปรู้หรือว่าทำหน้ายังไง ผมไม่มีกระจกนี่ และไม่ตอบแม่งแล้ว!

 

            พี่ป้องไม่ได้ทำหน้ารำคาญผมนะ พี่ป้องแค่ใจเย็น บอกผมด้วยเสียงปลอบๆ

 

            “พี่บอกได้เลยว่าเราไปไกลจากร้านพี่ได้ไม่ถึงสิบเมตรคงถูกใครอุ้มขึ้นรถ...ให้พี่ช่วยดีกว่า อึดอัดใช่มั้ยครับ”

 

            “มะ...ไม่...”

 

          ไม่ต้องนะ อย่าจับกูนะ!

 

            ผมสะดิ้งแค่ปากกับใจไง แต่ร่างกายผมนี่นิ่งสนิท ก็แข้งขามันอ่อน ไม่มีแรงปัดมือพี่ป้องที่กำลังลูบแก้มผมอะ แถมยังบอกด้วยน้ำเสียงผู้ใหญ่ใจดี

 

            “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เรื่องพวกนี้ปกติจะตาย”

 

            พี่เขาบอกผม แต่ผม...จ้องแต่มือใหญ่ๆ

 

            “ยะ...อย่า...”

 

            หมับ

 

            ปากร้องห้ามไม่ทันจบ พี่ป้องก็ยื่นมือมากุมมือผมที่กุมเป้าเอาไว้อีกที ส่งยิ้มแบบเดิมๆ ให้ จนผมรู้สึกว่าพี่เขาโคตรใจเย็น โคตรเป็นผู้ใหญ่ โคตรไว้ใจได้ แถมโคตรน่าลอง จนพอพี่ป้องก้มลงกระซิบเบาๆ ว่า...

 

          “เอามือออกสิครับ”

 

            ผม...ก็เสือกเลื่อนมือออกจริงๆ

 

ต่อและตัดค่ะ

เจอกันที่บล็อก










 

 

ต่อจากบล็อก

 

            “แฮก แฮก...แฮก...”

 

            แน่นอนว่าผมหอบ ก็ผมเหนื่อยอะ ผมเพิ่งจะเปิดโลกใหม่ที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนเป็นครั้งแรก...โลกที่คนอื่นทำให้

 

            ฟินมั้ย...มาก

 

            ชอบมั้ย...สุดๆ

 

            ดีมั้ย...เหี้ยๆ เลยครับ

 

            หากแต่มีคำถามหนึ่งที่กำลังก้องอยู่ในหัวสมองบวมๆ ของผมคือ

 

          อายมั้ยสัส!!!!

 

            และคำตอบของมัน

 

          กูอยากฆ่าตัวตายเพื่อหนีความจริงเลยล่ะ!

 

            “เดี๋ยวพี่เช็ดให้นะ” ผมยังหูอื้อตาลาย ยังร้อนๆ ตรงที่ถูกคลึงๆ ลูบๆ ไม่รู้ว่าพี่ป้องผละไปไหน หอบซะตัวโยน ตาปรือๆ มองไปยังกล่องเค้กที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ ขณะพยายามรวบรวมสติที่ปลิวหายไปให้กลับมา ซึ่งพอมันเริ่มประกอบเป็นรูปเป็นร่างแล้วนั้น...

 

            ฟึ่บ

 

            เพียะ!!!

 

            ผมก็ปัดมือพี่ป้องที่กำลังใช้กระดาษเปียกเช็ดน้องหนูให้ผมเต็มแรง ถีบตัวเองขึ้นมายืนบนพื้น โอเค ขาสั่นก็จริง แต่อาการหนาวสั่นหายไปแล้ว และมันก็มั่นคงขึ้นมาก เพราะสบายตัวแล้ว ดังนั้น อย่าหาว่าผมเนรคุณที่มองพี่ป้องอย่างโกรธๆ ขณะที่ดวงตาคู่คมยังมองมาเหมือนเดิม ซึ่งมันจะดีมากถ้าพี่เขามองผมเปลี่ยนไป แต่นี่...อย่ามามองแบบนี้นะโว้ย!

 

          มีแค่กูคนเดียวหรือวะที่ผิดปกติ!

 

            ผมไม่ชอบความคิดนี้เลย ขณะที่ใส่กางเกงอย่างว่องไว ไม่สนว่ามันจะเลอะ จะเปียก ไม่แคร์โว้ย เพราะผมรู้แค่ว่า...

 

          “เพราะพี่ป้อง เพราะพี่คนเดียว!!!

 

            ผมก็โทษแม่งว่าความผิดพี่นั่นแหละ!!!!

 

            ในเมื่อผมควบคุมความลับตัวเองมาได้ตลอดหลายปี นี่เจอผู้ชายคนนี้ไม่ถึงอาทิตย์ ผมนี่หลุดแม่งทุกอย่าง ขณะที่ตาผมก็วาวๆ พร่าๆ จนรู้ว่าแม่ง...กูแบะแล้ว

 

            “ความผิดพี่นั่นแหละ!!!

 

            ผมตะโกนใส่หน้า แล้วแบะปาก แม่ง...จะร้องไห้แล้วจริงๆ นะ!

 

            ท่าทางที่พี่ป้องก็ทำท่าจะเดินเข้ามา ยื่นมือมาหมายจะจับแก้มผม

 

            “ความผิดพี่เอง อย่าร้องนะเด็กดี”

 

          อย่ามาเรียกกูว่าเด็กดีนะ!

 

            ผมโคตรงอแงใส่เลย แต่อีกทีนะ...ในใจนะครับ ไม่ได้พูดออกไป และในขณะที่พี่ป้องกำลังก้าวเข้ามาเหมือนนักล่าที่กลัวเหยื่อจะตื่น....

 

            ออดดดดดดดดดดดดดดดด

 

            ผมไม่รู้ล่ะว่าเสียงเหี้ยอะไร แต่มันปลุกให้ผมตื่นจากภวังค์ เพราะผม...หมุนตัวแล้วโกยอ้าวแล้ว

 

            “เฮ้ย น้องกั๊ก!!!

 

            พี่ป้องเรียกก็ไม่สน ตอนนี้ผมสบายตัวแล้ว บวกกับอะดรีนารีนมันหลั่ง กี่พี่ป้องก็ตามผมไม่ทันทั้งนั้นแหละ

 

            โครมครามๆๆๆ

 

            ผมงี้วิ่งลงมาจากชั้นสามเสียงดังสนั่น แต่ไม่สนไง บอกอีกทีว่าผมอายจนอยากฆ่าตัวตายได้แล้ว ดังนั้นก็เลยวิ่งพรวดพราดผ่านชั้นสองที่เก็บวัตถุดิบ ลงมาชั้นล่างที่เชื่อมกับห้องครัว และประตูบานนั้น...พาผมออกไปนอกร้านได้

 

            ปัง!

 

            “ไอ้ป้อง กูรอมึงนานจนต้องออกมาเองแล้วนะ...เฮ้ยยยย”

 

            พลั่ก

 

            โอเค ผมรู้แล้วว่าเสียงนั้นคือเสียงออดที่ต่อขึ้นไปชั้นสาม แต่ผมไม่สนใจแขกที่มากดออดด้านหลัง ไม่มองหน้าด้วย รู้แค่วิ่งชนไหล่ดังพลั่ก

 

          เออ กูเจ็บเองเนี่ยแหละ แถมกระเด็นด้วย

 

            “โอ๊ย อะไรวะเนี่ย!” ผมไม่รอเขาจับตัวผมหรอก เพราะผมตั้งตัว วิ่งลอดผ่านแขนแขกพี่ป้องอย่างรวดเร็ว ตามองตรงไปข้างหน้า รู้เพียงว่าต้องวิ่งไปที่ถนน ต้องหาแท็กซี่ กูต้องกลับบ้านไปคลุมโปง กัดเล็บ แล้วก็ตัดขาดจากโลกภายนอก ต้องเป็นคนเก็บตัวอยู่ในบ้าน เพราะไม่อาจจะสู้หน้าใครได้อีกตลอดชีวิต!!!!

 

            ชีวิตผมจบแล้ว!!!!!

 

            “แท็กซี่!!!” พอแท็กซี่มา ผมก็โบกสิ วิ่งขึ้นไปสิ ไม่สนพี่ป้องที่วิ่งตามผมมาด้านหลัง บอกแค่...

 

            “ลุงเร็วๆ ไอ้โรคจิตนั่นตามผมมา!!!

 

            “เฮ้ย ไปโรงพักมั้ยไอ้หนู!

 

            ลุงแกก็เหยียบคันเร่งซะมิด ถามผมอย่างเป็นห่วง แต่ ไอ้โรคจิตตัวจริงทำได้แค่บอกลุงด้วยเสียงเครือๆ

 

            “ไม่เอา ผมจะกลับบ้าน”

 

          ฮือแม่ กั๊กอยากกลับบ้าน

 

            ผมไม่สนล่ะว่าผมร้องหาแม่เป็นลูกแหง่กี่ครั้งแล้วในรอบอาทิตย์นี้ แต่ผมไม่ไหวจะเคลียร์กับสิ่งที่เจอมาในวันนี้จริงๆ

 

          เออ กูกามเอง แต่ทำไมต้องมีคนเจอความกามของกูวะ

 

            “อ๊ากกกก” ผมยกมือปิดหน้าตัวเอง ให้ลุงคนขับถามอย่างเป็นห่วง

 

            “เฮ้ย แน่ใจนะว่าไม่เป็นไร”

 

            “ไม่เป็นไรลุง...ไม่เป็นไร”

 

            ขอโทษนะ ไอ้ที่พูดมานี่ปลอบใจตัวเองล้วนๆ เรื่องจริงจะไม่เป็นไงได้ไงวะ เพราะผม...เสือกติดใจมืออุ่นของปาติซีเย่แล้วน่ะสิ!

 

            ความทรามที่รับตัวเองไม่ได้ที่สุดเลยล่ะ

 

.................................................

 

ต่อค่ะ

 

            ผมบอกว่าไงนะ ผมจะคลุมโปง ผมจะกัดเล็บ ผมจะอยู่บ้าน ผมไม่มีหน้าไปสู้ใครได้อีกแล้วใช่มั้ย แต่ในความเป็นจริง พอถึงเช้าวันจันทร์...

 

          ถ้าแกไม่ไปโรงเรียน แม่จะปล่อยให้แกอดข้าวตาย! แถมไม่ซื้อเค้กมาฝากแกด้วย!’

 

            ขาดข้าวผมอยู่ได้ ขาดความหวาน...ผมชักแด่วๆ ตายแน่

 

            สุดท้าย ผมก็เลยได้แต่มาโรงเรียนด้วยท่าทางเหมือนนักโทษแหกคุก มองซ้ายมองขวา มั่นใจว่าไม่เจอพี่ผู้ชายตัวใหญ่ๆ แล้วก็เดินหลบหลังรุ่นน้องคนนั้นคนนี้ กว่าที่จะลงรถเข้าโรงเรียนได้ นี่เกือบหัวใจวายตายไปไม่รู้กี่รอบ

 

            ป๊าบ

 

            “ไอ้กั๊ก มึงเป็นไรวะ”

 

            “ว้ากกกกกกกก!

 

            จู่ๆ ก็มีมือมาตบหลังผม ทำเอาร้องออกมาเสียงดังลั่น จนอาจารย์เวรหันมามอง ขณะที่คนทักผมก็ทำหน้าแปลกๆ

 

            “มึงเป็นเหี้ยไรเนี่ย”

 

            “อ้าว ไอ้กราฟ มึงเองหรือ อย่าทำให้ตกอกตกใจสิวะ!!!

 

            พอผมหันไป ผมก็เจอเพื่อนหน้าหล่อ...หล่อจริงๆ นะเว้ยเพื่อนผมน่ะ

 

            เพื่อนผมคนนี้เป็นขวัญใจสาวๆ ในโรงเรียน ใครๆ ก็รู้จักพี่กราฟ เจ้าของหน้าตาหล่อแบดแบบเด็กเกเรแท้ๆ ทั้งคิ้ว ทั้งตา ทั้งจมูก ทั้งปาก นี่โคตรหล่อและร้าย ไหนจะส่วนสูงที่มันเลย 170 ไปเยอะ พออยู่ในชุดนักเรียนนะ ไอ้กราฟแม่งโคตรน่าดู เพียงแต่ไอ้หน้าแบดกายเนี่ย...

 

            “นี่มีอะไรกัน อย่าบอกนะว่ามีเรื่อง ช่วงนี้เห็นตั้งอกตั้งใจเรียนไม่ใช่หรือกฤติธี” อาจารย์หันไปถามไอ้กราฟ และครับ มันอาจจะเคยรวมกลุ่มเป็นเด็กเกเรกับผมมาก่อน แต่ตั้งแต่มันมีแฟนเป็นเด็กเรียน มันเปลี่ยนไปคนละคน ยิ่งพอขึ้นม.6 นะ ไอ้กราฟตั้งอกตั้งใจเรียน เห็นว่าจะเข้ามหาลัยเดียวกับแฟนมันให้ได้

 

            “แล้วเธอ กวิน! เพื่อนมาดีแล้วอย่าลากไปเลวอีกล่ะ”

 

            เออครับ ผมมันเลวครับ ผมมันตั้งกลุ่มหลังโรงเรียน แถมยกพวกตีกันครับ เรียนก็ไม่เรียนครับ แต่ด่าแบบนี้นี่เจ็บนะเว้ย!

 

            “โห จารย์ ผมยังไม่ทำไรเลย ใส่ร้ายลูกศิษย์นะเนี่ย” ผมก็ทำเป็นตลกกลบเกลื่อน เพราะไอ้กราฟเห็นแบบนี้ มันไม่ชอบให้ใครว่าเพื่อนมัน แม้จะเป็นอาจารย์ก็เถอะ สุดท้าย ผมเองนั่นแหละที่ต้องลากไอ้หน้าหล่อนี่เข้าโรงเรียน ขณะที่มันก็ถามไปด้วย

 

            “แล้วตกลงมึงเป็นห่าอะไร”

 

            “ไม่มี๊!!!เสียงกูนี่สูงถึงยอดตึกเลยมั้ย

 

            ผมส่ายหน้าแรงๆ รู้สึกว่าไอ้เพื่อนต่างห้องมันหรี่ตามองผม จนต้องตั้งสติ

 

            ถึงผมจะมโนเก่ง แต่ต่อหน้าเพื่อน ผมก็ได้รับความนับถือคนนึงเลยนะเว้ย

 

            “ไม่มีอะไรจริงๆ ว่าแต่มึงเหอะ ทักกูทำไม” พอผมทำหน้าทำตาปกติ ทั้งที่ในใจนี่โคตรมีพิรุธ ไอ้กราฟก็ยักไหล่ซะน่าดู แล้วเข้าเรื่อง

 

            “เรื่องสปาหมาที่มึงเคยบอกกูน่ะ”

 

            “อ๋อออออ”

 

            ผมรับคำลากเสียงยาว และถอนหายใจยาวกว่า

 

            โอเค ในโรงเรียนคงยังไม่มีใครรู้ความลับของผม

 

            ส่วนเรื่องที่เพื่อนถาม ผมเลี้ยงไซบีเรียนใช่มั้ยล่ะ ส่วนไอ้กราฟนี่ก็เลี้ยงหมา แต่ของมันเป็นเยอรมันเชพเพิร์ด ไม่เคยเห็นตัวจริงหรอก เห็นแค่ในรูป เป็นหมาหล่อหน้าโหดพอๆ กับชื่อมันเลยล่ะ

 

            ไอ้กราฟบอกว่าหมามันชื่อโหดเหี้ยม

 

            ดังนั้น แม้ว่าไอ้กราฟจะติดแฟน ติดเพื่อนห้องวิทย์ของมัน จนไม่ค่อยมาสุงสิงกับกลุ่มเด็กเกเรอย่างพวกผม แต่ผมกับมันคุยกันตลอดเรื่องหมา ก็นะ อยู่สมาคมรักหมาทั้งคู่ และเรื่องที่คุยกับมันล่าสุดก็เรื่องที่ผมพาไอ้มู่ไปเข้าสปานั่นแหละ

 

            “เออ กูจะถามว่าร้านมันอยู่ตรงไหนวะ เอาเบอร์มาก็ได้”

 

            “กูไม่มีเบอร์ติดเครื่องว่ะ นามบัตรอยู่บ้าน ร้านเขาอยู่แถวนี้อะมึง กูว่าเขาทำดีเลยล่ะ ไอ้มู่นี่ให้เขานวดแล้วมันทำหน้าอย่างเคลิ้ม” ใครจะว่าพวกผมเว่อร์ก็ช่าง ที่เอาหมาเข้าสปา ถ้าคนรักหมาจะรู้ว่าเรื่องแค่นี้ก็อยากทำให้พวกมันเหมือนกัน

 

            “ว่าแต่ไอ้โหดมึงเหอะ ได้ข่าวว่าดุนักหนา จะไม่กัดเขาจมเขี้ยวหรือวะ”

 

            “ตอนนี้กูรู้สูตรพิชิตหมากูแล้ว” ไอ้กราฟว่า สีหน้ามันดูไม่พอใจเท่าไหร่ เห็นว่าหมามันเชื่อฟังคนอื่นมากกว่าเจ้าของอย่างมัน แล้วก็บอกต่อด้วยรอยยิ้มเหี้ยมๆ...แหม มึงกับหมานี่ทำหน้าเหมือนกันเลย

 

            “ถ้ามันกัด...กูบอกจะเอามันไปปล่อยวัด!

 

            “แล้วหมามึงก็ฟังเข้าใจ?” ผมทำหน้าเหลือเชื่อ ให้ไอ้กราฟหัวเราะหึ

 

            “หมากูฉลาดกว่าหมามึงไง”

 

            “เฮ้ย แต่หมากูหล่อกว่าหมามึง โห พูดแบบนี้ท้าต่อยกับกูเลยมั้ย” ด่ากูตัวเล็กไม่ว่า แต่ถ้าว่าไอ้มู่หล่อสู้ไม่ได้นี่มีเคืองนะเว้ย ซึ่งผมกับไอ้กราฟก็เถียงกันมาเรื่องนี้หลายรอบแล้วล่ะ แต่ก่อนที่มันจะถกแขนเสื้อนักเรียนรับคำท้าผม

 

            “จะมีเรื่องหรือกราฟ”

 

            “อูย แม่มึงมาว่ะ”

 

            ผมงี้ถอยหลังสามก้าวถ้วน เมื่อผู้หญิงผมยาวรวบหางม้า ในชุดนักเรียนกระโปรงยาวเลยเข่ามานิด ถูกระเบียบเป๊ะ และหน้าสวยๆ ก้าวเข้ามาพร้อมทั้งว่าด้วยน้ำเสียงสงสัย

 

            คนนี้แหละแฟนไอ้กราฟ ผู้ได้ชื่อว่าปราบไอ้แบดบอยซะอยู่หมัด

 

            “เปล่าจันทร์เจ้า เถียงกับไอ้กั๊กเรื่องหมา”

 

            “อีกแล้วหรือ พอเป็นเรื่องโหดนี่ไม่ยอมเลยนะ” แฟนเพื่อนผมคนนี้ชื่อจันทร์เจ้าล่ะ ก็ได้ข่าวว่าไม่ค่อยชอบกลุ่มผมเท่าไหร่ เพราะเชื่อว่าทำให้ไอ้กราฟเสีย แต่กับผม จันทร์เจ้าก็ยังคุยดีนะ ไม่เหมือนเพื่อนคนอื่นที่ไม่อยากสุงสิงด้วย

 

            “แล้วเราก็ไม่ใช่แม่กราฟด้วย เฮ้อ ทำไมชอบเรียกแม่ตลอดเลยนะ”

 

            “แม่ทูนหัวไงครับ” ผมก็เล่นกลับ ชักลืมๆ เรื่องเมื่อวันเสาร์ไปบ้างแล้ว มองเด็กสาวที่พ่นลมหายใจออกทางจมูก ก่อนที่จะว่าอย่างยอมแพ้

 

            “แม่ก็แม่...เออกราฟ เย็นนี้ต้องกลับไปเรียนพิเศษมั้ย”

 

            “ไม่นะ เย็นนี้ว่าง”

 

            ช่วงนี้เพื่อนผมเรียนพิเศษหนักน่ะ และคำตอบแบบนี้ก็ทำให้จันทร์เจ้ายิ้มกว้าง

 

          “งั้นวันนี้แวะร้านเค้กเป็นเพื่อนหน่อยสิ”

 

            เฮือก!!!

 

            ผมงี้สะดุ้งวาบ สัมผัสได้ถึงคมดาบเฉาะเข้ากลางหลังเลย

 

          ร้านเค้กมีตั้งเยอะ ไม่ใช่หรอกมั้ง ไม่ใช่หรอก

 

            ผมปลอบใจตัวเอง แต่อาจจะลืมนึกไปว่าแถวนี้...มีร้านเดียว

 

            “เค้ก? ไม่อิ่มว่ะจันทร์เจ้า อย่างอื่นได้มั้ย”

 

            “พี่เขามีฮันนี่โทสต์นะ ชิ้นเท่านี้เลย เรากินไม่หมดอะ แต่อยากไปกิน เออ ใช่ๆ หนก่อนเราเคยคุยกับพี่ป้อง...”

 

            “แค่กๆๆๆๆ”

 

            ผมสำลักแรงมาก!

 

          ป้องไหน คนชื่อป้องเยอะแยะ ไม่ใช่ม้างงงงงงง

 

            ผมงี้ปฏิเสธหัวแทบขวิด ขณะก้าวถอยหลังอีกก้าว หนีไอ้คู่รักที่กำลังคุยกันอยู่

 

            “...เรื่องคุ้กกี้หมาอะ พี่เขาบอกว่าทำไม่ยาก กราฟจะลองไปขอสูตรมั้ย โหดน่าจะชอบนะ แล้วกราฟก็ไม่ควรเอาของหวานให้มันกินบ่อยๆ นี่ดุเพราะกินน้ำตาลแน่ๆ พี่ป้องบอกว่าคุ้กกี้ของหมาโดยเฉพาะต้องไม่หวาน ทำไม่ยากด้วย เดี๋ยวเราช่วยทำ อ้อ พี่ป้องเป็นเจ้าของร้านเค้กหน้าโรงเรียนน่ะ ใจดีมากเลย”

 

            ผมว่าป้องเดียวกันแล้วล่ะ

 

            ผมงี้ถอยกรูดไปอีกสามก้าว แต่...

 

            “ไปด้วยกันมั้ยกั๊ก”

 

          “ไม่ไปโว้ย!!!

 

            จันทร์เจ้าชวนผมตามมารยาท แต่ผมเผลอตะโกนใส่หน้าไป จนอีกฝ่ายหน้าเสีย ให้ผมนี่มือไม้สั่นระริก อยากจะถามว่า ตอนกูอยากไปฉิบหายไม่มีคนชวน ตอนกูหนีหางจุกตูดนี่ชวนกูทำห่าอะไรครับ แม่งไม่มีอะไรพอดีเลยว่ะ!

 

            “เอ่อ พอดีเรา...เรา...มีนัดกับพวกไอ้ต้นว่ะ โทษทีนะ เฮ้ย มึงไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น กูขอโทษ กูไม่ได้ว่าแฟนมึงนะ กูพูดดังไปหน่อย งั้นกู...กูไปแล้วนะ” ผมก็ชิ่งสิ ไอ้กราฟแม่งหน้าไม่ดี ทำท่าจะเอาเรื่องที่ผมตะคอกแฟนมันแล้ว ดังนั้น กูชิ่งแล้วกัน

 

            ผมงี้รวบกระเป๋าจาคอปที่มีสมุดเล่มเดียว ปากกาแท่งเดียวแล้วเผ่นแน่บ ทั้งที่อยากรู้ฉิบหายว่าจันทร์เจ้าไปรู้จักกับพี่ป้องได้ไงวะ

 

            พี่ป้องเขาใจดีจะตาย ขนาดคนอย่างกูยังสนิทด้วยเลย กับสาวๆ ก็คงสนิทกว่านั้น

 

          ให้ตาย แล้วกูจะกำจาคอปแน่นจนสันกระเป๋าบาดมือทำไมวะ พี่เขาจะไปสนิทอะไรกับใครก็เรื่องของเขาเด้!

 

            ความคิดนี้ทำให้ผมหงุดหงิดชอบกล แต่ยังไง...ผมก็ไม่ยอมไปเจอหน้าพี่ป้องอีกแน่ๆ!

 

          แม้ว่า...จะติดใจหัตถ์เทวะก็ตาม อะฮืออออ

 

..............................................

 

            ครบค่ะ มีคนถามหาคู่รอง คู่รองใกล้มาแล้วนะคะ ใครไม่เคยอ่านเรื่องกราฟอาจจะสงสัยว่าเป็นกราฟหรือเปล่า ไม่ค่ะ กราฟมาจากเรื่องเสพร้ายสัมผัสรัก แต่เรื่องนี้คู่รองเป็นหมาใช่ค่ะ อ่านไม่ผิด เป็นหมาเนี่ยล่ะ เรื่องมันกามขนาดนี้ แค่มีคู่รองเป็นหมาอีกอย่างคงไม่ผิดปกติมากกว่านี้แล้วล่ะเนอะ ฮา โหดมู่แหละ เจอกันวันแรกก็แทบจะกระโดดขี่กันแล้ว ฮา

            ส่วนน้องกั๊ก คุคิ น้องต้องสนิทกับจันทร์เจ้านะรู้มั้ย สนิทกันเมื่อไหร่ คนนี้แหละเป็นกูรูเรื่องยั่วคนแก่เลยนะเออ ให้คำแนะนำได้ทุกทาง คิดสคริปต์บทพูดอ้อนเจ้าของร้านเค้กให้ได้ด้วยนะนั่น รับรองความน่าเชื่อถือ แต่ตอนนี้จันทร์เจ้ายังไม่รู้ เลยยังไม่ช่วยค่ะ ส่วนเจ้ากั๊กเองน่ะหรือ อยากไปหาพี่เขาจะแย่ แต่เพราะความอายมันกางกั้นอยู่เลยไม่กล้า...ให้มันอายบ้างเถอะ ทำแต่ละอย่าง งามหน้าทั้งนั้น XD

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 685 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,682 ความคิดเห็น

  1. #25638 shin ai2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 19:04
    เรื่องนี้เกิดขึ้นก่อนกราฟจะลงเอยกับพี่คนนั้นอีกเหรอ (อ่านจบมาหลายปี จำชื่อพระเอกไม่ได้ แหะๆ) ตอนแรกไม่แน่ใจแต่พอจันทร์จ้าวมาก็จำได้เลย แต่จำไม่ได้แฮะว่ากราฟเลี้ยงหมา จำได้แค่ลงเอยกับพระเอกแล้วถึงค่อยเอาหมามาเลี้ยง เอ๊ะ หรือเรื่องมันเกิดหลังจากกราฟสมหวังแล้ว จำชื่อหมาไม่ได้อะ แต่จำได้ว่าหมาเชื่อฟังพระเอกมากกว่ากราฟ555555 แต่กราฟเรียนดีขึ้นก็น่าจะสมหวังแฮะ จำได้ว่าตอนแรกๆกราฟเกเรเพราะอยากเรียกร้องความสนใจจากพระเอก
    #25,638
    1
    • #25638-1 0882737868(จากตอนที่ 7)
      8 ธันวาคม 2562 / 19:39
      รู้สึกงงกับเม้นคุณ555
      #25638-1
  2. #25543 teeranan6270 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 03:12
    55555555
    #25,543
    0
  3. #25510 rattanalak44 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 10:29
    55555555
    #25,510
    0
  4. #25430 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 19:13
    ไปสิกั๊ก...ถือว่าสนองนี้ดสาววายอย่างจันทร์เจ้าก็ได้555555555
    #25,430
    0
  5. #25362 Pantawan Khaokaew (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 04:00
    ไม่เคยอ่านนิยายเรื่องไหรแล้วหลุดขำขนาดนี้ 555555555
    #25,362
    0
  6. #25339 Bovie_Kuannapa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 10:16
    ทำไมรู้สึกว่าพี่ป้องแอบร้ายอ่ะ
    #25,339
    0
  7. #25302 ittchy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 17:47

    ไปที่ทวิสเตอร์ของคนเขียนสิครับ เขาลงไว้ให้แล้ว พอกดเข้าไปในทวิสเตอร์ มันจะมีลิงค์ block nc ที่หายไปครับ มีทุกเรื่องเลยครับ อ่านกันแบบฟินมาก

    #25,302
    0
  8. #25294 NNdek-D (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 16:29

    หาทางไปบลอคยังใงอ่ะ..ใครช่วยบอกที

    #25,294
    1
    • #25294-1 Uraiwan-Nan-Sky(จากตอนที่ 7)
      16 สิงหาคม 2561 / 23:57
      MEME12938_NC_Yaoi หาในกูเกิล
      #25294-1
  9. #25198 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 04:04
    สงสารน้อง 5555
    #25,198
    0
  10. #25066 SamirunSpirit (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 22:10
    โอ้ยอ่านกั๊กบรรยายกราฟละขำอะ55555 ถ้ารู้ว่ากราฟมีปั๊วนี่ทำไง
    #25,066
    0
  11. #25037 Miki_milky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 14:14
    น่าสงสารกั๊กจัง พี่ป้องเค้าไม่เกลียดกั๊กหรอกนะ
    #25,037
    0
  12. วันที่ 8 กันยายน 2560 / 11:36
    โห้ยย กั๊ก พี่ป้องอุตส่าช่วยแกให้เสียวและฟินขึ้นนะ 55. แกนี่ยังจะไปโทษพี่ป้องอีก!!
    #24,842
    0
  13. #24214 mnmen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 14:32
    ขอบล้อกหน่อยได้ไหมค้าาา
    #24,214
    0
  14. #23096 BOY1a (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 15:05
    อ่าน Nc ได้จากที่ไหนอ่าาา
    #23,096
    0
  15. #22639 จีจี้ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 01:24
    ชอบอ่านตัวหนังสือสีน้ำtalkของพี่เมย์จังค่ะ>< ว่าแต่คู่รองเป็นหมา แบบนี้ก็ได้เหรอคะ55555
    #22,639
    0
  16. #22275 _Nam28810_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 22:16
    อ่านในบล็อกนี่บล็อกไหนคะที่ไหนอะ
    #22,275
    2
  17. #22163 nemaki chan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 11:05
    เลาจัมรอคู่รองนะไรต์ เปิดโลกใหม่แห่งการฟิน????????
    #22,163
    0
  18. #21906 Gammmmmmmmmm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 21:57
    อีกั้ก อาการหนักไปละ
    #21,906
    0
  19. #21780 มอนเตอร์ღ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 11:00
    อยากเห็นพาร์ทของพี่ป้องบ้างอ่ะะะ จะมัมั้ยยยย ฮือออ
    #21,780
    0
  20. #21200 JongjitSriyan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 08:58
    เอิ่มมม จันทร์เจ้า เธอเด็กเรียนนะ แต่เป็นกูรูช่วยเจ้ากั๊กซะงั้น
    #21,200
    0
  21. #21092 RainCloud. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:31
    คู่รอง...เป็นหมาก็ได้เหรอ เอาวะ! ไม่ลองอ่านก็ไม่รู้ ต้องลองดูซักตั้ง
    #21,092
    0
  22. #20898 na2539 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:20
    555555
    #20,898
    0
  23. #20851 litterrabbitza (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:22
    จะเป็นลมมม
    #20,851
    0
  24. #20375 prince_Lprince (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:36
    ว้ายจันทร์เจ้าเธอต้องเป็นแม่พระช่วยให้สุขสม
    #20,375
    0
  25. #20217 0610356242 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:17
    อยากอ่านบล็อก....
    บล็อกอยู่ในไหน...
    ชื่อบล็อกอะไร..
    เห็นหลายคนหาไม่เจอ...
    #20,217
    2
    • #20217-1 AeAeyS(จากตอนที่ 7)
      11 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:50
      ช่าย บล็อกอยู่ไหนนน
      #20217-1
    • #20217-2 na2539(จากตอนที่ 7)
      21 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:19
      พิมพ์ว่าบังเอิญรัก ncก็ได้ค่ะในนั้นมีncของพี่เมย์ทุกเรื่องเลย
      #20217-2