[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 5 ครีมนุ่มที่อุ่นปาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58,444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 721 ครั้ง
    28 มิ.ย. 59






แผล็บๆ...

+++++++++++++++++++++++++

ตอนที่ 5 ครีมนุ่มที่อุ่นปาก

 

 

 

กั๊ก

 

          กูควรทำยังไงดีวะ กูควรทำยังไงดี!!!

 

            ตอนนี้ผมต้องหาทางแก้ตัว ต้องหาเรื่องเฉไฉ ต้องหาทางกลบเกลื่อน!...จริงๆ ผมไม่ใช่คน ผมแปลงร่างเป็นหมาได้ แล้วพอผมเห็นมือพี่เหมือนกระดูกของเล่นก็เลยแทะซะ แถมแทะจนน้ำลายไหลยืดเลอะไปถึงฝ่ามือพี่เลย

 

          ไอ้เหี้ยยยยยย ทำไมกูต้องเกิดมาพร้อมกับสมองบวมๆ แบบนี้วะเนี่ย

 

            "เอ่อ..."

 

          มึงอย่าเอ่อ มึงมีอะไร มึงพูดมาเลยสิ สัส!

 

            ครับ ผมรู้ว่าผมด่าแก้อาย คิดมากแก้เขิน เพราะหลักฐานมันคามือพี่ป้องไปแล้ว จะอะไรซะอีกล่ะ ก็น้ำเชื่อมที่ไหลนองจนอยากถามว่านี่น้ำลาย หรือความกามของกู ทำไมเยิ้มได้ขนาดนี้วะ

 

            ดังนั้น ตอนนี้ผมยังค้างอยู่ท่าเดิม คือการจับมือพี่ป้องเอาไว้มั่น ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจสุดขีด ขณะที่อีกฝ่ายก็กำลังก้มลงมองมือตัวเอง

 

            พี่อย่าอึ้งนานสิวะ ด่าผมสิ ด่าผม อย่าเงียบให้ผมจะระเบิดตัวเองแบบนี้!

 

            "น้องกั๊กอย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ"

 

          แล้วกูทำหน้ายังไงวะ กูไม่มีกระจก กูไม่รู้นี่หว่า!

 

            ผมแบะปาก รู้สึกว่าน้ำตามันปริ่มๆ ขอบตา แถมกระบอกตายังร้อนผ่าวๆ ไม่บอกก็รู้ว่าอายจนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ แต่มันอึ้งไงครับอึ้ง สมองยังคิดอะไรไม่ทัน ผมเลยได้แต่ยึดมือพี่ป้องเอาไว้ท่าเดิม

 

            ขณะที่พี่เขาเริ่มตั้งสติได้ เพราะ...ยิ้มให้

 

          มึงจะยิ้มทำบ้าอะไรวะ กูเพิ่งอมนิ้วมึงนะเว้ย เข้าใจมั้ยวะ อมแล้วดูดด๊วบๆ เลยนะ!

 

            "ไม่เป็นไรครับ น้องกั๊กแค่ทำเลอะนิดหน่อยเอง"

 

          ห้ะ!!!!

 

            ผมก็ร้องลั่นในใจน่ะสิ มองไอ้พี่ร้านเค้กที่ยังยิ้มแบบเดิม...รอยยิ้มผู้ชายใจดีราวกับมีดอกไม้ฟูฟ่องอยู่รอบตัว ไม่ๆๆๆ ไอ้ที่ฟูฟ่องน่าจะในอกกูมากกว่าที่เหมือนมีอะไรฟูๆ นุ่มๆ บานเฉ่ง...พอๆ กับข้างล่างผมที่มันเริ่มพองฟูเป็นขนมสายไหมเพิ่งขึ้นจากเตาเลยล่ะ

 

            แผล็บ

 

            "!!!" แต่แล้วผมก็ต้องตาค้างกว่าเดิม เมื่อพี่ป้องเลีย...ของผม

 

            อย่าคิดลึกครับ หมายถึงน้ำลาย

 

            ครับ พี่ป้องกำลังก้มหน้าแล้วใช้ปลายลิ้นสีสดเลียลงบนนิ้วตัวเอง ไล่ลงมายังฝ่ามือที่น้ำลายผมไหลเชื่อมลงไป จากนั้นก็ไล่ปลายลิ้นไปถึงข้อมือ หากแต่ตาพี่เขาไม่ได้มองมือตัวเอง...เขาเงยขึ้นมามองผม

 

          เซ็กซี่สัส!!!!

 

            ภาพของพี่ร้านเค้กรูปหล่อที่บรรจงเลียน้ำ (ลาย) ของผมอย่างบรรจง ดวงตาคู่คมตวัดขึ้นมามองหน้า แถมแววตาที่มักจะใจดี กลับวาวลึก จนรู้สึกเหมือน....ถูกสายตาคู่นี้กำลังกลืนกินผมช้าๆ

 

            หมับ

 

            เฮือก!!!

 

            ผมสะดุ้งสุดตัว เมื่อพี่ป้องใช้มืออีกข้างขึ้นมายึดข้อมือผมที่จับเขาอีกที จนมือใหญ่ๆ ร้อนๆ สากๆ กำข้อมือผมซะมิด แล้วไอ้หัวใจบ้าก็ดันเต้นโครมคราม อีกทั้ง....

 

            เอื๊อก

 

            ผมมองลิ้นพี่ป้องแล้วเสือกกลืนน้ำลายทำไมวะ!

 

            สีแดงเหมือนสตรอเบอรี่ แถมท่าทางจะนุ่มๆ เหมือนเยลลี่ และมีน้ำใสๆ วาวๆ เหมือนน้ำเชื่อม

 

            ลิ้นพี่ป้องเหมือน...เยลลี่สตรอเบอรี่ราดน้ำเชื่อม

 

            เอื้อก

 

            ลายน้ำในปากผมพุ่งปรี๊ด ยามจับจ้องแค่ลิ้นเหมือนต้องมนต์ขนมหวาน สารภาพจากใจเลยว่า...อยากงับ

 

          ลิ้นพี่ป้องจะหวานมั้ยวะ

 

            "เอาล่ะ สะอาดแล้วครับ"

 

            เฮือก!

 

            ผมนี่สะดุ้งโหยง เมื่อจู่ๆ พี่ป้องก็บอกด้วยรอยยิ้มน่ามอง ยืดตัวขึ้นมายืนตัวตรง ทำเหมือนว่าไอ้ที่ผมมโนอยากแดกเยลลี่นี่คิดไปเอง เพราะมีการแบมือ แสดงหลักฐานให้ผมเห็นอีกว่า น้ำที่เคยเลอะบนนั้นถูกทำความสะอาดหมดแล้วด้วยปลายลิ้น

 

          เหี้ย เหี้ยแล้ว เหี้ยแล้ววววววววว!!!

 

          ธงชาติกำลังชักขึ้นไปบนเสา!!!

 

            ทำไมผมรู้สึกเหมือนเราเพิ่งแลกลิ้นกันมาวะ! แถมดูดดื่มซาบซ่านเสียจนลิ้นแทบหลุด ทั้งที่พี่ป้องแค่เลียริมฝีปากเหมือนเพิ่งกินของหวานรสอร่อยไป!

 

            ฟึ่บ

 

            "ปะ...ปล่อย"

 

          กูจะเสียงสั่นทำไม!!!

 

            "น้องกั๊กเป็นอะไรหรือเปล่า"

 

          อย่ามาทำหน้าใจดีถามกูนะ กูมันเด็กกาม กูมันเด็กลามก คนใจดีอย่างมึง (?) ไม่รู้หรอกว่าจินตนาการกูบรรเจิดขนาดไหน

 

            "เพราะพี่นั่นแหละ"

 

            "พี่?"

 

          มึงอย่าทำเอ๋อ มึงอย่าทำมึน มึงอย่าทำให้กูคิดไปเองคนเดียว!

 

            "เออ พี่นั่นแหละ ปล่อยนะเว้ย ปล่อยๆๆๆๆๆ"

 

            ตอนนี้อย่าหาว่าผมสะดิ้งที่สะบัดมือพี่เขาเร่าๆ เหมือนนางเอกหนังน้ำเน่า ที่กำลังตอแหลใส่พระเอกว่าอย่ามาจับนะ ทั้งที่ใจเต้นฉิบหาย

 

          อย่าบังอาจมาจับมือกูลับหลังแม่กูนะ กูฟ้องแม่จริงๆ ด้วย

 

            "พี่ปล่อยแล้วครับ ปล่อยแล้ว อย่าสะบัดแรงสิเดี๋ยวเจ็บข้อมือนะ"

 

            พี่ป้องบอกผมอย่างเป็นห่วง แต่อะไรคือการคลึงมือผมเบาๆ ไม่รู้หรือว่าผมมันเด็กลามก แค่คลึงนิดจับหน่อย ผมก็ขึ้นแล้ว แล้วไอ้นิ้วโป้งลูบฝ่ามือ กดเบาๆ นี่มันทำเอาเสียวถึงท้องน้อยเชียวนะ

 

            "ก็ปล่อยสิ"

 

            ผมตะเบ็งใส่หน้าดำหน้าแดง ซึ่งพี่เขาก็ยอมปล่อยมือผม แต่...

 

            ฟุดฟิดๆ

 

            อะไรคือการยกมือตัวเองขึ้นมาดม แล้วเงยหน้าขึ้นมาบอกผมด้วยใบหน้าจริงใจ

 

            "น้องกั๊กใช้แฮนด์ครีมหรือครับ หอมดีนะ"

 

            จุ๊บ

 

            ปากพี่เขาแตะบนหลังมือตัวเอง แต่ตาจ้องผม ทำเอาอ้าปากค้าง

 

            "ผะ...ผมปวดฉี่"

 

            อย่าหาว่าผมทำลายบรรยากาศ ณ จุดนี้ผมต้องชิ่งสิวะ จะปวดขี้ ปวดอึ ปวดเยี่ยว ผมก็พร้อมปวดแหละ ขอแค่ออกห่างจากไอ้พี่ร้านเค้กแสนใจดี ที่ทำเอาผมคิดไม่ดีเลยจริงๆ

 

            "นั่นห้องน้ำครับ" พี่ป้องชี้ไปอย่างงงๆ ให้ผมกัดปากล่าง ก่อนที่จะรีบหมุนตัวโกยอ้าวเข้าไป แต่ไม่วาย...

 

            ฟึ่บ

 

            หน้าผมนี่ร้อนยังกับเอาไปย่างไก่สุกได้ ขณะที่ชะเง้อคอออกมาจากห้องน้ำ สองมือเกาะประตูแน่น กัดปากอีกหน่อย แล้วว่าเสียงดังอย่างพยายามกลบเขิน

 

            "พี่ไปล้างมือเลยนะ!!!"

 

            "ทำไมล่ะครับ"

 

          นี่พี่ป้องโง่จริงหรือแกล้งโง่วะ!

 

            "ผมมีเชื้อบ้า ติดหมามา ไปล้างมือเลย!"

 

            คราวนี้พี่ป้องยิ้มนิดๆ ทำตาพราวๆ อย่างพี่ชายใจดีคนเดิม แต่ไหงผมรู้สึกแปลกๆ เหมือนมันมีเลศนัย

 

            "ไม่เป็นไร พี่คิดว่าพี่บ้าตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้วแล้วนะ"

 

            อาทิตย์ที่แล้วก็ตั้งแต่เจอผมนี่หว่า แล้วดูเหมือนพี่ป้องกลัวผมไม่เข้าใจ เพราะเขาตอกย้ำซะฝังแน่นลงเส้นเลือดฝอยผมเลยว่า

 

            "บ้าที่คิดว่าหน้าแดงๆ ของใครบางคนน่ามองดีจัง...เนอะ"

 

          ย้ากกกกกกกกก อย่ามาเนอะกับกู

 

            ปัง!!!

 

            อย่าถามว่าผมทำอะไร ก็ปิดประตูใส่หน้าสิวะ สองมือกุมหน้าตัวเองมั่น ตะโกนก้องโหยหวนในหัว แล้วไอ้กระจกบ้าก็ดันอยู่ตรงหน้า จนทำให้เห็นว่า ผม...หน้าแดงแค่ไหน

 

            "ใครหน้าแดงวะ ไม่มี๊ กูไม่ได้หน้าแดงนะ!!!"

 

            ปากผมปฏิเสธ แต่หลักฐานมันคาตา...แก้มแดง แดงมาก แดงแจ๋เลย

 

            ฟึ่บ

 

            "ฮือออ เพราะแม่นั่นแหละ ถ้าแม่ไม่ให้กั๊กมาคืนเสื้อ กั๊กก็ไม่ต้องเห็นยอดเชอรี่ของตัวเองแบบนี้หรอก!!!"

 

            เพียงแค่ผมดึงขอบกางเกง แล้วก้มลงดู ผมก็แบะปากอยากร้องไห้ขึ้นมา...มันแด๊งแดงจริงๆ น่ะสิพับผ่าเอ๊ย!

 

.........................................................

 

ต่อค่ะ

 

            กว่าผมจะสงบสติอารมณ์ตัวเองได้ พี่ป้องก็มาเคาะเรียกหลายที คงเป็นห่วงว่าผมเป็นอะไรหรือเปล่า ผมเลยตะโกนแบบไร้อายว่าปวดขี้ เออสิ หลังจากที่ทำแบบนั้นลงไป การปวดขี้ปวดตดคงเป็นความสุภาพขั้นสุดที่ผมจะแสดงให้พี่เขาเห็นได้

 

            ขณะที่ความเป็นจริงนั้น ผมกำลังบริกรรมคาถาอย่างหนักหน่วง

 

            โอมของตั้งจงเหี่ยว

 

            โอมของแข็งจงอ่อน

 

            โอมของบวมจงฟีบ

 

            โอมของกูจงสงบ

 

            กว่าที่มันจะสงบได้ ผมนี่สูดหายใจไปหลายฟืด โชคดีว่านี่ห้องน้ำไง กลิ่นมันเลยช่วยบรรเทาความอยากลงได้บ้าง และพอเห็นว่าเชอรี่มุดกลับเข้าเปลือก ผมก็ยิ้มร่า แต่งตัวให้เรียบร้อย คิดหาข้ออ้างในการหนีอาย แล้วจะมีอะไรดีไปกว่าผมต้องรีบกลับบ้าน นี่มืดแล้ว เดี๋ยวที่บ้านเป็นห่วง...หรา ได้ข่าวว่าไปนอนเกาไข่อยู่บ้านไอ้ต้นสามสี่วัน แม่ยังไม่ห่วงเลย

 

          ช่างผมสิ นี่ข้ออ้างผม ใครจะทำไม

 

            แอ๊ดดด

 

            “ผมกลับ...”

 

            “น้องกั๊กออกมาพอดีเลย พี่ชงลาเต้ให้ กินได้มั้ยครับ”

 

            ทว่ายังไม่ทันที่ผมจะทำการจรลีหนีกาย พี่ป้องก็หันมายิ้มให้จากในครัว พร้อมทั้งแทรกประโยคผมขึ้นมาด้วยรอยยิ้มของพี่ใหญ่ใจดี ขายาวก็สาวเข้ามาใกล้ พร้อมทั้งถือแก้วมัคสีขาวมาด้วย จนผมก็เพิ่งสังเกตว่ากลิ่นกาแฟหอมกรุ่นไปทั่วทั้งห้อง

 

            “พี่ไม่รู้ว่าน้องกั๊กทานกาแฟหรือเปล่า พี่เลยชงลาเต้ให้”

 

            เอื้อก

 

            โอเค ปกติผมเป็นคนกินหวาน ดังนั้น กาแฟไม่ใช่จริตผมแน่ๆ เพราะมันขม แต่มันก็มีข้อยกเว้นเช่นเดียวกัน อาทิเช่น...ลาเต้อุ่นๆ ที่มีควันลอยเอื่อย แถมมีฟองนมเนื้อละเอียด ราวกับเชิญชวนให้ลิ้มลองลอยอยู่ด้านบนแบบนี้

 

            สำหรับผม ลาเต้ไม่ใช่กาแฟ มันเหมือนนมกลิ่นกาแฟมากกว่า และผม...ชอบอะ

 

            “ผมไม่กินกาแฟ”

 

            “อ้าว...หรือครับ”

 

          แล้วพี่จะทำหน้าสลดทำไมวะเนี่ย!

 

            ผมต้องใช้ความพยายามในการหักห้ามใจแรงมาก เพราะคิดว่าต้องหนีจริงๆ แล้วนะ แต่พอปฏิเสธไป ชายหนุ่มรูปหล่อก็คอตก มองแก้วมัคในมือ แล้วถอนหายใจแผ่วๆ

 

            “ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่เททิ้งก็ได้”

 

            หมับ

 

            “ผม...ผมกินให้ก็ได้ นี่ถือว่าไม่อยากให้เสียน้ำใจนะเนี่ย!

 

          เททิ้งได้ไง เสียของโว้ย!

 

            ผมงี้โวยวายในใจ และมือมันก็ไปไวกว่า เพราะคว้าแก้วมากอดเอาไว้แน่น แต่ยังปากเก่งว่านี่เห็นแก่พี่ล้วนๆ เลยนะ และมันก็ทำให้...รอยยิ้มกว้างกลับมาอีกครั้ง

 

            “ครับเด็กดี”

 

          ชมอย่างเดียวไม่ว่า ไม่ต้องมาลูบหัวกูเลยนะ!

 

            ใจผมก็ทำเก่งไปงั้นแหละ เพราะเสหลบตาด้วยการก้มลงจิบกาแฟ แล้วพระเจ้าครับ...ผู้ชายคนนี้ทำอะไรไม่อร่อยบ้างมั้ยเนี่ย

 

            ผมก็กินลาเต้มาเยอะ (เพราะไม่อยากถูกเพื่อนล้อว่าม.6 แล้วยังแดกกาแฟไม่เป็น) แต่นี่มันอร่อยที่สุดที่ผมเคยกินเลยนะ รสของมันมีความมันของนมที่เข้มข้น หากแต่มีความหอมของกาแฟติดจมูก ไหนจะความนุ่มนวล ลึกล้ำราวกับเสกมากกว่าชง ถึงทำให้มันดื่มง่าย แม้แต่ฟองนมเนื้อละเอียดด้านบนก็ไหลลงคอผมอย่างง่ายดาย

 

          อร่อยสัส!

 

            ความคิดที่ทำให้ผมก้มลงจิบ แล้วก็จิบอีกครั้ง สองมือประคองแก้วไว้มั่น ปล่อยให้ไอร้อนของมันปะทะหน้าจนอุ่น และแก้มผมคงต้องแดงแน่ๆ ขณะที่ผมก็สนใจรสอร่อยจนลืมไปเลยว่าใครบางคนยังลูบหัวผมอยู่ กระทั่งของอร่อยมันลดไปค่อนแก้วนั่นแหละ ผมถึงลดมือลง เงยหน้าขึ้นมองพี่ป้องด้วยตาวาวๆ

 

            “พี่ชงลาเต้โคตรอร่อยเลย!

 

          นี่เป็นกาแฟ ดังนั้นกูไม่เก๊ก!

 

            ผมบอกพี่เขาอย่างกระตือรือร้น เผลอยิ้มกว้างจนต้องเห็นฟันทุกซี่ แบบที่คนฟังก็หัวเราะเขินๆ

 

            “เอาไว้พี่ชงให้อีกทีหลังมื้อเย็นเนอะ”

 

          มื้อเย็นไรวะ

 

            “อื้อ!

 

            สมองน่ะยังไม่ทันคิดว่าหมายถึงอะไร แต่ปากนี่รับคำเสียงดังหนักแน่น แถมพยักหน้าจนหัวสั่นหัวคลอน ทำตาวาวๆ อย่างมีความหวัง ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตกลงจะกินมื้อเย็นกับพี่เขาไปแล้ว

 

            “ว่าแต่ พี่จะลูบหัวผมอีกนานมั้ยวะ!” ผมเริ่มรู้ตัวว่าพี่เขาเอาแต่ยิ้ม ไม่ยอมพูด ก็เลยเบี่ยงหัวตัวเองหนี ไม่อยากมองมือใหญ่เลย เพราะมองทีไร ภาพมันย้อนกลับเหมือนซีดีมีรอยทุกที...อารมณ์แบบเล่นซ้ำโดยที่กูไม่ต้องการ

 

            “ฮ่าๆๆๆ ขอโทษที พี่เพลินไปหน่อย อ้อ ว่าแต่น้องกั๊กเลี้ยงหมาด้วยหรือ”

 

            “ช่าย ไซบีเรียน จะขวบนึงแล้ว หล่อสัสเลยพี่ ปัญญาอ่อนไปนิด แต่มันน่ารักนะ” พอพูดถึงหมา ผมก็โม้สิ

 

            “พี่ก็ชอบหมานะ อยากเลี้ยงมานานแล้ว แต่เมื่อก่อนพี่เดินทางบ่อย เพิ่งจะมาลงหลักปักฐานที่เมืองไทย เลยไม่มีโอกาสได้เลี้ยงสักที”

 

            “หืม พี่ไม่ใช่คนไทยหรือ”

 

            พี่ป้องยิ้มให้ อารมณ์แบบเอ็นดูผมเหี้ยๆ

 

            “คนไทยครับ แต่เรียนจบก็ไปฝึกงานมาหลายประเทศ เพิ่งจะกลับมาทำงานที่ไทยเมื่อปีก่อน...ว่าแต่ ปากน้องกั๊กเลอะนะ” พี่ป้องจบเรื่องตัวเองแค่นั้น แล้วผมก็ไม่ได้อยากรู้เท่าไหร่ ประมาณว่าผมก็ไม่ใช่คนชอบเสือก แค่เรื่องของตัวเองยังเอาแทบไม่รอดเลยน่ะ

 

            ดังนั้น พอพี่เขาชี้ปากตัวเองเพื่อให้รู้ว่าปากผมเลอะ ผมเลยเลียแผล็บ

 

            ความนุ่มของมันบอกให้ผมรู้ว่าเป็นฟองนมแน่ๆ

 

            แผล็บ...แผล็บ...

 

            “ออกหมดยังวะพี่” ผมยกมือแตะมุมปากตัวเอง ขณะที่เลียปาดซ้ายที ปาดขวาที แบบที่พี่ป้องก็หัวเราะในคอ ยื่นมือมาตรงหน้า

 

            “เฮ้ย! หยุด ผมเช็ดเองได้ เอามือพี่ไปไกลๆ เลยนะ!!!

 

            ผมสาบานว่าผมไม่ได้รังเกียจ แต่ผมกลัว! เออ กลัวมือพี่ป้องเนี่ยล่ะ ถามจริง นอกจากมีความสามารถตวงส่วนผสมได้แม่นยำแล้ว มือพี่เคยเป็นยาปลุกเซ็กส์มาก่อนหรือเปล่า จับทีไร อาการผมออกทุกที ดังนั้น มือพี่ป้องเป็นหนึ่งในวัตถุอันตรายที่จะไม่ยอมให้โดนตัวผมเด็ดๆ!

 

            “เอ่อ พี่ขอโทษ พี่ไม่รู้ว่าเรารังเกียจ”

 

          เฮ้ย ก็บอกว่าไม่ได้รังเกียจ!

 

            พี่ป้องหุบยิ้ม คอตก ว่าด้วยเสียงแห้งๆ ก่อนที่จะผละออกไปอีกก้าว จนผมโกรธตัวเองฉิบหายเพราะ...

 

            หมับ

 

            “โว้ย! จะเช็ดก็เช็ด เร็วๆ ล่ะ!” ผมคว้าชายเสื้อพี่เขาอีกแล้ว โวยใส่ อยากจะตบปากตัวเองให้ฉีกที่เสือกใจอ่อนกับคนใจดีคนนี้ แต่เพราะอีกฝ่ายกลับมายิ้มกว้าง ผมเลย...ปล่อยเลยตามเลยแล้วกัน

 

          แค่เช็ดปาก โด่ มีไรให้กลัว!

 

            ผมอวดเก่งแค่ในใจแหละ เพราะเอาเข้าจริง ผมก็เงยหน้า ปากสั่น ตาสั่น แม่งลิ้นยังสั่นขึ้นมองผู้ชายรูปหล่อที่กำลังยิ้มยินดีเหมือนเพิ่งถูกหวย และเพราะตาพี่เขาจริงใจเกินไป จริงจังเกินไป เป็นห่วงผมมากเกินไป ผมเลยหลับตาหนีความรู้สึกผิดแม่ง

 

          อย่าใจดีกับกูนะเว้ย กูเพิ่งอยากดูดนมมึงเมื่อชั่วโมงที่แล้วเอง!

 

            ผมหลับตาแล้ว ได้ยินเสียงใจเต้นจนน่ารำคาญ คือมันโครมครามจนอยากถามว่าจะเต้นทำหอกไรครับ นี่ผู้ชายครับ ผู้ชาย แถมหล่อกว่าผมตั้งกี่เท่า แค่พี่เขาจะเช็ดปากให้ นึกว่าไอ้มู่เลียปาก (?) ก็แล้วกัน

 

            ฟึ่บ

 

          อ้อ ตกลงเลอะตรงเหนือปากสินะ

 

            ผมสัมผัสได้ว่าพี่ป้องเช็ดตรงมุมหยักเหนือปากพอดี น่าจะเป็นนิ้วโป้งล่ะ เพราะปาดเบาๆ ก็รู้สึกทั่ว แต่ในขณะที่จะถามว่าหมดยัง พี่เขาก็...

 

            ฟึ่บ

 

            พี่ป้องเช็ดมุมปากขวาผมต่อ ให้ต้องขมวดคิ้ว แต่ไม่ว่าอะไร ทว่าเพราะหลับตา...ผมเลยรู้สึกแปลกๆ

 

            ผมไม่คิดว่าเขาคิดอะไรกับผมหรอกนะ น่าจะไม่มีน้องชายเลยเอ็นดูผมเป็นพิเศษ ดังนั้น นี่คงอยากเช็ดให้จริงๆ แต่การที่พี่เอ็นดูผมมากไปด้วยการใช้นิ้วอุ่นๆ ปาดปากล่างของผมที ขยี้มันเบาๆ แล้วสลับไปปากบนที จากนั้นทั้งปาด ทั้งลูบ ทั้งคลึง แถมท้ายด้วยขยี้แผ่วๆ มันทำเอาผม...หัวใจจะวาย

 

          ทำไมพี่ป้องเช็ดปากได้...สยิวงี้วะ

 

            ผมเสียวจริงๆ นะ มันวูบๆ ในท้อง ตอนที่พี่เขาขยี้ปากผมด้วยนิ้ว จนผมเผลอเผยอปาก ซึ่งทำให้...

 

            ฟุ่บ

 

            ผมงี้ลืมตาโพลงเลย เมื่อนิ้วโป้งของพี่ป้องเข้ามาแตะโดนฟันผมแล้ว ปาดโดนริมฝีปากชื้นด้านในของผม จนตัวผมแอบสั่น ลมหายใจผมถี่ขึ้นนิด ทั้งยังร้อนผ่าว ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมรู้สึกแบบนี้ จนรายการทีวียามดึกแวบเข้ามาในหัว

 

            ...คนเรามีต่อมรับสัมผัสเสียวที่ปากมากกว่าต้นคอ...

 

            “ออกหมดแล้วครับ”

 

            พี่ป้องก้มหน้าลงมามองผม ส่งยิ้มใจดีดุจเดิม จนได้แต่แหงนหน้ามองพี่เขา แต่ทำไมขาผมมันสั่นวะ!

 

            “ทำไมตาเราเยิ้มจังเลย หืม ไข้ขึ้นหรือเปล่าเนี่ย”

 

          ไม่ ไม่ได้ไข้ขึ้น อย่างอื่นต่างหากที่ขึ้น!

 

            พี่ป้องไม่ถามอย่างเดียวด้วย พี่เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้หน้าผม นิ้วโป้งของเขายังคลึงโดนเหงือกผมอยู่เลย และจากระยะนี้ จู่ๆ ความคิดบ้าๆ ก็แวบเข้ามาในหัว...

 

          ผมกำลังจะถูกจูบ!

 

            “ให้พี่วัดไข้หน่อยนะครับ”

 

          พี่จะวัดยังไง

 

            ผมคิดว่าผมถามออกไป แต่จริงๆ ผมแค่ถามในใจไง ยามที่มองตาคู่คมนิ่ง และพี่เขาก็กำลังโน้มเข้ามา...เข้ามา...อาห์ ทำไมพี่ป้องเลียปากตัวเอง

 

            ช่างเหอะลิ้นพี่ป้อง...น่าดูดจัง

 

 

ต่อค่ะ

 

            RRRRRRRRrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

 

            เฮือก!

 

            ทันใดนั้น ผมก็สะดุ้งสุดตัว รู้สึกเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากกลับมายืนบนโลกของความเป็นจริง ซึ่งทำให้ผมดึงตัวเองออกห่างอีกฝ่ายแบบปัจจุบันทันด่วน สองขาก้าวถอยหลังไปหลายก้าว มือยกขึ้นปิดปาก ดวงตาเบิกโพลงเหมือนเห็นผี ขณะที่อีกฝ่าย...หันไปมองโทรศัพท์ที่วางไว้บนเคาน์เตอร์ครัว

 

            “น้องกั๊กเหมือนมีไข้ เดี๋ยวพี่เอายาให้นะ ขอพี่รับสายแป๊บ”

 

          พี่ป้องแม่งปกติสัสๆ หรือกูมันผิดปกติสุดๆ วะ!

 

            เมื่อกี้ผมคิดว่าพี่เขาจะจูบผม แต่ท่าทางของคนที่เดินไปรับสายทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น บอกผมว่าผมคิดไปเอง พี่เขาแค่อยากวัดไข้แน่ๆ ผมแม่งมโนคิดบ้าคิดบอไปเองฝ่ายเดียว จนได้แต่หอบอากาศเข้าเต็มปอด หากแต่ใจมันยังเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก

 

          ไม่ดีแล้ว คิดระยำกับผู้ชายแบบนี้ไม่ดีแล้ว!

 

            ผมอาจจะรับความกามที่อยากเลียของพระเอก AV ได้ แต่ผมไม่เคยอยากทำกับคนจริงๆ นี่เป็นครั้งแรกที่ความลับของผมมันทำพิษ น่าจะเพราะพี่ป้องเป็นเจ้าของร้านเค้ก มีกลิ่นหวานๆ ติดตัวตลอดเวลา ผมเลย...แพ้ทาง

 

            “เออๆ เดี๋ยวเอาไปส่งให้ถึงที่เลย ขอครึ่งชั่วโมง”

 

            ผมหันไปมองหน้าเจ้าของบ้าน ในจังหวะที่พี่เขาหันมามองผมเหมือนกัน จนต้องรีบหลบตา

 

            “พี่ขอโทษนะน้องกั๊ก นั่งรอสักครึ่งชั่วโมงได้มั้ย เดี๋ยวพี่ขอเอาเค้กก้อนนี้ไปส่งก่อน แล้วจะกลับมา”

 

            “เออ!

 

            อย่าหาว่าผมทำเสียงกระโชกโฮกฮากใส่ผู้ใหญ่ แต่ผมแม่งตัวสั่นจริงๆ เหมือนอยู่ท่ามกลางเหมันต์ฤดูที่โหดร้าย ได้แต่นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา ไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับไปมองพี่ป้อง ก้มหน้าก้มตาชิดคางแค่เข่า เพราะเอาจริงๆ ว่า...ผมเพิ่งจะได้พานพบกับความกระสันแบบสัมผัสตัวกันจริงๆ

 

            แกร๊ก

 

            “ทานยาแก้ไข้ด้วยนะครับ เดี๋ยวพี่รีบกลับ” ผมไม่กล้ามองหน้าพี่ป้อง ได้แต่มองมือพี่เขาที่วางยากับน้ำอีกแก้วลงบนโต๊ะ ขณะที่อีกมือก็มีกล่องเค้กของร้านที่ห่อและผูกโบว์อย่างสวยงาม แต่วินาทีนี้ ผมแม่งไม่อยากรู้แล้วว่าเขาทำเค้กอะไร รู้แค่ว่า...มึงออกจากห้องเมื่อไหร่ กูชิ่งแน่!

 

            พี่ป้องยืนอยู่แป๊บเหมือนจะพูดอะไร แต่ก็หมุนตัว ก้าวออกจากห้อง จนผมได้ยินเสียงประตูปิดเบาๆ ซึ่งผมยังไม่ขยับ

 

            10...9…8…7…

 

            ผมนั่งนับถอยหลังในใจ เปล่า ไม่ใช่บริกรรมคาถาให้ใจเย็น แต่ผมนับถอยหลังเพื่อ....

 

            “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!

 

            สิบวินาทีเพื่อมั่นใจว่าพี่แกออกไปแล้ว ไม่ได้ยินเสียงโหยหวนของผมแน่ๆ

 

            จุดนี้ ผมไม่สนใจแล้วว่าบ้านใคร เพราะผมแหกปาก เอาหมอนอิงมาทุบๆๆๆ อย่างอยากจะหยุดอาการหนาวสั่นของตัวเอง ซึ่งมันไม่ได้รู้สึกแบบท้องบิด ตื่นเต้น หรือเขินหรอกนะ มันสั่นจริงๆ เหงื่อเม็ดเล็กๆ นี่ไหลมาตามแผ่นหลัง ส่งผ่านเลือดขึ้นมาร้อนซู่ซ่าบนใบหน้า แถม...

 

            สัมผัสของนิ้วที่ค้างอยู่ในปากของผมมันเด่นชัดฉิบหาย

 

            ฟึ่บ

 

            “ไม่ได้การ ไอ้กั๊กอาจจะกาม แต่ไอ้กั๊กต้องไม่มีความลับมากกว่านี้!

 

            ผมไม่อยากมีความลับว่า อยากเพราะผู้ชายหอมกลิ่นขนมหวานหรอกนะ

 

            ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้ากระเป๋าเป้ ทำท่าจะพุ่งตัวออกจากห้อง แต่สายตาดันไปสะดุดกับ...ชามใส่ครีมสดที่วางทิ้งไว้ตรงเคาน์เตอร์ครัว

 

          นี่ครีมสดหรือนักสะกดจิตวะ ขากูจะขยับเข้าไปหาทำไม!

 

            ผมก้าวไปหามันแล้ว ไม่สนใจกล่องเทียนที่วางอยู่ข้างๆ ชาม ผมสนใจแค่ครีมขาวฟูฟ่องในนั้น และผมก็...อยากกินอีก

 

            “เอาวะ จะไม่มาอีกแล้ว ต้องกินให้คุ้ม!

 

            ผมบอกตัวเองหนักแน่น ขณะที่ปาดครีมสดมาเต็มนิ้ว แล้ว...

 

            จ๊วบ

 

            “ดีว่ะ” ผมดูดนิ้วดังจ๊วบ รูดครีมเข้าปากจนหมด ซึ่งมันควรจะจบแค่นั้น แต่ไม่...ความทรงจำเมื่อชั่วโมงก่อนมันกลับมาอีกแล้ว

 

            ความรู้สึกตอนที่ผมกำลังดูดนิ้วคนอื่น แค่คิด...มันก็วูบเล็กๆ จนต้องคว้าชามอ่าง แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนพื้น หันหลังให้เคาน์เตอร์ครัว

 

            “แค่ครั้งเดียว ครั้งเดียว แค่ทำความสะอาดก่อนพี่ป้องจะมา ก็อ้างไงมึงว่าทำครีมหกเลยเททิ้งไปแล้ว” ผมหาข้ออ้างเรียบร้อย ก้มลงมองความขาวขุ่นที่ติดอยู่ในอ่าง แล้วรู้สึกว่ามันกำลังเรียกร้องผม อยากให้ผมกิน อยากให้ผมดูด อยากให้ผมละเลงมันเข้ามาในปาก จน...

 

            ผมปาดมันมาเต็มสองนิ้ว แล้วรูดอีกครั้ง...อีกครั้ง...

 

          ไม่ใช่ว่ะ

 

            ผมรู้สึกว่าขาดอะไรไปอย่าง รู้สึกว่ามันไม่ฟินเท่าเมื่อกี้ จนต้อง...หลับตา

 

            ผมไม่ได้อยากเป็นเด็กลามกหรอกนะ แต่กินนิ้วตัวเองมันไม่รู้สึกอะไรเลย แต่พอหลับตา นึกว่านิ้วของผมเป็นของคนอื่น...โอเคๆ ไม่คนอื่นก็ได้ หน้าพี่ป้องแม่งลอยเข้ามาในหัวเลย

 

            ผมก็รู้สึกถึงความนุ่มที่หวาน มัน และเริ่มหวาม แค่คิดว่ากำลังดูดนิ้วพี่ป้อง ใจก็เต้นแรง เสียงหอบดังเบาๆ ในคอ ยามที่ปาดครีมเพิ่ม ดันนิ้วเข้าปากอีกครั้ง ใช้มันดันที่เพดานปากไปมา กวาดคลานไปทั่ว ดุนเข้าหากระพุ้งแก้ม แล้วสัมผัสได้เพียงคำว่า....ดี!

 

            มันดีมาก ดีจน...ตั้ง

 

            ความคิดที่ทำให้ผมเลื่อนอีกมือไปยังขอบกางเกง ค่อยๆ รั้งมันให้แยกกว้างออก พอให้มือสอดเข้าไปได้ สัมผัสผ่านท้องน้อยที่ทำให้วูบจนต้องเกร็งตัว ปากของผมยังดูดนิ้ว จนน้ำลายไหลเลอะมาถึงฝ่ามือ แต่วินาทีนี้ อาการเดิมมันมา...ช่างแม่ง

 

          ช่างแม่งเหอะ ก็อยากนี่หว่า

 

            ผมสอดมือเข้าไป แต่เกือบจะลงลึกก็ชะงัก ลืมตานิด มองครีมสดอีกหน่อย

 

            เอื้อก!

 

            “แม่ ไม่ใช่ว่าแม่สั่งสอนกั๊กไม่ดีนะ แต่กั๊กแม่ง...ทรามด้วยตัวเองจริงๆ ว่ะ”

 

            ผมปาดครีมอีกมือแล้ว ก็นะ มือเปล่าๆ มันไม่ฟินเท่าตัวช่วยลื่นๆ จากนั้นก็ล้วงเข้าไปในกางเกงอีกครั้ง ห่อปากดูดนิ้วแรงมาก และลูบท้องน้อย...

 

            “อื้อ อาห์...”

 

            ผมครางเสียงกระเส่าออกมาจากคอ และคงจะเพลิดเพลินเหมือนหลายคืนที่ผ่านมา ทว่า...

 

          “น้องกั๊กทำอะไรอยู่ ไปนั่งตรงนั้นทำมะ...”

 

            ฟึ่บ

 

            ผมคิดว่าพระเจ้าแม่งไม่เข้าข้างผมจริงๆ เพราะจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงดังมาจากเหนือหัว พอเบิกตา เงยขึ้นซะคอแทบตั้งก็พบว่า...พี่ป้องกำลังชะโงกตัวมาพร้อมกับทำหน้าตกตะลึง

 

            “นะ...นะ...นะ...ไหน...”

 

          ไหนว่าไปครึ่งชั่วโมงไง!!!

 

            ผมไม่ได้ลิ้นไก่สั้น แต่ผมหลุดออกมาแค่เสียงแบบนั้น ให้พี่ป้องชูมือตัวเองให้เห็นกล่องเทียน

 

            “พี่ลืมกล่องเทียนครับ เลยกลับมาเอา ไม่คิดว่า...”

 

            ผมงี้มือไม้สั่น แทบทรุดฮวบ ได้แต่คิดในใจ...

 

          ความลับกูแตกแล้ว ความลับกูแตก...ไอ้เหี้ย ความลับหลายปีของไอ้กั๊ก...แตก...แล้ว...

 

..............................................

 

            ครบค่ะ ความลับแตกนะคะ ไม่ใช่อย่างอื่นแตก อย่าคิดลึกนะเออ เห็นมั้ยแตกเป็นดอกไม้ไฟพุ่งปุ้งๆๆ ในหัวเลยเชียวล่ะ งานนี้พี่ป้องจับได้คาหนังคาเขาคาตากันเลยค่ะ มือนึงน้องอยู่ในปาก ขาอ้ากว้าง หนีบชามอ่างใส่ครีมสด ส่วนอีกมือ นางล้วงเข้าไปแล้วค่ะ แล้วพี่แกยันตัวมาจากเคาน์เตอร์ไง มองลงมาแบบมุมสูง เห็นชัดทุกอณูเลย อันไหนเหี่ยวอันไหนตั้งนี่เต็มสองตาทีเดียวเชียว ว่าแต่พี่ลืมกล่องเทียนหรือจงใจลืมคะ

            ใครว่าเขาสองคนจะได้จูบกัน ยางงงงง 5555 อย่าเพิ่งรีบสิ จูบเป็นการแสดงความรักอย่างหนึ่ง เพราะงั้นให้กายแนบกายก่อนค่อยจูบก็ไม่สาย ที่แน่ๆ พี่ป้องเขาเป็นคนใจดี เห็นน้องอึดอัดคับไปทั้งตัวก็อยากช่วยให้น้องสบาย นี่ใจดีแล้ว? นี่เมย์ฮามาก ตกลงเรื่องนี้นายเอกหื่นกาม พระเอกเป็นมาร และมีคู่รองเป็นหมาสินะ ใช่ๆ เรื่องนี้นิยามตลกค่ะ อ่านแล้วยิ้มได้ก็ดีใจจ้า 

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 721 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,681 ความคิดเห็น

  1. #25674 KunNub-ngern (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2563 / 19:59
    โอ๊ยสงสารกั๊กจังเลย เหมือนโดนพี่มะเมย์แกล้งอ่าาาา🤣
    #25,674
    0
  2. #25656 junie2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:59
    ยิ้มได้ตลอดเลยเรื่องนี้ ละมุนมากกกกก
    #25,656
    0
  3. #25647 nuiguide (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 18:03
    5555 กลั้นหัวเราะจนตัวโยน
    #25,647
    0
  4. #25637 shin ai2 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2562 / 18:51
    โธ่ สงสาร5555555555 ตามมาจากไคเฌอแตมค่ะ
    #25,637
    0
  5. #25615 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 12:19

    ธงชาติขึ้นสู่ยอดเสา หรือ องคชาติขึ้นสู่ยอดอก กั๊กเอ็ยยยย โป๊ะแตกจนได้นะเรา อายแทบแทรกแผ่นดินหนีแทนแล้ว
    #25,615
    0
  6. #25605 fluorite (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 01:33
    อิน้องงงงอมกกกก
    #25,605
    0
  7. #25594 Lolo02 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 14:53

    น้องงงงขำเหนื่อยยย 55555

    #25,594
    0
  8. #25585 i17645za (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 00:19
    เขินจนไม่กล้าอ่านเเล้วเเกร๊ๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #25,585
    1
    • #25585-1 Maprang2017(จากตอนที่ 6)
      31 ตุลาคม 2562 / 23:20
      +++เลยไม่กล้าเลื่อนลงอ่านเขินนนนน
      #25585-1
  9. #25573 jaja_2001 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 15:32
    โว้ยยยยยยยย เขินจนไม่รู้จะบรรยายยังไงเลยอะ แงงงง
    #25,573
    0
  10. #25542 teeranan6270 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 02:58
    สงสาร 55555 พี่ป้องกลับมาก็ดีค่ะ มาช่วยน้องเร็ววว
    #25,542
    0
  11. #25509 rattanalak44 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 05:17
    บรรลัยแล้วกั๊ก555555
    #25,509
    0
  12. #25508 rattanalak44 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 04:39
    บรรลัยแล้วกั๊ก555555
    #25,508
    0
  13. #25484 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:15
    555555สงสารกั๊กมากๆอ่ะ​

    ไรท์น่ะหื่นใช่มั้ยสารภาพมาตรงๆ
    #25,484
    0
  14. #25472 Bee Pee Wee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:21
    แตกจริงป่าว
    #25,472
    0
  15. #25429 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 19:04
    มีความรู้สึกว่าคู่นี้เค้าศีล(?)เสมอกันเลยค่ะ
    #25,429
    0
  16. วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 11:28
    น้องความลับแตก แต่เราคนอ่านจะตัวแตก ฮือออออ ไม่ไหวแล้ววว
    #25,420
    0
  17. #25386 Golden23 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 15:10
    โอ๊ยน้ออออออ
    #25,386
    0
  18. #25371 `BaByMind_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 16:53
    ฮือ อายค่ะ/// อายยย
    #25,371
    0
  19. #25369 Winwin245 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 21:48
    ฉันอายแทนน้องงและกรี้ดอัดหมอน
    #25,369
    0
  20. #25361 Pantawan Khaokaew (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 03:58
    เชี่ยยยยยย อายแทนนนนนน5555555
    #25,361
    0
  21. #25354 puncheswari2545 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 09:02

    โอ๊ยยยยยยอายแทนน้องงงง

    #25,354
    0
  22. #25351 vichaya1149 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 08:20
    พี่ป้องมันต้องซ่อนอะไรไว้แน่ๆเลย
    #25,351
    0
  23. #25342 Mhhope_LB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 16:07
    มีแต่คนบอกอายจนไม่กล้าอ่านต่อ ใช่เราก็เป็น555 น้องงงงงงงง
    #25,342
    1
    • #25342-1 JutakanWhanyan(จากตอนที่ 6)
      20 ตุลาคม 2561 / 22:41
      คิดเหมือนกันเลย5555
      #25342-1
  24. #25336 oiLL (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 14:47
    ทำไงดีว่ะ ทำไงดี

    5555
    #25,336
    0
  25. #25324 OkarunZera (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 19:25
    อายแทนน้อง555555
    #25,324
    0