[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 42 : ตอนพิเศษ ความปกป้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49,157
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 528 ครั้ง
    15 ก.ย. 60



ตอนพิเศษ ความปกป้อง

 

 

 

ปกป้อง

 

          น้องกั๊กอยากไปบ้านพี่มั้ยครับ

 

            ทุกอย่างมันเริ่มต้นจากคำถามข้อเดียวของผม แม้ตอนนั้นน้องจะทำตาโต มองมาอย่างสนใจสุดขีด ทั้งยังพยักหน้าแรงๆ อย่างตื่นเต้น แต่เมื่อมาถึงวันที่ผมจะพาน้องเข้าบ้าน...ผมคิดผิดหรือเปล่าเนี่ย

 

            ตอนนี้น้องกั๊กกำลังหน้าซีด ปากสั่น ตัวนี่ริกๆ เหมือนลูกนก ยิ่งเข้าใกล้บ้านผมเท่าไหร่ น้องก็ยิ่งซีดเผือดไปทั้งตัว หันรีหันขวางทำนองว่าอยากจะกลับบ้านแล้ว ดูก็รู้ว่าประหม่า แม้ผมจะยืนยันแล้วว่าคนที่บ้านรู้เรื่องน้องกั๊กตั้งนานแล้ว แต่มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้สินะที่จะตื่นเต้นขนาดนี้

 

            “ยังเปลี่ยนใจทันนะ”

 

            “มะ...ไม่เอา พี่ป้องบอกยายพี่ป้องแล้วนี่นา กั๊กไม่อยากให้ยายมองว่ากั๊กเป็นเด็กไม่รักษาคำพูด” น้องว่าด้วยตาชื้นๆ จนผมอยากวกรถกลับ แต่ก็จริงอย่างที่น้องว่า ผมบอกยายเอาไว้แล้วว่าจะพาไปหา ถ้าผิดคำพูดก็ไม่ดี

 

            ผมเองก็อยากให้คนที่บ้านชอบน้อง แต่ถ้าไม่...ผมก็ไม่สนใจอยู่ดี

 

            ผมรักน้องขนาดนี้ ไม่มีทางปล่อยน้องไปเพราะมีคนบอกว่าไม่ชอบหรอก

 

            หมับ

 

            “งั้นผ่อนคลายหน่อยนะ มีพี่อยู่ทั้งคน ไม่ต้องกลัว” ผมยื่นมือไปกุมมือน้อง รู้สึกเลยว่ามือเย็นเฉียบ จนต้องบีบเบาๆ บอกอย่างให้กำลังใจ ซึ่งทำให้น้องกั๊กพยักหน้าสองสามที ยกอีกมือลูบอก สูดหายใจลึกๆ

 

            “พี่ป้องยังกล้าเจอกับบ้านกั๊กเลย กั๊กเองก็ต้องทำได้!

 

            ท่าทางมุ่งมั่นของน้องที่ผมคิดว่า...น่าเอ็นดูชะมัด

 

          เฮ้อ ไม่ว่าน้องกั๊กทำอะไร ผมก็มองว่าน่ารักไปหมดทุกอย่างเลย

 

            ใช้เวลาไม่นาน ผมก็ขับรถมาจอดเทียบกับรั้วขนาดใหญ่ กดรีโมท รั้วก็เปิดกว้างออก ให้ผมขับเข้าไปในซอยยาว หากแต่บ้านที่ปลูกเว้นระยะห่างกันในรั้วเดียวกันทำให้น้องกั๊กเหลียวมอง ถามอย่างสงสัย

 

            “พี่ป้อง ทำไมมีบ้านในรั้วเดียวกันล่ะ”

 

            “อ้อ นี่บ้านญาติพี่ทั้งนั้นแหละครับ ทั้งซอยนี่เป็นที่ดินของยายที่แบ่งให้ลูกเป็นส่วนๆ น่ะ คนโตอยู่นอกสุด ไล่เข้ามาเป็นคนเล็ก ส่วนในสุดเป็นบ้านยายพี่เอง” ผมก็อธิบายแบบไม่คิดมากอะไร แต่น้องกั๊ก...อ้าปากค้าง

 

            “หมดนี่!!!

 

            “ครับ หมดนี่” ผมพยักหน้า ขณะที่บ้านทรงไทยหลังใหญ่ก็กำลังปรากฏแก่สายตา

 

            บ้านนี้ถูกปรับปรุงมาแล้วหลายครั้งจนไม่ได้เป็นแบบเรือนไทยแท้ หากแต่ส่วนหนึ่งเป็นบ้านทรงทันสมัยที่สร้างให้เชื่อมกับของเก่าอย่างลงตัว บริเวณหน้าบ้านก็มีผู้ใหญ่สองสามคนกำลังง่วนทำอะไรบางอย่างอยู่ ซึ่งพอรถของผมแล่นเข้ามาปั๊บ ทุกคนก็หยุดมือแล้วหันมาทางนี้ปั๊บ

 

            “นี่บ้านยายพี่ครับ” ผมหันไปมองหน้าน้อง แล้วก็ต้องตกใจ

 

            “น้องกั๊ก! ทำไมหน้าซีดขนาดนั้น!

 

            หมับ

 

            “พี่ป้องๆ ทำไมคนเยอะแยะเลย ทำไมอะ ทำไม” น้องจับแขนผมคล้ายตะปบ เขย่าแรงๆ มองไปยังคนแปลกหน้าอย่างหวาดๆ จนผมต้องรีบเอ่ยปลอบ

 

            “ญาติๆ พี่ทั้งนั้น แต่แปลกจัง ทุกทีไม่เห็นรวมตัวกันแบบนี้เลย” ผมก็สงสัย แต่น้องดูเหมือนสติแตกไปแล้ว

 

            “เขามาไล่กั๊กหรือเปล่า” คำถามที่ทำให้ผมเบิกตากว้าง จับแขนน้องแน่น

 

            “ไม่มีทางครับ ไม่มีใครไล่น้องกั๊กหรอกนะ”

 

            “แต่...แต่กั๊กเป็นผู้ชาย” ผมยังคงยืนยัน

 

            “น้องกั๊กไม่ต้องกลัว ไม่มีใครไล่น้องกั๊กจริงๆ เพราะถ้าใครทำ พี่ก็จะไม่ไว้หน้าเหมือนกัน!” ผมบอกเสียงหนักแน่น พร้อมกางปีกปกป้องเด็กคนนี้ให้ถึงที่สุด และนั่นก็ทำให้น้องกัดปาก พยักหน้าสองสามที แต่พอลงจากรถ...ก็เกาะชายเสื้อผม แถมหลบไปข้างหลัง

 

            ท่าทางน่ารักที่ปกติก็อยากฟัดหรอกนะ แต่เห็นทีตอนนี้จะไม่ใช่เวลา

 

            “อ้าว เจ้าป้อง มาด้วยหรือ”

 

            “ป้องมาหายายน่ะ แล้วนี่มาทำอะไรกันครับ” ผมก็ถามป้าคนโตอย่างสงสัย

 

            “นี่ป้องไม่ได้มาช่วยทำกระยาสารทหรือไง” ป้าผมก็ถามกลับ จนผมขมวดคิ้ว

 

            “ถึงหน้าทำกระยาสารทแล้วหรือครับ” ผมลืมไปเลยว่าช่วงนี้ของปี บ้านผมจะทำกระยาสารทสำหรับใส่บาตรพระ แม้เดี๋ยวนี้จะไม่ค่อยมีใครทำ แต่ยายของผมยังยืนยันหนักแน่นว่าลูกหลานที่ว่างต้องมาช่วยกัน ประเด็นคือผมไม่คิดว่าจะเป็นวันนี้

 

            เพราะถ้าเป็นวันนี้...

 

            “แล้วเด็กผู้ชายคนนั้นใครน่ะ”

 

            ...ทุกคนก็จะมารวมตัวกันที่บ้านยายยังไงล่ะ

 

            ผมอยากจะยกมือกุมขมับ เมื่อบรรดาญาติกำลังเดินเข้ามาดูแขกที่ไม่เคยเห็นหน้า จนน้องกั๊กยิ่งหลบหลังผมเข้าไปใหญ่

 

            น้องอาจจะเป็นคนกล้า แต่น้องไม่ค่อยคุ้นเคยกับคนเก่าคนแก่แบบนี้

 

            ทว่า ในเมื่อผมพร้อมจะทำให้ทุกคนยอมรับอยู่แล้ว ดังนั้น ผมจึงบอกเต็มปาก

 

          “น้องกั๊ก แฟนป้องเองครับ”

 

            “...”

 

            ทุกคนเงียบแล้วหันไปมองหน้ากัน แบบที่น้องก็ยิ่งดึงเสื้อผม แทบจะซุกหน้ากับหลังผมอยู่แล้ว จนอ้าปากเตรียมจะบอกว่าน้องเป็นคนสำคัญกับผมมากแค่ไหน แต่...

 

            “คนนี้เองน่ะหรือที่ทำให้หลานจอมดื้ออย่างป้องยอมมาขอร้องยายเขาน่ะ” น้าผมเป็นคนถาม จนผมขมวดคิ้วฉับ ให้น้าเขยก็ว่าอย่างขำๆ

 

            “เขารู้กันหมดแล้วป้องว่าเราน่ะกลับเมืองไทยมาเพราะตามหาเด็กเมื่อหลายปีก่อน ก็รู้หรอกนะว่าเป็นผู้ชาย แต่ไม่คิดว่าเด็กมันจะน่ารักขนาดนี้ ไม่น่าล่ะ บ้านช่องไม่กลับ แม่เขาก็บ่นไม่ใช่หรือไง” ผมยิ้มไม่ออก เพราะทุกคนกำลังหัวเราะ แถมข่าวนี่ไปไกลยิ่งกว่าไฟลามทุ่งอีก

 

            “แล้วนี่ลงเอยกันแล้วล่ะสิ...สิบแปดหรือยังล่ะ คุกนะไอ้ป้อง”

 

            ผมว่าผมโล่งใจได้แล้วล่ะ ดูเหมือนผมจะคิดมากเกินไปหน่อย

 

            “น้องจะสิบเก้าแล้วครับ น้องกั๊ก...” เมื่อคลายใจแล้วว่าจะไม่ถูกรังแก ผมก็ดันหลังน้องขึ้นมาหน่อย ให้น้องกั๊กรีบยกมือไหว้

 

            “สวัสดีครับ...กะ กั๊กครับ” แล้วน้องก็ก้มหน้าหลบทันที มือจับแขนผมมั่น

 

            “น้องขี้อายน่ะครับ” ผมรีบแก้ให้แทนเมื่อผู้ใหญ่มองมา

 

            “ขอโทษครับ” น้องกั๊กก็รีบพึมพำอย่างหวั่นๆ แต่ก่อนที่ผมจะออกโรงปกป้องน้องมากกว่านี้

 

            “อ้าว เจ้าป้อง มาแล้วหรือ มาแล้วยืนอะไรตรงนั้น เข้ามาๆ ตรงนั้นแดดมันร้อน พ่อหนูนั่นด้วยนะ” ยายผมเป็นคนเดินออกมาดู

 

            แม้ว่าตอนนี้ยายจะเกือบแปดสิบแล้ว แต่แกยังแข็งแรง เดินเหินไปไหนมาไหนเองได้ ทั้งยังมีดวงตาแจ่มใส ไม่มีเค้าลางของความแก่ชรามาทำลายลงไปได้เลย คนที่กำลังถือกระจาดสองสามใบ กวักมือเรียกให้เข้าไปใต้ถุนบ้าน จนผมรีบรับคำ

 

            “มาครับน้องกั๊ก ไปรู้จักยายพี่ดีกว่า” ผมจูงมือน้องตามหลังยายเข้าไป ขณะที่เห็นว่าหลายคนกำลังเคี่ยวกระยาสารทอยู่ น่าจะเพิ่งเริ่มไม่นาน เพราะยังเหลวๆ อยู่เลย

 

            “ยายครับ นี่น้องกั๊ก” ผมพาน้องเดินตามยายที่คุมการทำอยู่ จนยายก็หันมามอง

 

            “สวัสดีครับ” น้องรีบยกมือไหว้แล้วก็ก้มหน้าลงอีก จนผมก็รีบแก้ตัวด้วยประโยคเดิม

 

            “น้องขี้อายน่ะครับ” คนเดียวที่ผมไม่อยากให้ไม่ชอบน้องก็คือยาย ยิ่งกว่าพ่อแม่ผมซะอีก เพราะผมสนิทกับท่านมาก ถูกท่านเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กๆ ผมเองก็เริ่มต้นการทำขนมไทยมาจากยายทั้งนั้น ก่อนที่จะหันไปสนใจขนมตะวันตก

 

            เมื่อก่อนมือเคี่ยวกระยาสารทก็ผมเนี่ยแหละ

 

            ท่าทางที่ยายก็มองน้องนิ่ง

 

            “อายุยังไม่เยอะ อย่ามัวแต่มองพื้น มองตรงไปข้างหน้าสิ” ยายผมบอกน้อง จนน้องกั๊กแอบสะดุ้ง ให้ผมรีบเอ่ยปาก

 

            “น้องยังไม่ชินกับบ้านเราน่ะครับยาย...”

 

            “แม่ป้อน มาเอาเจ้าลูกชายไปหน่อยสิ คนแก่จะคุยกับเด็กๆ” ยายผมร้ายมาก มีการหันไปเรียกแม่ผมอีกแน่ะ จนแม่ก็เดินมา ส่งยิ้มให้น้องที่หน้าซีดเผือด

 

            “มาๆ ป้องมานี่เลย แรงผู้ชายมาช่วยกัน”

 

            “แต่น้อง...”

 

            “ก็ให้น้องอยู่กับยายไง อย่าเถียงยายเชียวนะ” แม่ผมกระซิบกระซาบบอก ให้ผมทำหน้าลังเลว่าจะไปดีมั้ย แต่ติดที่แม่ผมพยายามลากแขนผมแล้ว จนผมต้องหันไปสบตาน้องกั๊ก ยิ่งน้องหน้าซีดเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งอยากขัดคำสั่งยายมากเท่านั้น

 

            “ป้องว่าป้องอยู่นี่...”

 

            “พี่ป้องไปช่วยคุณป้าเถอะครับ กั๊กอยู่ได้” ทันใดนั้น น้องก็สูดหายใจลึกๆ บอกเสียงหนักแน่น จนผมต้องมองตาเพื่อความแน่ใจ

 

            “กั๊กอยู่ได้จริงๆ”

 

          ท่าทางจะร้องไห้แล้วเนี่ยนะ

 

ต่อค่ะ

 

            “เห็นมั้ยเจ้าป้อง ไปๆ...เราน่ะ เคยกินกระยาสารทมั้ย” ยายโบกมือไล่ผมอีกแน่ะ ซึ่งพอน้องพยักหน้าให้อีกที ผมก็จำใจเดินตามแม่ไปอีกทาง แต่...ไม่ยอมปล่อยให้น้องคลาดสายตาแน่ๆ

 

            “ไม่เคยครับ”

 

            “งั้นเดี๋ยววันนี้ลองซะนะ แต่เด็กๆ เดี๋ยวนี้คงไม่ชอบหรอก ไปชอบพวกขนมฝรั่งกันหมด” ผมยังได้ยินเสียงยายกับเสียงน้องแว่วมา ทั้งที่แม่ผมส่งไม้พายอันใหญ่ให้ผมเริ่มทำงานสักที

 

            “ผมชอบของหวานครับ จริงๆ กินได้หมด” น้องกั๊กยังหน้าซีดๆ ดูก็รู้ว่าไม่ชินกับคนแก่ จนผมร่ำๆ อยากจะพุ่งเข้าไปหา แต่...

 

            ขวับ

 

            ยายผมมองมาตาเขม็งเลย

 

            “อืม งั้นกินฟักทองแกงบวดมั้ย ยายทำเอาไว้”

 

            “กินได้หรือครับ” น้องกั๊กส่งเสียงตื่นเต้นขึ้นมาหน่อย จนผมพอจะคลายใจลงนิด ลืมไปได้ยังไงว่าถ้าพูดถึงเรื่องของหวาน น้องกั๊กจะตาเป็นประกายทุกครั้ง และครั้งนี้ก็เช่นกัน น้องกำลังทำหน้าอยากกินมากๆ ให้ยายผม...หัวเราะ

 

            “มาๆ อยู่ห่างสายตาเจ้าป้องซะบ้าง จ้องยังกับยายจะจับกินแน่ะ”

 

            นั่นไง รู้อีกว่าผมมอง คราวนี้แกจูงน้องกั๊กหายเข้าบ้านไปเลย แบบที่น้องก็หันมาขอความช่วยเหลือผม แต่...

 

            เพียะ

 

            “อย่านิ่งสิป้อง เดี๋ยวก็ไหม้หรอก! ยายเขาหวังไว้เยอะนะว่าปีนี้ต้องอร่อยกว่าปีอื่นเพราะป้องมาช่วยทำ” แม่ผมตีไหล่ผมเสียงดัง จนแอบสะดุ้ง หันกลับมาสนใจงาน ให้คนอื่นพากันหัวเราะ แถมยังมีเสียงแซวมาจากลูกพี่ลูกน้องวัยกระเตาะอีก

 

            “พี่ป้องเขาใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวน่ะสิคะ แหม หนูเห็นนะที่ไปประกาศลงเน็ตคราวนั้น...ผมไม่อยากเห็นน้ำตาของคนที่ผมรัก” ผมทำหน้าไม่ถูกเลยที่ถูกเด็กมันแซว ไอ้เรื่องที่ผมเคยทำลงเพจไปคราวนั้น เจ้าวัยรุ่นพวกนี้ก็เอามาเผยแพร่ในบ้านจนเขารู้กันหมด

 

            แต่ก็ห้ามไม่ได้ บ้านผมคนเยอะจริงๆ นั่นแหละ

 

            “แซวมากเดี๋ยวเจอมะเหงก”

 

            “อูย พี่ป้องเขินแรง”

 

            ผมนี่ชักอยากจับเด็กมาฟาดตูดจริงๆ แต่ติดที่ลุงผมก็ถามขึ้นมาก่อน

 

            “คนนี้จริงจังมากหรือ” คำถามที่ผมส่ายหน้า จนคนอื่นก็พากันแปลกใจ

 

            “ไม่ใช่คนนี้ครับลุง มีแค่คนเดียวเนี่ยแหละที่จริงจัง จริงใจ และรักมาก” ผมไม่อายอยู่แล้วที่จะพูดตรงๆ ไหนๆ ก็รู้กันทั้งบ้าน และคนตัดสินอย่างยายก็ไม่ว่าอะไรผมสักคำ คนอื่นก็ไม่มีใครกล้าเหมือนกันนั่นแหละ แต่คำตอบของผมทำให้...

 

            “ฮ่าๆๆๆ อย่างที่แม่ป้อนเล่าเลย ลูกชายนี่เป็นเอามากนะ”

 

            “จะสามสิบแล้ว ริอาจรักเด็กต้องพยายามกันหน่อยสินะ”

 

            “กิ๊วๆๆๆ โคแก่กินหญ้าอ่อน”

 

          ไหงกลายเป็นว่าผมถูกรุมได้ล่ะเนี่ย

 

            ผมก็สบายใจขึ้นหรอกนะที่ทุกคนไม่ได้ว่าอะไร แต่ผมก็อดจะเหลียวมองไปทางที่น้องกั๊กหายไปไม่ได้อยู่ดี...น้องจะเป็นยังไงบ้าง

 

            ผมก็รู้หรอกนะว่าเป็นห่วงมากเกินไป...แต่ผมรักของผมนี่นา

 

......................................

 

            “อร่อยมากครับยาย อร่อยมากๆ กั๊กชอบ แบบนี้แหละที่กั๊กอยากกิน”

 

            “มีอีกนะ เอาอีกถ้วยมั้ย”

 

            “เอาครับยาย เอาๆ นี่อะไรครับ หอมมากเลย หอมกว่าที่เคยกินที่อื่นอีก”

 

            ผมว่าผมห่วงน้องมากเกินไป

 

            ผมเป็นแรงงานไม่นาน พอผมหันมาอีกทีก็พบว่าน้องกลับมาอยู่ใต้ถุนบ้านอีกครั้ง แต่ไม่ได้อยู่กับยายแค่คนเดียว อยู่กับป้าผมอีกสองคน ในมือก็มีขนมถ้วย ในปากก็เคี้ยวหงับๆ ดูถูกอกถูกใจขนมไทยที่นานๆ กินทีเหลือเกิน และยายผม...ก็ป้อนไม่หยุดมือเหมือนกัน

 

            “หอมกลิ่นใบเตยน่ะ ตัดกับหน้ากะทิที่เค็มแล้วก็มัน...หวานไปมั้ย”

 

            “ไม่ครับ กั๊กชอบของหวาน”

 

            “ดีๆ งั้นกินอีก ในครัวมีอีกเยอะเลย” ผมว่าจากเศษซากนั่น น้องกินไปเกือบสิบถ้วยแล้วนะ ไหนจะ...

 

            “แล้วเดี๋ยวขากลับเอาฟักทองไปด้วย ชอบใช่มั้ย”

 

            “ชอบครับ!” น้องยิ้มกว้าง ไม่เหลือเค้าเด็กขี้อายเมื่อกี้สักนิด จนยายก็หัวเราะ

 

            “ไม่ได้เจอเด็กๆ ที่ชอบขนมไทยมาตั้งนานแล้ว มีแต่คนบ่นว่าหวานไป มันไป”

 

            ยายผมพยักหน้าอย่างพอใจ ที่ทำเอาลูกพี่ลูกน้องผมก็แอบบ่น

 

            “ขนมยายหวานจะตาย กินเข้าไปได้ยังไง ไม่เห็นอร่อยเหมือนเค้กที่พี่ป้องทำเลย”

 

            “ยายได้ยินนะ!” อย่าดูถูกแกเชียว ทั้งหู ทั้งตานี่ยังดีเยี่ยม

 

            คนที่หันมาดุหลานแท้ๆ ก่อนที่จะหันไปมองหลานไม่แท้ที่กำลังจะขึ้นแท่นหลานรักคนใหม่ ที่กำลังทำหน้าเคลิ้ม ดูมีความสุขกับความหวานแบบดั้งเดิม จนยายผมก็ยิ้มเอ็นดู

 

            “อ้อ แล้วอย่านั่งอยู่เฉยๆ ยายทำน้ำมะตูมเอาไว้ ไปตักมาให้พี่เขากินด้วย” พี่ที่ว่าไม่ใช่ผมนะ...เป็นน้องกั๊ก

 

            หลานรักคนใหม่ที่กำลังคุยกับยายผมอย่างถูกคอ

 

            “จริงๆ กั๊กเป็นพวกติดหวานครับยาย แต่ไม่ค่อยได้กินอะไรแบบนี้ มันหาซื้อยาก กั๊กก็เลยกินแต่พวกเค้ก พวกทาร์ต พอมากินแบบเต็มที่อย่างนี้ ขนมไทยอร่อยมากเลย กั๊กชอบ” แล้วน้องก็ฉีกยิ้มน่ารักๆ ให้ทุกคนอีกที จนผมเห็นนะ แต่ละคนนี่ยิ้มตามน้องกั๊กไปกันหมด

 

            “งั้นวันไหนยายทำขนมก็มาอีกสิ”

 

            “มาได้หรือครับ”

 

            “มาเลยๆ มาช่วยคนแก่กินหน่อย” น้องกั๊กหันมามองผมอย่างดีใจที่ยายเอ่ยปากแบบนี้แล้ว จนพยักหน้าแรงๆ รับคำเสียงร่าเริง

 

            “งั้นกั๊กให้พี่ป้องพามาอีกนะครับ”

 

            “อูย เจ้าป้องน่ะไม่ต้องมาหรอก มองตาขวางขนาดนั้น มาคนเดียวก็ได้”

 

            “อ้าวยาย ไหงงั้นล่ะ!” ผมก็โวยสิ ขนาดว่าผมไม่ค่อยจะโวยวายแล้วนะ แต่อดแย้งไม่ได้จริงๆ ยิ่งมีเสียงแบบนี้ตามมาอีก

 

            “หลานรักตกกระป๋องแล้วเว้ย”

 

            ผมไม่ได้แคร์หรอกว่าผมจะตกกระป๋องหรือไม่ แต่ดูเหมือนน้องกั๊กจะหน้าเสีย หันมามองผมอย่างเกรงใจที่มาแป๊บเดียวขโมยยายไปซะแล้ว แต่...

 

            ผมนี่ก้าวสามฉับก็ถึงตัวน้อง ดึงน้องมานั่งตักแบบไม่อายสายตาใคร กวาดสายตามองทุกคน ก่อนที่จะมาหยุดที่ยาย

           

          “ต่อให้เป็นยาย ป้องก็ไม่ยกน้องให้หรอกนะ น้องกั๊กน่ะของป้อง!

 

            ผมก็ประกาศกร้าว ให้ทุกคนหันไปมองหน้ากัน แล้ว...หัวเราะ

 

            “ขี้หวงก็ให้มีลิมิตหน่อย”

 

            “กับยายก็ไม่เว้นเนี่ยนะ งานหนักนะกั๊กนะ”

 

            “ชื่อปกป้องนะ ไม่ใช่ชื่อขี้หึง หวงไปมั้ยไอ้หลานชาย”

 

            หลากหลายเสียงแซวที่ทำให้ผมหน้าบึ้ง สองมือกอดน้องกั๊กไว้แน่น แบบที่ร่างเล็กก็หันมองซ้ายมองขวา แก้มแดงๆ แล้วก็เงยหน้าขึ้นมามองผม

 

            “พี่ป้องหวงกั๊กหรือ”

 

            “ใช่ พี่หวงน้องกั๊ก น้องกั๊กเป็นของพี่ อยากกินอะไรบอก พี่ก็ทำเป็นทุกอย่าง จะไทยจะเทศ อยากได้อะไร พี่หามาให้ถึงที่เลย” ผมแสดงเจตนารมณ์ชัดเจน จนน้องกั๊กแก้มแดงแปร๊ด เริ่มกลับไปหลุบตามองต่ำอีกครั้ง แล้วก็หัวเราะแหะๆ ยกมือไหว้ยาย

 

            “ยายครับ กั๊กอยากมาหานะครับ แต่ขอพี่ป้องมาด้วยนะ”

 

            “ไปสนอะไรเจ้าป้อง ปกป้องเกินเหตุขนาดนั้น” ยายว่าอย่างขำๆ ดูสนุกกับแกล้งผมเหลือเกิน แต่คำตอบของน้องกั๊กก็ทำให้ผม...ปลื้ม

 

          “ก็กั๊กชอบที่พี่ป้องปกป้องกั๊กนี่ครับ”

 

            ผมไม่เป็นผู้ใหญ่ก็วันนี้แหละ เพราะกำลังยืดใส่ทุกคนอย่างอวดๆ ที่มีแฟนน่ารัก ท่าทางที่ยายก็ถอนหายใจ ส่ายหัว มีโบกมือไปมา

 

            “เออๆ สมกันดี ได้ทำตัวสมชื่อก็ครั้งนี้แหละ” สุดท้ายยายก็ว่าอย่างนั้นที่ทำให้ผมยิ้มกว้าง ไม่ได้ตอบกลับหรอก เพราะผมรู้ดีว่าผมเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่ตกหลุมรักเด็กคนนี้แล้ว และในจังหวะที่ไม่มีใครเห็น น้องกั๊กก็กระซิบเบาๆ ให้ได้ยิน

 

            “แต่กั๊กชอบ ความปกป้อง ของพี่ป้องนะ...รักเลยล่ะ”

 

            ผมงี้อยากจะพากลับไปฟัดหนักๆ กับความน่ารัก แต่สงสัยต้องทนจนกว่าจะถึงเย็น เพราะทุกคนยื้อน้องไว้เหลือเกิน ทั้งที่ผมปลื้มไม่ไหวแล้วกับการที่น้องยอมรับทุกอย่างของนาย ปกป้องคนนี้ แม้จะเกินไปบ้าง แต่น้องก็รับได้...หมดหัวใจ

 

.................................

 

            ครบค่ะ สำหรับเรื่อง Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ หรือ #ผมหวาน ก็จบลงที่ตอนนี้เนอะ ตอนนี้เป็นตอนพิเศษตอนหนึ่งที่เมย์ดึงมาจากในเล่ม ส่วนตอนอื่นๆ ต้องขออนุญาตเก็บไว้เป็นของแถมคนซื้อเล่มเนอะ ยังไงเมย์ขออภัยในความไม่สะดวกด้วยค่ะ

            ถ้าเมย์เล่าจะเชื่อเมย์มั้ยว่าเรื่องนี้เปิดเอาไว้ตั้งแต่วันที่ 6 พ.ค. 2016 คือใช้เวลาในการลงเว็บตั้งปีกว่ากับแค่เนื้อหาสี่สิบตอน จะว่าไป เรื่องนี้ก็อยู่ในช่วงคาบเกี่ยวที่เมย์อู้บ่อยสุดเลยอะเนอะ มันเลยยืดยาวมาปีกว่า

            สำหรับเรื่องผมหวาน เมย์สารภาพตรงๆ เลยค่ะว่าเขียนขึ้นมาเนื่องจากต้องการคลายเครียดจากเรื่องของพี่ตุลย์ เพราะเรื่องนั้นก็เครียด บวกกับเป็นช่วงทำวิทยานิพนธ์ป.โทแบบจริงจัง (ก่อนหน้านั้นอู้อย่างเดียวเลย) เมย์ก็เลยทำการหนีมาเขียนเรื่องนี้ ซึ่งได้แรงบันดาลใจมาจากการมองขนมหนึ่งชิ้น จนก่อเกิดเรื่องราวของพี่ป้องคนขี้หวงกับเจ้ากั๊กเด็กกามขึ้น เมย์อยากจะขอบคุณทุกคนที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่แรกเริ่ม หรือเข้ามาในระหว่างการเดินทาง และทุกคนที่อยู่ด้วยกันจนถึงเวลาส่งพวกเขาเข้าหออย่างสมบูรณ์ เมย์ขอบคุณทุกคนมากๆ เลยค่ะ ขอบคุณสำหรับกำลังใจและแรงผลักดัน เมย์ก็หวังว่าจะได้เขียนเรื่องราวของเด็กกามๆ คนอื่นอีก ยังไงก็ขอฝากเรื่องอื่นไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ

            สุดท้ายนี้ เมย์ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกคอมเม้นต์ ทุกแรงโหวต รักซูจู และรักนักอ่านทุกคนค่ะ ^^

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 528 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,682 ความคิดเห็น

  1. #25663 praiw14102001 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2563 / 22:34
    งื้ออ อ่านรวดเดียวจบอีกแล้ว น่ารักมากกกๆ เขินพี่ป้องง
    🤣🤣🤣
    #25,663
    0
  2. #25497 Midories (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 19:01
    อ่านไปอ่านมาจนจบลงตรงนี้ รู้สึกน้องกั๊กเป็นเด็กที่น่ารักมากๆ ช่างอ้อนแต่ก็อ้อนเฉพาะพี่ปกป้องของแกน่ะค่ะ ถึงน้องจะกามแต่ก็ตามประสาตามวัย ส่วนพี่ปกป้องเองก็รักมั่นคง รักแล้วรักเลย หาที่ไหนได้อีกไม๊นะแบบพี่เค้าเนี่ย

    แอบชอบคู่รองเรื่องนี้ แบบงู้ยยย น่ารัก ความพี่โหดน้องมู่ สุดท้ายก็ดั้ยลงเอยกันเนอะ แอบอยากอ่านโมเม้นที่กั๊กรู้ว่าเจ้าหมาน้อยของตัวเองเสียท่าให้พี่โหดเสียแล้ว คงจะโวยวายน่าดูพิลึก คิกๆ
    #25,497
    0
  3. #25487 airjtz (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:36

    ชอบทุกเรื่องที่พี่เมย์เขียนเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #25,487
    0
  4. #25462 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 20:38
    บ้านนี้น่ารัก งือออ
    #25,462
    0
  5. #25412 reposes (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 08:18

    หลงย้องหนักมากจริงๆ 55555

    #25,412
    0
  6. #25378 Kraisuwit (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 20:16

    ดีต่อใจจริงๆ

    #25,378
    0
  7. #25377 wgammyy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 19:11
    นี่เรากำลังจะตายรึเปล่า โฮฮฮฮฮ ดีมากกก ดีต่อใจมากกกก
    #25,377
    0
  8. #25359 Ahgase_Melody (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 14:07

    ฟินมว๊ากกกกกกก
    #25,359
    0
  9. #25352 Layy26111999 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 23:56
    อยากให้ทำเป็นซีรี่ส์จังเลยยย..น่ารักมากกกกกก!😍😍
    #25,352
    1
    • #25352-1 Pantawan Khaokaew(จากตอนที่ 42)
      28 ตุลาคม 2561 / 02:16
      น่าจะทำยากนะคะ เพราะความหื่นของอิกั๊กคงออกสื่อไม่ไหว55555
      #25352-1
  10. #25343 QueenBlack009 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 19:42

    อยากซื้อไปอ่าน
    #25,343
    0
  11. #25317 +tO Dr3aM,To f Ly+ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 21:36
    อ่านเรื่องนี้แล้วเบาหวานจะขึ้นเอาค่ะ งื้ออออ น่ารักจนตอนสุดท้ายจริงๆ
    #25,317
    0
  12. #25308 Hibiki10 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 21:09
    สนุกมากๆ ขอบคุณสำหรับนิยายน่ารักๆ เรื่องนี้จ้า// คิดภาพตามว่ากั๊กน่ารักขนาดไหน ก็เห็นเจ้าแทยิ้ม น่ารักจริงๆว้อยยยยยยย
    #25,308
    0
  13. #25297 Ice_Iris (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 21:41



    น้องกั๊กน่ารัก น่าหยิก



    อ่านไป ขำไป


    พี่ป้องหวงน้องเว่อร์ๆ


    ขอบคุณที่แบ่งปันขอรับ



    #25,297
    0
  14. #25295 pp16 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 13:29
    วุ้ยน่ารักอ่านไปยิ้มไปชอบบบบบ😍😍
    #25,295
    0
  15. #25287 khawfangg (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 23:10
    ฮือชอบบบบบบบบ
    #25,287
    0
  16. วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 19:00
    จ้าาาา อย่ามาทำให้อิจได้ป่ะ หวานไม่อายขนมเลย
    #25,267
    0
  17. #25238 ซีวอนซีบาท (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 11:15
    ชอบเรื่องนี้มากเลย ฮื่อน่ารักกกกก สนุกจริงๆค่ะ ขอบคุณนะคะ
    #25,238
    0
  18. #25234 -ZMILE- (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 20:37
    น่ารักกกก งื้อออออ
    #25,234
    0
  19. #25231 Nuknikhp (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 00:52

    หลงเรื่องนี้เลย สนุกๆ

    #25,231
    0
  20. #25230 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 14:53
    น้องน่ารัก
    #25,230
    0
  21. #25171 บานาน่า'าาา (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 01:18
    หลงงง กั๊กน่ารักมากเลยงื้อออ
    #25,171
    0
  22. #25138 JongjitSriyan (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 11:58
    น้องน่ารักมากกกกกกกกกกก ไม่หลงก็แย่แล้ว
    #25,138
    0
  23. #25119 silently point (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 04:17
    น้องน่าร้ากกกก
    #25,119
    0
  24. #25106 M.D. MayDay (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:15
    ขอบคุณค่ะ เรื่องนี้นายเอกตลกดี น่ารักดีค่ะ แอบบขอบพาทพี่โหดดดด
    #25,106
    0
  25. #25094 abikung (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 20:46
    เพิ่งเจอเรื่องนี้ เห็นแค่ชื่อเรื่องนุ้งก็ใจกระตุก ยิ่งได้อ่านแล้วก็ไม่ผิดหวัง ยิ้มเหมือนคนบ้าทั้งเรื่อง555555 ขอบคุณจริงๆค่ะ
    #25,094
    1