[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 40 : ตอนที่ 32 เสพติด...รัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71,630
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 508 ครั้ง
    1 ก.ย. 60


ตอนที่ 32 เสพติด...รัก

 

 

 

ปกป้อง

 

            “โอ๊ย!

 

            “พะ...พี่ป้อง พี่ป้องเจ็บหรือ...กั๊ก...กั๊กว่าเราไปโรงบาลกันดีมั้ย”

 

            หลังจากเรื่องวุ่นวายทุกอย่างจบลง ผมก็ยืนยันว่าไม่ต้องไปโรงพยาบาล ซึ่งพ่อแม่ของน้องกั๊กก็บอกว่าจะชดเชยเรื่องร้านให้ แต่ผมบอกปฏิเสธไปแล้ว จนพวกท่านบอกว่าถ้ามีเรื่องอะไรให้ช่วยก็บอก แล้วก็ลากไอ้ไกด์ที่จ้องผมยังกับจะฆ่าให้ตายกลับไป

 

            ผมไม่คิดหรอกนะว่ามันจะยอมรับความสัมพันธ์ของผมกับน้อง แต่อย่างน้อย...ก็คงไม่ทำรุนแรงแบบนี้อีกแล้ว

 

            ทว่า ตอนนี้เรื่องพวกนั้นไม่สำคัญหรอก ที่สำคัญคือเด็กน้อยที่นั่งข้างกันบนเตียง แล้วพยายามทำแผลให้ผมด้วยตาแดงช้ำ จมูกแดงก่ำ พร้อมทั้งสะอื้นเสียงสั่นอยู่ต่างหาก

 

            “ทุกทีไม่ชอบไปโรงพยาบาล ทำไมวันนี้อยากไปล่ะ”

 

            “พี่ป้อง...ฮึก...ไม่ตลกนะ...ไม่ตลกเลยนะ ถ้าพี่ป้อง...ตายล่ะ ถ้าพี่เป็นอะไร...ถ้าพี่ช้ำใน ถ้าข้างในเสียหาย กั๊ก...ฮึก...กั๊กไม่ยอมให้พี่ป้อง...ตาย...นะ...ไม่ยอม...”

 

            หมับ

 

            ก่อนที่น้องจะร้องมากกว่านี้ ผมก็รีบคว้าเอวน้องเข้ามา ดึงเข้ามาในอ้อมกอด แม้จะยังระบมไปทั้งตัว หากแต่ความเจ็บหนักๆ ที่ถูกฟาดก็จางไปเยอะแล้ว มากพอที่จะปลอบเด็กใจเสียคนหนึ่งที่งอแงกลัวผมจะตาย แต่ผม...ไม่ตายง่ายๆ หรอก

 

            “พี่จะตายได้ยังไงหืม พี่บอกแล้วว่าจะดูแลน้องกั๊กตลอดไป พี่ไม่ยอมตายด้วยเรื่องแบบนี้หรอกนะ”

 

            “ตะ...แต่ดูสิ หน้าพี่...ปากพี่...”

 

            น้องกั๊กปล่อยน้ำตาร่วงพรูลงมาไม่ต่างจากตอนวันเกิด แต่ครั้งนี้เป็นน้ำตาแห่งความเป็นห่วง สองมือก็แตะแก้มผมอย่างเบามือที่สุด ลูบไล้รอยช้ำที่แก้ม ไล่ลงมาที่มุมปาก ซึ่งพอผมสะดุ้ง น้องก็หน้าเสีย ชักมือกลับแทบไม่ทัน จนต้อง...

 

            หมับ

 

            ผมดึงมือน้องให้วางลงบนแก้มของผม

 

            “เห็นมั้ยครับ ยังอยู่ครบทุกอย่าง เดี๋ยวไม่กี่วันก็หาย”

 

            “ตะ...แต่...”

 

            “น้องกั๊กเป็นนักเลงได้ยังไงหืม ไม่รู้จักแผลแค่นี้” ผมว่าอย่างแซวๆ ให้อดีตนักเลงส่ายหัวขวับๆ บอกเต็มเสียงที่ทำให้ผมยิ่งเอ็นดู

 

            “คนอื่นจะเป็นแผลแค่ไหนก็ช่างมัน แต่เพราะเป็นพี่ป้อง กั๊กถึงแคร์ที่สุด”

 

            ถ้าผมไม่เจ็บตัวอยู่นะ ผมจะจูบปากแดงๆ หนักๆ เอาให้น้องกั๊กครางแทนพูดจายั่วอารมณ์ผมแบบนี้ แล้วจะจัดหนักจัดเต็มให้สมกับที่เราผ่านเรื่องราวต่างๆ มาด้วยกัน ชนิดที่น้องกั๊กต้องร้องว่าไม่ไหวแล้วๆ ผมก็จะไม่ยอมหยุดจนกว่าน้องจะสลบไปจริงๆ

 

            นั่นเป็นสิ่งที่ผมคิด แต่สิ่งที่ผมทำ

 

            “งั้นแค่อยู่ข้างๆ พี่ พี่ก็หายแล้วครับ”

 

            น้องกั๊กแค่นั่งอยู่ข้างผม เป็นห่วงผม ร้องไห้เพื่อผม ผมก็รู้สึกว่านี่คือความสุขที่ผมเฝ้าหามาตลอด ขณะที่น้องก็พยักหน้าแรงๆ ตอบรับเสียงหนักแน่น

 

            “กั๊กจะอยู่ข้างๆ จนกว่าพี่ป้องจะหาย”

 

            “แค่หายเจ็บหรือ”

 

            “ฮื่อ ตลอดไปเลยพี่ป้อง กั๊กจะอยู่กับพี่ป้องตลอดไปเลย” ผมยิ้มทั้งที่เจ็บปากแทบตาย ก็น้องกั๊กน่ารักขนาดนี้ จนได้แต่ดึงคอเข้ามา กดจูบที่แก้มนุ่มๆ ที่เปื้อนไปด้วยหยดน้ำใส

 

            “พี่ไม่ยอมให้คืนคำแล้วนะ”

 

            “ก็ไม่คิดจะคืนอยู่แล้ว” ผมหัวเราะ ยามที่ทิ้งตัวลงไปนอนบนเตียง โดยมีเด็กน้อยที่พยายามใช้สำลีเช็ดแผลให้ แต่แม้จะสบายใจแล้ว ผมก็อดไม่ได้ที่จะดุ

 

            “ว่าแต่ พี่ยังไม่ดุเลยนะที่น้องกั๊กตามลงไป ไหนสัญญาแล้วว่าจะรออยู่ข้างบน”

 

            น้องกะพริบตาปริบ ก้มหน้าลง แล้วบอกเสียงเบา

 

            “ขอโทษครับ”

 

            ให้ตาย ยังไงผมก็โกรธน้องกั๊กไม่ลงจริงๆ

 

            “ตอนแรกกั๊กจะไม่ลงไป แต่กั๊กทนนั่งนิ่งๆ ไม่ได้ ยิ่งเสียงข้างล่างดังเท่าไหร่ กั๊กก็แทบจะขาดใจเท่านั้น ตอนแรกกั๊กก็จะโทรไปหาเบอร์ที่พี่ป้องให้ แต่กั๊กกลับโทรหาแม่ โทรขอให้แม่ช่วย ตอนนั้นกั๊กคิดอะไรไม่ออก พอพ่อกับแม่บอกว่าจะรีบมา พี่ไกด์ก็บอกว่าจะทำร้ายพี่ป้อง ตอนนั้นกั๊กก็ทนไม่ได้แล้ว รู้ตัวอีกทีก็ลงไปที่ครัวข้างล่าง”

            ผมไม่โกรธน้องหรอกนะ แต่ผมเป็นห่วงมากกว่า ดีแค่ไหนแล้วที่น้องไม่โดนลูกหลงไปด้วย

 

            ผมเกือบจะพูดอะไรออกมา ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

          “กั๊กเอง...ก็อยากปกป้องพี่ป้องเหมือนกันนะ”

 

            “...”

 

            ผมนิ่งไปเลย เพราะหัวใจ...กำลังพองฟูด้วยความสุขที่แทบจะล้นทะลักออกมา

 

            ผมฝันมาทั้งชีวิตว่าอยากจะปกป้องใครสักคนให้สมกับชื่อที่ครอบครัวตั้งให้ แต่ผมไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่ผมถูกปกป้องบ้าง ซึ่งมันเป็นความรู้สึกดีเยี่ยมอย่างไม่น่าเชื่อ โดยเฉพาะจากเด็กน้อยที่เคยร่ำร้องขอให้ผมช่วย...ตอนนี้น้องโตพอที่จะพูดจาแบบนี้กับผมแล้ว

 

            “น้องกั๊ก...กอดพี่หน่อยสิ” ผมไม่มีแรงลุกขึ้นไปนั่งแล้ว ได้แต่บอกน้องที่ขยับเข้ามาอย่างงงๆ แต่ก็กอดผมด้วยมือทั้งสองข้าง

 

            “แบบนี้หรือพี่ป้อง” ผมยิ้ม

 

            “จูบพี่หน่อยสิ”

 

            “แต่พี่ป้องเจ็บ...”

 

            “นะครับ” ผมร้องขอ ซึ่งน้องก็ลังเล ก่อนที่จะชะโงกหน้ามากดจูบที่ปากช้ำๆ ของผม

 

            ผมอาจจะเป็นพวกชอบความเจ็บปวดก็ได้ที่รู้สึกว่าจูบนี้หวานกว่าครั้งไหนๆ

 

            “บอกรักพี่หน่อยสิ” ผมยังขอต่อไป เพราะถือว่าตัวเองเป็นคนเจ็บ ซึ่งน้องกั๊กก็นิ่งไปนิด ก่อนที่จะยิ้มกว้าง

 

            “รักนะครับพี่ร้านเค้ก รักนะครับพี่หัตถ์เทวะ รักนะครับเทวดาสุดหล่อ และ...รักนะครับพี่ป้องสุดที่รักของกั๊กคนเดียว” คำบอกรักยาวเหยียดที่ทำให้ผมยิ้มกว้าง...กว้างขึ้นเรื่อยๆ กระชับร่างน้อยเอาไว้แน่นอย่างสุขหัวใจ

 

            “พี่ป้องบอกบ้างสิ” น้องเขย่าแขนผมเบาๆ จนผมนิ่งไปหน่อย

 

            “อืม บอกยังไงดี”

 

            “ธรรมดาก็ได้” น้องยังยืนยัน แต่ผมก็ยังเงียบ จนหน้าขาวๆ เริ่มจะแบะแล้ว ดวงตาเริ่มกลับมาวาวแล้ว จนผมก็แกล้งน้องต่อไม่ไหว ได้แต่กุมมือน้องเอาไว้

 

            “มันไม่ใช่แค่รักหรอกครับ” ดวงตากลมโตมองผมอย่างหวังเอาคำตอบ จนผมจูบมือข้างนั้นหนักๆ

 

            “มันยิ่งกว่านั้น เพราะน้องกั๊กเป็นสิ่งเสพติด”

 

            “กั๊กไม่ใช่ยาบ้านะ!” น้องโวยเบาๆ ทุบอกผมจนเกือบจะหลุดเสียงร้องออกมา แต่ผมก็ว่าต่อ...

 

            “ไม่หรอกครับ ยาบ้ายังเลิกได้ แต่น้องกั๊กน่ะยิ่งเสพยิ่งติด ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งโหยหา ยิ่งได้มายิ่งอยากรักษาเอาไว้ และถ้าไม่มีน้องกั๊ก พี่ก็คงไม่ได้เป็นแค่คนขาดยา แต่พี่...” 


            ผมมองเข้าไปในดวงตา แล้วกระซิบเสียงแผ่วหวาน

 

          “...จะขาดใจ”

 

ต่อค่ะ

 

            ฉ่า

 

            ผมเพิ่งเคยเห็นน้องหน้าแดงจัดขนาดนี้ ยอมรับล่ะว่าอับอายไม่น้อยที่พูดอะไรเลี่ยนๆ แบบนั้น แต่การได้เห็นผิวแก้มแดง กับคนที่รีบยกมือปิดหน้าก็คุ้มแสนคุ้ม จนบอกตัวเองเลยว่าต้องไม่ทำให้น้องเบื่อผม ต้องทำให้น้องเองก็เสพติดผมไม่ต่างจากที่ผมติดน้องขนาดนี้

 

            “กล้าพูดได้ยังไงวะ กล้าพูดได้ยังไง!!!” น้องโวยวายหงุงหงิงอยู่กับอก

 

            “นั่นสิ พี่กล้าพูดได้ยังไงนะ แต่พี่พูดความจริงนะครับ ต่อจากนี้พี่ก็ต้องพยายามมากๆ น้องกั๊กจะได้เสพติดพี่เหมือนกัน เดี๋ยวจะไม่แฟร์” ผมว่าติดตลก แต่น้องก็สูดหายใจลึกๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมามองด้วยแววตามุ่งมั่น

 

            “พี่ไม่ต้องพยายามแล้ว!

 

            “หืม” ผมแอบใจเสียว่าน้องไม่พอใจอะไรหรือเปล่า แต่...

 

            “กั๊กยอมขนาดหนีออกจากบ้านมาเชียวนะ คิดว่าพี่พาไปไหนก็จะไปด้วย แบบนี้กั๊กเองก็พอกันนั่นแหละ กั๊กน่ะทั้งรักทั้งติดพี่ป้องเลย นี่ไม่ได้พูดถึงเรื่องเซ็กส์อย่างเดียวนะ ถ้าแค่เรื่องนั้น กั๊กไม่มาร้องไห้โวยวายหรอก ตอนนี้กั๊กเอง...กั๊ก...” น้องเงียบเสียงลงเรื่อยๆ ก่อนที่จะยกมือปิดหน้าอีกครั้ง โผล่มาแค่ลูกตาสองข้าง ตอนที่กระซิบเสียงเบาหวิว

 

          “กั๊กก็...เสพติด...รักของพี่ป้อง เหมือนกัน”

 

            ให้ตายเถอะ ผมกำลังคิดว่าตัวเองจะเป็นบ้า รู้สึกเหมือนจะระเบิดออกมาด้วยความสุขอยู่แล้ว แต่ทำได้แค่กอดร่างน้อยแน่นๆ

 

            “งั้นเรา...มาติดด้วยกันนะ”

 

            คำถามที่น้องก็ตอบอย่างแสนน่ารัก

 

            “อื้อ”

 

            ผมว่าตอนนี้ผมเป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลกแล้วจริงๆ

 


............................................

 

            “กูไม่ได้ยอมรับมึงหรอกนะ”

 

            “ถ้าพี่ไกด์ทำไรอีก กั๊กจะฟ้องพ่อ!

 

            “ไอ้น้องเวร! กูอุตส่าห์ห่วงมึง”

 

            “เอาความห่วงไปหาทางง้อเมียเถอะ มานี่หลายวัน เมียไม่ให้เข้าบ้านแล้ว!

 

            ผมกำลังมองสงคราม อืม จริงๆ มันควรจะเป็นสงครามของผมกับไอ้ไกด์หรอกนะ เพราะทันทีที่ก้าวลงมาจากรถ ไอ้ไกด์ก็ก้าวเข้ามาขวางทาง ว่าเสียงหาเรื่อง แต่ติดตรงร่างเล็กๆ ที่ขยับมาบังหน้าผม ยกมือสองข้างกางออก แยกเขี้ยวใส่พี่ชาย จนมวยเปลี่ยนคู่

 

            “ระดับนี้แล้วไม่ให้เข้าได้ไง”

 

            “กั๊กโทรไปฟ้องเมียพี่มาเมื่อเช้าว่าพี่ทำอะไรบ้าง”

 

            “ไอ้กั๊ก!!!” ผมเพิ่งเคยเห็นไอ้ไกด์หน้าเสียขนาดนี้เป็นครั้งแรก มันเบิกตากว้าง มือไม้สั่น ทำท่าเหมือนอยากจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเมีย แต่ติดที่ผมมองอยู่ จนกัดฟัน รักษาศักดิ์ศรี ไม่ล้วงมันขึ้นมา ขณะที่น้องกั๊กก็เงยหน้าขึ้นว่าอย่างเป็นต่อ

 

            “กั๊กเล่าหมดแหละ เรื่องที่พี่ไกด์คิดจะวางยาเมื่อเจ็ดปีก่อนด้วย เมียพี่ควันออกหูแล้ว โกรธด้วยที่ทำให้กั๊กโดนยาแทน รับรองกลับบ้านไป กระเป๋าเสื้อผ้าพี่ออกมากองหน้าบ้านแน่!” น้องกั๊กไม่ได้ขู่ เมื่อเช้าน้องโทรไปงอแงใส่ใครสักคนจริงๆ แล้วฟ้องไม่พอนะ ใส่สีจนผมยังหวาดแทนไอ้ไกด์เลย

 

          กรรมตามสนองมึงแล้วไง เคยใส่ร้ายว่ากูจะปล้ำน้อง งานนี้ได้ตายสมใจแน่

 

            ผมส่ายหัวช้าๆ ไม่คิดโกรธมันหรอก แม้จะเคือง แต่ไม่ได้ขนาดจะตัดกันขาด เพราะจริงๆ สิ่งที่มันทำ...ก็เพราะห่วงน้องกั๊กทั้งนั้น

 

            มันเองก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น ถ้ามันไม่สะเพร่าหยิบเค้กผิดก้อน เรื่องราวก็คงไม่เป็นแบบนี้ และผมที่แวะไปดูน้องกั๊กก็คงจีบน้องแบบคนทั่วไป ไม่ใช่ไปชักไปรูดให้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน

 

            ไอ้ไกด์เองก็จมกับความรู้สึกผิดที่คิดว่าทำลายชีวิตน้องมาพอแล้ว

 

            “พอเถอะน้องกั๊ก”

 

            “แต่มันทำร้ายพี่ป้องนะ ให้เมียตบซ้ำยังไม่สะใจกั๊กเลย!” น้องดูยังไม่สาแก่ใจจริงๆ จนผมเองก็ช่วยพูด

 

            “แต่ยังไงไอ้ไกด์ก็ห่วงเรานะ ที่มันทำก็เพราะมันห่วงว่าอนาคตน้องกั๊กจะเป็นยังไง ไอ้ไกด์มันก็เป็นพี่ชายที่ดีไม่ใช่หรือ” น้องเงียบไปแล้ว ตวัดสายตาไปมองพี่ชายที่กำลังจ้องผมเขม็ง คงคิดว่าผมจะมาไม้ไหนแน่ๆ

 

            “ถ้าไม่นับรวมเรื่องที่สอนแต่เรื่องแย่ๆ ก็ดีอยู่หรอก”

 

            “นี่มึงด่ากูหรือไอ้กั๊ก”

 

            “เออ ด่า นึกว่าชมอยู่หรือไงวะ!

 

            ผมรีบรวบน้องมากอดทันที เพราะเห็นทีจะแค้นจัดขนาดที่จะกระโดดถีบพี่ชายได้อยู่แล้ว จนน้องแง่งๆ ไอ้ไกด์ แต่ก็ยอมขยับเข้ามาในอ้อมกอดผมดีๆ จนพี่ชายน้องหันมาสบตาผม ว่าเสียงเข้ม

 

            “กูยังไม่ยอมรับมึงหรอกนะ!

 

            “กูก็จะพยายามทำทุกทางให้มึงยอมรับกูให้ได้”

 

            “ไม่มีวัน!” มันว่าเสียงเข้ม แบบที่คนในอ้อมกอดผมจะพุ่งออกไปแล้ว จนต้องล็อกตัวเอาไว้แน่น

 

            “มึงเองก็เหมือนกัน ตอนนี้มึงยังน่ารัก พอโตเต็มที่จะรอดูว่าไอ้ป้องจะทิ้งมึงมั้ย!” ผมโกรธนะ แต่เข้าใจว่ามันห่วงน้องว่าผมอาจจะแค่หลง แล้วน้องจะเสียใจในอนาคตข้างหน้า

 

            “ไอ้พี่เวร!!!

 

            “น้องกั๊ก ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ”

 

            “แต่พี่ป้อง!” น้องเงยหน้าขึ้นมองผมอย่างเดือดดาล ให้ผมส่งยิ้มให้ ลูบแก้มเบาๆ

 

            “เวลาจะพิสูจน์เรื่องของเราเอง พี่ไม่สนว่าใครจะพูดยังไง พี่สนแค่ว่าน้องกั๊กเชื่อใจพี่ใช่มั้ย” น้องเงียบไป หันไปมองไอ้ไกด์นิด ก่อนที่จะกอดแขนผมแน่น

 

            “พี่ไกด์รอดูนะ กั๊กจะรักกับพี่ป้องมากกว่าพี่กับเมียซะอีก!

 

            “ฮึ กูไม่เชื่อหรอก”

 

            “โห ตอนนี้กั๊กก็เอากับพี่ป้องมากกว่าพี่ไกด์กับเมียนั่นแหละ เดือนนี้เขาให้สักครั้งหรือยังล่ะ!

 

            “ไอ้...” ผมอยากจะกุมขมับ เพราะตอนนี้ไอ้ไกด์ก็ด่าทุกอย่างที่มันคิดออก ก่อนที่จะสูดหายใจเฮือก

 

            “กูไม่ยุ่งกับพวกบ้าอย่างมึงแล้ว อย่ามีวันที่ร้องไห้ขี้มูกโป่งมาฟ้องกูนะ กูจะหัวเราะเยาะให้โว้ย กูกลับบ้านแล้วดีกว่า บ้านนี้แม่งบ้ากันไปหมด!” มันว่าเป็นคำสุดท้าย แล้วก็ก้าวไปอีกทาง ทั้งที่มือกำโทรศัพท์แน่น ท่าทางเรื่องที่น้องกั๊กพูดจะรบกวนใจมันน่าดู

 

            “ฮึ โทรไปเขาก็ไม่รับหรอก!

 

            น้องกั๊กมีตะโกนตามหลัง ก่อนที่จะหันมาหาผม

 

            “พี่ป้องดูดิพี่ป้อง ไอ้พี่ไกด์มันเลว!” ผมอดยิ้มกับท่าทางฟ้องของน้องไม่ได้ เด็กอะไรโกรธนะ แต่กระตุกแขนผมใหญ่เลย จนต้องคีบปลายจมูกอย่างเอ็นดู

 

            “ช่างเขาเถอะเนอะ เราจะพิสูจน์ให้เขาเห็นเอง” น้องเงียบไป ก่อนที่จะเขย่าแขนผมอีก

 

            “กั๊ก...จะไม่ต้องร้องไห้ขี้มูกโป่งใช่มั้ย” ผมหุบยิ้มทันที นี่แปลว่าคำไอ้ไกด์มันได้ผลสินะ จนเผลอบีบจมูกแรงขึ้น

 

            “เจ็บนะ”

 

            ผมมองหน้าน้องนิ่ง ก่อนที่จะปิ๊งไอเดีย

 

            “น้องกั๊กได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่”

 

            “พี่ป้องนี่จะทิ้งกันหรือวะ!” ผมล่ะขำที่เห็นคนโวยวาย แถมทำท่าง้างหมัดจะต่อยผมอีกแน่ะ และเพราะผมยังระบมอยู่ ไม่อยากเจ็บตัวมากกว่านี้ ผมก็เลยโน้มหน้าไปข้างหู เพื่อกระซิบ

 

          “ร้องแน่...เพราะพี่จะ เอา จนกว่าน้องกั๊กร้องว่าไม่ไหวเลยล่ะ”

 

            กึก

 

            คราวนี้น้องลดมือลง เม้มปาก แต่ผมเห็นนะว่ากลั้นยิ้ม

 

            “แบบนั้น...ร้องให้ฟังก็ได้” ผมล่ะหัวเราะลั่นเลยกับความกามที่น้องยอมรับกันตรงๆ เอ็นดูเหลือแสนกับคนที่ชอบเรื่องบนเตียง แล้วพอดีเลย จินตนาการมากมายของผมก็ดูเหมือนจะมีแค่น้องกั๊กคนเดียวที่จะรับมือไหว หากแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคุยเรื่องนั้น

 

            “พอเรื่องลับๆ ของเราดีกว่าเนอะ ป่ะ พี่อยากไปขอน้องกั๊กจากพ่อกับแม่จะแย่แล้ว” ผมคว้ามือน้องมาจูง ตอนที่น้องก็กระซิบ

 

            “งั้นถ้าจบเรื่อพ่อกับแม่แล้ว...ไปทำเรื่องลับๆ กันนะ”

 

            ผมแค่ยิ้ม ขณะที่กระชับมือน้องกั๊กแทนคำตอบ เพราะว่า...

 

            เรื่องลับๆ ของเราก็ต้องทำกันในที่ลับๆ น่ะสิ

 

............................................

 

ต่อค่ะ

 

สามปีต่อมา

 

            “พี่ป้อง ลูกค้ามาติดต่อเรื่องเค้กแต่งงาน พี่ป้องจะคุยเองมั้ย หรือให้กั๊กคุย”

 

            “อ้อ พี่เสร็จจากตรงนี้แล้ว เดี๋ยวพี่ไปคุยเองดีกว่า”

 

            “รับทราบครับผม...เฮ้ยๆ นั่นผิดแล้ว ปาดครีมลงไปอีก เค้กช็อกโกแลตร้านเราอร่อยที่สุดนะ!

 

            ผมเพิ่งจะเสร็จมือจากเค้กสองชั้นก้อนโต ตอนที่ใครบางคนโผล่เข้ามาหลังร้านในชุดนักศึกษาที่สวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลแปะโลโก้ร้าน คนที่ยิ้มรับทันทีที่ผมตอบคำถาม แต่ก่อนที่จะกลับไปหน้าร้านอีกครั้ง ร่างเล็กก็ชะงัก แล้วก้าวตรงไปยังมุมหนึ่งของครัวที่ลูกมือของผมกำลังปาดครีมช็อกโกแลต จากนั้นก็ว่าเสียงดุ

 

            ท่าทางที่คนทำเองก็รีบแก้ เพราะรู้ว่าร้านนี้...ใครใหญ่ที่สุด

 

            “โอ๊ะโอ วันนี้เจ๊ใหญ่มาคุมงานเองซะด้วย”

 

            ขณะที่ผมล้างมือ แพมที่เป็นผู้จัดการร้านก็ขยับมากระซิบกระซาบอย่างแซวๆ จนผมหัวเราะ

 

            “เรื่องเค้กช็อกโกแลตน่ะ น้องกั๊กไม่ยอมปล่อยให้ผิดพลาดหรอก” ผมก็ตอบคำถามขำๆ ยามหันกลับไปมองเด็กน้อยที่ตอนนี้โตเต็มที่แล้ว

 

            น้องกั๊กยังคงตัวเล็กไม่ต่างจากเดิม ยังคงมีแก้มขาวๆ ปากแดงๆ ตาโตๆ จมูกเล็กๆ ที่ยิ่งอยู่ในชุดนักศึกษาก็ยิ่งน่าเอ็นดู ทว่าดวงตาที่เคยปล่อยแค่น้ำใสๆ ออกมาจนดูน่าสงสารกลับโตเป็นผู้ใหญ่ราวกับคนละคน ตอนนี้น้องกั๊กมีความมั่นใจ กล้าตัดสินใจ และเข้มแข็งอย่างที่ผมภูมิใจที่สุด

 

            ทุกวันนี้ หลังเลิกเรียนหรือมีเวลาน้องจะมาช่วยผมที่ร้าน

 

            อ้อ ตอนนี้ร้านผมไม่ใช่แค่ร้านเล็กๆ ตึกแถวสองห้องแล้วนะ ร้านนั้นก็ยังอยู่ แต่เป็นสาขาย่อย เพราะผมสร้างร้านใหม่ที่ใหญ่กว่าในศูนย์การค้าชื่อดัง โดยอาศัยรางวัลที่เคยตะบี้ตะบันประกวดตอนตัดใจจากน้องมาการันตี ใช้เงินทุนไปแทบหมดตัว บวกกับเงินก้อนโตที่ยายให้เป็นเงินขวัญถุงเพราะ...หลงน้องกั๊กมาก

 

          เอาไว้เลี้ยงดูเมีย

 

            ยายผมบอกแบบนั้น ร้านของผมจึงค่อนข้างครบวงจร เป็นร้านใหญ่ที่กำลังถูกพูดถึงตามสื่อต่างๆ ลูกมือก็เลยเยอะ ออเดอร์ก็มาก ทั้งยังรับทำเค้กแทบทุกรูปแบบ งานก็เลยยุ่งชนิดที่น้องกั๊กที่มาครั้งคราวก็ยังหัวหมุนแทบทุกวัน

 

            ทว่า แม้ร้านจะใหญ่ขึ้น ลูกมือจะมากขึ้น แต่สิ่งหนึ่งที่ผมกับน้องกั๊กไม่ยอมให้เปลี่ยน...คุณภาพ

 

            แน่นอนว่าโดยเฉพาะเค้กช็อกโกแลตที่โด่งดังไปทั่ว

 

            เค้กชนิดพิเศษที่เป็นความลับระหว่างเรา

 

            “พี่ป้องๆๆๆ ไอ้เป้มาอีกแล้วอะพี่”

 

            กึก

 

            ทันใดนั้นเอง ผมก็ชะงัก หันกลับไปมองคนที่เดินมาเกี่ยวแขนผมเอาไว้ รู้ตัวเลยว่าตาต้องวาววับแน่ๆ จนน้องกั๊กรีบส่งยิ้มให้ ลูบแขนผมทำนองว่าใจเย็นๆ แล้วก็ดึงผมเพื่อโผล่หน้าออกไปดูลูกค้าโต๊ะมุมร้านที่บอกตรงๆ ว่าผมไม่ชอบมาแต่ไหนแต่ไร

 

            ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วที่น้องกั๊กเล่าว่าเพื่อนคนนี้ด่าอะไรไว้ และช่วงปีที่ผ่านมา คนที่เหมือนหายไปจากชีวิตก็กลับมาติดต่อน้องกั๊กอีกครั้ง จนตงิดๆ ว่ามันต้องคิดอะไรกับน้องกั๊กของผมแน่ๆ

 

            อาทิตย์นี้มันก็มาที่ร้านเป็นครั้งที่สามแล้ว!

 

            “มันไม่ใช่อย่างที่พี่ป้องคิด พี่ดูดิ นั่นไงๆๆ” ผมหรี่ตามองออกไปทางที่น้องกั๊กชี้

 

            “นั่นต้นไม่ใช่หรือ”

 

            ผมจำเพื่อนสนิทของน้องกั๊กได้ดี แม้ตอนนี้จะเรียนคนละมหาวิทยาลัย แต่ก็ยังติดต่อกันอยู่ และตอนนี้น้องต้นคนนั้นก็กำลังนั่งอยู่กับเด็กที่ผมไม่ชอบขี้หน้า และที่ทำให้ผมอึ้งสุดๆ คือตอนที่เพื่อนน้องกั๊กยื่นช้อนขนมส่งตรงไปถึง...ปาก

 

            “พี่ป้องดูเด้!!!

 

            น้องกั๊กเขย่าแขนผมแรงขึ้น ร้องอย่างตื่นเต้นสุดขีด เมื่อไอ้เด็กนั่น...ยอมรับเค้กเข้าปาก ก่อนที่จะหันไปทางอื่น

 

            เอาเป็นว่าผมคงระแวงมากไปเองแล้วล่ะ เห็นทีคงไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว

 

            “พวกมันมีความลับกับกั๊กอะพี่ป้อง!!” ผิดกับคนข้างตัวที่ยังอยากรู้ไม่เลิก จนผมต้องหัวเราะ ดึงน้องกั๊กเข้ามาข้างใน ให้ความเป็นส่วนตัวกับคู่นั้น

 

            “เรื่องความลับน่ะ เรามีเยอะกว่าพวกเขาเยอะนะ”

 

            อย่าหาว่าผมเด็ก แต่เรื่องอะไรที่เกี่ยวกับน้องกั๊ก ผมไม่ยอมแพ้ใครทั้งนั้นแหละ จนน้องก็ตาโต แล้วก็เบือนหน้าหนีไปทางอื่น คงเพราะจำได้นั่นแหละว่าเมื่อคืนเราเล่นพิเรนทร์อะไรกัน

 

            “พี่ป้องตั้งชื่อร้านเพราะรู้อนาคตใช่มั้ยเนี่ย” น้องงึมงำ

 

            ผมน่ะหัวเราะ เพราะตอนที่ตั้งชื่อร้าน ผมแค่คิดว่าร้านนี้เป็นดั่งความลับของผมที่เก็บงำความรักที่มีต่อเด็กคนหนึ่งไว้ ไม่ได้คิดหรอกว่าจะเจอเด็กน้อยแอบซ่อนความลับอะไรเอาไว้เหมือนกัน แถมดูเหมือนเรื่องของเราก็จะมีอะไรลับๆ ซนๆ เก็บเอาไว้มากขึ้นเรื่อยๆ

 

            “พี่ตั้งถูกแล้ว เพราะว่าของหวานน่ะ..” ผมเอามือไปแตะที่ริมฝีปากน้อง

 

            “มีรสชาติเร้นลับซ่อนอยู่เสมอนั่นแหละ”

 

            สำหรับพวกเรา มันคือความรักที่เริ่มต้นจากขนมเค้กก้อนเดียว

 

            ตอนนี้น้องแก้มแดง คงเข้าใจสิ่งที่ผมสื่อออกไป ก่อนที่จะจับมือผมแน่น เขย่าเบาๆ แล้วว่าเสียงอ้อน

 

            “แต่พี่ป้องรู้มั้ยว่ามีอะไรที่เป็นที่สุดของของหวานด้วยนะ” ผมเลิกคิ้ว รอฟังอย่างตั้งใจ จนน้องก็เขย่งมาข้างหู กระซิบเบาๆ ก่อนที่จะผละออกมายิ้มหวานทั้งปาก ทั้งตา มีการผลักไหล่ผมอีกแน่ะ

 

            “ไปทำงานเลยพี่ป้อง เดี๋ยวลูกค้ารอนาน”

 

            ให้ตาย ผมไม่อยากทำงานเลยจริงๆ สิน่า ยิ่งหลังจากที่น้องบอกว่า...

 

          สิ่งที่หวานกว่าขนมก็...ผมเนี่ยแหละ

 

            “ไม่รอดแน่ คืนนี้ไม่รอดแน่!

 

            ผมฮึมฮัมในคอ ได้ยินเสียงเด็กยั่วหัวเราะตามหลัง ทั้งยังบอกอีกว่า...

 

            “คืนนี้อย่าลืมมากินนะครับ กั๊กจะเปิดกล่องรอ”

 

            สิ่งเดียวที่ผมคิดได้ตอนนั้นไม่ใช่เรื่องเค้กแต่งงานที่ลูกค้าต้องการ แต่เป็น...วิธีกินเค้กให้อร่อยที่สุดต่างหาก อย่างที่รับรองเลยว่าถ้า สิ่งที่หวานกว่าขนม ไม่ร้องว่าพอ ก็อย่าหวังเลยว่าจะได้ออกจากเตียง!

 

          ส่วนตอนนี้...ยินดีต้อนรับสู่ร้านขนมที่ซ่อนความรักของพวกเรานะครับ

 

..........The End..........

 

            ครบค่ะ สำหรับ Sugar Addict ก็ลงเนื้อหาหลักครบถ้วนแล้วเนอะ แต่เดี๋ยวเมย์จะเอาตอนพิเศษสักตอนมาลงให้ น่าจะเป็นตอนที่พี่ป้องพากั๊กไปบ้านยาย แบบว่า ตอนนั้นมันมีอะไรที่อยากจะพูดถึงน่ะค่ะ แฮ่

            สำหรับเรื่องนี้ก็มาถึงส่วนสุดท้ายของเนื้อหาแล้ว เมย์ยังยืนยันว่าเรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อสนองนี้ดล้วนๆ เกิดจากการที่จิ้มเค้กหนึ่งก้อนแล้วก็คิดในใจว่าอืม อยากเขียนเกี่ยวกับเค้กสักเรื่องเนอะ แล้วก็ได้ “หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ” มา ตอนที่ตั้งชื่อเรื่อง มีคนแซวว่านี่นายเอกโคตรมั่นเลย เมย์ก็เลยเอาความโคตรมั่นมาใส่ให้น้อง โดยเฉพาะเรื่องกามๆ ขนาดที่ช่วยตัวเองในบ้านคนแปลกหน้ายังทำได้เลยนี่เนอะ ส่วนพี่ป้อง ชอบมากเลยค่ะที่ทุกคนเรียกว่าเขาว่าปีศาจในคราบเทวดา ดูมีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครดี แล้วก็เป็นเรื่องแรกด้วยที่คิดเอาคู่หมาเป็นคู่รอง พอมีคนชอบแล้วเมย์ล่ะดีใจ๊ดีใจ >< ยังไง เมย์ขอขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาจนถึงตอนนี้นะคะ เพราะมันหมายความว่าไม่ใช่แค่เมย์ที่กาม นักอ่านทุกคนต้องศีลเสมอเมย์ ถูกม้า XD

            แล้วมาเจอกันตอนหน้ากับตอนพิเศษค่ะ อ้อ ตอนพิเศษเป้ต้นหนึ่งตอนอยู่ในเล่มนะคะ คงไม่เอามาลงเนอะ

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 508 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,682 ความคิดเห็น

  1. #25676 หมีจั๊วะ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2563 / 00:57
    อ่านเรื่องนี้ตั้งแต่ม.ต้น ประทับใจทุกครั้งที่อ่านประทับใจทุกความรู้สึกของแต่ละตัวละคร อีกกี่ปีก็จะกลับมาอ่านค่ะ
    #25,676
    0
  2. #25662 Kim taev (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 15:06
    แง ดีมากอ่าาา ละมุนใจมากค่าแอแง
    #25,662
    0
  3. #25661 CB_ChanBaek:) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 14:34
    ชอบเรื่องนี้มากๆฟินสุดๆ-..-
    #25,661
    0
  4. #25625 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 23:22

    มีเวลาหลังสามทุ่ม อ่านได้แป๊บๆก็เผลอหลับ ในที่สุดก็จบ ขอบคุณนะคะที่แต่งเรื่องราวสนุกๆให้อ่าน น้องกั๊กกับพี่ป้องจะเป็นหนึ่งในความทรงจำที่ดีของเราค่ะ ทั้งคู่เหมือนเป็นคนจริงๆที่โลดแล่นอยู่ในชีวิตจริง ชอบนิยายคุณเมย์ทุกเรื่องเลย
    #25,625
    0
  5. #25583 โนนามิ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 16:35

    สนุกมากค่า ขอบคุณสำหรับนิยายนะคะ

    #25,583
    0
  6. #25535 Peony.n (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 17:46

    ฟินนนน
    #25,535
    0
  7. #25533 Nonny243 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 15:26

    ตามสติ๊กเกอร์​เลยอ่ะค่ะ อร๊ายยย
    #25,533
    0
  8. #25492 JBbammy (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 มีนาคม 2562 / 20:20
    มาตามอ่านย้อนหลัง3ปีเลยมั้งคะ55555 ขอบอกว่าชอบมากๆนะคะ อยากได้แนวนี้อีก คู่นี้อีกก็จะดีมากๆเลยค่า ปีนี้62แล้ว คิดว่ามีคนมาอ่านเหมือนกันนะ><
    #25,492
    1
  9. #25461 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 12:06

    คู่นี้คืออยู่ด้วยกันได้อะ ฟินขั้นสุด
    #25,461
    0
  10. #25375 Snow vine (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 04:04
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.png >_______________<
    #25,375
    0
  11. #25373 Unchayanee (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 20:13
    ดีมากกกกกกกกเวอร์👏👏👏👏👏
    #25,373
    0
  12. #25372 `BaByMind_ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 19:44

    อ่านยาวมาเม้นตอนจบนี้ละค่ะ..ขอขอบพระคุณนิยายดีๆที่มีให้กันนะคะ;--; ไม่สนุกจริงไม่เม้นนะคะเรื่องที่สามเลย♡
    #25,372
    0
  13. #25353 Komo1 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2561 / 22:48

    เขินมากค่ะ สนุกมากเลยค่ะ
    #25,353
    0
  14. #25306 Hibiki10 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 21:00
    น้องกั๊กน่ารักจริงๆ
    #25,306
    0
  15. #25277 leolucus (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 13:18
    อยากอ่านคู่#เป้ต้น ค่ะคงจะสนุก
    #25,277
    0
  16. วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 18:47
    ไม่ว่าจะผ่านไปเท่าไหร่หนูก็ยังคงความกาม55 เป้ต้นหรือว่าต้นเป้อ่ะ55 ชอบคู่หมา น้องน่ารักกก //นี่เรามาถึงจุดนี้ได้ไง55^0^
    #25,266
    0
  17. #25229 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 14:53
    หวานนน
    #25,229
    0
  18. #25160 MaMa_Meaw (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 15:02
    โอ้ยยยยย หวานเกิ๊นนน อิจฉาาา
    #25,160
    0
  19. #25159 Funikami Hane (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 10:25
    โอ๊ยยยย อยากอ่านเป้ต้น ขอเวลาเก็บตังนะ
    #25,159
    0
  20. #25137 JongjitSriyan (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 11:40
    โอ้ยยยยย ทำให้อยากรู้ความลับเลย ว่าหวานแค่ไหน
    #25,137
    0
  21. #25117 silently point (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 03:51
    ดีงามมากกกกก งื้อๆๆๆ
    #25,117
    0
  22. #25111 JeabSupattra (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 22:12
    โอ้ยยนนนน จบแล้วววว ชอบเนื่องนี้มากติดตามตั้งแต่ตอนแรกๆ แต่พึ่งได้มาอ่าน2-3ตอนสุดท้าย ชอบค่ะ
    #25,111
    0
  23. #25097 suradechchernmee (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 08:07
    ชอบเรื่องนี้มาก แปลกกว่าเรื่องอื่นๆในตลาด แต่สนุกมาก ชอบนายเอกแบบนี้
    #25,097
    0
  24. #25096 suradechchernmee (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 08:07
    ชอบเรื่องนี้มาก แปลกกว่าเรื่องอื่นๆในตลาด แต่สนุกมาก ชอบนายเอกแบบนี้
    #25,096
    0
  25. #25095 suradechchernmee (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 08:06
    ชอบเรื่องนี้มาก แปลกกว่าเรื่องอื่นๆในตลาด แต่สนุกมาก ชอบนายเอกแบบนี้
    #25,095
    0