[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 35 : ตอนที่ 29 ผู้ชายที่อดทนมาเจ็ดปี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 68,589
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 427 ครั้ง
    12 ก.ค. 60



โอ๊ย จะเป็นลม พี่กับผัวรู้จักกัน


+++++++++++++++++++++++++++++

ตอนที่ 29 ผู้ชายที่อดทนมาเจ็ดปี

 

 

 

ปกป้อง

 

            ผมมีความลับที่บอกใครไม่ได้...ผมเป็นพ่อครัวขนมหวาน ผมสร้างสรรค์ขนมนับพันๆ ชิ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ผมทำได้ทุกอย่างไม่ว่าสูตรจะยากเย็นขนาดไหน แต่ก็มีของหวานชิ้นหนึ่งที่ผมพยายามให้ตายก็ไม่มีวันได้มาครอบครอง

 

            ขนมหวานหน้าตาน่ารัก รสหวานละมุนลิ้น และสัมผัสนุ่มนิ่มชวนหลอมละลาย ของหวานล้ำค่าที่ผมได้ลิ้มรสเมื่อหลายปีก่อน และเพิ่งได้มาครอบครองเมื่อเดือนที่แล้ว

 

            ขณะที่ผมก็รู้มาตลอดว่ายังไงวันนี้ก็ต้องมาถึง ตั้งแต่วันที่ตัดสินใจเดินกลับมายังเส้นทางเดิมที่ผมยอมก้าวจากไปเป็นเวลาถึงเจ็ดปีเต็ม เพราะคำพูดของผู้ชายที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าผม...ไกด์

 

            วันนั้นผมยอมทำตาม แต่วันนี้...ไม่อีกแล้ว

 

            “อย่ามาเรียกชื่อกู...มึงโผล่มาอีกทำไม!!!

 

            คนที่กำลังตวาดใส่ผม ขณะที่ยึดแขนน้องชายเอาไว้มั่นด้วยท่าทีเดือดดาล ซึ่งทำให้ผมยืดตัวตรง ประสานสายตากับคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้ แล้วตอบคำถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

            “กูแค่กลับมาเอาของของกูคืน”

 

            “ที่นี่ไม่มีของของมึง! และจะไม่มีวันมี มึงมาทางไหนก็ไสหัวกลับไปทางนั้นเดี๋ยวนี้!!” คนที่ผมเคยเรียกว่าเพื่อน ไม่สิ ทุกวันนี้ผมก็ยังคิดว่ามันเป็นเพื่อน ทั้งที่มันไม่ได้คิดแบบนั้นแล้วกำลังตวาดใส่ผมด้วยสีหน้าโกรธจัดไม่ต่างจากเมื่อเจ็ดปีก่อนเลยสักนิด

 

            ไอ้ไกด์...ผู้ชายที่มีรูปร่างหน้าตาแตกต่างจากน้องชายอย่างสิ้นเชิง มันเป็นผู้ชายรูปร่างสูง แม้ไม่หนา แต่ก็แข็งแกร่ง ใบหน้าติดคมมากกว่าน้อง เรือนผมตัดสั้นอย่างคนวัยทำงาน และแววตาของมัน...คือคนที่จงเกลียดจงชังผมมาหลายปี

 

            แววตาแบบนี้เหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อน...วันที่มันบอกว่าผมคือคนที่ทำลายชีวิตของน้องชายมัน

 

            ใช่ ผมรู้จักน้องกั๊กมานานแล้ว ตั้งแต่น้องยังเป็นแค่เด็กประถมวัยไร้เดียงสา

 

            “กูไม่กลับ กูยอมทำตามที่มึงบอกมานานเกินไปแล้ว”

 

            หมับ

 

            “กูบอกให้มึงกลับไปซะไอ้นรก!!!

 

            ผมไม่ตอบโต้อะไรสักคำ ตอนที่ถูกไกด์คว้าคอเสื้อแล้วกระชากเต็มแรง เข้าไปประสานกับดวงตาที่ไม่ได้มองผมเป็นเพื่อนอีกต่อไป และนั่นก็ทำให้คนที่ยืนมองอยู่เบิกตากว้าง ตั้งสติได้

 

            “พี่ไกด์!!! ปล่อยพี่ป้องนะ!!

 

            “มึงหุบปากแล้วเข้าบ้านไปซะ!!!” น้องกั๊กพยายามเข้ามาดึงมือพี่ชายออก แต่มันก็ไม่ยอมปล่อย ทั้งยังชี้นิ้วไล่น้องเข้าบ้าน แต่ผมก็รู้จักน้องกั๊กมากพอว่าเด็กคนนี้จะดื้อ...คนที่ตัดสินใจแล้วว่าจะทำตามความต้องการของตัวเอง

 

            ความต้องการที่เขา...เป็นไอ้เลวที่ปูทางไว้ให้น้องตั้งแต่หลายปีก่อน

 

            “ไม่เข้า!!! พี่ไกด์ต้องบอกก่อนว่านี่มันเรื่องอะไร และพี่รู้จักพี่ป้องได้ยังไง!

 

            “นี่มันยังไม่บอกมึงสินะ!” ไอ้ไกด์หันไปเล่นงานน้องจนผมก็ต้องจับข้อมือมันเอาไว้แน่น เพื่อดึงสายตาให้มันกลับมาหาผม จากนั้นก็บอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

 

            “กูไม่เคยบอกอะไรน้องเลย ไม่เคยรื้อฟื้นอดีตที่มึงไม่อยากให้รื้อ กู...กลับมาเริ่มต้นใหม่ตั้งแต่แรก”

 

            ขวับ

 

            “เฮอะ เริ่มต้นใหม่ มึงกล้าพูดว่าเริ่มต้นใหม่หรือไอ้เหี้ย! หลังจากที่มึงทำอนาจารเด็กอายุสิบเอ็ดด้วยมือของมึงเนี่ยนะ มึงกล้าพูดว่ากลับมาเริ่มต้นใหม่ มึงมาทางไหนก็ไสหัวกลับไปทางนั้น! ที่นี่ไม่ต้อนรับไอ้จิตทรามที่แม้แต่เด็กเล็กๆ ก็ไม่เว้นอย่างมึง!!!

 

            ความลับที่ผมเก็บงำเอาไว้ถูกเปิดเผยออกมาแล้ว

 

            ความลับที่ทำให้น้องกั๊กหันมามองผมด้วยดวงตาที่เบิกว้าง มือที่พยายามยื้อเสื้อพี่ชายก็ร่วงผล็อยตามแรงโน้มถ่วง ขณะที่พึมพำเสียงเบา

 

            “พี่ป้อง...ทำอนาจาร...เด็ก...”

 

            “ครับ” ผมยอมรับโดยไม่มีข้อแก้ตัว ขณะที่หันหน้าไปสบตากัน จนพบว่าดวงตากลมโตที่ผมรักหนักหนากำลังเต็มเปี่ยมไปด้วยความสับสน จนเอ่ยออกมาอีกคำนึงอย่างยอมรับ แม้ว่าน้องอาจจะเกลียดชังผมไปตลอดชีวิตก็ตาม

 

          “เด็กคนนั้นคือน้องกั๊กเมื่อหลายปีก่อน”

 

            “กั๊ก? กั๊กเนี่ยนะ!!!

 

            น้องกั๊กทวนถามเสียงดัง ในแววตาไม่มีวี่แววว่าจะจดจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้เลย จนผมส่งยิ้มอบอุ่นที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเสียใจไปให้...วันนี้น้องกั๊กอาจจะเกลียดผมเหมือนที่พี่ชายตัวเองกำลังเป็นก็ได้

 

            “ครับน้องกั๊ก เราเคยเจอกันมาก่อนเมื่อนานมาแล้ว”

 

            “กั๊ก...กั๊กไม่เข้าใจ ทำไม...”

 

            หมับ

 

            “มึงไม่จำเป็นต้องเข้าใจ มึงเข้าบ้านและตัดขาดจากไอ้หมอนี่ไปซะ!!” ทันใดนั้น ไอ้ไกด์ก็ขยับมายืนขวางหน้าผม บังสายตาจากน้องชายตัวเอง แล้วตวัดสายตามาสบตาผมอีกครั้ง แล้วทวงสัญญา

 

            “มึงสัญญาว่าจะไม่แตะต้องน้องกูอีก!

 

            “กูสัญญาแค่ว่าจะไม่ทำให้น้องมึงต้องเสื่อมเสียอีกต่างหาก”

           

            “แล้วมันต่างกันตรงไหน!

 

            “ตรงที่ตอนนี้น้องกั๊กอายุสิบแปด ไม่ใช่สิบเอ็ด และน้องมีสิทธิ์เลือกที่จะรักกูหรือไม่ยังไงล่ะ”

 

            “ฮึ มีสิทธิ์เลือก ไม่ว่ามึงจะพ่นอะไรออกมากูก็ไม่มีวันเชื่อ ไม่มีวันเชื่อคนที่จับน้องกูแก้ผ้าแล้วทำแบบนั้น! แล้วถ้ามึงบริสุทธิ์ใจจริง ทำไมมึงถึงกลับมาเงียบๆ...ถ้าเมียกูไม่เอาข่าวเรื่องร้านมึงมาให้กูดู กูก็คงไม่มีวันรู้ว่าไอ้เหี้ยปกป้องกลับมาแล้ว ถ้าแม่กูไม่เล่าว่าไอ้กั๊กติดเจ้าของร้านเค้ก กูก็คงไม่มีวันรู้ว่ามึงวางแผนชั่วกับน้องกูอีก! ทั้งที่กูไล่มึงไปแล้ว บอกมึงแล้วว่าอย่ากลับมาให้กูเห็นหน้าอีกไงวะ!

 

            ไอ้ไกด์ตะโกนใส่หน้าผมด้วยท่าทางที่โกรธเกลียดไม่ต่างจากวันนั้น

 

            “กูไม่เคยวางแผนชั่ว”

 

            “แล้วที่มึงกลับมานี่หมายความว่ายังไง แล้วที่กูเห็นมึงจูบกับน้องกูจะอธิบายยังไง กูบอกมึงแล้วว่ากูไม่ยอมให้น้องกูเดินบนเส้นทางผิดๆ กูขอมึงแล้วว่าอย่าแตะต้องน้องกูอีก แต่มึงมันเหี้ย มึงไม่รักษาสัญญา ทำไมไม่ตายๆ ไปซะ!

 

            ผมไม่โกรธมันเลยสักนิด ผมตอบกลับแค่คำเดียว

 

          “เพราะกูรู้สึกเหมือนตายไปแล้วน่ะสิ”

 

            กึก

 

            นอกจากไค ผมไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง แต่ถึงเวลาที่ผมเองก็ต้องพูดสิ่งที่อยู่ในหัวใจออกมาเหมือนกัน

 

            “มึงคิดว่ากูไม่พยายามงั้นหรือ มึงคิดว่ากูไม่จากไปงั้นหรือ เจ็ดปีนะ เจ็ดปีเต็มที่กูทำตามที่มึงบอกทุกอย่าง สำนึกผิดกับการกระทำตัวเองมาตลอด แต่ถ้ากูลืมได้ กูก็คงไม่กลับมาแบบนี้ มึงรู้หรือเปล่าว่ากูพยายามทำทุกทางเพื่อลืมน้องกั๊ก เพื่อหยุดคิดถึงน้อง แต่กูทำไม่ได้ ชีวิตกูเหมือนหยุดเอาไว้ตั้งแต่วันนั้น กูถึงกลับมาหาหัวใจตัวเอง เพราะถ้ากูไม่ทำอย่างนั้น...กูก็เหมือนตายไปแล้วจริงๆ”

 

            หัวใจของผมมันหยุดเดินนับตั้งแต่วันนั้นแล้ว

 

            ผมรู้ว่าตอนนี้น้องกั๊กกำลังมองผมตาค้าง แต่ผมก็ยังไม่หันไปสบตา ผมมองแค่คนที่ไม่มีวันอนุญาตให้ผมกลับมาถ้าผมบอกมันก่อน

 

            “กูไม่เคยพูดถึงเรื่องวันนั้นให้น้องกั๊กรู้ กูเองก็พยายามในส่วนของปกป้องวันนี้ ไม่ได้รื้อฟื้น...”

 

          “มึงพูดจบหรือยัง”

 

            กึก

 

            ผมชะงัก มองหน้าคนที่เอ่ยมาคำเดียว แล้วก็หันไปกระชากแขนน้องชาย

 

            “กลับไปซะ แล้วอย่ามายุ่งกับน้องกูอีก...ไป ไอ้กั๊ก! เข้าบ้าน”

 

            “เฮ้ย พี่ไกด์ เดี๋ยวก่อน กั๊กไม่เข้าใจว่ะ นี่มันเรื่องอะไร ปล่อยสิวะไอ้พี่เวร!!!

 

            ผมอยากจะพุ่งเข้าไปกระชากร่างน้อยกลับเข้ามาในอ้อมกอด แต่ติดที่ดวงตาของคนเป็นพี่ตรึงผมเอาไว้ แล้วมันก็ลากน้องมันเข้าบ้าน ไม่สนใจคำถาม หรือแรงดิ้นรนของคนที่พยายามเกาะมือพี่ออก

 

            “พี่ป้อง นี่มันอะไร กั๊กไม่เข้าใจ กั๊ก...”

 

            “กูบอกว่าอย่าคุยกับไอ้เหี้ยนั่นไง!” คนเป็นพี่ไม่เปิดโอกาสให้ผมเลยสักนิด จนผมเองก็สูดหายใจ มือกำเข้าที่รั้วบ้าน แล้วส่งยิ้มอบอุ่นให้น้องคลายใจ

 

            “เข้าบ้านไปก่อนนะครับเด็กดี ตอนนี้ทำตามที่ไอ้ไกด์บอกเถอะ แล้วพี่จะเล่าให้ฟังทุกอย่าง” น้องกั๊กหยุดดิ้น หยุดอาละวาด มองมาที่ผม ก่อนที่จะพยักหน้า

 

            “อื้อ กั๊กเชื่อใจพี่ป้องนะ”

 

            กึก

 

            “มึงถูกมันล้างสมองหรือไงวะ ไอ้น้องเหี้ย กูไม่เคยสอนให้มึงเป็นเด็กแบบนี้นะ” ไอ้ไกด์โกรธจัดกับคำพูดแบบนี้ จนมันก็กระชากน้องเข้าบ้านอย่างไม่สนใจว่าน้องกั๊กจะเจ็บหรือเปล่า ปล่อยให้ผมยืนนิ่งอยู่ด้านนอกรั้ว มองตรงไปยังร่างเล็กๆ อย่างรักใคร่หมดหัวใจ

 

            เด็กน้อยที่ไม่รู้เลยว่าเอ่ยคำที่มีค่ากับผมมากแค่ไหน

 

          เชื่อใจ...น้องเชื่อใจมึงทั้งที่ยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นด้วยซ้ำ

 

            ความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาในอกของผม ผมพยายามลืมแล้ว พยายามเริ่มต้นใหม่มาแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ทุกครั้ง ผมจะไม่มีวันลืมใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของตัวเองได้เลย...ไม่มีวันลืมเลย

 

..............................................

 

ต่อค่ะ

 

            เจ็ดปีที่แล้ว

 

            “ไอ้ป้องๆ กูได้ข่าวว่ามึงเรียนทำอาหารหรือวะ”

 

            “เออ เรียนทำขนมน่ะ”

 

            “โห หน้าอย่างมึงเนี่ยนะ กูนึกว่าเรียนบริหารซะอีก”

 

            ผมยังเป็นแค่นักศึกษาในสถาบันทำอาหารชื่อดังของเมืองไทย ในวันที่กลับไปเลี้ยงรุ่นจนเจอกับเพื่อนเก่าๆ สมัยมัธยม และหนึ่งในนั้นคือเพื่อนที่ผมไม่ค่อยสนิทนัก...ไอ้ไกด์

 

            คนที่นั่งข้างผมแล้วชวนผมคุย ซึ่งผมก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ทุกคนที่รู้ว่าผมตัดสินใจเลือกเส้นทางทำอาหารล้วนแล้วแต่พากันส่ายหน้า แล้วถามว่าจะอยู่รอดในเมืองไทยได้ยังไง แต่ผมก็ไม่แคร์ ผมรู้ตั้งแต่เด็กแล้วว่าความฝันของผมคือการทำอาหารให้คนกินมีความสุข

 

            ผมก็แค่หัวเราะ ก็แค่ยิ้มบางๆ ไม่สนใจว่าใครจะแซวยังไง กระทั่งพอเริ่มดึก ทุกคนเริ่มเมา ไอ้ไกด์เองก็กำลังกรึ่มๆ จนหน้าแดง และมันก็ถามผมอีก

 

            “มึงทำเค้กเป็นมั้ยวะ”

 

            “กูต้องทำแทบทุกวัน” ผมก็ตอบตามตรง ให้มันพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วว่าต่อ

 

            “แล้วเค้กช็อกโกแลตล่ะ”

 

            “ของกล้วยๆ”

 

            “เออดีๆ น้องกูชอบเค้กช็อกโกแลต ฮ่าๆๆๆ มันจะสิบเอ็ดแล้วโว้ย หน้าตายังกับตุ๊กตา ตัวนิ๊ดดดดดเดียว” มันเอานิ้วชี้กับนิ้วโป้งมาประกบกัน แล้วก็ยกมือโอบรอบคอผม ว่าอย่างขำๆ

 

            “คืองี้ๆ ไอ้กั๊กน้องกูจะสิบเอ็ดมะรืนนี้ว่ะ มึงช่วยทำเค้กให้มันหน่อยสิ ร้านแถวนี้กูซื้อให้มันแดกมาหมดแล้ว กูอยากได้อะไรใหม่ๆ เผื่อมึงจะทำถูกใจน้องกู กูออกค่าของ เออ ค่าทำด้วยๆ ให้มึงได้มั้ย ทำให้น้องกูหน่อยสิวะ” ผมขมวดคิ้วนิด แต่เมื่อคิดแล้วก็ไม่เห็นมีอะไรเสียหาย แถมเค้กช็อกโกแลตก็เป็นอะไรที่ผมมั่นใจในฝีมือ

 

            “ไม่ต้องออกค่าทำให้กูหรอก แล้วจะให้กูเอาไปให้ที่ไหน”

 

            “บ้านกูๆ เดี๋ยวกูจดที่อยู่ให้” ไอ้ไกด์ดูกระตือรือร้นแปลกๆ ก่อนที่มันจะดึงหัวผมเข้าไปใกล้ๆ กระซิบกระซาบเบาๆ

 

            “แล้วมึงช่วยอะไรกูอีกอย่างสิ”

 

            “ว่า?”

 

            หมับ

 

            จู่ๆ ไอ้ไกด์ก็คว้าขวดบางอย่างมาจากกระเป๋ามัน แล้วยื่นให้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

 

            “มึงช่วยทำเค้กอีกก้อนแล้วใส่ไอ้นี่ลงไปให้หน่อยสิวะ” ผมมองขวดหน้าตาแปลกๆ อย่างไม่ไว้ใจ จนมันต้องกระซิบต่อ ซึ่งนี่น่าจะเป็นจุดประสงค์หลักที่มันอยากให้ผมทำเค้กให้...คนอื่นคงไม่มีใครยอมทำให้มันหรอก

 

            “กูอยากเปลี่ยนบรรยากาศกับแฟนว่ะ...คนนี้ๆ” มันเอาภาพคู่มาโชว์ผม แล้วว่าต่อ...

 

            “เนี่ยๆ ของดีเลยนะมึง กูอยากลองมานานแล้ว มึงช่วยกูเซอร์ไพรส์แฟนหน่อยสิวะ” ผมค่อนข้างไม่เห็นด้วยนะ แต่พอถูกมันตื๊อมากๆ คะยั้นคะยอมากๆ ผมก็เลยรับปากมันด้วยความรำคาญ เพราะคิดตามประสาผู้ชายวัยคะนอง...แฟนกันก็ไม่เห็นแปลกตรงไหน

 

            ผมเองก็มีแฟนมาก่อนหลายคน เคยเล่นสัปดนมากกว่านั้นด้วยซ้ำ นี่ก็แค่ยาปลุก ดังนั้น คืนนั้นผมจึงรับปากมันอย่างที่ไม่มีวันรู้เลยว่าเค้กก่อนนั้นจะพาผมไปเจอใครคนหนึ่งที่พิเศษกับหัวใจ

 

.........................................................

 

            “ไอ้ไกด์ มึงดูดีๆ นะ เค้กกล่องที่มีสติ๊กเกอร์สีแดงแปะเอาไว้คืออันที่มียา”

 

            [เออๆ มึงบอกกูหลายหนแล้ว อย่าย้ำนักสิวะ กูขับรถอยู่เนี่ย]

 

            “นี่เรื่องของมึงนะเว้ย กูไม่อยากให้น้องมึงแดกผิดกล่อง คราวนี้ล่ะงานวันเกิดน้องมึงได้บรรลัยแน่” ผมส่ายหัวช้าๆ เพราะตอนเช้า ผมเอาเค้กไปส่งให้เพื่อนแล้ว ซึ่งมันก็สะลึมสะลือรับ บอกว่าขอบใจๆ ไม่รู้ฟังหรือเปล่าว่ากล่องไหนคือกล่องไหน

 

            [เฮ้ย พอมึงพูดแบบนี้ กูชักไม่แน่ใจว่ะ]

 

            “ไอ้สัสไกด์!” ผมงี้ด่ามันเลย ตอนที่ได้ยินเสียงมันหัวเราะมาตามสาย

 

            [ไม่ต้องห่วงๆ กูเอาเค้กยาปลุกมาห้องแฟนแล้ว พรุ่งนี้แฟนกูก็กลับมา ส่วนเค้กของน้องกูอยู่ในตู้เย็นที่บ้าน เดี๋ยวเย็นนี้กูเช็กอีกที ยังไงตอนนี้ไอ้กั๊กก็ไปเรียนว่ายน้ำ กว่าจะกลับก็เย็นโน้นแน่ะ]

 

            พอมันยืนยัน ผมก็เลยวางสาย พยายามปัดไล่เรื่องนี้ออกจากหัว แต่...มันไล่ไม่ไป

 

            ผมรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ โดยเฉพาะท่าทางมึนตึ้บของคนที่สั่งให้ผมทำเค้ก จนความกังวลก็พาให้ผมขับรถมายังบ้านของเพื่อนอีกครั้ง ตั้งใจจะมาดูให้แน่ใจ โดยบอกที่บ้านว่าเป็นเพื่อนไอ้ไกด์ ขอมาเช็กว่าหยิบเค้กผิดก้อนส่งให้หรือเปล่า

 

            ปิ๊งป่อง

 

            ผมมาถึงแล้ว กดออดหน้าบ้านมันแล้วก็รอ ทว่า...

 

            “...”

 

            “ไม่มีใครอยู่เลยหรือวะ”

 

            ผมชะเง้อคอมองข้ามรั้วเข้าไป คิดว่าบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ยังไงก็ต้องมีคนงานคอยทำความสะอาด แต่นี่บ้านทั้งหลังกลับเงียบกริบ ไม่มีใครออกมาเลย จนต้องกดออดอีกครั้ง ยืนรออยู่พักใหญ่ๆ ก็ยังไม่เห็นใคร เลยตั้งใจว่าจะกลับบ้านแล้ว แต่...

 

            ฟึ่บ

 

            ผมว่าผมไม่ได้คิดไปเองนะที่เห็นเงาตะคุ่มๆ ของใครไม่รู้บนหน้าต่างชั้นสอง เงาเล็กๆ ที่เหมือนพุ่งเข้ามาหาผ้าม่าน แล้วก็ล้มฟึ่บหายไปเลย จนไม่สบายใจแปลกๆ ตั้งใจจะโทรหาไอ้ไกด์อีกครั้ง แต่...

 

            แอ๊ดดดดดด

 

            พอผมเปิดรั้วดันพบว่าประตูเล็กไม่ได้ล็อก ผมก็เลยถือวิสาสะเข้าไป ขณะที่ตะโกนบอกไปด้วย

 

            “ขอโทษครับ มีใครอยู่หรือเปล่า...ผมเป็นเพื่อนของไอ้ไกด์นะครับ” ไม่มีใครออกมาตอบผมอยู่ดี จนเดินมาถึงหน้าบ้าน และสิ่งที่ผมเห็นคือประตูใหญ่เปิดเอาไว้ มีเพียงประตูมุ้งลวดที่ปิดกันแมลงเข้าเฉยๆ จนอะไรบางอย่างบอกผมว่ามันผิดปกติ

 

            โครม!!!

 

            ทันใดนั้น ผมก็สะดุ้งสุดตัว เมื่อได้ยินเสียงอะไรบางอย่างกระแทกพื้นดังมาจากชั้นบน และด้วยความที่เกรงว่าใครจะเป็นอะไร ผมก็เลยเปิดประตูเข้าไป แล้วแทบจะสบถออกมาดังลั่น เมื่อบนโต๊ะรับแขกมีกล่องเค้กเปิดอ้าอยู่ และมัน...มีสติ๊กเกอร์สีแดง

 

            “กูบอกมึงแล้วนะไอ้เหี้ยไกด์!!!

 

            ผมหงุดหงิดแทบบ้า อยากจะฆ่าไอ้เวรนั่นให้ตาย ตอนที่พุ่งขึ้นไปชั้นสอง แค่คิดว่าคนไม่เกี่ยวข้องกินไอ้เค้กนั่นเข้าไปก็ทำเอาใจหล่นไปที่ตาตุ่ม คิดว่างานนี้กูอาจจะเจอคุกก็ได้ที่สมรู้ร่วมคิดวางยาคน และ...

 

            “ช่วย...ด้วย...ฮือ...เจ็บ...กั๊ก...เจ็บ...กั๊กเจ็บจังเลย...เจ็บ”

 

            ผมได้ยินเสียงร้องไห้มาจากห้องทางขวา ผมก็เลยพุ่งเข้าไปเปิดประตู และภาพที่ผมเห็นก็ทำให้เบิกตากว้างอย่างตกใจสุดขีด...ภาพของเด็กชายตัวเล็กที่ไม่สวมกางเกง!

 

            เด็กผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียงติดหน้าต่างด้วยน้ำตานองหน้า สองมือพยายามกุมเป้าที่บัดนี้ส่วนน่ารักกำลังตั้งตรง หากแต่มันกลายเป็นเรื่องเจ็บปวดทรมาน เพราะหนังหุ้มปลายยังไม่เปิด จนเสียงร้องไห้จ้าขึ้นมา หากแต่สิ่งที่ทำให้ผมแทบเบือนหน้าหนีคือ...ใบหน้าแสนน่ารัก

 

            ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตักๆๆๆๆ

 

            ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนเลย อัตราการเต้นของหัวใจที่ถี่รัวจนแน่นไปทั้งอก ยามมองดวงตากลมโตฉ่ำน้ำที่ปล่อยน้ำใสๆ เปรอะเปื้อนแก้มขาวอมชมพู ปลายจมูกแดงก่ำ ริมฝีปากอ้าออกเพื่อส่งเสียงเรียก

 

            “พี่ชาย...พี่ไกด์ ฮึก...พี่ไกด์ ช่วยกั๊กด้วย...กั๊กเจ็บ...มันเจ็บ...”

 

ต่อค่ะ

 

            เด็กน้อยที่น้ำกบตาจนคิดว่าผมคือพี่ชาย จนผมคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อที่จะต่อสายหาพี่ชายแท้ๆ ของเด็ก แต่...

 

            “ฮือ พี่ชาย...พี่ชาย...ช่วยด้วย...ทำไง...กั๊กจะตาย...จะตายมั้ย...ฮึก...” เสียงร้องไห้นี้กลับรบกวนหัวใจของผม จนได้แต่ลดมือลง หันกลับไปมองเด็กน้อยที่ยังกุมเป้าด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าเล็กๆ นั้นกำลังอ้อนวอนให้ผมช่วยพ้นจากความทรมาน

 

            แกร๊ก

 

            ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำตอนที่วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะแล้วก้าวเข้าไปหา

 

            ผมมีแฟนมาหลายคน ผ่านมาก็ไม่น้อย แต่นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่ผม...ใจเต้นแรงกับเด็กน้อยวัยไม่ประสา

 

            “เจ็บตรงไหนครับ”

 

            “ตะ...ตรงนี้...ตรงนี้...จะระเบิดแล้ว...ฮือ...” น้องชี้ไปยังส่วนตั้งตรงแสนน่ารักที่ทำให้ผมขยับขึ้นไปนั่งบนเตียงด้วยกัน บอกตัวเองว่าแค่ช่วยน้อง แค่รับผิดชอบกับสิ่งที่ทำลงไป แม้ว่าผมจะไม่ได้เป็นคนพลาดให้น้องกินเค้กชิ้นนั้นก็ตาม

 

เจอกันที่บล็อกค่ะ

ไม่สิ เจอกันที่คุกคุมขังพี่ป้องดีกว่า ฟิ้วว












คุกๆๆๆๆ << เราจะไอไปด้วยกัน

 

          “ไอ้เหี้ยป้อง!!! มึงทำอะไรน้องกู!!

 

            ขวับ

 

            ทันใดนั้น ผมก็เบิกตากว้าง หันกลับไปมองหน้าประตูที่เปิดอ้าเอาไว้ ซึ่ง...ไอ้ไกด์กลับมาแล้ว

 

            คนที่กำลังทำหน้าเหมือนเห็นผี เมื่อเห็นว่าน้องของมันคร่อมทับตักของผม และ...ท่อนเนื้อของผมที่ยังแนบกับหน้าท้องน้องมัน

 

            วินาทีเดียวที่เปลี่ยนความตกใจเป็นโกรธจัด

 

            หมับ

 

            ผัวะ...ผัวะ! ผัวะ!!!

 

            “ไอ้เหี้ย!! มึงทำอะไรน้องกู มึงทำเหี้ยอะไรกับน้องกู! มึงทำอะไร ไอ้สัสนรก ไอ้สารเลว!!!” ผมไม่แปลกใจที่ถูกกระชากเต็มแรง จนปล่อยน้องลงไปนอนกับเตียง ตามมาด้วยหมัดที่กระแทกเข้าหน้าผมครั้งแล้วครั้งเล่า มันกระแทกจนผมได้กลิ่นคาวเลือด แต่ผมไม่สู้มันกลับด้วยซ้ำ ในเมื่อ...

 

            “น้องกูแค่สิบเอ็ด! ไอ้สัส สิบเอ็ด มึงทำอะไรเด็กสิบเอ็ดไอ้สารเลว!!!

 

            สิ่งที่ไอ้ไกด์พูดถูกต้องทุกคำ...ผมเป็นคนลงมือทำเอง

 

            “น้องกินยา...เข้าไป...ต้องช่วยน้อง”

           

            “แต่ไม่ใช่แบบนี้ไอ้เหี้ย ไม่ใช่แบบนี้!! สิ่งที่กูเห็นคือมึงกำลังจะปล้ำน้องกู ไอ้จัญไร!!!” ไอ้ไกด์ตะโกนใส่หน้าผม ตอนที่ผมพยายามบอกมันว่าต้องช่วยน้อง น้องโดนยาเข้าไป แต่มันไม่ฟัง มันทั้งต่อย ทั้งเตะผมที่ล้มลงไป แล้วกระชากให้ผมออกไปจากห้อง

 

            “ออกไป ออกไปเดี๋ยวนี้ก่อนที่กูจะฆ่ามึง ออกไปก่อนที่กูจะเรียกตำรวจ ออกไปสิวะ!!!” มันไล่ผมเหมือนหมูเหมือนหมา แต่ผมไม่โกรธ ผมแค่ลุกขึ้น หันหน้าตาบวมช้ำไปมองเด็กน้อยบนเตียง

 

            “ช่วยน้องก่อน น้องโดนยา”

 

            “อย่ามาสั่งสอนกู!” ไอ้ไกด์ตะโกนด่า แล้วมันก็กระแทกประตูปิดหน้า จนผมห่วงแสนห่วงน้องกั๊ก ทว่าตอนนั้นผมทำอะไรไม่ได้

 

            สิ่งที่ผมทำคือเก็บลูกชายเข้ากางเกง แล้วก้าวออกมาจากบ้านหลังนั้น ทั้งที่วันนั้นผมไม่ใช่สาเหตุ แต่มัน...เปลี่ยนชีวิตของผมไปตลอดกาล

 

................................

 

            ครบค่ะ พี่ป้องไม่ใช่สาเหตุ แต่อย่าลืมว่าพี่สานต่อนะเออ มีความผิดชัดๆ ดังนั้น ความเทวดาไม่มีอยู่จริงค่ะ ฮา ตกลงแล้วพี่ป้องนั่นแหละร้ายสุด ก็อย่างที่ว่าว่าเขาก็ผ่านมาเยอะเอาเรื่อง เห็นหน้าตาแบบผู้ใหญ่ใจดีแสนน่ารัก ตัวจริงมีมารในใจชัดๆ แล้วก็โผล่มาตอนเห็นน้องน่ารักขั้นสุดด้วย รู้มั้ยคะ เมย์เป็นคนนึงที่ไม่ชอบโลลิเท่าไหร่ แต่พอเขียนฉากพี่ป้องน้องกั๊ก เริ่มเข้าใจแล้วว่าเด็กๆ นี่มันก็กร๊าวใจเหมือนกันเนอะ สรุปแล้วที่น้องมันกามจัดเพราะพี่มันสอนตอนเด็กนั่นเอง คุกๆๆๆๆ

            อ้อ เมย์หายไปเล่นมาค่ะ ก็แหมวันจันทร์ก็วันหยุดนี่เนอะ เมย์เลยลั้นล้าเต็มที่ด้วยการอ่านนิยายแปล แดก แล้วก็นอน กลมกลิ้งมากตอนนี้ ฮา ก็อ้างไปเรื่อยอะจ้า อากาศมันดีเลยอยากนอนอ่ะเนอะ

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 427 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,681 ความคิดเห็น

  1. #25636 Masxy (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 15:00
    มันเป็นอย่างนี นี่เอง -ไกด์-เ-้ย-มันสะเพร่า ทำร้ายน้องตัวเอง

    ส่วนอีพี่ป้องก็ขาดการยับยั้งชั่งใจ จนต้องควัก-ตัวเองออกมา

    โถถถถ น้องกั๊ก น่าสงสารต้องมารับกรรม ที่พี่ชายทำไว้ ถึงว่าสิทำไมน้องมันหื่นกามนัก แต่จะสมหวังกันมั้ยนะ
    #25,636
    0
  2. #25456 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 17:34
    สิบเอ็ด...พี่ป้องงงงงงง
    #25,456
    0
  3. #25314 +tO Dr3aM,To f Ly+ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 08:53
    โถ อิพี่ไกด์นี่ก็
    #25,314
    0
  4. #25303 Hibiki10 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2561 / 20:06
    เพราะเมิงไม่ใช่เหรอไกด์ งง แต่โทษคนอื่น สันดานเสียนะ
    #25,303
    0
  5. #25224 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 14:11
    น้องโดนยาเพราะแกไกด์
    #25,224
    0
  6. #25166 BG_Y69 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 03:27
    อิไกด์!!! อิเวงงงงงง!!! //นี่สินะสาเหตุของความกามของหน่องกั๊ก(-0-))))
    #25,166
    0
  7. #25132 JongjitSriyan (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 23:19
    เพราะแกเลยไกด์ ไม่ระวังเลย
    #25,132
    0
  8. #25098 ChorfaChanakan (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 16:23
    ง่าาา พี่ป้องน่ากลัววว กลัวพี่ป้องง
    #25,098
    0
  9. #25077 Choco'l Pis (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 20:47
    T_____T พี่ไกด์พี่ผิดดดด!!!!! พี่ป้อง พี่ก็ผิดดดดด
    #25,077
    0
  10. #25048 Miki_milky (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 17:20
    สงสารพี่ป้องจัง คนผิดก้อคืออิพี่ไกด์แม่งเอายาให้ใส่เค้กไปให้แฟน
    #25,048
    0
  11. #25001 M.Choc_Parfait (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 23:16
    สรุปเรื่องนี้ผู้เสียหายคือน้องกั๊กแต่เพียงผู้เดียว ส่วนผู้ก่อความเสียหาย ก็อีพี่ทั้งคู่นั่นแหละค่ะ!!
    คนนึงก็งี่เง่าประมาท เล่นพิเรนทร์แล้วยังไม่ระวังอีก ควรจะรู้ว่าถ้ามันผิดพลาดจะเกิดเรื่องใหญ่ขนาดไหน
    อีกคนก็หน้ามืดปล่อยอารมณ์ครอบงำ ตัวเองอายุตั้งเท่าไหร่ น้องมันอายุแค่เท่าไหร่ รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแต่ไม่รู้จักห้ามใจ
    เรื่องที่เกิดขึ้นมันร้ายแรงจริงๆอะแหละ เพราะมันเป็นการกระทำอนาจารและคุกคามทางเพศเด็กที่อายุแค่สิบเอ็ดปี
    พอดีนังพี่ป้องก้มหน้ายอมรับผิดไงเลยเรียกคะแนนความสงสารได้อยู่ แต่นังพี่ไกด์เนี่ยสิ ยอมรับมั้ยว่าตัวเองก็ผิดน่ะ
    //อินค่ะ อินกับอะไรแบบนี้มาก เวลาเจอข่าวอนาจารเด็กในชีวิตจริงยังโคตรรู้สึกแย่ ทีมน้องละกันค่ะจุดนี้
    #25,001
    0
  12. วันที่ 10 กันยายน 2560 / 09:46
    นั้น สาเหตุเป็นเพราะเค้กที่พี่ไกด์หยิบผิดไป โอ๊ยตายแล้วว พี่ป้องน้องกั๊กแค่ 11 ขวบเองนะ สำลัก คุก คุก คุก เรย
    #24,877
    0
  13. #24831 Fone2546 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 กันยายน 2560 / 13:05
    ฮื่อออ พี่ป้องนี่แหละเทวดาตัวจริง ให้ตาย เจอเด็กตาปรือๆ ฉ่ำๆ แถมงอแงไม่หยุดว่าดจ็บๆ จะไม่ช่วยก็ยังไงอยู่ เน๊อะะะะะ
    #24,831
    0
  14. #24716 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 19:34
    แหมะ คุกจ่ะคุก555
    #24,716
    0
  15. #24606 tamamonomaai - 13 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 19:42
    โอ้ยเจอพี่ป้องสมัยละอ่อนเข้าไปนี่ถึงกับไอดัง  คุก คุก คุก เลยอ่ะ



    แล้วคือไม่ใช่แค่การกระทำกะน้องนะ มันมีการให้ยาต้องห้ามด้วยนะคะ  แต่จะโทษพี่ป้องคนเดียวก็ไม่ได้เนอะ ต้องโทษความงี่เง่าและไม่รอบคอบของไกค์ด้วยแหละ แหม ๆ จะมันกะเมียแล้วมาซวยที่น้อง ยอมรับผิดร่วมด้วยค่ะ 5555
    #24,606
    0
  16. #23829 Asuno (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 06:57
    ไอดังคุกคุกเลยจ้ะ555
    #23,829
    0
  17. #23815 itzmeboombim (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 20:21
    พี่ป้องโดนความโอโม่และโมเอ้เข้าครอบงำ พี่ป้องไม่ตั้งใจจะทำอะไรเด็กเลย แค่อยากช่วยน้องกั๊ก เนอะ!
    #23,815
    0
  18. #23805 Feremaka (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 02:40
    ไอดัง คุกๆๆๆ
    #23,805
    0
  19. #23608 Nada Am (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 16:54
    คือ....ควรรู้สึกยังไงดี ._.
    #23,608
    0
  20. #23542 Night Demon (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 21:08
    เด็กผู้ชายเรียกโชตะค่ะ โลลิใช้กับเด็กผู้หญิงนะคะพี่เมย์
    #23,542
    0
  21. #23523 sofar_fa (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 20:19
    พอมาคิดถึงตอนนี้ เอาจริงๆมันก็ผิดทั้งคู่นั่นแหละเนอะ พี่ไกด์ผิดที่เพื่อนเตือนแล้วแต่ไม่ระวัง พี่ป้องผิดที่คิดเกินเลยกับน้อง แต่เด็กมันน่ารักอ่า ทำไงได้
    #23,523
    0
  22. #23494 sanomsoi (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 07:04
    พี่ป้องขาเข้าใจค่ะว่าต้องช่วยน้อง แต่มันมีวิธีอื่นด้วยนะคะ หรือพี่ตกอยู่อำนาจฝ่ายต่ำ คุกเลยค๊า รอตอนโตเลยค่ะ
    #23,494
    0
  23. #23407 Lจ้าหญิJมะเหมี่ยว-*- (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 11:02
    พี่ไกล์ก็ผิดน่ะ เป็นเรา เราก็ช่วยแบบพี่ป้อง
    #23,407
    0
  24. #23397 Just Right (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 20:19
    ที่คนน้องมันหื่น เพราะคนพี่มันสอนมาแต่เด็กสินะ
    #23,397
    0
  25. #23393 Neung Q (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 19:29
    ผิดที่พี่ไกด์ประมาทด้วยแหละ แต่ยอมใจความมารของพี่ป้องจริงๆ โอ้ย กินเด็ก
    #23,393
    0