[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 33 : ตอนที่ 27 ใครกันแน่ที่ขาดไม่ได้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50,590
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 467 ครั้ง
    30 มิ.ย. 60


ตอนที่ 27 ใครกันแน่ที่ขาดไม่ได้

 

 

 

กั๊ก

 

            “พี่ป้อง! พี่ป้อง ฟังกั๊กก่อน!!!

 

            ผมทิ้งทุกอย่างเอาไว้ข้างหลัง แล้ววิ่งตามพี่ป้องมาสุดแรง กระชากประตูร้านเข้ามา ไม่สนว่าจะมีใครมองผมอยู่ ถึงว่าจะเพิ่งเลิกเรียน เด็กในร้านจึงไม่ค่อยเยอะ แต่ต่อให้เยอะ วินาทีนี้ผมก็ไม่แคร์แล้วว่าใครจะมองผมว่ายังไง

 

            ทว่า พี่ป้อง...ไม่หันกลับมามองผมเลย

 

            “เดี๋ยวก่อน”

 

            “หลีกไปสิวะ!!!

 

            จังหวะนั้นเอง ศัตรูคู่อาฆาตของผมก็โผล่เข้ามา...ไอ้พี่ไค

 

            คนที่เข้ามาขวางผมกับประตูไปห้องครัวหลังร้าน หน้าตายังตายด้านเหมือนเดิม แต่วินาทีนั้น ผมคิดว่ามันกำลังสะใจ กำลังเยาะเย้ยผม กำลังมองผมในวินาทีที่ทุกอย่างพังลงต่อหน้า จนผม...ร้องไห้

 

            “หลีกไปสิวะไอ้บ้า!!!

 

            ผมตะโกนใส่หน้ามัน ซึ่งทำให้มัน...ยื่นมือมาแตะแก้มผม

 

            เพียะ!!

 

            ผมตบมือมันเต็มแรง ผงะถอยหลัง จนเจอกับดวงตาเย็นชาคู่เดิม

 

            “หยุดร้องไห้ก่อน”

 

            “อย่ามายุ่งกับกู หลีกไป!!!

 

            “ถ้าหลีกแล้วจะพูดอะไรกับป้อง” มันถามผมเสียงเย็นแบบที่ผมไม่เคยชอบเลยสักนิด จนต้องกำหมัดแน่น เพราะผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะพูดอะไร ผมแค่ยกมือป่ายไปมาบนหน้า เช็ดน้ำตาที่ทำให้หน้าเปียกชุ่มไปหมด ขณะที่ไอ้พี่ไคก็ว่าด้วยเสียงเนิบๆ ต่ำๆ ที่ผมเกลียดสุดหัวใจ

 

            “ถ้าไม่รู้จะพูดอะไรก็กลับไปเถอะ”

 

            “อย่ามายุ่งนะ...อย่ามายุ่ง!!!” ผมสะอื้นออกมา อยากจะผลักมันออกไป แต่ไม่มีแรงแล้ว ผมทำได้แค่ยืนนิ่งป่ายปัดน้ำตาไปมา

 

            “ไม่ได้อยากยุ่ง...”

 

          มึงก็หลีกไปสิวะ!!!

 

          “แต่ไม่อยากเห็นใครเสียใจ”

 

            กึก

 

            ผมชะงัก เงยหน้าขึ้นสบตาไอ้พี่ไค แล้วพบว่ามันยังจ้องผมด้วยหน้าตาหาเรื่องเหมือนเดิม แต่สายตาของมันเหมือนจะอ่อนลง จนต้องหัวเราะเยาะ

 

            “พี่อยากเห็นผมเสียใจใช่มั้ยล่ะ!!!

 

            “ไม่ บอกแล้วไงว่าไม่อยากเห็นใครเสียใจ ทั้งป้อง...ทั้งกั๊ก” เป็นครั้งแรกที่มันเรียกชื่อของผม ก่อนที่จะถอนหายใจยาว พึมพำแบบที่ผมแทบไม่ได้ยิน

 

            “ยากชะมัดต้องอธิบายอะไรยาวๆ”

 

            ผมอยากจะตะโกนใส่หน้าว่าก็หลีกไปสิวะ หลีกไป ให้ผมได้เจอกับพี่ป้อง แต่มันบอกผมกลับขึ้นมาคำนึง

 

            “ความสุขไม่ได้ได้มาง่ายๆ”

 

            ผมไม่เข้าใจ ไม่รู้เลยว่ามันจะสื่ออะไร ทำได้แค่สูดหายใจลึกๆ เพื่อพบว่าผมแทบสำลักน้ำมูก และจังหวะนั้นเองที่ไอ้พี่ไคมันหันไปดึงกระดาษเพื่อเช็ดน้ำตาให้ผม จนผมต้องกระชากมาถือไว้เอง ไม่อยากเข้าใกล้ศัตรูหัวใจมากกว่านี้ แต่แล้ว...

 

            “คนเราสมหวังทุกอย่างไม่ได้หรอก บางครั้งความสุขก็ต้องมาพร้อมกับการเลือก...กั๊กเลือกหรือยัง”

 

            “...”

 

            วินาทีนี้ ผมจ้องตามันนิ่ง รู้สึกว่ากำลังฟังเรื่องสำคัญอยู่

 

            “ถ้าเลือกเพื่อนก็หันหลังกลับไป แต่ถ้าพร้อมจะมอบทุกอย่างในชีวิตให้ใครคนหนึ่ง พี่จะเปิดทางให้” นี่อาจจะเป็นประโยคที่ผมได้ยินยาวที่สุดจากมัน จนต้องกำมือแน่น จะตะโกนว่าแล้วมึงจะรู้อะไร ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้พี่ไคพูดขึ้นมาเสียงเรียบเย็น

 

            “ไอ้ป้องยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อกั๊ก ถ้ากั๊กไม่เตรียมใจจะทิ้งทุกอย่างเพื่อมัน...ก็หยุดตรงนี้เถอะ”

 

            “มะ...ไม่”

 

            ผมส่ายหน้าทั้งน้ำตา แค่คิดว่าจะต้องเสียพี่ป้องไปแล้ว ผมก็ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

 

            “พี่จะถามอีกครั้ง กั๊กเลือกที่จะแคร์เพื่อน แคร์ตัวเอง หรือแคร์ป้อง”

 

            พี่ไคถามแล้วก็เงียบรออย่างไม่กดดัน พี่เขาแค่ยืนนิ่ง กั้นระหว่างผมกับประตูทางเข้าเอาไว้ ดวงตาเย็นชาไร้ความรู้สึกนั่นจ้องตรงมาที่ผม แต่ครั้งนี้ผมอาจจะอ่อนแอจนคิดว่าพี่ไคกำลังมองผมด้วยแววตาเห็นใจ อ่อนโยน และรับรู้ว่าผมกำลังเสียใจมากแค่ไหน

 

          “แต่พี่จะบอกกั๊กว่าป้อง...แคร์กั๊กมากที่สุด”

 

            “ฮึก...ฮือออออออออออ” คำที่ทำให้ผมสะอื้นออกมาสุดแรง น้ำตาไหลเต็มแก้ม น้ำมูกก็ไหลเข้าปาก ดูไม่ได้ ทุเรศทุรัง แต่พี่ไคก็มองผมนิ่งๆ เพื่อรอฟังคำตอบจากผม ซึ่งผมไม่ต้องใช้สมองคิด ไม่ต้องใช้หัวใจตัดสิน ไม่ต้องรอให้ปากมันตัดสินใจทำเองเพราะ...

 

            “พี่...พี่ป้อง...กั๊กแคร์พี่ป้อง...ที่สุด...แคร์พี่ป้อง...”

           

            ทุกอย่างในร่างกายของนายกวินสามัคคีกันเลือกผู้ชายเพียงคนเดียว

 

            คำที่พี่ไคยกยิ้มให้นิด แม้ผมจะมองว่ามันเหมือนกับรอยยิ้มแสยะชั่วร้าย แต่ผมเพิ่งเข้าใจว่านี่คือรอยยิ้มของพี่ไค ขณะที่พี่เขาก็หลีกทาง บอกผมแค่ว่า...

 

            “โชคดีนะ”

 

            วินาทีนั้น ผมก็ได้รู้ พี่ไคไม่ได้เป็นศัตรูของผม ไม่เลย เขาเป็นกำลังให้ผมพุ่งเข้าไปด้านหลังร้านด้วยความหวังทั้งหมดที่มีว่าพี่ป้องจะฟังผม พี่ป้องจะฟังเด็กน้อยคนนี้ที่ตัดสินใจผิดมหันต์ไปแล้วครั้งหนึ่ง หวังว่าจะได้รับโอกาสเป็นครั้งที่สอง

 

            “พี่ป้อง!!

 

            พี่ป้องนั่งนิ่งอยู่หน้าเตาอบ เงยหน้ามองเตาที่ยังทำงาน และขนมเค้กที่ยังอบไม่เสร็จ แต่วันนี้คงไม่ได้ขาย คนที่ไม่แม้แต่จะหันมามองผมสักวินาที เอาแต่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น จนต้องพุ่งเข้าไปหา

 

            “พี่ป้อง กั๊กขอทะ...”

 

            ผมกลืนทุกคำพูดที่กำลังจะเอ่ยออกไป เพราะพี่ป้อง...ร้องไห้

 

            น้ำตาของเชฟที่กำลังเงยหน้าขึ้นมองเตาอบ จนน้ำหยดใสไหลลงมาที่ปลายคาง และนั่นก็ทำให้หัวใจของผมแทบจะสลาย

 

            ผมทำร้ายพี่ป้อง...คนที่ทำคือผม ไม่ใช่ไอ้เป้!

 

            คนที่พูดจาทำร้ายพี่ป้องที่สุด ทำให้พี่เขาเสียใจที่สุดคือผมเอง

 

            หมับ

 

            “พี่ป้อง กั๊กขอโทษ กั๊กขอโทษ ยกโทษให้กั๊กนะ กั๊กพูดไม่คิดเอง กั๊กขอโทษ ฮึก...ขอโทษนะ...พี่ป้องอย่า...ฮึก...อย่าร้อง...นะครับ...อย่าร้อง...” ผมใช้สองมือกอดรอบตัวพี่ป้อง แต่พี่เขาไม่ขยับตัว ไม่หันมามอง แค่นั่งนิ่งๆ แบบเดิม จนหัวใจมันเจ็บ

 

            “กั๊ก...กั๊กพูดไม่คิด กั๊กขอโทษ กั๊ก...ฮึก...แคร์ตัวเองมากไป กลัว...กลัวว่าจะไม่มีใครคบ กลัวว่าจะถูกเพื่อนทิ้ง กั๊ก...กั๊กเลยบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกับพี่ป้อง ไม่เอาแล้ว กั๊กขอโทษ กั๊กจะไม่พูดแบบนี้อีก...ฮึก...ยกโทษ...ยกโทษให้กั๊กนะ...ได้โปรด...ให้โอกาสกั๊กนะ” ผมร่ำร้องขอให้พี่เขาอภัยให้ผม แต่พี่ป้องแค่...ยิ้ม

 

            รอยยิ้มเศร้าๆ ที่ทำให้ผมเจ็บกว่าเดิม

 

            “พี่ไม่ได้โกรธอะไรน้องกั๊กเลย”

 

            “งั้น...งั้นยกโทษ...”

 

          “แต่พี่โกรธตัวเอง”

 

            กึก

 

            ผมกลืนทุกคำลงไปในคอ เงยหน้าขึ้นมองพี่ป้องตาโพลง และนั่นก็ทำให้ได้เห็น...ดวงตาแห้งผากของคนที่เจอความผิดหวังที่สุด

 

            “โกรธที่พี่รักเรามากไปจนไม่เผื่อใจว่าวันนี้จะเกิดขึ้น”

 

            “ฮึก”

 

            ผมพูดอะไรไม่ออก มีแค่น้ำตาที่ทะลักทลายออกมาจากดวงตา สองมือที่กอดพี่ป้องเอาไว้แทบจะร่วงผล็อยตามแรงโน้มถ่วงโลก แต่ผมก็ฮึด

 

            วินาทีนั้น ผมก็ฮึดยึดตัวพี่เขาเอาไว้

 

            “มะ...ไม่ มันจะไม่เกิดขึ้นอีก สัญญา กั๊กสัญญา”

 

            “อย่าสัญญาแบบนี้ครับ น้องกั๊กยังเด็ก อนาคตยังมีอะไรรอน้องกั๊กอยู่มากมาย อย่าสัญญาในสิ่งที่ไม่รู้” พี่ป้องหันมาหาผมทั้งน้ำตา แต่เขายังยิ้มอบอุ่นให้ผมเหมือนเดิม จนผมต้องยื่นมือไปเช็ดหน้าให้เขา เช็ดจนมือไม้สั่น เพราะไม่อยากให้พี่ป้องต้องร้องไห้

 

            “ไม่นะ กั๊กไม่สนอนาคต กั๊กสนพี่ป้อง!

 

            ผมละล่ำละลักบอก ผมไม่รู้หรอกว่าอนาคตผมจะเป็นยังไง แต่ตอนนี้ ผมแคร์คนคนนี้ที่สุด

 

            “กั๊กไม่สนอีกแล้วว่าเพื่อนจะมองกั๊กยังไง ช่างมัน ช่างมันให้หมด จะด่ากั๊กว่าขยะแขยง จะตัดเพื่อนก็ช่างมัน ฮึก...ฮึก...กั๊กแคร์แค่พี่ป้อง จะห่วงแค่...ความรู้สึกพี่ป้อง กั๊กจะ...จะไม่สนใจ...ตัวเอง อีกแล้ว” ผมยังพยายามทั้งที่สะอื้นจนสุดแรง กลัวเหลือเกินว่าพี่ป้องจะปล่อยมือจากผม

 

            ไม่เอานะ แค่คิดก็กลัวยิ่งกว่าเพื่อนตัดผมทิ้งอีก

 

            “อย่าพูดแบบนั้นเลยครับ...”

 

            “กั๊กจะพูด! จะพูดให้หมด จะเล่าทุกอย่างให้พี่ฟัง กั๊ก...ฮึก ก็แค่เด็ก...ที่กลัวถูกทิ้ง...แค่เด็กที่กลัวพี่กับพ่อ...ไม่รัก พี่อยากให้กั๊กแมนๆ อยากให้กั๊กลุยๆ กั๊ก...ก็ต้องทำ กั๊กเป็นเพื่อนกับพวกมันเพราะอยากให้...ใครๆ ยอมรับ กั๊กแค่...เด็กอวดเก่งที่ไม่มี...อะไรดีเลย แต่กั๊กรู้แล้วนะ พวกมันไม่ใช่เพื่อน...เพื่อนไม่ทำร้ายกันแบบนี้ แต่พี่ป้อง...พี่เป็นคนสำคัญ...ที่กั๊กเลือกเอง...”

 

            ผมรับรู้ในวินาทีนั้นว่าจริงๆ แล้วชีวิตที่ผ่านมาของผมเป็นยังไง

 

            ผมไม่ยอมบอกใครว่าผมชอบของหวานเพราะมันดูไม่แมน

 

            ผมไม่ยอมบอกใครว่าจริงๆ ผมไม่ได้ชอบมีเรื่องก็เพราะกลัวไม่ได้รับการยอมรับ

 

            ผมไม่ยอมแสดงตัวตนของผมก็เพราะไม่อยากให้คนรอบข้างผิดหวัง

 

            ผมก็แค่เด็กอวดเก่งที่พยายามอยู่ในฐานะที่ใครๆ ก็ยอมรับ

 

            ทุกอย่างที่ผมไม่ได้เลือกเองเลยสักอย่าง แต่...

 

            “พี่ป้อง...เป็นคนเดียวที่ชีวิตกั๊ก...เลือก...กั๊กเลือกเอง...เลือกจะรักพี่...แคร์พี่...กั๊กไม่สนสายคนอื่นอีกแล้ว ไม่สนอีกแล้ว...กั๊กจะเป็นตัวของ...ตัวเอง...”

 

            นี่ใช่มั้ยที่พี่ไคถามผม

 

            ผมพร้อมที่จะเลือกหรือยัง

 

          “พี่ป้อง...กั๊กรักพี่นะ...รักพี่”

 

            ผมเลือกแล้ว...ผมเลือกจะรักผู้ชายคนนี้

 

            ความคิดที่ทำให้ผมกอดคอพี่ป้องแน่นกว่าเดิม ก้มลงไปจนน้ำตาหยดลงบนแก้มของพี่เขา

 

            “เชื่อกั๊กนะ...เชื่อเรื่องนี้นะ”

 

            เชื่อว่าผมรักและแคร์พี่ที่สุด

 

            ผมพรั่งพรูทุกอย่างออกไป สบตากับพี่ป้องที่กำลังตั้งใจฟัง คนที่ยังไม่ยิ้มให้ คนที่ไม่กอดตอบ คนที่นั่งนิ่งเหมือนไม่รู้สึกอะไร ช่วงเวลาน้อยนิดแต่นานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ อย่างกลัวหมดหัวใจว่าพี่ป้องจะไม่ให้อภัย

 

            กระทั่ง...

 

            “พี่เชื่อ...พี่เชื่อน้องกั๊กเสมอ”

 

            พี่ป้องส่งมือมาปาดเช็ดน้ำตาให้ผมเบาๆ จากนั้นก็เลื่อนมือมากระชับรอบเอว

 

            “ไม่ว่าจะพูดจริงหรือโกหกให้พี่สบายใจ พี่ก็เชื่อน้องกั๊ก”

 

            “มะ...ไม่นะ ไม่ได้โกหก กั๊กพูดจริงๆ กั๊ก...กั๊กไม่เคยโกหกพี่ป้องนะ” ผมยึดแขนพี่ป้องเอาไว้มั่น แล้วบอกต่อไวๆ

 

            “กั๊ก...ทำทุกอย่างเลย กั๊กยอม...ทำทุกอย่างให้พี่ป้องเชื่อ”

 

          “แม้แต่ยอมมีอะไรกับพี่ต่อหน้าเพื่อนของเราน่ะหรือ”

 

            กึก

 

            ผมเบิกตาทั้งสองข้าง มองคนที่เอ่ยประโยคไม่น่าเชื่อออกมา ซึ่งพี่ป้องก็ส่ายหัว...

 

            “พี่ล้อละ...”

 

            “ยอม!!!” ทันใดนั้น ผมก็หลุดออกไปเสียงดัง ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว เพื่อ...ปลดกระดุมเสื้อนักเรียน

 

            “กั๊ก...กั๊กจะโทรเรียกไอ้เป้ จะบอกให้มันรู้ว่าพี่ป้องเป็นอะไรกับกั๊ก จะให้มันเห็น...ทุกอย่าง...” ผมไม่สนแล้วว่าใครจะว่าอะไร ใครจะมองผมยังไง แต่ผมกระชากเสื้อนักเรียนออกจากตัว โยนลงพื้นอย่างว่องไว แล้วทำท่าจะปลดกางเกงนักเรียนต่อ แต่...

 

            หมับ

 

            “น้องกั๊ก พี่ล้อเล่น! พี่ไม่มีทางยอมให้เราถูกใครเห็นแบบนั้นอยู่แล้ว!” พี่ป้องกลับจับมือผมเอาไว้ เงยหน้าขึ้นสบตา แล้วบอกเสียงเข้ม

 

            “พี่เชื่อ พี่เชื่อน้องกั๊กทุกอย่าง ไม่ว่าน้องกั๊กพูดอะไร พี่ก็จะเชื่ออยู่แล้ว”

 

            คำพูดที่ทำให้ผมเกือบจะสะอื้น...พี่ป้องกำลังคิดว่าถึงผมโกหกก็จะเชื่อใช่มั้ย

 

          ลึกๆ แล้วพี่ป้องยังไม่อภัยให้กูใช่หรือเปล่า

 

            ความคิดที่ทำให้ผมยื้อยุดมือตัวเองกลับเพื่อปลดกางเกงนักเรียนออกอย่างว่องไว เพื่อบอกอย่างตัดสินใจแน่วแน่

 

            “พี่ป้อง...ให้กั๊กไถ่โทษนะ ให้กั๊กทำอะไรก็ได้...พี่ลงโทษกั๊กนะ ลงโทษให้กั๊กไม่กล้าทำแบบนั้นอีก” ผมยอมให้พี่ป้องทำอะไรก็ได้ รุนแรงแค่ไหนก็ได้ ลงโทษผมยังไงก็ได้ ทำให้ผมอับอายแค่ไหนก็ได้ ขอแค่พี่ป้องเชื่อว่าผมจะไม่พูดให้พี่เขาเสียใจแบบนั้นอีกแล้ว

 

            “น้องกั๊กไม่ต้อง...”

 

            “ได้โปรด”

 

            ผมขอร้อง และพี่ป้องก็หลับตาลง แล้วตัดสินใจเอ่ยปาก

 

            “งั้น...พี่ขอให้น้องกั๊กช่วยตัวเองให้พี่ดูได้มั้ย”

 

            หงึกๆๆๆ

 

            ครั้งนี้ต่อให้มีเซ็กส์ต่อหน้าเพื่อนผมก็ยอม นับประสาอะไรกับแค่ช่วยตัวเอง

 

.....................................................



 

เจอกันที่บล็อกทั้งหมดเลยค่ะ

 



 

.................................

 

            เนื้อหาที่เหลือเข้าบล็อกหมดเลยค่ะ แบบว่าพอย้อนกลับมาอ่านแล้วเอามือกุมหน้า ทำไมเราหื่นงี้เว้ *ปิดหน้า* คืออย่าเอาส่วนนี้มาลงเด็กดีเลยเนอะ เข้าบล็อกของเราคงดีที่สุดแล้วอะจ้า แหะๆ 

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 467 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,682 ความคิดเห็น

  1. #25597 momomay79 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 00:52
    เป้ชอบกั้ก นี่บอกเลยสัมผัสได้
    #25,597
    0
  2. #25577 libra (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 07:38

    โอ้ยยย....เหมือนไปยืนดูข้างๆโต๊ะ

    ฮืดดดฮาดดดด..มากแม่

    #25,577
    1
    • #25577-1 kunthlda161(จากตอนที่ 33)
      21 มกราคม 2564 / 20:41
      อ่านในบล็อกนี่อ่านได้ที่ไหนหรอค่ะ
      #25577-1
  3. #25563 teeranan6270 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 15:12
    อื้ออออหือออ
    #25,563
    0
  4. #25468 ookhappy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:58

    ขอให้ชื่อตอนนี้ว่าจอมมารเผยตัว

    #25,468
    0
  5. #25454 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 17:16
    อื้อหือ....
    #25,454
    0
  6. #25407 maknae_ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 13:56

    -เป้-เวร

    #25,407
    0
  7. #25222 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 13:43
    แซ่บมากกกกก
    #25,222
    0
  8. #25130 JongjitSriyan (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 21:53
    แซ่บมากจ้ะ กั๊กคิดถูกแล้ว ไม่มีเพื่อนที่ไหนทำแบบนี้หรอก
    #25,130
    0
  9. #25076 Choco'l Pis (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 20:15
    เพื่อนไม่ทำร้ายกัน จริงนะ ชอบที่กั๊กคิดได้แล้วเลือกทำด้วยตัวเอง โตขึ้นแล้วสินะรูกกกกกกกก
    #25,076
    0
  10. #25064 Miki_milky (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 23:20
    โอ้ยกั๊กเลือกถูกแล้ว
    #25,064
    1
    • #25064-1 MaMa_Meaw(จากตอนที่ 33)
      2 เมษายน 2561 / 00:33
      โถ่ พี่ป้องพ่อหมาป่าห่มหนังเเกะของน้อง นี่เสียใจจริง หรือหลุมที่ขุดไว้เนี่ย @.,@
      #25064-1
  11. วันที่ 10 กันยายน 2560 / 00:18
    โอ๊ยย อินไปกับกั๊กเรยอ่า ฮือๆๆ พี่ไคพูดดีมากกกก อื้อหืออ =?= การลงโทษของพี่ป้องมันแสนทรมารมากกกก งื้ออออ พี่ป้องลุคนี้สุดๆๆ
    #24,875
    0
  12. #24829 Fone2546 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 กันยายน 2560 / 20:13
    นี่ขนาดดราม่าหย่อมๆ นะ ร้องไห้อะ น้ำตาไหลอะ ฮืออออ ไม่ได้พรากแบบเรื่องอื่นของพี่เมย์นะ แต่ร้องแบบปริ่มๆ ฮืออออออ ส่วน Nc พี่ป้องคือแบดมากกกก ไม่ชอบลุกนี้จริงๆ แต่ถ้าเป็นคนที่กั๊กชอบ อะๆๆๆ ชอบด้สยก็ได้ >//<
    #24,829
    0
  13. #24709 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 กันยายน 2560 / 17:04
    NC แบบ...
    #24,709
    0
  14. #24598 tamamonomaai - 13 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 16:31
    ฮือหือ  พี่ป้องเจ้าขาไม่แคร์สื่อไม่แคร์ลูกค้า  ก็แคร์พี่ไคกับพี่แพมบ้างเหอะ  ไม่คิดว่าเค้าจะได้ยินเสียงเจ้ากั๊กบางหรือไง ไม่หวงเสียงน้องเลยเหรออออออ 5555 
    #24,598
    0
  15. #23659 pegger15384 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 16:16
    เราเชียร์ให้เป้เสร็จต้นไปซะ แกทำน้องกั๊กร้องไห้~~
    #23,659
    0
  16. #23259 Lจ้าหญิJมะเหมี่ยว-*- (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 16:08
    อ๊าย เขิน
    #23,259
    0
  17. #23118 Piimpat (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 01:34
    กรี๊ดดดดดดดดด เลือดพุ่ง อ้ากกกก
    #23,118
    0
  18. #23100 Koomkoun (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 16:26
    เออคือว่าทักเฟซไปไม่ตอบสักทีอ่ะค่ะ
    #23,100
    0
  19. #23098 Disk Nara (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 15:33
    สุดท้ายก็วกเข้าเรื่องนั้น =_=
    #23,098
    0
  20. #23091 Ant Bill Chayanee (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 14:09
    อห ว่าแล้วอิพี่ป้องงงง มันต้องรู้จักมาก่อนแน่นวลล
    #23,091
    0
  21. #23089 Just Right (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 13:05
    เสียเลือดหนักมากค่ะไรท์ อ่า~~ขอเลือดเพิ่มค่ะ -,.-
    พี่ป้องโหดจุง....น้องกั๊กไม่กล้าไปไหนแล้วค่ะแบบนี้ (-,.-)
    ว่าแต่ครีมหมดตู้เย็นไปแล้วมั้งคะ?
    ถ้าเฮียแกจะจัดหนักขนาดนี้
    #23,089
    0
  22. #23081 NookEccentric (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 10:19
    บล็อกไหนอะคะ บอกที????????
    #23,081
    1
  23. #23042 Asuno (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 12:02
    งื้ออออ 555 นึกไม่ออกว่าจะพิมอะไรดี
    #23,042
    0
  24. #23026 IZ_Crazy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 08:40
    จาล้องงงงงง โหดเวอร์พี่ป้องเอ้ยยยยย โคตรซาดิสท์แบบจิตๆ
    #23,026
    0
  25. #23015 zhll (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 03:15
    เข้ นี่มันธาตุแท้ พี่มันเผยธาตุแท้ออกมาแล้ววววว ถถถถถช็อตถ่ายรูปนี่แบบ โหหหห โหห5555 สมใจอยากเลยมั้ยคะพี่ป้อง
    #23,015
    0
  26. #22938 itzmeboombim (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 17:33
    พี่ป้องนี่ซาตานที่แท้ทรู แล้วกั๊กก็ต้องเป็นทาสรักของซาตานโดยสมบูรณ์แบบแล้ว
    #22,938
    1
    • #22938-1 Just Right(จากตอนที่ 33)
      9 กรกฎาคม 2560 / 13:08
      ใช่ๆ พี่ป้องนี่ร้ายมาก
      อะไรคือนั่งร้องไห้น้ำตาหยดแหมะๆตอนน้องเข้าไปหาตอนแรก ถถถ...
      #22938-1