[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 28 : ตอนที่ 23 ฮือ นี่ผัวกูนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35,514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 530 ครั้ง
    4 ก.พ. 60




ฮึ่ย โกรธแล้วนะ พี่เป็นผัวกั๊กนะ!

+++++++++++++++++++++++++


ตอนที่ 23 ฮือ นี่ผัวกูนะ

 

 

 

กั๊ก

 

            ผมรู้แล้วว่าพี่ป้องห่วงผม ผมรู้แล้วว่าพี่ป้องแคร์ผม ผมรู้แล้วว่าพี่ป้องให้เกียรติผม แต่...ทำไมต้องไอ้บ้านี่ด้วยวะ!!!

 

            “ร้านนี้ไงที่เป็นข่าวหนก่อน”

 

            “ที่ว่าเจ้าของร้านเป็นเกย์น่ะนะ”

 

            “อื้อ พอพี่เขาประกาศออกไป เขาก็เลยเปิดตัวแฟนด้วย”

 

            “จริงอ่า!!!

 

            “เออ แกเอ๊ย หล่อฉิบหายวายวอดเลย พี่เจ้าของร้านว่าหล่อแล้วนะ แฟนพี่เขาที่เขาว่าไม่อยากให้ร้องไห้หล่อกว่าด้วยซ้ำ ตอนนี้สาววายเต็มร้านเลยล่ะ”

 

            สาววายเต็มร้าน...กูเก็ตกับคำนี้มาก

 

            พี่ป้องบอกว่าผมไม่ต้องมาที่ร้านก็ได้เพราะไม่อยากให้ติดร่างแหไปด้วย แต่ผมทนไม่ไหวว่ะ อยู่บ้านเฉยๆ ไม่ไหว ไปเที่ยวกับเพื่อนก็ไม่อยาก กินเหล้านี่อย่าพูดถึง ผมไม่ทำอะไรสักอย่าง นอกจากห่วงพี่ป้องเป็นบ้าเป็นหลัง วันนี้ผมก็เลยกัดฟันโทรไปขอร้องจันทร์เจ้าว่ามาเป็นเพื่อนหน่อย

 

            ในเมื่อเข้าหลังร้านไม่ได้ งั้นก็เข้าหน้าร้านโดยเอาเพื่อนมาเป็นฉากบังหน้าก็ได้

 

            ทว่าพอมาถึง วันนี้ไม่ได้มีสาวออฟฟิศแล้ว ไม่ได้มีนักเรียน แต่มีผู้หญิง...ที่มานั่งฟินเพ้อมองผู้ชายหลังเคาน์เตอร์สองคน!

 

            แล้วทำไมถึงมีสองคน...ในเมื่อแฟนพี่ป้อง (ซึ่งคือกู) เพิ่งเดินเข้ามานั่งในร้านเมื่อสิบวินาทีที่แล้ว!!!

 

            ดังนั้น ผมไม่ใช่แฟนพี่ป้องที่สาววายรอบตัวกำลังคุยกันอยู่แน่ๆ แต่เป็น...ไอ้หมอนั่น!!!

 

            ไอ้เวรนั่นไงที่พี่ป้องเคยบอกว่าเป็นคนสำคัญ ที่เคยเข้ามาขัดจังหวะผมกับพี่ป้อง ที่เคยเรียกผมว่าไอ้เด็กนั่นๆ แถมเข้าใจว่าผมจะถูกพี่ป้องเขี่ยทิ้ง จำได้หรือยัง ย้อนอดีตทวนความจำเยอะแล้วนะ เออไอ้หมอนั่นแหละ ตอนนี้มันอยู่ในร้าน!

 

            ผู้ชายที่ผมเคยบอกว่ามันหล่อ ขอโทษว่ะ ต่อให้มึงเป็นเทพบุตรลงมาเกิด กูก็ขอมองว่ามึงขี้เหร่!

 

            คนที่สวมเสื้อเชิ้ตกับกางเกงยีน ที่ใครจะมองว่าหล่อฉิบหายวายวอดก็ช่างแม่ง แต่ที่ผมสนใจคือมัน...สวมผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลมีโลโก้ร้านเหมือนกับพี่แพม!

 

          และตอนนี้คนที่ผมตั้งตัวเป็นศัตรูกำลังยืนข้างพี่ป้องของผมอะ

 

            “ได้ยินเขาเรียกว่าพี่ไคๆ แหละ ชื่อยังหล่อเลยเนอะ”

 

            “ใช่ม้า ชื่อยังกับนักร้องเกาหลี แต่หน้าตานี่...พระเอกมาเองเลยเนอะ”

 

          มึงจะเนอะกันอีกนานมั้ย สัส

 

            ผมเท้าคางอย่างเซ็งสุดขีด มองตรงไปที่ไอ้ผู้ชายชื่อไคที่กำลังชงกาแฟด้วยท่าทางโคตรดูเป็นมืออาชีพ ซึ่งมองก็รู้แล้วว่าร้านนี้ได้ผู้ช่วยมาเพิ่มอีกหนึ่งคนเป็นไอ้หมอนั่น ซึ่งแม้ผมจะภาวนาให้มันทำพลาดเยอะๆ จนพี่ป้องไล่ออก แต่ดูจากท่าทางแล้วดันคล่องกว่าพี่แพมซะอีก

 

            พี่ป้องอาจจะหาคนช่วยที่ร้านไม่ทันจนขอให้มันมาช่วย แต่ทำไมต้องตอนนี้! ตอนที่พี่ป้องเพิ่งจะบอกว่าแคร์แฟนตัวเองแค่ไหนลงเพจร้าน จนมันโด่งดังไปทั่วอินเทอร์เน็ต ชนิดกลบข่าวลือเรื่องทำร้ายผู้หญิงไปแบบพลิกหน้าเป็นหลัง นอกจากนั้น...

 

            “ผู้หญิงคนนั้นก็บ้าเนอะ เขาปฏิเสธเพราะมีแฟนแล้วก็ยังไปตามตื๊อเขาอีก น่าเกลียดว่ะ”

 

            “เออ ได้อ่านหรือเปล่ามีคนมาเล่าว่าวันนั้นอยู่ในเหตุการณ์ ยัยนั่นวี้ดแตกเพราะว่าเจ้าของร้านเขาไม่รับรัก แต่ไม่อยากเชื่อเลยนะว่าจะสร้างข่าวลือกะจะทำร้ายเขา”

 

            “เออสิ สุดท้ายดันเข้าตัว ถูกประจานว่าอยากได้ผัวของชาวบ้าน”

 

          ไอ้โต๊ะข้างๆ นี่ชาติที่แล้วเป็น CNN หรือเปล่า คือมึงรู้ดีไปนะ นี่แปลว่าตามเสือกตั้งแต่ต้นจนจบเรื่องเลยใช่มั้ย

 

            อย่างที่เขาคุยกันนั่นแหละ หลังจากที่พี่ป้องปล่อยภาพวงจรปิดวันนั้นไปพร้อมข้อความอธิบาย ทั้งยังมีคนเห็นเหตุการณ์ปล่อยคลิปเสริมอีก บรรดาสาววายก็พากันมาวี้ดว้าย รุมแสดงความคิดเห็นกันยกใหญ่ บูชาพี่ป้องเป็นเทพบุตรคนดี ซึ่งแม้พี่ป้องไม่ได้พูดถึงสาเหตุที่เจ๊แอนแกวี้ดแตก ก็ยังมีผู้หวังดีมาเล่าเรื่องราวในร้านให้ฟังว่า...เจ๊แกถูกพี่ป้องหักอก

 

            งานนี้โทษใคร โทษยัยเจ๊บก.ที่เสียงดังออกไปหน้าร้านนั่นแหละ ลูกค้าคนอื่นก็เลยได้ยิน ไปเล่าปากต่อปาก จนกลายเป็นว่าเจ๊นั่นโรคจิต อยากได้เขาเป็นผัวจนตัวสั่น พอรู้ว่าเขามีแฟน แถมเป็นผู้ชายก็เลยจะหาทางทำร้าย

 

            ผลมันก็เลยย้อนกลับหาตัวไง

 

            ผมเคยถูกด่าว่าหน้าตัวเมียแทนพี่ป้องตอนไปตอบในทวิตเตอร์แทนใช่มั้ย ยัยเจ๊นั่นโดนเหมือนกันเลย แต่โดนว่าหาผัวไม่ได้แล้วคันสินะ แต่ที่ขำไม่ออก ไม่ขำด้วย คือกูดันจำขึ้นใจไงว่าแอคเคาน์ที่ด่ากูกับมันเป็นคนเดียวกัน ตกลงในเน็ตจะเชื่อใครไม่ได้เลยใช่มั้ย แม่งนกสองหัวมาก

 

            ตอนคิดว่ากูผิด ด่ากูยังกะไปฆ่าแม่มันตาย พอเรื่องมันแดงว่าผู้หญิงใส่สี ก็ไปด่าเขาอีก

 

            ผมอาจจะเกเรนะ อาจจะท้าตีท้าต่อยตามเพื่อนนะ แต่ผมรับคนประเภทนี้ไม่ได้ว่ะ พวกดราม่าตามกระแส ไม่มีหัวคิด ไม่รู้บ้างเลยว่าทำให้คนที่ไม่ผิดแล้วโดนด่าเป็นยังไง คนพวกนี้ต้องโดนบ้างสักครั้งจะได้รู้สึกว่าอย่าตัดสินชาวบ้าน!

 

            จบเรื่องยัยเจ๊แอนนั่นไปก็แล้วกัน กลับมาไอ้ไคนี่ก่อน

 

            ผมก็ไม่รู้ว่าพี่ป้องต้องการกลบข่าวลือ หรือต้องการดึงความสนใจออกไปจากผมกันแน่ พี่เขาก็เลย...แบบเนี้ย

 

          พี่ป้องเอาเพื่อนมาสร้างข่าวลือแทนตัวผมอะ!

 

            ตอนนี้ไม่ใช่ผมที่นั่งร้องไห้ด้วยความเป็นห่วงพี่ป้อง แต่เป็นไอ้เวรนั่นที่กลายเป็นแฟนสุดที่รักของพี่ป้องในสายตาคนอื่นแทน

 

          ไม่ยอม!!!

 

            ไอ้หมอนี่เนี่ยนะจะร้องไห้ หน้าอย่างมันเป็นฆาตกรฆ่าข่มขืนมากกว่า!

 

            “แกว่ามั้ย แค่คิดว่าพี่ไคเขาร้องไห้ห่วงพี่ป้องก็ฟินจะตับแตกแล้วอะ”

 

            “เนอะ ผู้ชายหล่อๆ กับน้ำตาเป็นอะไรที่ลงตัวสุดๆ!

 

          สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าสาววายทำไมมันน่ากลัวอย่างนี้วะ!

 

            ผมเหลียวกลับมามองจันทร์เจ้า แล้วพบว่าเพื่อนที่อุตส่าห์มาด้วยกันกำลังหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเก็บภาพหนุ่มหล่อสองคนที่ช่วยกันทำร้านขนม ด้วยสีหน้าไม่แตกต่างจากพวกโต๊ะข้างๆ เลยสักนิด

 

          กูขอฆ่าแฟนมึงคนแรกได้มั้ยไอ้กราฟ

 

            แกร๊ก

 

            “ลาเต้เย็นๆ ค่ะน้องกั๊ก”

 

            “พี่แพมมมมม”

 

            ตอนนี้มีคนเดียวที่ห่วงผมใช่มั้ย ขนาดพี่ป้องยังไม่เดินมาหาผมเลย!

 

            ผมส่งเสียงเรียกพี่แพมอย่างที่รู้ตัวเลยว่าแม่งโคตรอ้อน ที่ทำให้พี่เขาอมยิ้มน้อยๆ แล้วขยับมานั่งข้างกัน ขณะที่ผมก็คว้าแก้วกาแฟนมมาดูดทันที คิดว่าพี่ป้องต้องจำได้ว่าผมชอบ แล้วชงให้เป็นการเอาใจ ซึ่งแน่นอนว่ามันอร่อยนุ่มลิ้น จนอยากจะเลียฟองนมทุกหยดด้วยซ้ำ แต่...

 

            “พี่ป้องเขาห่วงไม่อยากให้น้องกั๊กเป็นข่าวไปด้วยน่ะค่ะ เลยไปขอให้พี่ไคมาช่วย พี่ก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าพี่ไคเคยช่วยทำร้านนี้มาก่อน ก่อนที่พี่จะมาทำงานที่นี่ด้วย แล้วฝีมือชงกาแฟก็อร่อยมาก นี่ลาเต้แก้วนี้ก็ฝีมือพี่ไคนะ อร่อยมั้ยเอ่ย”

 

            พรวด

 

            “แค่กๆๆๆ”

 

          กูขอคายคืนเลยได้มั้ย

 

            ผมสำลักแรงมาก ถลึงตามองพี่แพมที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว คว้ากระดาษมาส่งให้อย่างเป็นห่วง

 

            “หน้าตาไม่น่าจะชงกาแฟได้เลยนะคะ หน้าตาแบบนี้น่าจะไปซื้อกาแฟสตาร์บัคกินมากกว่า” จันทร์เจ้าก็ออกความคิดเห็นที่ทำให้พี่แพมหัวเราะ

 

            “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้าเรื่องเครื่องดื่มวางใจพี่ไคได้เลย นี่พี่ก็แอบถามนะว่าจริงๆ ทำงานอะไร แต่เห็นว่างานอิสระน่ะ เลยมีเวลามาช่วย”

 

            ผมว่ามันรับจ้างฆ่าคนชัวร์ หน้านิ่วคิ้วขมวดขนาดนั้นใครแม่งจะอยากจ้างวะ ถ้าไม่ใช่ฆ่าคน!

 

            ผมอคติมาเต็ม ฟังพี่แพมที่กำลังแพมออกมาทุกเรื่อง

 

            “ตั้งแต่พี่ไคมาช่วยนะ ที่ร้านคนแน่นตลอด แล้วไม่ได้มาเพราะเล็งพี่ป้องด้วยนะ พี่ก็สบายแฮ ไม่ต้องทำหน้าที่ไม้กันหมา เพราะส่วนใหญ่ที่มาเขามาฟินสองคนนั้นกัน ส่วนพี่นี่ก็นับถือเลย เพื่อนดีเบอร์ไหนกันที่ยอมมาเป็นข่าวว่าเป็นเกย์คู่”

 

          เออ ดีเบอร์ไหนกันวะถึงยอม มึงต้องติดไม่ซื่อกับผัวกูแน่ๆ

 

            “แต่ก็ดีเนอะ บรรยากาศในร้านสดใส๊สดใส”

 

            “แน่ะ มองหนุ่มหล่อเพลินเลยสิคะงานนี้”

 

            “จันทร์เจ้าเองก็ถ่ายเพลินเลยนะ ไปขอถ่ายรูปสิ ก่อนหน้านี้มีเด็กใจกล้าวิ่งมาขอถ่ายภาพคู่แถมถามด้วยว่า...พวกพี่ไม่คิดจะเปิดแอคคู่กันหรือคะ หนูจะไปตามฟอล...พี่ล่ะข้ำขำ” สองสาวเขาเข้าคู่กันดีมาก หัวเราะชอบอกชอบใจ ไม่มีใครสนใจผมเลยว่ากำลังแบะปาก น้ำตาคลอ

 

          นั่นผัวกูอะผัวกู กูไม่ยอม

 

            ความคิดที่แรงกล้าไปแน่ๆ เพราะไอ้พี่ไคมันหันมามอง แล้วมันก็...แสยะยิ้ม

 

          ย้ากกกก กูบอกตรงนี้เลยนะว่ากูเกลียดมึง!

 

.........................................................

 

           ต่อค่ะ

 

            “ไอ้มู่ พี่ป้องเป็นของกูนะ เป็นของกู”

 

            ผมระบายกับใครไม่ได้ครับ และใช่ ผมกำลังระบายกับหมา

 

            ไอ้หมาตาสีฟ้าใสแจ๋วที่กำลังหอบแฮกๆ อยู่ตรงหน้า จนต้องฟาดงวงฟาดงาใส่มัน

 

            “มึงคิดดูดิ มันยิ้มเยาะกูด้วยนะเว้ย นิสัยโคตรเหี้ย จริงๆ แล้วไม่ใช่แค่เพื่อนคนสำคัญใช่มั้ย แต่มันต้องอยากได้พี่ป้องไปแน่ๆ พอโอกาสแบบนี้มาถึงก็ทำเป็นเพื่อนแสนดี มาช่วยตอนที่พี่ป้องขอ แต่มันต้องเล็งโอกาสเอาตูดพี่ป้องไปแน่ๆ กูไม่ยอมนะ ไส้กรอกก็ของกู แยงรูโดนัทของกูได้คนเดียวเท่านั้น ใช่มั้ยไอ้มู่!!!

 

            “บรู๊ววววว” ใช่ฮับ เจ้านายว่ายังไง มู่เห็นด้วยทุกอย่างเลย

 

            “มึงก็แค่เออออกับกูใช่มั้ยล่ะ!

 

            “หงิง” มู่เห็นด้วยกับเจ้านายแล้วผิดหรือ

 

            “ก็กูอยากให้บอกว่าพี่ป้องเป็นของกูอะ ทำไมมึงไม่เป็นคนไปบอกพี่ป้องวะว่ากูหึงมาก หวงมาก กูจะกั๊กไว้เป็นของตัวเองคนเดียว ทำไมมึงต้องเป็นหมาวะ!!!

 

            ไอ้มู่ทำหูลู่ไปแล้ว ไม่รู้ช่วงนี้มันเป็นอะไร ว่านิดว่าหน่อยทำหูลู่ หางตก ครางหงิงๆ ซึ่งตอนนี้ก็กำลังทำอย่างนั้นเลย แล้วมันงอนที่ผมว่ามันเป็นแค่หมามั้ง มันก็เลยเดินก้มหน้าไปมุมห้อง ซุกหน้าเข้าเบาะนอน แล้วนี่กูคิดไปเองหรือเปล่า...หมากูร้องไห้?!!!

 

            “เฮ้ยมู่ กูขอโทษ”

 

            “หงิง หงิง” ฮืออออ มู่เสียใจ มู่เป็นแค่หมา

 

            “เฮ้ออออ”

 

            ผมว่าผมประสาทแล้วที่คิดว่าคุยกับหมารู้เรื่อง ตอนที่ทิ้งตัวลงไปนอนแผ่บนเตียง คิดถึงวันนี้ที่อุตส่าห์ไปนั่งตั้งนาน ถูกจันทร์เจ้าบังคับสอนหนังสือเป็นชั่วโมง พี่ป้องก็ไม่เข้ามาหา แม้จะฝากพี่แพมไว้ว่า ไม่อยากให้ผมตกเป็นข่าวไปด้วย แต่นี่มันเย็นชาไปแล้วนะ

 

            หมับ

 

            “ฮื่อ” ผมหันไปกอดหมอนข้าง ซุกหน้าลงไปทั้งที่...น้ำตาซึม

 

            “พี่ป้องเป็นของกั๊กนะ กั๊กไม่ยกให้ใครทั้งนั้นแหละ”

 

            ปิ๊งป่อง!

 

            “ใครมาตอนนี้วะ กูกำลังดราม่า! สะกดคำว่ามารยาทไม่เป็นหรือไง ดึกแล้ว กูหลับแล้ว พ่อแม่ไม่อยู่ ดังนั้นไม่มีใครอยู่โว้ย!!!” ผมพาลได้แม้กระทั่งคนมากดออด ก็คงเป็นข้างบ้านไปเที่ยวแล้วเอาของมาฝากนั่นแหละ ใครกันจะมาเอาป่านนี้ แต่...

 

            “หงิงๆ”

 

            “อะไรมู่!” หมาผมมันเอาหัวมาดุน จนต้องหันไปอย่างหงุดหงิด แต่...ไอ้ที่มันคาบอยู่เป็นมือถือเปิดระบบสั่นของผมไม่ผิดแน่!!!

 

            หมับ

 

            ผมไม่แคร์หรอกว่าน้ำลายเต็มเครื่อง ผมกดรับสายทันที เพราะ...

 

            “พี่ป้อง!!!

 

            [หลับแล้วหรือครับ พี่อยู่หน้าบ้านนะ]

 

          กูขอถอนคำพูดว่าไม่รู้จักมารยาท

 

            ตึงๆๆๆๆๆ

 

            “ยัง! ยัง กั๊กยังไม่หลับ ยังไม่หลับนะ พี่ป้องอย่าเพิ่งไป” ผมรีบตะโกนบอก แล้วก็วิ่งตึงตังลงมาชั้นล่าง กดเปิดล็อก แล้ววิ่งไปหน้าบ้านทันทีจนพบว่าพี่ป้องจอดรถสตาร์ทเครื่องทิ้งไว้ ส่วนตัวพี่เขา...ยืนยิ้มอบอุ่นพร้อมกับชูถุงเค้กให้ดู

 

            แกร๊ก

 

            หมับ

 

            “พี่ป้อง!!!” ผมดีใจมากจริงๆ นะ ขนาดที่เปิดประตูรั้วได้ก็กระโดดเข้าไปกอดคอพี่ป้องเลย ทั้งยังร้องเรียกอย่างโคตรของโคตรดีใจ ซุกหน้าเข้าอกหอมๆ สูดกลิ่นคุ้นเคย แล้วก็ถูหน้าไปมา

 

            ผมไม่ได้อ้อนนะ ผมแค่ดีใจมากๆ เท่านั้นเอง

 

            “พี่ป้อง พี่ป้อง! พี่ป้อง!!!

 

            “ฮ่าๆๆ พี่เองครับ เป็นอะไรหืมน้องกั๊ก” พี่เขาหัวเราะอย่างขำๆ ให้ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตา

 

          โอ๊ย คิดถึงว่ะ

 

            “พี่ป้องเป็นของกั๊กนะ!

 

            แทนที่จะพูดคำซึ้ง เสือกหลุดส่วนลึกสุดในใจซะอย่างนั้น และพอหลุดไปแล้ว

 

            “พี่ป้อง พี่ป้องเป็นของกั๊กคนเดียวนะ พี่ห้ามคิดอะไรกับเพื่อนพี่นะ ไม่ว่าใครจะล้อจะแซวว่าพวกพี่เป็นแฟนกัน แต่แฟนจริงๆ ของพี่ป้องคือกั๊กนะ กั๊กคนเดียวนะ พี่ป้องงงงงง” ผมเขย่าแขนพี่ป้องแรงๆ ไม่สนแล้วว่าทำตัวยังไงออกไป นี่ผมน้ำตาคลอเลยนะ แถมตอนนี้มีกันแค่สองคน ทำไมผมจะอ้อนผัวผมไม่ได้

 

            “ครับผม พี่มีน้องกั๊กคนเดียว รักเดียวใจเดียวจริงๆ นะ”

 

            พี่ป้องเองก็กอดกระชับตัวผมแน่นๆ แบบหมั่นเขี้ยว มีการตะเบ๊ะให้อีกแน่ะ ตามมาด้วยการจุ๊บเหม่งอีกที จนต้องลูบหัวป้อยๆ อารมณ์ซึมจางลงบ้างแล้ว

 

            “แล้ววันนี้พี่ก็ขอโทษนะ” แต่แล้วพี่ป้องก็กระซิบ จนต้องเงยหน้าขึ้นสบตา พบว่าพี่เขากำลังรู้สึกผิด

 

            “น้องกั๊กอุตส่าห์ไปหาพี่ที่ร้านทั้งที แต่พี่กลับไม่ได้คุยด้วยเลย”

 

          กั๊กเข้าใจ

 

            “เขา...จะมาช่วยอีกนานมั้ย”

 

          ปากหนอปาก มึงช่วยเข้าใจเหมือนสมองหน่อยสิ

 

            ผมพูดออกไปแล้ว จนได้แต่ก้มหน้าลง สองมือจับแขนพี่ป้องมั่น รู้ตัวหรอกนะว่าตอนนี้ไม่ใช่เด็กดีแล้ว เพื่อนพี่ป้องอุตส่าห์มาช่วย แถมตัวเองก็ยังไม่ต้องตกไปเป็นขี้ปากชาวบ้าน แต่มันหวงจริงๆ นะ ไม่อยากให้ใครยุ่งกับผู้ชายคนนี้จริงๆ แม้ว่ามันจะเป็นแค่ข่าวลือก็ตาม

 

            “ไคน่ะหรือ”

 

          ใครล่ะพี่ก็มีอยู่คนเดียว

 

            ผมก็อยากกวนตีนกลับหรอก แต่ซึมโว้ย พูดไม่ออก ได้แต่รอนิ่งๆ ให้พี่ป้องหัวเราะ

 

            “เรื่องของไคไม่ต้องห่วงหรอก ไคเป็นแค่เพื่อนพี่”

 

            “แต่ก็เป็นเพื่อนคนสำคัญ”

 

            ผมพึมพำ จำได้ขึ้นใจนะว่าพี่ป้องเคยพูดไว้ จนพี่เขาก็ส่งมือมาลูบแก้ม สัมผัสของข้อนิ้วที่แตะบนผิวของผมทำให้รู้สึกดี จนต้อง...แนบแก้มลงไป

 

            “แต่ก็ยังเป็นแค่เพื่อนนะ ส่วนน้องกั๊กเป็นอะไรที่มากกว่านั้น”

 

            ผมว่าผมเข้าใจผู้หญิงโง่ๆ ที่เชื่อคำพูดผู้ชายทุกอย่าง แม้กระทั่งโอนเงินให้หมดตัวแล้ว เพราะผมคิดว่าตัวเองเป็นแบบนั้นเลย แค่พี่ป้องพูดแบบนี้ ผมก็หลุดยิ้มออกมา อารมณ์บูดๆ ตั้งแต่เมื่อบ่ายจางหายไปแทบทั้งหมด แทนที่ด้วยความรู้สึกอุ่นๆ ในใจ จนต้องสูดหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนที่จะผละออกมา

 

            “โอเค รับทราบ กั๊กเข้าใจแล้วก็ได้”

 

          พี่ป้องเหนื่อยมาทั้งวัน เพราะงั้นเข้าใจแล้วดีกว่า

 

            ผมตั้งใจจะให้พี่เขากลับบ้านไปพักผ่อน เพราะมานี่ก็คงแค่แวะเอาเค้กมาฝาก แต่ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปาก...

 

          “ยังไม่เสร็จอีกหรือวะ”

 

            กึก

 

          ไอ้ไคไข่ใคร่ไข้ไข!!!

 

            ผมนี่อ้าปากค้าง ทำหน้ายังกับเห็นหมาวิ่งตัดหน้ารถ เมื่อได้ยินเสียงไม่พอ ไอ้เวรนี่เปิดกระจกลงมาเร่ง...นี่เป็นสถานการณ์ตอกย้ำว่านางร้ายมีตัวตนเหมือนที่เห็นในละครหลังข่าวใช่มั้ยวะ!

 

          มันกำลังเย้ยกูใช่มั้ยว่าอยู่ด้วย!!!

 

            “เสร็จแล้วๆ งานเร่งขนาดนั้นเลย”

 

            “เออ ต้องกลับไปแก้นี่ไง”

 

            “น้องกั๊ก งั้นพี่ไปก่อนนะ ส่วนเค้กนี่พี่เอามาฝาก เห็นวันนี้ยังไม่ได้แตะขนมเลย” ผมยังค้างตอนที่พี่แกคุยกับเพื่อนเสร็จสรรพ ส่งขนมให้ผม แล้วทำท่าจะออกไปกับไอ้หมอนั่น ซึ่งทำให้ผม...

 

            หมับ

 

          “กั๊กไปด้วย!!!

 

          แม่ กั๊กขอโทษ แม้แม่จะสอนให้รู้จักมารยาท แต่งานนี้...ต่อให้ไปบุกป่าฝ่าดงกูก็จะนั่งไปเป็นก้างให้ถึงที่สุด!!!

 

...............................................

 

ต่อค่ะ

 

            “ตอนแรกไคจะค้างที่บ้านพี่ แต่เพราะมีงานด่วนเข้ามา เลยต้องกลับไปแก้งานที่คอนโด”

 

            ผมขอบคุณเจ้านายไอ้หมอนี่ที่ไม่ว่าคุณอยู่ส่วนไหนของโลกก็จงรู้ไว้ว่าผมขอบคุณที่เรียกมันกลับห้อง ไม่ค้างกับพี่ป้อง!!!

 

            ความคิดที่ผมก็จ้องหลังคอไอ้คนที่นั่งหน้าเขม็ง!

 

            หลังจากที่ผมตะโกนบอกความตั้งใจ ผมก็วิ่งไปล็อกบ้าน แล้วก็กระโดดขึ้นรถของพี่ป้องมาแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง รู้แค่ว่าความหวงมันบังตา ความกั๊กมันมาเต็มที่ จากนั้นก็นั่งกอดอก จ้องให้ศัตรูมันรู้ว่าอย่าคิดว่าตัวเองจะมีโอกาสล่อลวงพี่ป้องเลย พ่อเทวดาคนนี้มีเจ้าของแล้ว และคนนั้น...คือกู

 

            “ไหวมั้ยวะเนี่ย”

 

          มึงไม่พอใจที่กูมาด้วยล่ะสิ!

 

            ผมแยกเขี้ยวอยู่ข้างหลังมัน ตอนที่ไอ้พี่ไคหันไปบอกคนขับ ซึ่งมันต้องหมายถึงผมแน่ๆ เพราะพี่ป้องก็เหลียวกลับมามอง ถามด้วยรอยยิ้มโคตรไร้เดียงสา

 

            “ไหวมั้ยน้องกั๊ก ไม่ไหวหลับไปก่อนได้นะ”

 

          พี่ป้อง พี่ตามมันให้ทันสิวะ ตามมันให้ทัน มันยั่วให้ผมหึงพี่อยู่นะ!!!

 

            ผมไม่เคยขัดใจที่มีแฟนแสนดีเป็นเทวดาเท่านี้มาก่อนเลยจริงๆ

 

            “ไหว!

 

          กูจะนั่งแหกตาไปด้วยเนี่ยล่ะ!

 

            “เฮ้ออออ” ไอ้พี่ไคแม่งถอนหายใจใส่ผม!

 

            ผมแค้น ผมเคือง ผมไม่ชอบหน้าไอ้หมอนี่เลย พับผ่าสิ

 

            “แล้วนี่งานเร่งมากมั้ย ถ้าเร่งก็ไม่ต้องช่วยที่ร้านแล้วก็ได้นะ”

 

            ผมหูผึ่งทันที ขอให้เจ้านายมันโยนงานมาเยอะๆ จะได้กลับไปทำการทำงาน ไม่ต้องมายุ่งกับพี่ป้องของผม แต่..

 

            “แก้ไม่เยอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปช่วยบ่ายๆ”

 

            ผมว่าไอ้พี่ไคจงใจพูดให้ผมได้ยินชัวร์ๆ ส่วนพี่ป้องก็...พ่อพระไงครับ

 

            “เออ ขอบใจมึงมาก ช่วยได้เยอะเลย” พี่แกตบบ่าเพื่อนอย่างขอบอกขอบใจ ไม่ได้รู้เลยว่าสงครามของผมกับไอ้หมอนี่เริ่มขึ้นแล้ว คนที่เหลียวกลับมามองผม จนตาสบกัน ซึ่งผมก็พบว่าไอ้คิ้วที่ขมวดจนหัวคิ้วชนกันยิ่งชิดกว่าเดิม แล้วถามผมเสียงตาย

 

            “ไม่เคยมีใครสอนหรือว่านั่งรถต้องคาดเข็มขัด”

 

          มันด่ากู พี่ป้องดูดิ ดู มันด่ากู!!!

 

            ผมหันขวับไปมองคนขับ แต่พี่ป้องมองแค่ถนน จนได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน กัดฟันตอบ

 

            “นั่งหลังใครเขาคาดกัน”

 

            “คาดซะ!

 

            ผมไม่ชอบจริงๆ นะ ขนาดแม่ผมยังไม่สั่งให้ผมคาดเข็มขัดเลย แต่ก่อนที่จะดื้อใส่ พี่ป้องก็บอกด้วยเสียงนุ่มๆ

 

            “คาดเถอะครับ ไคมันห่วงความปลอดภัยของน้องกั๊กนะ”

 

          พี่น่ะไม่รู้ทันเพื่อนพี่ซะแล้ว

 

            ผมขบฟัน โกรธนะ แต่ไม่อยากแสดงออกตอนนี้ แค่นี้ผมก็ดูเด็กมากพอแล้ว ผมก็เลยกระชากเข็มขัดมาเต็มแรงให้รู้ว่ากำลังประชด จากนั้น ผมก็หันออกไปมองนอกหน้าต่าง ไม่อยากคุยกับใครทั้งนั้น เพราะพี่ป้องก็ดูจะเข้าข้างเพื่อนตัวเองเอาเรื่อง ปล่อยให้ผมเป็นแค่หมาหัวเน่า

 

          หมาหัวเน่า...หรือวะ

 

            น้ำตามันซึมขึ้นมาแล้วจนต้องก้มหน้าลง กอดอกแน่นไม่ให้ตัวเองสั่น จากนั้นก็หลับตา

 

            เรื่องแค่นี้ห้ามร้องเด็ดขาดนะเว้ย พ่อสอนว่าเป็นลูกผู้ชายห้ามร้องไห้ง่ายๆ เพราะงั้นฮึบไว้มึง มึงไม่อยากร้องไห้ให้ศัตรูเห็นหรอก!

 

            ผมบอกตัวเองซ้ำๆ ย้ำๆ แต่อาจจะเพราะแอร์ฯ เย็นๆ แถมโกรธจนเหนื่อย ผมก็เลยเริ่มเคลิ้ม

 

            “เด็กชะมัด หลับไปแล้ว”

 

          กูได้ยินนะเว้ย กูแค่ง่วง ยังไม่หลับ!

 

            ผมใกล้จะเข้าสู่ห้วงนิทราเต็มที่แล้ว ตอนที่ได้ยินเสียงไม่คุ้นหูเอ่ยขึ้นมา แล้วน้ำเสียงหาเรื่องแบบนี้จะเป็นใคร ก็ต้องเป็นศัตรูของผมอยู่แล้ว

 

            “เฮ้อ ไค เมื่อไหร่จะแก้นิสัยพูดกับคนอื่นน้อยนับคำได้สักทีวะ แบบนี้ไง เขาถึงเข้าใจผิดว่ามึงเป็นพวกปากไม่ดีกับชอบหาเรื่อง”

 

            “กูพูดเยอะกว่าเมื่อก่อนแล้วนะ”

 

            “เยอะตรงไหน อย่างเมื่อกี้ก็เหมือนกัน มึงห่วงเรื่องน้องกั๊กไม่คาดเข็มขัด ทำไมไม่บอกเขาดีๆ ล่ะว่าไม่อยากให้เกิดอุบัติเหตุเหมือนพ่อแม่มึง การแสดงออกว่าห่วงใครสักคนไม่ใช่เรื่องยากอย่างที่มึงคิดหรอกนะ” ผมได้ยินเสียงพี่ป้องมาจากที่ไกลๆ

 

          หมอนั่นอะหรือเป็นห่วง

 

            “ต่อมอารมณ์กูคงตายไปแล้วมั้ง”

 

            “มึงน่ะอารมณ์หลากหลายจะตาย อย่าให้มีแค่กูที่สังเกตเห็นสิ”

 

            “แต่มึงก็ใช้ความไร้อารมณ์ของกูเป็นประโยชน์นี่”

 

            “...”

 

            ผมไม่เข้าใจว่าคุยอะไรกัน

 

            “กูรู้นะว่าตั้งแต่เรื่องกุญแจเข้าห้องแล้ว มึงวางแผนให้กูเข้าไปเห็นตั้งแต่ต้น เพื่อให้เด็กนี่เข้าใจผิดสินะ”

 

            “...”

 

            “เรื่องที่ให้กูมาช่วยก็เหมือนกัน จะให้เด็กมันหวงมึงมากๆ หรือไง แล้วก็ปล่อยให้กูถูกเกลียด เฮ้อ กูถึงบอกไงว่าเด็กนี่โง่จริงๆ ที่มาตกหลุมพรางของมึงแบบนี้”

 

          หลุมพรางอะไรวะ ทำไมพูดเรื่องเข้าใจยากจัง อือ ง่วงอะ

 

            “พี่ป้อง...งื้อ” ผมว่าผมกำลังจะหลับแล้ว ตอนที่พึมพำเสียงเบาแสนเบา และผมก็ได้ยินเสียงพี่ป้องเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่จะผล็อยหลับไปด้วยความเพลีย

 

            “กูรอมาเจ็ดปีนะไค กูพร้อมทำทุกอย่างเพื่อให้น้องกั๊กเรียกกูว่าพี่ป้องๆ แบบนี้ทุกวันอยู่แล้ว แม้ว่าจะจริงอย่างที่มึงว่า...กูขุดไว้ทุกหลุมนั่นแหละ ขอแค่เพิ่มโอกาสอีกนิดที่น้องกั๊กจะตกลงมาในหลุมมากขึ้น กูก็พร้อมขุดเพิ่มไปเรื่อยๆ”

 

            ตอนนี้ผม...ไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง

 

.......................................

 

            ครบค่ะ อะแน่ะ ครั้งที่แล้วใครขำไส้กรอกของกูบ้าง น้องกั๊กเขาเป็นคนตรงอะจ้า ก็เลยบอกเลยว่าเนี่ยที่หวงอะนะไม่ใช่แค่พี่ป้อง แต่รวมทั้งทุกสิ่งของพี่ป้องเลยด้วย หารู้ไม่ว่าศัตรูที่กำลังหาเรื่องคือพันธมิตรที่ดีที่สุดเลยล่ะค่ะ พี่ไคเป็นพวกปากไม่ดีค่ะ อันนี้หลายคนน่าจะพอเดาได้ แต่ความปากไม่ดีของเขาส่งผลอะไรบ้าง “Money Addict ผมมีค่า ต้องกล้าจ่าย!” จะบอกเล่าในส่วนนั้นค่ะ (โฆษณาแฝงตลอดล่ะ)

            ส่วนตอนนี้พี่ป้องก็หลุดออกมาแล้วนะคะว่าเขารอมาแล้ว 7 ปี เอ๊ะ แต่เจอกันแค่ไม่กี่เดือน แล้วเลข 7 นี่มาจากไหน มันคือสาเหตุของการเป็นพี่เทวดาที่ข้างในเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวล่ะค่า XD 

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 530 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,682 ความคิดเห็น

  1. #25678 อีฟ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 17:37

    อีเ-้ยยย เทพบุตรไรละะะ นี้มันมารแล้ว!! อีชั่วอีเลวอีๆๆๆๆๆอ้ากกกกกกกกก🖕 น้องกั๊กหนีออกมาาาา

    #25,678
    0
  2. #25622 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 17:00

    ได้แต่คิดในใจ // กุว่าแล้ววิวสวย อิพี่ป้องมันวร้ายยยย มันเนียนทำเป็นพ่อพระเอกขี้เขิน แสนดี พ่อเทพบุตรถูกยันลงมาเกิดบนโลกมนุษย์คนนี้มันวางแผนจับน้องกินมาตั้งแต่ 7 ขวบ 555555 ลุ้นๆกันต่อว่าจะโป๊ะออกมาหมดเปลือกเมื่อไหร่
    #25,622
    0
  3. #25608 fluorite (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 10:06
    น้องกั๊กก็11...
    #25,608
    0
  4. #25575 jaja_2001 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 21:14
    รอมา 7 ปี ควรอึ้งปะะะะ
    #25,575
    0
  5. #25560 teeranan6270 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 13:39
    ร้ายยยยยยย
    #25,560
    0
  6. #25486 aomsarinna (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:57
    หมาป่าห่มหนังแกะ

    พี่ป้องร้ายยยย 😅
    #25,486
    0
  7. #25477 Bee Pee Wee (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:16
    ต้องเป็นคนยังไงถึงขุดหลุมไว้รอบทิศทางขนาดนั้น อิอิ
    #25,477
    0
  8. #25449 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 16:18
    กั๊กเอ๊ยยยยยย
    #25,449
    0
  9. #25393 The Kingz (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 21:17
    กุว่าแล้ว กุว่าแล้วๆๆๆๆๆ คิดไว้ตั้งแต่ 2 ตอนแรกละ อีพวกหน้ายิ้มนี่ละร้าย ละแม่มโครตร้ายเลย
    #25,393
    0
  10. #25316 JatuMook (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 16:01

    นี่มันยิ่งกว่าจิ้งจอกเก้าหางอีกนะพี่ป้องงงงงง

    #25,316
    0
  11. #25309 miramari (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 07:37
    นั่นไงงงงง ว่าแล้วแล้วเชียวพี่ป้องต้องไม่ใช่สายเทวดา นี่มันปิศาจจอมล่อลวงชัดๆ
    #25,309
    0
  12. #25285 khawfangg (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 21:17
    เจ็ดปีโอมัยก๊อตตตตตตตตวั๊ทแด๊มมมมมมมมมมมม
    #25,285
    0
  13. วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 13:46
    ขุดเก่งจังหลุมให้น้องตกเนี่ย ร้ายมากก
    #25,259
    0
  14. #25217 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 12:28
    พี่ป้องร้ายยยยยน
    #25,217
    0
  15. #25186 to_eyyyoooo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:56
    7 ปีไรอ่า ลุ้นมากค่าจุดนี้!!!
    #25,186
    0
  16. #25181 June. (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 22:35

    แล่ว ๆๆๆๆๆ ตื่นเต้นนน เรื่อง 7 ปีของะพี่ป้องแล้ว

    #25,181
    0
  17. #25163 BG_Y69 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 22:52
    พี่ป้องโคตรซาตานในคราบเทวดา😂😅
    #25,163
    0
  18. #25146 [ZillO] (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 20:32
    555555555555 ชอบคอมเม้นล่างอ่ะะะ ความบังเอิญไม่มีอยู่จริงง แต่คือถ้าไม่บังเอิญ อาจไม่หนุกเท่านี้นะะะ ชอบบนะะะ
    #25,146
    0
  19. #25088 GzBvendy (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 03:17
    คำว่าบังเอิญไม่มีอยู่จริงในนิยายเรื่องนี้ ถูกป่ะคะ
    #25,088
    0
  20. #25073 Choco'l Pis (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 19:07
    พี่ป้อง!!!!
    ว่าแล้วว่าพี่ต้องมีแผน คนอะไรจะดีเบอร์นั้น ฮืมมมม กร๊าวใจจริงจัง รักค่ะ พร้อมเสมอเมื่อเธอโสดนะ งุ้ยยย
    #25,073
    0
  21. #25060 Miki_milky (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 22:06
    รู้ว่ารักแต่พี้ป้องก้อไม่ควรเอาเพื่อนเป็นเครื่องมือเพื่อให้กั๊กหึง
    #25,060
    0
  22. #25000 M.Choc_Parfait (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 21:51
    ว่าแล้ววว พี่ป้องเนี่ย ร้ายกาจสุดเลยให้ตายย จอมมารหุ้มเปลือกเทวดาไปอี๊ก 55555
    #25,000
    0
  23. วันที่ 9 กันยายน 2560 / 19:53
    ห๊ะ!!?? อะไรพี่ป้อง?? รอกั๊กมา7ปีคืออะไร???!!
    #24,868
    0
  24. #24617 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 06:55
    "รอมาเจ็ดปี" นี่อะไร
    #24,617
    0
  25. #23092 Disk Nara (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 14:12
    คิดไม่ซื่อ****
    #23,092
    0