[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 26 : ตอนที่ 21 มีผัวดีมีชัยไปกว่าครึ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,948
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 561 ครั้ง
    28 ธ.ค. 59



สาวเยอะนี่ ไปตามสาวอื่นเลยไป๊...แต่ถ้าไปจริง กูแบะนะ

 +++++++++++++++++++++++++++

 

ตอนที่ 21 มีผัวดีมีชัยไปกว่าครึ่ง

 

 

 

กั๊ก

 

          กูไม่หึง กูไม่หวง กูไม่ใช่เด็กๆ กูสิบแปดแล้ว

 

            หมับ

 

            ผมอาจจะเป็นพวกปากกับใจไม่ตรงกันจริงๆ ก็ได้ เพราะใจนี่พร่ำบอกตัวเองว่าสิบแปดแล้ว โตแล้ว ถ้าว่าตามข้อกฎหมายก็ทำอะไรหลายอย่างโดยไม่ผิดแล้ว แต่มือสองข้างของผมกำลังบีบขยำกระเป๋าเป้จนผิดรูป จ้องตาวาวไปยังร้านขนมที่เต็มไปด้วยลูกค้าวัยกระหายผู้ชาย และบอกออกได้แค่คำเดียวเท่านั้น

 

            “กูกลับบ้านดีกว่า”

 

            “ไหงงั้นล่ะ”

 

            วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้าย ผมน่ะสอบเสร็จสักสามชาติแล้ว เข้าไปมั่วๆ ซุยๆ พอผ่าน เกรดไม่ทุเรศก็พอ แล้วก็ไปเล่นบอลกับพวกไอ้เป้ แต่ตอนที่เหนื่อยจนจะกลับบ้าน พวกไอ้กราฟที่เรียนสายวิทย์ฯ ก็สอบเสร็จพอดี ซึ่งจันทร์เจ้าก็ตรงดิ่งมาหา เพื่อถามว่า...

 

          ไปกินขนมคลายเครียดกัน

 

            ผมงี้กระชากแขนจันทร์เจ้าแทบไม่ทัน กลัวเพื่อนหลุด แล้วไอ้พวกเหี้ยนั่นจะรู้ว่าผมคบกับพี่ป้อง ตอนนี้ก็เลยมาพร้อมกับคู่ผัวเมียด้วยท่าทางระแวงขั้นสุด เพื่อพบว่าทั้งร้าน...คนเยอะฉิบ

 

          นี่ผ่านมาหลายวันแล้ว ยังไม่เลิกเห่อกันอีกหรือวะ!

 

            ผมเข้ามาในร้านแล้ว แต่คิดว่าเปลี่ยนใจกลับไปนอนกอดไอ้มู่ดีกว่า ช่วงนี้มันยิ่งดูหงอยๆ อยู่นี่ไปก็รังแต่จะหงุดหงิดเปล่าๆ แต่...จันทร์เจ้าแม่งยึดมือแน่น

 

            “หึงหรือ”

 

          เปล่าเว้ย

 

            “เออ!!!

 

            ครับ ปากไปก่อน สารภาพออกมาแล้ว เพราะสายตา...มองไปยังเคาน์เตอร์ตาเขม็ง

 

            วันนี้ขนมในตู้ค่อนข้างเยอะกว่าทุกวัน พี่ป้องก็โทรบอกว่าต้องตื่นเช้ากว่าปกติเพื่อเตรียมของ และคงเตรียมไว้เยอะ วันนี้ก็เลยออกมาช่วยพี่แพมที่หน้าร้านได้ แต่ตรงนั้น...ผู้หญิงสวยที่กำลังแย้มยิ้มหวานส่งให้คงไม่ใช่อยากแดกขนมแล้วล่ะ น่าจะอยากแดกคนทำ

 

          เออ กูรู้ว่าคนทำแม่งโคตรของโคตรอร่อย แต่กูไม่ให้โว้ย!!!

 

            ไอ้กราฟมันไปซื้อน้ำให้ พอผมได้ปุ๊บ ดูดฟืดระบายอารมณ์ บีบหลอดจนงอไม่เป็นรูป ขบกรามแน่น มองตรงไปที่อาเจ๊คนนั้นไม่วางตา กระทั่ง...

 

            “เรารู้แล้วว่าทำไมกั๊กชื่อกั๊ก”

 

            “ทำไม!” เปล่ากระชากเสียง แต่มันออกมาเอง จนแฟนไอ้กราฟหัวเราะเบาๆ

 

            “ก็...ขี้หวงไง”

 

            “ไม่ใช่สักหน่อย!” ผมก็กัดฟันว่าเสียงเสียงเข้ม หันไปจ้องหน้าคนแซวอย่างเอาเรื่อง เพราะผมหงุดหงิดจริงๆ ไม่ชอบด้วยที่มาถูกแซวตอนที่พี่ร้านเค้กของผมกำลังยิ้มให้คนอื่นแบบนี้

 

            “ชื่อกั๊กเพราะพี่ชื่อไกด์ต่างหาก แม่บอกว่าก.ไก่เหมือนกัน เหตุผลมีแค่นั้นแหละ”

 

            “มึงอย่าอารมณ์เสียน่า กูรู้แล้วว่ามึงหึง แต่จะทำไงได้ พี่ป้องของมึงก็ต้องขายของ” ไอ้กราฟเองก็บอกผมอย่างปรามๆ เพราะผมกำลังจ้องจันทร์เจ้าเขม็งยังกับว่าเป็นคนแย่งของของผม ให้ต้องถอนหายใจแรงๆ ปฏิเสธไม่ออกแล้วว่าไม่ได้หึง

 

            ก่อนหน้านี้ถึงผมจะเป็นแค่ลูกค้า แต่พี่ป้องก็ใจดีกับผมคนเดียว ห่วงผมคนเดียว อบอุ่นกับผมคนเดียว มาดูตอนนี้สิ ผมเป็นแฟนกับพี่ป้องแล้วไม่ใช่หรือไง แทนที่จะได้ให้พี่รูด เอ๊ย ทะลวง เอ๊ย เอาใจใส่ เออ ถูกแล้ว ผมแค่คนเดียว ทำไมต้องไปสละเวลาให้กับพวกอาเจ๊กระหายเลือดพวกนั้นด้วยวะ!!!

 

            “เนอะ แล้วพี่ป้องเขาก็สนใจแค่กั๊กด้วย”

 

            ผมหันไปมองตามที่จันทร์เจ้าชี้ แล้วก็เห็นว่าพี่ป้องกำลังยกมือทักทาย ส่งยิ้มมาทางนี้ แล้วชี้ไปยังตู้แช่ขนมทำนองว่าอยากกินอะไรหรือเปล่า และผลคือ...ผมเบือนหน้าหนีไง

 

          ไม่เด็ก ไม่เด็กแล้ว สิบแปดแล้ว

 

            “กั๊ก พี่ป้องหงอยแล้วนะ”

 

            “...” ผมไม่ตอบ ถ้าตวาดใส่เดี๋ยวไอ้กราฟก็เอาผมตายอีก ก็เลยหันออกไปทางผนังร้าน แล้วก็เห็น

 

            “ไอ้กราฟ ข้างหลังมึงนั่นอะไรวะ” ผมหรี่ตามอง ให้เพื่อนหันไปดูด้วย แล้วก็อ่านให้ฟัง

 

            “ประกาศรับสมัครพนักงานทำงานพิเศษ”

 

            “นี่ไง! กั๊กก็มาทำสิ” จันทร์เจ้าหันขวับมาบอกผมทันที ซึ่งใจก็เห็นด้วยหรอกนะ แต่พอหยุดคิดหลายวินาที ผมก็ส่ายหน้าช้าๆ

 

            “ไม่ไหวหรอก คนอย่างเราทำไม่ได้หรอก” ผมไม่หาข้อแก้ตัวให้ตัวเองหรอกนะ แต่เพราะผมรู้ดีว่าผมไม่ใช่พวกสู้งาน ให้ทำตลอดหลายชั่วโมงน่ะไม่ไหวอยู่แล้ว อีกทั้งเพราะเป็นคนชอบกินหวานมากๆ เชื่อเถอะว่าผมต้องแอบเอาขนมเข้าปากทุกครั้งที่ว่าง แล้วถ้าเอาเข้าปาก ไอ้ข้างล่างของผมมันเกิดปฏิกิริยาตอบสนองขึ้นมาก็จบเห่ อาจจะมีข่าวเด็กทำงานพิเศษบ้ากาม ตั้งเด้ในร้านขนมก็ได้

 

            แม้ช่วงนี้ขนมพี่ป้องจะไม่ค่อยแสดงผลเท่าไหร่ แต่ใช่ว่ามันจะหายขาด แล้วก็เหตุผลเดิม พ่อแม่ให้เงินผมใช้เหลือเฟือ ไม่มีความจำเป็นต้องมาทำงาน ถ้าเจอเพื่อนก็แถไม่ออก บอกว่าจะเก็บประสบการณ์ก็ไม่ใช่คนอย่างผมเลย ดังนั้น ข้อนี้ตกไป

 

            “อืม เราลองดูดีมั้ย” แต่แล้วจันทร์เจ้าก็เปรยขึ้นมา ให้ต้องหันไปสบตา

 

            “ไม่ต้องมองแบบนั้น เราไม่ได้คิดอะไรกับพี่ป้องสักหน่อย” นี่ผมจ้องจันทร์เจ้ายังไงวะ ขนาดรีบโบกมือปฏิเสธแบบนี้

 

            “เราแค่กำลังเก็บเงินเที่ยว ตั้งใจว่าเข้ามหาลัยแล้วจะรับสอนพิเศษ แต่ถ้าทำตอนนี้ก็จะได้เงินไวๆ”

 

            “แล้วเรียนพิเศษล่ะ” ไอ้กราฟก็แย้งให้ จนแฟนมันถอนหายใจ

 

            “นั่นสิ ปิดเทอมแบบนี้มีแต่คอร์สเรียนเช้าจรดเย็นทุกวันเลย”

 

            “แล้วทำไมไม่ให้ไอ้กราฟออกให้” ผมก็ถามอย่างสงสัย ไอ้กราฟนี่บ้านมันรวยอภิมหารวย บ้านญาติมันที่ไปวันนั้นก็ยังกับคฤหาสน์ กับแค่ออกเงินให้แฟนเที่ยวไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงสักนิด และนั่นก็ทำให้จันทร์เจ้าหัวเราะ

 

            “บ้าหรือ เราไม่เอาหรอก เห็นเราเป็นผู้หญิงยังไงเนี่ย”

 

            “จันทร์เจ้าไม่เอาหรอก เคยพูดหลายทีก็ไม่เอาท่าเดียว”

 

            “โธ่กราฟ เที่ยวต่างประเทศนะ เราไม่ให้กราฟออกเงินขนาดนั้นหรอก พี่ภาคินรู้คงฉีกอกเราตายไปเลย” ผมละความสนใจจากพวกมัน อย่างที่ว่า ผมไม่ใช่คนช่างเสือก เรื่องของตัวเองยังเอาไม่รอด ไม่คิดจะไปยุ่งเรื่องชาวบ้านหรอก แต่ตอนที่กำลังจ้องประกาศรับสมัครงานอยู่นั้น

 

            “เอาสิแก โอกาสได้เข้าใกล้พี่สุดหล่อเชียวนะ เขาอาจจะปิ๊งแกเหมือนในนิยายก็ได้”

 

          นิยายชื่ออะไร เดี๋ยวกูไปจุดไฟเผาสำนักพิมพ์!

 

            ไอ้โต๊ะข้างๆ นี่น่าจะเป็นรุ่นน้องพวกผม ซึ่งผู้หญิงสองสามคนนั้นกำลังกระซิบกระซาบด้วยท่าทางตื่นเต้น ชี้ชวนกันไปทางพี่ป้องที่กำลังคิดเงินลูกค้าอยู่ แล้วแม่งให้ไอ้มู่เสือกออกลูกได้เถอะ ไม่ใช่แค่โต๊ะเดียวที่กำลังมอง หลายโต๊ะครับ และหลายคนด้วยที่กำลังจ้องประกาศรับสมัครตาเป็นมัน!!

 

          พวกมึงอย่าใช้โอกาสที่กูใช้ไม่ได้สิวะ!!!

 

            ตอนนี้สิ่งที่ผมอยากทำที่สุดคือการเผากองบก.ของยัยเจ๊แอนอะไรนั่น!

 

          มึงมาหลงพี่ป้องได้ แต่มึงจะเอาพี่ป้องเผยแผ่สู่สาธารณชนไม่ได้ เข้าใจมั้ยว่าพี่ป้องเป็นของกู รอยยิ้มพี่ป้องเป็นของกู และแม้แต่สเปิร์มพี่ป้องก็เป็นของกู!!!

 

.....................................

 

            “ผมจะกลับบ้าน”

 

            “น้องกั๊กอย่าเพิ่งงอแง แป๊บเดียวเดี๋ยวพี่ไปส่งนะ”

 

            ตอนนี้ผมปิดเทอมแล้ว และวันนี้ผมก็แค่บังเอิญ ยืนยันอีกทีว่าแค่บังเอิญผ่านมาแถวนี้ ก็เลยมาด้อมๆ มองๆ หน้าร้านขนม แต่ก็ประจวบเหมาะโคตรๆ ที่พอมองเข้าไปปุ๊บก็ประสานสายตากับคนที่เก็บโต๊ะอยู่ก่อนแล้ว ซึ่งพี่ป้องแม่งก็วิ่งออกมาทั้งผ้ากันเปื้อนคว้าแขนผม แล้วพาไปเข้าทางข้างหลังร้าน

 

            พองอแงจะกลับบ้าน...ก็ถูกกอดไว้แน่น

 

            “แป๊บเดียวอะไร เพิ่งบ่าย คนในร้านก็มี จะส่งอะไรกั๊กได้” ผมเปล่างอแงนะ ผมแค่...แค่...แค่อะไรดีวะ

 

            “งั้นก็อยู่นี่ก่อนนะ น้องกั๊กอยากกินอะไรมั้ย เดี๋ยวพี่ทำให้ ขึ้นไปอยู่ข้างบนก็ได้ พี่ไปเปิดแอร์ฯ ให้นะ” พี่ป้องยังกอดผมแน่น บอกด้วยเสียงขอร้อง จนตัวผมแทบจะจมไปกับอก ซึ่งอุ่นมาก แข็งมาก วูบมาก เพราะ...ไม่ได้ปล่อยน้ำมาหลายวันมากๆ

 

            ไม่ต้องมากอดเลย กอดแล้วเสียว แต่เปล่าเปลี่ยวอยู่คนเดียว

 

            “ไม่เอา พี่ป้องยุ่งนี่ ไปทำงานสิ”

 

            “โธ่ น้องกั๊กครับ” พี่ป้องดันผมออกนิด เพื่อก้มลงสบตา ใบหน้าคมดูลำบากใจ ดวงตาฉายแววขอร้อง

 

            “อย่าเพิ่งกลับเลยนะ”

 

          มึงห้ามยังไงกูก็จะกลับ

 

            “ไม่คิดถึงพี่บ้างหรือครับ”

 

          ใครจะไปคิดถึง ก็แค่อยากเสียวปลายเท่านั้นแหละ

 

            “พี่คิดถึงน้องกั๊กมากเลยนะ”

 

          พูดไปเหอะ พูดยังไงก็ไม่ใจอ่อน!

 

            “น้องกั๊ก...”

 

            “เออๆ อยู่ก็ได้! แต่บอกเลยนะว่ากั๊กไม่ได้งอนพี่!!!

 

          ปากกูนี่จะมีวันที่สามัคคีกับใจกูบ้างมั้ยวะ!

 

            ผมพ่ายแพ้ให้กับสีหน้าสำนึกผิดของพี่ป้องอีกแล้ว จนได้แต่ก้มหน้ากัดปาก บอกออกไปหมดแล้วนี่ว่าจริงๆ ก็แค่งอน จนพี่ป้องเองก็ยิ้ม...ยิ้มกว้างๆ...กอดผมแน่นๆ...หอมแก้มผมแรงๆ...อีกทั้ง...

 

            “วันนี้ไม่กลับบ้านได้มั้ย...ให้พี่ง้อนะ”

 

          เรื่องดิ อยากก็ขอ คิดว่ากูเป็นอะไร

 

          “อื้อ เอาท่ายืนแทงนะ”

 

          ปากกูวววววววววววว!!!

 

            เปล่านะ เชื่อผมสิ เชื่อผมนะ ว่าผมเปล่าว่างจัดจนไปนั่งอ่านเรื่องเซ็กส์ของคู่เกย์ฆ่าเวลา ผมไม่ได้อ่านจริงๆ ไม่ได้รู้จริงๆ เรื่องที่เขาว่าถ้ายืนแทงแยกขา มันจะเสียวมากๆ สักนิดก็ไม่ได้อ่าน ไม่เชื่อไปถามไอ้มู่เลย ไม่ดิ อย่าถามมัน เออ นั่นแหละ เชื่อเถอะว่าไม่ได้อ่านเรื่องราวการเสพสุขของชาวบ้านเลยนะ

 

            แม้จะหลุดปากไปแล้ว แต่พี่ป้องแค่หัวเราะ...หัวเราะเบาๆ ชิดกับหูของผม แล้วงับ

 

            “พี่ทำให้ได้ทุกอย่าง ขอแค่...รับพี่ให้ได้ทั้งหมดแล้วกันเนอะ”

 

          กูเหนื่อย กูเหนื่อย! กูเหนื่อยแน่ๆ!!! แต่ความคิดที่ว่าคืนนี้กูเสร็จแน่ ทำให้...

 

            “งั้นกั๊ก...ขึ้นไปดูทีวีบนห้องนะ” จะขึ้นไปรอเขาซะงั้น

 

            “ครับผม แล้วเดี๋ยวพี่เอาอะไรขึ้นไปให้กินนะ”

 

            ผมพยักหน้าหงึกๆ ทันที ทำตัวว่าง่ายจะขึ้นไปบนห้อง ไม่ได้ตื่นเต้นเลยนะ สักนิดก็ไม่มี แค่นึกถึงพี่ป้องเวลาอยู่บนเตียงก็...ขนลุกซู่

 

            ในเมื่อตั้งแต่วันนั้นที่เล่นจนหลังเกือบหักก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลย เพราะผมติดสอบ พี่ป้องก็เลยบอกว่าอยากให้สอบเสร็จก่อน หลายวันมานี้ต้องเข้าใจนะว่าผมทำได้แค่เอาเสื้อพี่ป้องที่ยึดไว้มารูดๆ รั้งๆ ครางอื้ออาห์ แต่ไม่สาแก่ใจ เพราะข้างหลัง...อยากได้มาก

 

            ตอนนี้หน้าผมร้อนซู่เลยว่ะ ข้างล่างแม่งกระดิกดิ๊กๆ แล้ว จนบอกตัวเองว่าขึ้นข้างบนเถอะ อย่ามากามแถวนี้ แต่...

 

            “คุณแอน ให้แพมบอกพี่ป้องก่อน...”

 

            “ทำไมต้องบอกก่อน ฉันเป็นคนพิเศษของป้องนะ...นี่ป้องทำอะไรน่ะ!

 

            ผมหันขวับไปมองตามเสียงดังที่ลอดเข้ามาทันที แล้วก็เห็นว่ายัยเจ๊นรกแตกนั่นมาอีกแล้ว!

 

            คนที่แม่งโผล่พรวดพราดเข้ามาหลังร้านแบบที่ไม่ได้รับเชิญ แล้วก็เห็นพี่ป้องที่ยังจับแขนผมอยู่ ซึ่งทันใดนั้น เจ๊แกก็หันขวับมาจ้องผมตาเขม็ง หรี่ตาลง แล้ว...

 

            “ไอ้เด็กที่วิ่งตัดหน้ารถเรานี่!

 

          เออ มึงเพิ่งจำกูได้หรือครับ

 

            ผมก็แต่คิด ไม่ได้พูด เมื่อพี่ป้องปล่อยแขนผม แล้วก็ขยับมายืนบังตรงหน้า ถามด้วยเสียงเรียบๆ ที่ต่างจากเสียงอบอุ่นเช่นทุกครั้ง

 

            “มีอะไรหรือเปล่าแอน”

 

            “เอ๊ะ ทำไมถามแบบนี้ล่ะป้อง เรามาหาป้องไม่ได้หรือไง” เจ๊แอนทำหน้ากระเง้ากระงอด สะบัดสะบิ้งสุดขีด จนผมยังเบ้ปากเลย แต่เรื่องของผู้ใหญ่ ผมจะไม่ยุ่ง ทั้งที่แอบไม่ชอบใจผู้หญิงคนนี้มากๆ เพราะถึงจะเป็นเด็กกามๆ ผมก็มีความคิดนะว่าอย่าทำให้พี่ป้องเดือดร้อน ก็เลยยืนนิ่งสังเกตการณ์

 

            “เราแค่ไม่เห็นธุระที่แอนจะมานี่เท่านั้นเอง”

 

            “ป้อง! ทำไมพูดแบบนี้”

 

            “เราแค่พูดความจริง เธอกลัวอ้วนไม่ใช่หรือ ก็ไม่ได้มากินขนมอยู่แล้ว เราเลยไม่รู้ว่าเธอจะมาทำไม” พี่ป้องพูดด้วยเสียงนุ่มๆ ทุกคำ แต่ห่าเถอะครับ เจ๊คนฟังแกทำหน้ายังกับปลาถูกทุบหัว อ้าปากพะงาบๆ แล้วก็หุบลงไป แล้วก็มองทั้งผม ทั้งพี่แพม ดูเสียหน้าเอาเรื่อง ตอนที่เชิดหน้าขึ้นสูง

 

            “เราเพิ่งรู้นะว่าป้องเป็นคนแบบนี้ พอใช้งานเราเสร็จก็ถีบหัวเราส่ง”

 

            ผมเบิกตากว้าง งงแทนที่จู่ๆ เจ๊แกก็เข้าโหมดดราม่า ผิดกับพี่ป้องที่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ

 

            “เราไปถีบหัวส่งแอนเมื่อไหร่”

 

            “ก็พอเราโฆษณาร้านให้ซะดิบดี ป้องก็พูดจาแบบนี้กับเรา ตกลงว่าที่ทำเป็นมีใจให้เราก็เพราะเรื่องนี้น่ะหรือ!!!

 

            ผมนี่ตาค้างเลย พูดอะไรไม่ออก หันไปมองหน้าพี่ป้องก็พบว่าพี่เขายกมือนวดขมับแล้ว

 

          นี่เจ๊อ่านนิยายมากไปหรือเปล่าวะ พี่ป้องโคตรเทวดาคนนั้นน่ะนะ

 

            “แอน แอนฟังนะ...เราไม่เคยทำเป็นมีใจให้แอนเลยสักครั้ง...”

 

            “นี่ป้องพูดแบบนี้ได้ยังไง!!!” ยังไม่ทันที่พี่ร้านเค้กจะพูดจบ เจ้แกหวีดขึ้นมาเลย จนพี่ป้องก็ทำหน้าลำบากใจ พยายามพูดจารักษาน้ำใจ น่าจะคิดว่านี่ก็เป็นเพื่อนมั้ง แต่ถ้าเป็นผม คงยันให้สักที ผู้หญิงก็ไม่มีเว้นหรอกนะ โดยเฉพาะคนแบบนี้ ถามจริงว่าโลกหมุนรอบตัวเองหรือไงวะ

 

            “เฮ้อ แอน ฟังนะ...” พี่ป้องว่าด้วยเสียงเนิบๆ ทั้งที่ดูหมดความอดทนแล้วเหมือนกัน

 

            “เราไม่รู้ว่าเธอไปฟังจากใครว่าเราเคยชอบเธอมาก่อน แต่เราไม่เคยพูด ตอนม.ปลายเราอาจจะเคยบอกว่าเธอน่ารักดี แต่นั่นคือเด็กผู้ชายม.ปลายที่เออออตามเพื่อน แต่เรามั่นใจว่าไม่เคยพูดว่าชอบเธอเลยสักครั้งเดียว”

 

            “!!!

 

          กูนี่อายแทนเลย

 

            ถ้าผมเป็นผู้หญิงคนนี้คงแปลงร่างเป็นอะมิบา แทรกแผ่นดินหนีไปแล้ว จะหัวเราะเยาะก็ทำไม่ลง ยิ่งมองหน้าซีดเหมือนกระดาษขาวก็ได้แต่เบือนหน้าหลบ รู้สึกว่าไม่ควรจ้องให้เสียมารยาท แต่ก็รู้ว่าพี่ป้องเองก็คงสุดจะทนแล้วเหมือนกัน

 

            “และเราก็บอกตั้งแต่ต้นแล้วว่าไม่ต้องสัมภาษณ์เราหรอก เราก็แค่ร้านเล็กๆ หน้าโรงเรียน วันนั้นเราก็บอกว่าเราไม่ว่าง แต่เธอก็จะมาให้ได้ไม่ใช่หรือแอน” ผมจำได้นะว่าวันสัมภาษณ์พี่ป้องอยู่กับผม ทำแผลให้ผมด้วย ได้ยินด้วยว่าเขาไม่อยากลงไปหาเพื่อน ผมไม่ได้เข้าข้าง แต่ยืนยันได้

 

            ทว่า...ไม่ใช่ผู้หญิงอีกคน

 

            “ป้องพูดแบบนี้เพราะเด็กนี่ใช่มั้ย”

 

            “เฮ้ย”

 

          กูก็ร้องสิวะ จู่ๆ ก็ชี้หน้า

 

            “เกี่ยวอะไรกับน้องเขา” พี่ป้องเดินมาบังหน้าผม ทั้งที่ตีหน้าเคร่งไปแล้ว

 

            “นี่ป้องเป็นเกย์ใช่มั้ย!!!

 

            “ห๊า”

 

            ผมไม่รู้ว่าคนถูกปฏิเสธจะบ้าแบบนี้ทุกคนมั้ย แต่ตอนที่ผมถูกหักอกผมก็แค่ร้องไห้นะ ไม่ได้โยงเรื่องมั่วซั่วขนาดนี้ แต่เจ๊แอนคนนี้ก็บอกอย่างมั่นใจตัวเองไม่เลิก

 

            “ป้องไม่สนใจคนสวยๆ เก่งๆ อย่างเราก็เพราะป้องเป็นเกย์ใช่มั้ย มันเป็นไปไม่ได้ที่ป้องจะไม่สนใจเราเลย ทั้งที่เรามีใจให้ขนาดนี้ แต่ต้องเป็นเพราะเด็กบ้านี่ใช่มั้ย!! ไอ้เด็กนี่มีดีอะไร เราดีกว่าตั้งกี่ร้อยเท่า แล้วแกก็หลบไปสิ จะยืนเกาะแขนป้องไปถึงเมื่อไหร่!!!” ผมโกรธนะ ในใจผมโกรธมากๆ อยากจะต่อยให้หน้าหงาย เอาให้หมดสวย เอาให้ดั้งหัก เพราะมันเรื่องอะไรที่ต้องเอาผมไปเปรียบเทียบ แล้วประสาทหรือเปล่าเอาไปโยงบ้าบออะไร แต่...

 

            หมับ

 

            พี่ป้องกลับพุ่งเข้าไปคว้าแขนผู้หญิงคนนั้น มองตาวาววับ

 

          “ใช่ เราเป็นเกย์!!!

 

          เฮ้ยยยยยยยย

 

            พี่ป้องโกรธผู้หญิงคนนั้นก็ได้ แต่พี่ป้องจะสารภาพความจริงแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย!!!

 

            ผมอาจจะโกรธ แต่ไม่มีทางพูดความจริงแบบนั้นออกมาแน่ๆ ผิดกับพี่ป้องที่บีบมือเจ๊แกแน่น แล้วผมสาบานได้ว่าไม่เคยเห็นพี่ป้องโกรธจัดแบบนี้มาก่อน ไม่เคยเห็นเขาไม่สุภาพกับใครมาก่อน แต่นี่พี่ป้องกำลังโน้มหน้าไปมองผู้หญิงคนนั้นด้วยแววตายังกับปีศาจร้าย

 

          “ฟังนะ ต่อให้เราชอบผู้หญิง เราก็ไม่มีทางชอบผู้หญิงขี้โวยวายแบบเธอ”

 

            ว่าจบ พี่ป้องก็...ลาก

 

            “โอ๊ย ปล่อยนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะไอ้บ้า!” ผมไม่เคยเห็นพี่ป้องน่ากลัวแบบนี้มาก่อน จนได้แต่เกาะกำแพง มองผู้ชายตัวโตที่ลากผู้หญิงคนนั้นไปทางหน้าร้าน

 

            “เธอจะพูดอะไร เราก็ไม่โกรธทั้งนั้น แต่อย่ามาระรานคนในร้านแบบนี้”

 

            โชคดีที่ตอนนี้คนไม่เยอะ แม้จะหันมามองอย่างตกใจไม่น้อย เมื่อพี่เจ้าของร้านสุดหล่อ โคตรสุภาพและใจดีกำลังลากผู้หญิงคนนั้นออกไปทางประตู ส่วนเจ๊บก.ก็ทั้งผลัก ทั้งจิก ทั้งหวีดร้องออกมาดังๆ

 

            “กรี๊ดดดดด ปล่อยนะไอ้เกย์บ้า ไอ้น่ารังเกียจ!!!

 

            พี่ป้องไม่แคร์เลยที่ถูกเรียกว่าเกย์กลางร้าน

 

            “ถึงเราจะเป็นเกย์ เราก็ไม่เคยระรานใครแบบเธอ!” พี่ป้องไม่ปฏิเสธด้วยซ้ำ แต่รับคำที่ทำให้คนในร้านถึงกับตาโต แต่เขาไม่สนใจ พี่ป้องดูโกรธมาก ตอนที่เปิดประตูร้าน แล้วปล่อยผู้หญิงขี้โวยวายออกไปข้างนอก

 

            “เราขอบคุณที่พยายามช่วย แต่เราจะขอบคุณมากกว่าถ้าไม่มาเหยียบที่นี่อีก”

 

            “แกกกก๊!!! แกจำไว้เลยนะ ฉันมีเส้นสายตั้งเยอะแยะ ฉันจะเขียนข่าวใส่สีว่าร้านแกมันห่วย!!!

 

            “เชิญตามสบายเลย” พี่ป้องไม่แยแส ตอนที่ยกมือกอดอก มองผู้หญิงเคยสวยที่ทำหน้าเหมือนกับจะพุ่งมาฉีกอก ทั้งยังยกมือชี้หน้าด่า

 

            “ไอ้บ้า ไอ้ทุเรศ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!!!

 

            “พี่ป้องๆๆๆ สาดน้ำเลยมั้ย แพมจะล้างหน้าร้านพอดี”

 

            ตอนนั้นเองที่พี่แพมเองก็วิ่งเอาถังน้ำไปยืนข้างๆ ทำท่าจะสาดใส่คนที่อาละวาดไม่สมกับที่เป็นบก.ดัง จนเจ๊เขารีบกระโดดถอยหลัง ชี้หน้าว่าจำไว้ก่อน แต่ก็พุ่งขึ้นรถ เมื่อพี่แพมทำท่าจะสาดจริงๆ ขณะที่ผม...อึ้งแดก

 

          อึ้งสิวะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น!

 

            “ขอโทษนะคะ แค่เปรตมาขอส่วนบุญน่ะค่ะ สงสัยชาติที่แล้วหาผัวไม่ได้ อ้อ แต่ชาตินี้ก็คงหาไม่ได้เหมือนกัน” พี่แพมหันไปยิ้มหวานให้ลูกค้า

 

            “ขอโทษด้วยนะครับที่วุ่นวาย” พี่ป้องเอ่ยแค่นั้น แล้วกลับเข้ามาด้านหลังร้านเลย ปล่อยให้ลูกมือคนเก่งจัดการข้างนอกต่อ ขณะที่ผม...ก็ยืนตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก

 

            ผมโกรธผู้หญิงคนนั้น แต่ผมก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกมา เพราะผมไม่เคยรับมือกับอารมณ์แบบนี้ของพี่ป้องมาก่อน และนั่น...

 

            “พี่ขอโทษ น้องกั๊กเลยอาจจะถูกเขาเข้าใจผิดว่าเป็นเกย์ไปด้วย”

 

          ไม่ ไม่ใช่นะ ตอนนี้ช่างแม่งเรื่องเกย์เถอะ ห่วงพี่ป้องมากกว่า

 

            ผมอยากจะปลอบ แต่มันอึ้งจนพูดไม่ออก แบบที่พี่ป้องก็ยกมือกุมหัว

 

            “พี่...พี่น่าจะเย็นมากกว่านี้ แต่พี่ทนไม่ได้ที่มีคนมาเปรียบเทียบน้องกั๊กแบบนั้น กล้าดียังไงถึงมาบอกว่าน้องกั๊กดีสู้ไม่ได้ พี่ไม่น่า...พี่...” พี่ป้องพูดไม่ออกแล้ว ขณะที่ใจผม...สั่นระรัว

 

            ไม่ใช่สั่นเพราะข้างล่างกระตุกนะ แต่ครั้งนี้มันสั่นเพราะหัวใจกำลังรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

          พี่ป้องโกรธขนาดนี้ก็เพราะกูถูกว่า?

 

            ความรู้สึกที่มันไม่มีอะไรมาทดแทนได้จริงๆ

 

            “ไม่ต้องห่วง ไม่มีใครเห็นหน้าน้องกั๊ก ไม่มีใครรู้หรอกว่าน้องกั๊กเป็นแฟนพี่” ผมพูดอะไรไม่ออกจริงๆ นอกจาก...

 

            หมับ

 

            “พี่ไม่ต้องเป็นพระเอกขนาดนี้ก็ได้นะ”

 

          แค่นี้ก็ตกหลุมรักจนไม่คิดจะถอนตัวอีกแล้ว

 

            ผมกอดพี่ป้องแน่นมาก กอดให้เขารู้ว่าผมอยู่ตรงนี้นะ ขณะที่ความคิดบ้าบอมันปลิวหายไปหมด ผมชอบพี่ป้องไม่ใช่แค่เพราะเขาเก่งเรื่องบนเตียง ไม่ใช่แค่เพราะเขาทำผมเสร็จสามสี่รอบต่อครั้งได้ ไม่ใช่เพราะเขาทำขนมอร่อยด้วย แต่ผมชอบพี่ป้องที่เขาเป็นเทพบุตรแบบนี้

 

          พี่ป้องคิดเรื่องของผมก่อนเป็นอันดับแรก

 

            ผมไม่จำเป็นต้องหงุดหงิด หรือหึงหวงเลยสักนิด เมื่อพี่ป้องแสดงออกชัดเจนยิ่งกว่าใครๆ ว่าเขาแคร์ผมแค่คนเดียวเท่านั้น

 

            ความคิดที่ผมยิ่งกัดปากแน่น

 

            “พี่ป้องไม่ต้องสนใจหรอกว่าเขาจะคิดยังไง ช่างเขาสิ พี่ป้องเป็นยังไงกั๊กรู้ พี่แพมรู้ ลูกค้าหลายคนก็รู้”

 

            “น้องกั๊กไม่โกรธพี่หรือครับ” พี่ป้องเงยหน้าขึ้นมาถามอย่างไม่แน่ใจ จนผมรีบส่ายหน้าแรงๆ กอดผู้ชายตัวโตเอาไว้แน่น ยืนยันอีกครั้ง

 

            “ทำไมกั๊กต้องโกรธพี่ป้อง ถ้าจะโกรธก็ตรงที่แคร์กั๊กมากจนลืมหรือเปล่าว่านั่นเขามีเส้นสายนะ ถ้าเขาเขียนให้ร้านล่มจมจะทำยังไง” ผมเป็นห่วงแล้วนะ ห่วงมากๆ ด้วย ซึ่งนั่นก็ทำให้พี่ป้องถามผมขึ้นมาคำนึง

 

            “แล้วถ้าร้านไปไม่รอด”

 

            ครั้งนี้ขอปากกับใจตรงกันก็แล้วกัน จนต้องยิ้มกว้างๆ บอกด้วยเสียงเอาจริง

 

            “ดีออก พี่ป้องจะได้ทำเค้กให้กั๊กกินคนเดียว แถมไม่ต้องมาคอยหวงพี่ป้องด้วย”

 

            พี่ป้องลูบแก้มกูอีกและ กอดกูอีกและ และ...ยิ้มแบบผู้ใหญ่แสนอบอุ่นให้อีกและ

 

            “ขอบคุณนะครับ” ผมปลื้มว่ะ ใครจะเชื่อว่าพอเห็นแฟนตัวเองยิ้มได้จะปลื้มขนาดนี้ แต่ไม่เพียงเท่านั้น...

 

            “น้องกั๊ก พี่อาจจะพูดจาเอาแต่ได้ไปหน่อย แค่น้องกั๊กน่ารักจนพี่แทบตายแน่ะ ดังนั้นคืนนี้พี่ขอ...”

 

          อื้อๆ เอาสิ จะให้อยู่แล้ว...

 

            “...สักสามรอบ”

 

            กึก

 

            ผมงี้ตาโตเป็นไข่ห่าน เพราะพี่ป้องสาม ก็คูณผมไปอีกสามได้เลย แต่ที่ตาโตกว่าก็เพราะ...

 

            “อื้ออออออ”

 

          ไหงกูถึงดีใจจนเนื้อเต้นได้วะ!

 

............................................

 

            ครบค่ะ ย้ากกกกก เมย์ขอโทษ จำไม่ได้เลยว่ามาเปิดตอนทิ้งไว้นานสามชาติเศษ เมย์ขอโทษ ขอโทษจริงๆ ค่ะ ไม่รู้จะขอโทษยังไงดี ขอโทษค่ะ ขอโทษนะ

            เอาจริงๆ อย่าว่าแต่คนอ่านเลยที่อาจจะต่อเรื่องราวไม่ติด เมย์นี่ยังจำไม่ได้เลยว่าตอนที่แล้วลงอะไรไป แหะๆ เดือนที่แล้วอะงับ หลังจากที่ตะลุยงานส่วนตัวหนักๆ ผลที่ได้คือเมย์ป่วย หลากหลายอาการทีเดียวเชียว ที่หนักสุดคือคลื่นไส้ อาเจียน เกือบถูกลากไปโรงบาล แต่เหตุผลเดียวที่ไม่ไปคือกลัวแทงน้ำเกลือ หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมไป มันเลยเรื้อรังประมาณครึ่งเดือนอะจ้า จากนั้นก็ชีพจรลงเท้า ต้องไปนั่น ทำธุระนี่ ตอนนี้ก็ไม่ได้อยู่ไทยค่ะ จะกลับไทยคืนนี้ มีเวลาที่สนามบินเลยแว้บมาอัพก่อน แหะๆ

            เรื่องก็เป็นเช่นนี้แล

            ส่วนเนื้อหา เอาเป็นว่าตามนั้นจ้า แหะๆ ไม่มีเวลาพิมพ์แล้วงับ มองหาปลั๊กไฟในสนามบินจนจวนเจียนเวลาขึ้นเครื่องแล้วอะจ้า

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 561 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,682 ความคิดเห็น

  1. #25587 i17645za (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 03:09
    แกเว้ยยยยได้หรอแกยืนเเทง
    #25,587
    0
  2. #25558 teeranan6270 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 13:14
    ทำดีมากค่าาาาาา
    #25,558
    0
  3. #25447 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 22:31
    พี่ป้องคนชัดเจน//ชูป้ายยย
    #25,447
    0
  4. #25446 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 22:29
    พี่ป้องคนชัดเจน//ชูป้ายยยย
    #25,446
    0
  5. #25410 aitagawa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 18:04
    น้องกั๊กลูกกก เอ็นดู รักพี่ป้อง ฮื่อ หาได้จากไหนคนแบบนี้ ชอบอ่ะแคร์น้องโดยไม่สนอะไร คนของเรานี่เนาะ
    #25,410
    0
  6. #25392 579994 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 17:03
    อย่างน้อยพี่ป้องก็แสดงออกชัดเจน
    #25,392
    0
  7. #25366 Hummai (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 15:00
    ......ลาตายเเปป.....
    #25,366
    0
  8. #25364 Pantawan Khaokaew (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 22:54
    กั๊ก แกเป็นคนยังไงกันแน่เนี่ย55555

    อ่านตรง 'ยืนแทง' ถึงกับอ่านต่อไม่เป็นเลย5555
    #25,364
    0
  9. วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 07:25
    เก็บอาการนิดนึงค่ะคุณน้องขา
    #25,257
    1
    • #25257-1 annylycan(จากตอนที่ 26)
      26 ตุลาคม 2562 / 18:52
      "ยืนแทง" 🙉🙈🙊😅
      #25257-1
  10. #25215 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 12:06
    กามจริง
    #25,215
    0
  11. #25175 ViOleT GhOsT CaT (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 02:09
    เราดีใจนะที่กลับมาต่อแล้ว แต่คนเขียนต้องห่วงสุขภาพตัวเองให้มากๆด้วยนะ
    #25,175
    0
  12. #25161 BG_Y69 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 21:32
    ความกามที่เพิ่มขึ้นทุกตอนนี่มันอะไรก๊านนนนน😂😂😂
    #25,161
    0
  13. #25114 birumu (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 20:35
    ก๊ากกกกก -กั๊กเด็กกามเอ๊ยจะน่ารักไปไหน
    #25,114
    0
  14. #25072 Choco'l Pis (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 18:28
    เป็นนิยายที่น่ารัก ละมุน อบอุ่นและเลวทรามในคราวเดียวกัน โอ้ยยย ขำ ชอบจังเลยค่ะ ทำไมน้องหื่นกระหายอะไรขนาดนี้ รักกก
    #25,072
    0
  15. #25059 Miki_milky (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 06:59
    กั๊กเอ๋ยกามจิงๆๆ
    #25,059
    0
  16. #25057 Miki_milky (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2560 / 06:57
    น้องกั๊กหนูไม่อยากเลยนะ
    #25,057
    0
  17. วันที่ 9 กันยายน 2560 / 13:04
    เดียวนะกั๊ก !! ตอนแรกบอกไม่งอนพี่ป้อง พิพี่ป้องของ้อ กั๊กบอก ขอท่ายืนแทง คืออะไร!!! 5555 โอ๊ยยย หื่นนนนน
    #24,865
    0
  18. #24613 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 22:31
    ตอนหน้ามีซับเลือดแน่ๆ ;_;
    #24,613
    0
  19. #23657 pegger15384 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 15:30
    กั๊ก~~ หนูใจง่ายไปแล้ว~~ แต่เราชอบ หุหุหุ
    #23,657
    0
  20. #22670 จีจี้ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 19:15
    เจ๊แอนไม่อาว ไม่มโนสิ จุ๊ๆๆแบบนี้

    ไม่น่ารักเลย พี่ป้องมารพระเอกมากอ่ะ แต่ร้านพี่เนี่ยสิน่าเป็นห่วงงือ



    ถึงจะมาอ่านช้าาาขนาดนี้แต่อยากบอกว่าสู้ๆนะคะพี่เมย์ ขอบคุณที่อัพนิยายสนุกๆให้อ่านน้า><



    #22,670
    0
  21. #21924 sofar_fa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 09:31
    กลัวเรื่องร้านพี่ป้องเหลือเกิน

    แต่ก็สะใจอ่ะ หวังว่าจากนี้คงไม่ตามมาจองเวรจองกรรมกันอีกแล้วนะ

    แล้วก็เจ้ากั๊ก ไม่มีคำไหนจะเหมาะสมกับกั๊กได้เท่าคำว่า ไอเด็กกามมมมมม 5555555
    #21,924
    0
  22. #21923 sofar_fa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 09:30
    กลัวเรื่องร้านพี่ป้องเหลือเกิน

    แต่ก็สะใจอ่ะ หวังว่าจากนี้คงไม่ตามมาจองเวรจองกรรมกันอีกแล้วนะ

    แล้วก็เจ้ากั๊ก ไม่มีคำไหนจะเหมาะสมกับกั๊กได้เท่าคำว่า ไอเด็กกามมมมมม 5555555
    #21,923
    0
  23. #21424 tbuykeid37 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 06:44
    น่ารักกกกก
    #21,424
    0
  24. #21396 chopyukhonduey (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 18:17
    อภิมหาหื่นยกกำลังสอง 555
    #21,396
    0
  25. #21373 Spritezeed_Za (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 10:55
    เข้ากันได้เพราะกามทั้งคู่นี่เอง 5555555
    #21,373
    0