[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 19 มีกี่กายก็ตายหมด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63,474
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 585 ครั้ง
    1 พ.ย. 59




ไม่ไหวแล้ว...พี่ป้อง กั๊กไม่ไหวแล้วจริงๆ นะ

++++++++++++++++++++++++++++++


ตอนที่ 19 มีกี่กายก็ตายหมด

 

 

 

กั๊ก

 

            ผมเป็นนก ผมกำลังบินได้

 

            ใช่ๆๆๆ ผมกำลังสะบัดปีกบิน

 

            ผมเป็นเงือก ผมเดินบนพื้นไม่ได้

 

            ใช่ๆๆๆ ผมรู้สึกว่าขาไม่มีแรงเดิน

 

          แล้วตกลง...กูเป็นตัวอะไรกันวะ!

 

            ผมรู้สึกว่าสติกำลังล่องลอยไปยังฟากฟ้าอันไกลโพ้น ขณะที่ร่างกายกำลังซุกซบเข้าหารังอุ่นๆ ที่เหมือนมีเตาผิง แต่ว่าจะอุ่นแค่ไหน กลับรู้สึกว่ามันหนัก...หนักมากๆ เหมือนมีท่อนเหล็กพาดอยู่บนตัว ไหนจะความปวดเมื่อยล้าชนิดที่ขยับตัวไม่ไหว

 

          เดี๋ยวนะ ก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น...เออ เกิดอะไรขึ้นวะ

 

            ผมรู้สึกว่ากำลังขมวดคิ้ว แต่...ฮ้า มีใครไม่รู้นวดตรงระหว่างคิ้วให้ผมคลายออกแล้วล่ะ

 

          เดี๋ยวนะ แล้วใครล่ะ...

 

            พรึ่บ

 

            “ตื่นแล้วหรือครับ”

 

            เฮือก!

 

            เปล่านะ ไม่ได้ทำตัวเป็นนางเอกละครสะดิ้งตอนตื่นมาเจอพระเอกกำลังยิ้มให้ ทั้งที่เมื่อคืนก็ยินยอมพร้อมใจหรอกนะ แต่เพราะไอ้ความหล่อกระแทกตาของคนที่ผมยุ่งน้อยๆ กับแผ่นอกที่เปลือยเปล่าต่างหากที่พาความทรงจำเมื่อคืนกลับมาอีกครั้ง...แบบเสียเชิงชายด้วย

 

          กู...สลบคาอก

 

            หมับ

 

            “ว้ากกกกกกกกก” ผมว่าผมจำเรื่องที่เกิดขึ้นได้ทั้งหมดแล้วล่ะ

 

            เมื่อคืนวันเกิดผม

 

            เมื่อคืนผมขอพี่ป้องเป็นผัว

 

            เมื่อคืนพี่ป้องยอมเป็นผัวผม

 

            และเมื่อคืนพี่ป้อง...เอาผมจนหลังแทบหัก!!

 

          กูจำได้ทุกอย่างแล้ว สัส!

 

            ผมคงเป็นพวกไม่อายตอนทำ แต่จำได้แล้วค่อยเพิ่งมาอาย พอนึกออกแล้วว่าโดนทำอะไรไปบ้าง ผมก็คว้าผ้านวมมาปิดหน้า รับรู้ถึงค่าประสบการณ์ที่แตกต่างกันระหว่างโนวิทกับพวกเวลตันแล้วล่ะ!!!

 

            ก็รู้นะว่าพี่ป้องเชี่ยว แต่ไม่รู้ว่าพี่ป้องจะขั้นเทพขนาดนี้

 

            ถ้าเรียกกันตรงๆ...พระเจ้ามาเองเลยนี่หว่า

 

            เด็กหัดกามอย่างผมนี่เอาไปเก็บเถอะ สู้ความอึด ถึก ทน และลีลาที่พาให้ครางอร๊างๆ ทั้งคืนไม่ได้หรอก ไหนจะครีม...

 

            ฟึ่บ

 

            “เมื่อคืนตอนน้องกั๊กหลับไป พี่เช็ดตัวให้แล้วนะครับ แต่เราก็ไม่ตื่น”

 

          ไม่ได้เรียกหลับครับพี่ นั่นเรียกสลบ!

 

            พอผมเลื่อนมือไปปิดตูด พี่ป้องก็อธิบาย จนได้แต่งึมงำในใจ ค่อยๆ เลิกผ้านวมลงมาช้าๆ เหลือแค่ลูกตาสองข้างเพื่อมองไปยังพี่ร้านเค้กที่ทำไมพอตื่นแล้วยิ่งโคตรหล่อเลยวะ!

 

            คนที่ยันมือข้างนึงกับเตียง วางมืออีกข้างพาดมาบนตัวผม หัวยุ่งๆ ปากยิ้มให้ ดวงตาเป็นประกาย ผิดกับน้ำเสียงขอโทษขอโพยแบบนี้

 

            “พี่ขอโทษที่ทำรุนแรงไปหน่อย”

 

          ผมว่าพี่ไม่ได้สำนึกผิดเลยนะเว้ยเฮ้ย!

 

            พี่ป้องยิ้มตาพราวเสน่ห์ จนได้แต่กำผ้านวมแน่นขึ้น ไม่เคยอายตอนโป๊แบบนี้มาก่อนจริงๆ ก็รู้หรอกว่าเป็นผู้ชาย แต่พออยู่ต่อหน้าพี่ป้อง ยังไงก็เขินจนไม่กล้าออกมาจากผ้าห่ม ไหนจะแก้มที่มันร้อนจนผมเองก็รู้สึกได้อีก

 

            “มะ...ไม่เป็นไร...ครับ” พี่ป้องยิ้มอีกแล้ว จนต้องรีบเบือนหน้าไปมองรอบๆ กะเปลี่ยนเรื่อง แล้วพบว่าผมขึ้นมานอนบนห้องตัวเอง

 

            “อ้อ พี่คิดว่านอนที่โซฟาคงไม่สบายตัว พี่เลยถือวิสาสะอุ้มขึ้นมา” ใจก็อยากถามหรอกว่ารู้ห้องผมได้ไง แต่พี่แกคงเปิดดูทุกห้องนั่นแหละ แต่แล้วก็ลืมตาโพลง

 

            “ห้องนั่งเล่น!!!

 

          ขนาดกูยังสลบ โซฟากูไม่เหลือแค่ซากแล้วหรือวะ

 

            ความคิดที่ทำให้ผมยิ่งแก้มแดงปลั่ง ยังยึดผ้านวมแน่น ซึ่งพี่ป้องก็ยิ้ม

 

            “พี่ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วครับ เสียดายที่น้องกั๊กไม่ได้กินเค้กที่พี่ทำมาให้”

 

          ใครไม่กิน กินแล้วเถอะ!!!

 

            ผมก็อยากเถียงนะ แต่วิธีกินมันค่อนข้าง...ส่วนตัวไปหน่อย ก็เลยยิ่งหลุบตาลงต่ำ แต่ดูเหมือนพี่ป้องจะนึกขึ้นได้ เพราะเขาก็ว่าด้วยเสียงนุ่มๆ

 

            “ไม่สิ น้องกั๊กก็กินไปแล้วนี่เนอะ...อร่อยมั้ย”

 

          พี่ป้องแกล้งใช่มั้ย แกล้งใช่มั้ยวะ!!!!

 

            “งื้อ ไม่คุยด้วยแล้ว!” ผมทำอะไรไม่ได้ นอกจากมุดเข้าผ้าห่ม แล้วแม่เจ้าโว้ย ไม่รู้คิดถูกคิดผิด เพราะพอมุดแล้วเจออะไรใต้ผ้าห่มล่ะ ก็เงาตะคุ่มๆ ของยักษ์ที่หลับใหลในตัวพี่ป้องน่ะสิ แต่แทนที่จะหลับตาหนี กลับยิ่งเพ่งมองอย่างอยากรู้อยากเห็น

 

            หมับ

 

          โห ยังไม่ทันดูเลย

 

            ผมเปล่าเสียดายนะ ตอนที่ถูกรวบไปกอด ตามมาด้วยปากอุ่นๆ ที่จุ๊บลงกลางหัว พร้อมกับเสียงหัวเราะของพี่ป้อง ไหนจะขาแข็งๆ ที่เกี่ยวตัวผมเข้าไปยังกับว่าผมเป็นตุ๊กตายัดนุ่น

 

            “พี่ขอโทษครับ น้องกั๊กน่ารักนี่นา หน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าสตรอเบอรี่สุกซะอีก แล้วใครสั่งใครสอนให้โผล่ขึ้นมาแค่ตาหืม มันจะน่ารักไปแล้วนะ” พี่ป้องฟัดผมอะ จนอยากจะดิ้นหนี แต่ขอโทษนะครับ ข้างล่างนี่ไม่ไหวจริงๆ มันเมื่อยไปหมด ล้าไปหมด เลยทำได้แค่...ซุกอกแม่ง

 

            “แต่พี่เสียดายจริงๆ นะ อยากให้น้องกั๊กได้กินเค้กก้อนนั้นจริงๆ เป็นเค้กช็อกโกแลตด้วย ของโปรดน้องกั๊กด้วยนี่ครับ”

 

          พี่ป้องรู้ได้ไงว่ากูชอบเค้กช็อกโกแลต เหมือนยังไม่เคยบอกนะ

 

            ผมคิด แต่ก็ค่อยๆ โผล่หัวขึ้นมาอีกครั้ง กะพริบตาสองที บอกเบาๆ

 

            “ก็...ก็ไว้พี่ป้องทำให้กินครั้งอื่นก็ได้นี่นา กั๊กก็...ก็เป็น...ฟะ...แฟน...แฟนพี่แล้วนี่!

 

          โอ๊ย ทำไมกูเด็กน้อยงี้วะเนี่ย!

 

            ถ้าเพื่อนในกลุ่มรู้ว่าผมจะมีโมเม้นต์เขินอายแบบนี้ มันคงขากถุยใส่ ถึงไอ้กั๊กจะตัวเล็กมดตะนอย แต่ไม่เคยยอมใคร ครั้งนี้ดันมาอ่อนด๋อยให้กับผู้ใหญ่ใจดี แถมแค่จะพูดคำว่าแฟนก็ติดๆ ขัดๆ ในคอ ทั้งที่เมื่อคืนหน้าด้านรวบรัดเขามากกว่านั้นแท้ๆ

 

            “แฟนหรือครับ”

 

          เฮ้ยๆๆๆ อย่ามาบอกนะว่าจำไม่ได้

 

            ผมแทบจะหายเขิน เงยหน้าขึ้นมองตาโต ถ้าพี่ป้องบอกว่าฟันแล้วทิ้งจะ...จะ...จะอะไรดีวะ...อ้อ จะฟ้องพี่ชายมาเอาปืนเป่าขมับสักที!

 

            “เราเป็นแฟนกันแล้วนี่เนอะ...พี่ดีใจจัง” แต่มันไม่ใช่อย่างที่ผมระแวง พี่ป้องกำลังเกาคออย่างเขินๆ หัวเราะเบาๆ ดูจะชอบใจคำนี้น่าดู และผมก็เพิ่งรู้ว่าผู้ชายตัวโตยังกับตึกก็น่ารักได้เหมือนกัน จนสมองสั่งร่างกายไม่ทัน

 

            หมับ

 

            “พี่ห้ามทิ้งกั๊กนะ” ผมกอดพี่ป้องแบบไม่อายฟ้าดินเทวดา ขณะที่พี่เขาก็กระชับตัวผมกลับ

 

            “น้องกั๊กต่างหาก ห้ามทิ้งคนแก่อย่างพี่นะ”

 

            “หูว กล้าพูดว่าแก่ เมื่อคืนอึดขนาดนั้น...อุ๊ป” ผมเผลอว่ะ เผลอพูดออกไปจนได้ แบบที่พี่ป้องก็ก้มลงมามองเต็มตา ทำหน้าลำบากใจนิดๆ

 

            “พี่ทำให้เรากลัวหรือเปล่า”

 

          “เปล่านะ กั๊กชอบ!!!

 

          ถ้ากูจะขอน้ำยาสลายร่างตอนไหนก็ควรจะขอตอนนี้แหละ แบบไม่เหลือแม้แต่เศษเล็บเลยยิ่งดี

 

            ผมพูดออกไปก่อนที่สมองจะสั่งอีกแล้ว มองพี่ป้องที่ดูอึ้งๆ ก่อนที่พี่เขาจะยิ้ม...ยิ้มกว้างมากๆ

 

            หมับ

 

            “เฮ้ย พี่อุ้มกั๊กทำไม”

 

            พี่ป้องลุกขึ้นมากระชากผ้าห่มออกไป แล้วอุ้มผมขึ้น จนปิดเป้าแทบไม่ทัน จากนั้นพี่เขาก็ก้มลงมายิ้มที่ทำให้ผมรู้สึกว่า...แม่งไม่เหมือนเทวดายังไงไม่รู้

 

            “พี่โล่งใจแล้วไงครับว่าความต้องการของพี่ไม่ทำให้น้องกั๊กลำบากใจ เลยจะพาไปอาบน้ำ แล้วก็ อืม...ไหนๆ ก็หยุดทั้งที พี่ก็ขอ อืม...สักรอบเนอะ”

 

          มึงจะหลายอืมทำบ้าอะไรวะ ถ้าคิดจะเอากูอยู่แล้ว!!!

 

            “ไม่ได้หรือครับ” ผมอาจจะทำหน้าแหยๆ หน้าพี่ป้องเลยเศร้า และนั่น...

 

            “ได้!!!

 

          กูก็ยอมไงครับหอยหลอด

 

            ผมว่าตอนแรกผมก็วางแผนดักเอาเทวดามาเป็นผัวนะ แต่ไหงตอนนี้รู้สึกว่าจะได้ผัวเป็นปีศาจร้ายยังไงก็ไม่รู้ แถมท่าทางจะเป็นอินคิวบัส...ปีศาจกินเซ็กส์ซะด้วย!!!

 

...................................................

 

 ต่อค่ะ

 

            “น้องกั๊กรู้วิธีล้างมาจากใคร”

 

            “ในเน็ต”

 

            “แล้วล้างเองไม่มีคนช่วยใช่มั้ย”

 

            “แล้วกั๊กจะหาใครมาช่วยวะ!!!

 

            ในห้องน้ำ พี่ป้องไม่ยอมให้ผมอาบน้ำเองด้วยซ้ำ เขาให้ผมนั่งที่ขอบอ่างอาบน้ำ แล้วก็เริ่มต้นฉีดน้ำ ฟอกสบู่ ถูไถมันไปทุกสัดส่วน ขณะที่ผมเองก็คงเจอกระบวนท่าปราบมารไปเมื่อคืน ก็เลยอ่อนเพลียเกินกว่าที่มันจะชูชันขึ้นมาทันทีทันใด ก็เลยนั่งพิงให้พี่ร้านเค้กอาบน้ำให้อย่างไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้

 

          นึกว่าแมนมาตั้ง 17 ปี พอ 18 ปุ๊บนิพพานปั๊บ

 

            “พี่ป้องเถอะ ผ่านมากี่คนแล้วล่ะถึงเชี่ยวขนาดนี้!” ผมไม่ได้ตั้งใจจะหาเรื่องนะ แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ ต่อให้โง่แค่ไหนก็ต้องรู้ว่าพี่เขาเคยผ่านมาแล้ว ดังนั้น นี่อาจจะเป็นตัวพ่อก็ได้ ซึ่งพอจบคำถามปุ๊บ พี่ป้องก็หันไปทางอื่นปั๊บ

 

            “พี่ป้อง!” นี่เปล่าหึงนะเว้ย แค่คว้าแขนแรงมาก

 

            “พี่ก็...อายุเท่านี้แล้ว...”

 

            “เฮอะ ผ่านมาเยอะล่ะสิ” ผมปล่อยแขนทันที เบ้ปาก ทั้งยังทำท่าจะคว้าฝักบัวมาอาบเอง แต่พี่ป้องก็ยึดไว้แน่น มีการชูขึ้นเหนือหัวอีกต่างหาก แล้วไอ้เตี้ยแบบนี้จะคว้าถึงได้ยังไงล่ะ ทำได้แค่ทำตาวาวๆ แบบที่พี่เขาก็แม่งยิ้ม

 

            “หึงหรือครับ”

 

            “หึงเพื่อ”

 

          เออหึง!

 

            พี่ป้องหัวเราะอีกแล้ว ก่อนที่จะมายืนซ้อนหลัง ฉีดน้ำลงบนหัวเปียกๆ เพื่อล้างฟองแชมพูให้ ปากก็พูดให้ฟัง

 

            “พี่อาจจะเคยผ่านมาแล้ว แต่ก็เพราะอายุเท่านี้แล้ว จะให้ไม่มีเลยก็คงแปลกเนอะ แต่ไม่ต้องห่วง ตอนนี้พี่จะมีแค่น้องกั๊กคนเดียว ไม่จำเป็นต้องหึงพี่หรอก พี่เองซะอีกล่ะที่แอบหึงน้องกั๊ก น้องจันทร์เจ้าเองก็สวย น้องกราฟเองก็หล่อ รอบตัวเรามีแต่เพื่อนหน้าตาดีๆ ทั้งนั้นเลย” ผมโล่งใจขึ้นมา ตอนที่พี่เขายืนยันชัดเจน แล้วก็หลุดขำเมื่อนึกถึงสองผัวเมียคู่นั้น

 

            “จันทร์เจ้ากับไอ้กราฟเนี่ยนะ โหยพี่ นั่นแฟนกัน ผัวเมียแล้วล่ะมั้งนั่น”

 

            “อ้าว พี่มองผิดหรือ พี่นึกว่ากราฟ...สงสัยจะมองผิด” พี่ป้องมองอะไรไม่รู้แหละ แต่ไอ้สองคนนั้นตัวติดกันเป็นตังเม แถมคบกันมาสองปีแล้วมั้ง จันทร์เจ้าว่าไง ไอ้กราฟก็ครับผมตลอด กลัวเมียตั้งแต่ยังเด็กเลยเชียวล่ะ

 

            “แล้วหลายปีมานี้ น้องกั๊กมีใครมั้ย”

 

            “พี่ต้องถามว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา กั๊กมีใครมั้ยต่างหาก” พี่ป้องแม่งเรียงคำถามแปลกๆ แต่ผมก็ตอบ

 

            “ไม่มีอะ เกิดมาสิบแปดปีไม่เคยมีแฟน พอได้ดันเป็นผู้ชายซะได้” ผมหลับตา ปล่อยให้น้ำอุ่นๆ มันรดผ่านหน้า ชะคราบแชมพูออกไป ปากก็ว่าอย่างอยากให้ขำ แต่พี่ป้องกลับ...

 

            “ขอโทษนะที่พี่ทำให้น้องกั๊กต้องมาเดินทางนี้”

 

          นี่กูโทษพี่แกจนติดเป็นนิสัยหรือเปล่าวะ

 

            ผมหลุดยิ้ม โคตรของโคตรชอบพี่ป้องเลย ผู้ชายอะไรไม่เคยว่าผมผิดเลยสักครั้ง นี่ผมก็ห้ามหัวใจ ห้ามช่างล่วงตัวเองไม่ได้ต่างหาก พี่ป้องต่างหากที่ตกเป็นเหยื่อผม แต่ก็นะ ให้ผมถูกน่ะดีแล้ว ก็เลยว่าด้วยเสียงที่ร่าเริงกว่าเดิม

 

            “งั้นพี่ป้องก็ต้องดูแลกั๊กดีๆ ทำขนมให้กั๊กกินทุกวัน ใจดีกับกั๊กเยอะๆ แล้วก็...ระ...กั๊กมากๆ ด้วย”

 

          คำหลัง กูอาย

 

            พี่เขาส่งมือมาลูบหน้าไล่หยาดน้ำอุ่นๆ ออกจากหน้าให้ผม แล้วพอลืมตาปุ๊บ...อุ้มอีกแล้ว

 

          ชาติที่แล้วเกิดมาเป็นเปลหามหรือไงวะ

 

            ซ่า...

 

            แต่พี่ป้องไม่ได้อุ้มผมออกจากห้องน้ำ เขาอุ้มผมลงในอ่างที่เปิดน้ำอุ่นไว้เต็ม แต่ไม่ให้แช่คนเดียว เจ้าตัวตามลงมาด้วย แถมยังนั่งซ้อนอยู่ข้างหลัง จนอดรู้สึกไม่ได้ว่าอะไร...ทิ่มตูด

 

          อยากดูอะ อยากเห็นชัดๆ อีกที เมื่อคืนมันมืด

 

            ผมก็เหลือบไปมอง อยากจะยลของจริงใกล้ๆ แต่...

 

เจอกันที่บล็อกค่า







 

 

ต่อจากบล็อก

 

            เมื่อน้ำที่กำลังกระฉอกน้อยๆ เปลี่ยนเป็นคลื่นสึนามิพัดกระหน่ำ เสียงแผ่วๆ หวานๆ ก็เปลี่ยนเป็นเสียงครางระรัวยังกับควายถูกเชือด สองมือจับขอบอ่างแน่น รู้สึกเหมือนเรือใบน้อยๆ ที่กำลังจะล่มอยู่กลางทะเล และหากคิดว่านั่นจบแล้ว

 

            กูดูถูกคนทำเค้กมากไป

 

            ยกเดียวของพี่ป้อง เท่ากับผม...น้ำหมดตัว

 

            งานนี้ชักคิดจริงจังว่าพลีกายแบบนี้จะมีชีวิตอยู่ถึงรับปริญญาหรือเปล่าวะเนี่ย!

 

          แต่ก็...เอิ่ม อืม อย่าบอกแม่นะ...ฟินสุดๆ ไปเลยครับ

 

.....................................................

 

ต่อค่ะ

 

          ผมต้องไปรับไอ้มู่

 

          ‘งั้นพี่ไปด้วย

           

            พอผมบอกพี่ป้องไปปุ๊บว่าต้องไปรับลูก พี่เขาก็อาสาพาผมไป ด้วยเหตุผลที่ว่าผมไปเองคนเดียวไม่ไหวหรอก แน่ล่ะ ตอนนี้อ่อนเปลี้ยเพลียแรง แม้ว่าจะดีมาก สุดยอดมาก วูบวาบมาก แต่ยังไงก็ถ่อสังขารไปเรียกรถที่ยอมให้พาหมาขึ้นรถด้วยไม่ได้หรอก

 

            ตอนนี้รถคันใหญ่จึงกำลังแล่นไปยังบ้านของไอ้กราฟ

 

            “พี่ป้องปิดร้านทุกวันเสาร์หรือ” พอเงียบมากๆ ก็เขินไง ก็เลยชวนพี่เขาคุย และนั่นทำให้ผมได้รู้เรื่องสำคัญ

 

            “ครับ เป็นวันหยุดวันเดียว”

 

            “อ้าว แล้ววันอาทิตย์ล่ะ”

 

            “พี่มีงานพิเศษ...พี่เป็นอาจารย์สอนทำขนมน่ะ” พี่ป้องบอกชื่อสถาบันทำอาหารชื่อดังที่แม้แต่ผมยังรู้จักเลย จนได้แต่เบิกตากว้าง มองพี่เขาอย่างทึ่งๆ

 

            “เป็นคอร์สพิเศษสำหรับคนทำงานน่ะ เลยสอนแค่วันอาทิตย์ ทำมาได้ครึ่งปีแล้วล่ะ...พี่เคยเล่าใช่มั้ยครับว่าพี่เพิ่งกลับมาไทย” ผมพยักหน้า จำได้ว่าพี่ป้องเคยอยู่เมืองนอกมาก่อน

 

            “พี่เรียนจบจากสถาบันทำอาหารที่นี่ พอจบแล้วก็บินไปเรียนต่อด้านนี้โดยเฉพาะ พอเรียนจบก็ทำงานอยู่ที่โน้นหลายปี แต่ก็ไม่ได้ทำที่เดียวนะ ก็เปลี่ยนไปหลายประเทศ งานพวกนี้จะคุยผ่านเอเจนซี่น่ะ...อ้อ พวกเชฟที่เข้ามาทำงานในไทย ส่วนใหญ่ก็จะผ่านเอเจนซี่ทั้งนั้น...” ผมค่อนข้างทึ่งเลยนะ แค่คิดว่าต้องไปอยู่เมืองนอกคนเดียวหลายปีก็หนาวแล้วล่ะ ไม่รวมเรื่องภาษาผมที่ทุเรศทุรังเข้าขั้นอุบาทว์ด้วย

 

            “แล้วไงต่ออะพี่ป้อง”

 

            “ก็มีช่วงนึงที่กลับมาเยี่ยมบ้านที่เมืองไทย...พี่ยังไม่ได้เล่าเนอะครอบครัวพี่มีที่ดินเยอะ ตรงพื้นที่ข้างโรงเรียนทั้งหมดนั่นก็ใช่ พอพี่เห็นก็ถูกใจ คิดว่าเนี่ยล่ะ คงถึงเวลากลับมาปักหลักที่เมืองไทยได้สักที ก็เลยไปขอยายแบบหน้าด้านๆ ว่าพื้นที่ตรงนี้ขอป้องทำร้านขนมนะ ตอนแรกถูกค้านน่าดู บอกว่าจะทิ้งอนาคตดีๆ มาเปิดร้านเล็กๆ ทำไม” นั่นสิ เท่าที่ฟังพี่ป้องดูไปไกลมากๆ จนเห็นด้วยกับยายพี่ป้องเลย

 

            หน้าตาที่เห็นด้วยมากไปหน่อยมั้ง พี่ป้องเลยยื่นมือมาวางบนหัวผม

 

          “แต่พี่ตัดสินใจถูกแล้วล่ะ เพราะมันทำให้พี่ได้เจอน้องกั๊ก”

 

            “...”

 

          กูไม่ตอบ กูเขิน

 

            ผมหันหน้าไปอีกทาง เห็นจากเงาสะท้อนของกระจกรถว่าผมกำลังแก้มแดง...มากด้วย

 

            “ต่อนะ แล้วช่วงปีที่ก่อสร้าง พี่ยังบินไปๆ มาๆ อยู่ เพราะค้างสัญญาที่โน่นไว้ พอหมดปุ๊บก็กลับมา แล้วก็เจอคำถามที่ว่า...เศรษฐกิจก็แย่คิดว่าจะไปรอดหรือไง...พี่ก็พอรู้อยู่แล้วว่าการเปิดร้านเองมันเสี่ยง แล้วยิ่งร้านขนมในไทย แถมหน้าโรงเรียน จะหวังอะไรกับเด็กนักเรียน แม้จะเป็นโรงเรียนเด็กมีเงินก็เถอะ” คนเล่าส่ายหัวช้าๆ

 

            “พี่บอกตัวเองว่าพี่ขอเวลาปีนึงเพื่อเอาทุนคืน แต่เดือนแรกที่เปิด...พี่นี่ถอนหายใจแล้วถอนหายใจอีก จากปาติซิเย่ที่ทำขนมไม่หยุดมือตลอดชั่วโมงการทำงาน กลายมาเป็นมองร้านขนมเปล่าๆ ก็แอบคิดนะว่าตัดสินใจผิดมั้ย แต่ลงทุนขนาดนี้ก็ต้องสู้ล่ะ พี่ก็เลยตัดสินใจรับสอนเพิ่ม กะว่าจะเอารายได้มาโปะตรงนี้ แล้วก็เจอแพมที่มาเรียน” ยิ่งฟังผมยิ่งทึ่ง ก็ผมยังเป็นเด็กที่แบมือขอเงินพ่อแม่นี่หว่า ไม่เข้าใจหรอกว่าลำบากยังไง แต่ก็รับรู้ได้นะว่าพี่ป้องเก่ง

 

            แล้วทำไมไม่รู้ที่ผมถามออกไป

 

          “พี่ป้องเหนื่อยมั้ย”

 

            ผมเห็นพี่ป้องยิ้มบ่อยๆ หัวเราะบ่อยๆ แต่ผมไม่เคยเห็นพี่ป้องอึ้งขนาดนี้มาก่อน ขณะที่มือที่จับหัวผมก็สั่น...สั่นจนสัมผัสได้ ก่อนที่พี่เขาจะชักมือกลับ มองตรงไปยังท้องถนนตรงหน้า แล้วก็ตอบคำถามด้วยน้ำเสียงจริงจังจนน่ากลัว

 

            “ถึงเหนื่อยก็คุ้ม”

 

            พี่ป้องกลับมายิ้มแล้ว เป็นรอยยิ้มมีความสุขที่ผมว่าพี่เขาต้องรักการทำขนมมากๆ

 

            “พี่ทำความฝันเป็นจริงแล้วนี่เนอะ”

 

            ไม่รู้ว่ะ พี่เขาพูดถึงร้านขนมใช่มั้ยวะ แต่ทำไมผมถึงใจเต้นแรงขนาดนี้ ไม่กล้าสบตา รู้สึกว่าแววตาของพี่ป้องมีอะไรมากมายในนั้น จนคิดว่าเพราะเขาคงผ่านอะไรมามาก แต่ใจก็ไม่สงบลงเลย

 

            “พี่ป้องเก่งจัง”

 

            “ไม่หรอก พี่ไม่เก่งหรอก พี่ใช้เวลาตั้งเจ็ดปีเลยนะ บางคนทำฝันตัวเองสำเร็จได้ในปีสองปี แต่พี่นี่ถ้าเทียบก็ตั้งแต่น้องกั๊กประถมจนขึ้นม.หกเลยนะ” พี่ป้องว่าติดตลก แต่เขาคงเหนื่อยกับเรื่องร้านมากๆ เลยว่ะ ก็น้ำเสียงมันบอกว่าเขาทนมาตลอด

 

            ผมเลยข่มอาการเขิน แล้ว...

 

            ฟุ่บ

 

            “ถ้ามีอะไรที่กั๊กทำได้บอกกั๊กนะ” ผมก็ซบหน้าผากกับไหล่เขา จากนั้นก็ไถไปมาเอาแบบไอ้มู่

 

            มันชอบดุนมือคน ผมเองก็จะไถไหล่พี่ป้องเหมือนกัน

 

            หมับ

 

            “แค่ตัดสินใจคบกับพี่เท่านี้ก็พอแล้วครับ เรื่องอื่นพี่สู้ไม่ถอยอยู่แล้ว” พี่ป้องโคตรมุ่งมั่น ตอนที่เขาก็ยกมือโอบรอบไหล่ของผม

 

            “แล้วนี่บ้านเพื่อนเราไปทางไหนเอ่ย”

 

            “อ้อๆ ข้างหน้าพี่ เลี้ยวขวานะ กั๊กเคยมาทีนึง มันบอกไม่ใช่บ้านพ่อแม่มัน น่าจะญาติมันมั้ง แต่กั๊กยังไม่เคยเห็นหน้าญาติมันเลย” ผมก็ชี้บอก ปล่อยให้เรื่องที่คุยกันในวันนี้ผ่านไป เพราะคิดว่าเป็นแค่อดีตของพี่ป้องที่ผ่านไปแล้ว แต่ถ้าตัวผมในวันข้างหน้าย้อนกลับมาได้คงบอกว่า...มึงพลาดส่วนสำคัญที่สุดไปแล้ว

 

            แต่แน่นอนว่าตอนนี้ผมสนใจแค่หมา...ไอ้ตัวที่มองมาที่ผมตาหงอยๆ

 

          ทำไมไอ้มู่เดินหางตกหนีไอ้โหดงั้นวะ

 

            “เฮ้ย หมากูยังไม่พลาดท่าใช่มั้ย!!!

 

            ทันทีที่เห็นหน้าไอ้กราฟ ผมก็เอาเรื่องมันก่อน ซึ่งมันก็แสยะยิ้ม และตอบด้วยคำที่ทำให้...อยากจะกลายร่างเป็นหมาซะเดี๋ยวนี้

 

            “หมามึงอะยังไม่พลาดท่า แต่มึงนี่คงอ้าให้เขาไปแล้ว...ใช่มั้ย โหด”

 

          ไอ้สัสกราฟ!!!

 

            “โฮ่ง!

 

            คนมันแซวผมไม่พอมั้ง หมามันครับ หมามันเดินมาฟุดฟิดๆ สองที แล้วแม่ง...แสยะยิ้มเหมือนนายมัน และเห่าอีก

 

          ทำไมวะ กูว่ากูฟังภาษาหมาไม่ออกนะ แต่ทำไมกูร้อนตัวว่าไอ้โหดแม่งต้องรู้แน่ๆ ว่ากลิ่นกูนี่อวลไปด้วยน้ำกาม!!!

 

.........................................

 

            ครบค่ะ อืม ยังไงดีล่ะ เมย์แค่จะบอกไว้ก่อนเพราะกลัวลืม ถ้าใครได้อ่านจนจบแล้ว หรืออ่านจนเมย์ลงเรื่องนี้จบ เมย์อยากให้ลองกลับมาอ่านตอนที่พี่ป้องคุยกับกั๊กอีกครั้งค่ะ เมย์ว่าน่าจะเห็นสิ่งที่เมย์สื่อชัดกว่าที่อ่านครั้งแรกนะ ก็ไม่รู้สิเนอะ เพราะตอนเขียนก็ระวังสิ่งที่พี่ป้องพูดออกมามากๆ เลยอยากให้เห็นว่าในน้ำเสียงของเทวดา (อะ โอเค มารก็มารค่ะ ไม่เถียงก้ะด้ะ) มันมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้นนะเออ ยิ่งตอนที่กั๊กถามพี่ป้องว่าเหนื่อยมั้ย อยากจะตอบแทนแทบขาดใจว่า คำว่าเหนื่อยยังไม่แทนสิ่งที่พี่ป้องทำเลยนะเออ แฮ่

            อ้อ เมย์ขอแจ้งก่อนนะคะ สำหรับคนที่โอนค่าหนังสือตั้งแต่วันที่ 22-28 เมย์ส่งหนังสือให้วันนี้เรียบร้อยแล้วนะคะ พอส่งเสร็จก็สลบเหมือดอะจ้า และสำหรับคนที่โอนวันที่ 29 เป็นต้นไป จริงๆ กำหนดส่งรอบที่ 3 คือประมาณวันที่ 7-8 พ.ย. เนอะ แต่กล่องหนังสือหมดค่ะ เมย์พิมพ์เพิ่มมารอบนึงแล้ว แต่ก็ยังไม่พอ พอติดต่อร้านทำกล่องหนังสือไป เขาขอเวลา 10 วัน ดังนั้น หนังสือรอบ 3 ที่จะจัดส่งให้เร็วสุดน่าจะประมาณวันที่ 14-15 เลยนะคะ ต้องขออภัยในความไม่สะดวกค่ะ 

            ย้ำอีกครั้ง หากมีปัญหาเรื่องหนังสือ กรุณาติดต่อสองช่องทางข้างล่างนะคะ ตอนนี้เมย์เข้าอีเมล์ไม่ได้

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 585 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,681 ความคิดเห็น

  1. #25632 Masxy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 13:35
    พี่ป้อง แอบรักเด็กคนนี้ตั้งแต่ 7ปีก่อนหร??? โห สุดยอดอดทนรอ จนครบอายุ18 แลัวางแผนล่อลวงหั้ยน้องหลงและรัก. สุดยอดเลย
    #25,632
    0
  2. #25556 teeranan6270 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 12:49
    งื้อออออออ
    #25,556
    0
  3. #25467 ookhappy (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:23

    สุดยอดเลยคะ ความรักที่อดทนนาน

    #25,467
    0
  4. #25444 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 15:52
    7ปี...พี่ไม่ได้หมายถึงร้านขนมใช่ไหม
    #25,444
    0
  5. #25404 maknae_ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 11:30

    พี่โหดเก่งจังงง

    #25,404
    0
  6. #25213 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 11:33
    ที่รอมา7ปีนี้รอกั๊กหรือเปล่า
    #25,213
    0
  7. #25055 Miki_milky (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 23:37
    ยังมาทะเลาะ-อีกนะกั๊ก เขินมาละสิ
    #25,055
    0
  8. วันที่ 9 กันยายน 2560 / 12:07
    พี่ป้องสุดยอดอ่ะ
    #24,862
    0
  9. #24610 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 20:42
    พี่ป้องดูไ่ม่ผิดหรอก ว่ากราฟน่ะ5555555555555
    #24,610
    0
  10. #22668 จีจี้ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 18:36
    น่าสนจังค่ะอดีตพี่ป้องงง0.0 เห็นที่พี่เมย์เขียนแล้วมันมีอะไรมากกว่านี้แหงเลย
    #22,668
    0
  11. #21922 sofar_fa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 07:29
    ดราม่าใหญ่ต้องเริ่มจากที่ดรานี้แน่ๆอ่ะ
    #21,922
    0
  12. #21461 ฺฺBSEOLNLA (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 03:33
    กลัวตรงพลาดส่วนสำคัญที่สุดไปแล้ว....ฮือออ พี่เมย์จะสื่ออะไร กลัวอะ ใจไม่ดีเพราะที่เมย์แม่งแกล้งกูทุกเรื่องงง
    #21,461
    0
  13. #21423 tbuykeid37 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 05:40
    ชอบบบบ
    #21,423
    0
  14. #21372 Spritezeed_Za (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 10:19
    ปากกับใจไปคนละทาง 5555 ยัยปาก4G เอ้ย!
    #21,372
    0
  15. #20196 jijiaria (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:56
    ไปอ่านตอนหลังแล้วลองกลับมาย้อนอ่านแล้วแอบสะดุดกับคำว่า รอความฝันมา 7 ปี ที่รอนี่ไม่ใช่ร้านเค้กแต่เป็นหนูกั๊กหรือเปล่าคะเนี่ย จริงๆ คือเห็นที่พี่เมย์เขียนให้ย้อนอ่านอีกรอบด้วยแหละ เลยสงสัย
    #20,196
    0
  16. #19580 Mistyblack (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:32
    แล้วไคล่ะ ไคไง!
    #19,580
    0
  17. #18905 R-davil (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 00:23
    พี่ป้องอย่าลืมมาสู่ขอตากั๊กกับแม่ด้วยนะคะ
    #18,905
    0
  18. #18339 sofar_fa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 20:40
    เหมือนมีอะไรที่กำลังส่งผลต่ออนาคตอยู่ในนั้น?

    อ้อ แต่พี่ป้องเซ้นส์ดีเนอะ มองแว้บเดียวก็รู้ อย่างว่าอ่ะ อาบน้ำร้อนมาก่อน

    อ้อ พี่เมย์ พี่ป้องกับพี่คินในตอนนี้ใครแก่กว่ากันหรอคะ?
    #18,339
    0
  19. #18159 เคเคเอ็ม. (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 23:44
    โอ้ยยย พี่ป้องเผยมาให้เยอะอีก เอาอีก
    #18,159
    0
  20. #18019 Kim-kibom (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 21:29
    พี่ป้องน่ารักจังเลย
    #18,019
    0
  21. #18018 Kim-kibom (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 21:29
    พี่ป้องน่ารักจังเลย
    #18,018
    0
  22. #17994 yimyimcute112 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 15:15
    เขินๆๆ
    #17,994
    0
  23. #17870 HoneyBabby (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 16:24
    อ้าวนึกว่ามันไม่แจ้งเตือนซะแล้ว ไรต์ยังไม่ได้อัพ 5555 ไรต์มาไวๆนะ อยากอ่านแล้วหานิยายละมุนๆอ่านยากมาก 55
    #17,870
    0
  24. #17866 MARKMILK (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 14:10
    กั๊กนี่จะตลกไปไหนลูก5555555 เรื่องนี้มีสีสันได้เพราะกั๊กเลยนะ ส่วนอดีตพี่ป้องนี่ดูมีอะไรมากกว่านี้อ่ะ ยักรู้ว
    #17,866
    0
  25. #17865 [[Oo..~*VaLyn_KH*~..oO]] (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 14:00
    กั๊กเป็นเด็กที่มีความคิดตลกแดกมาก พี่ป้องได้เป็นเมียคงบันเทิงค่ะ 555 

    แต่เชื่อเถอะ ไม่ว่าชีวิตพี่ป้องมีเงื่อนงำอะไรที่ดราม่า 

    แค่ได้อยู่กับกั๊ก ก็เหมือนได้รับการฮีลแล้ว
    #17,865
    0