[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 18.1 มะหมาก็มีหัวใจนะฮ้าบ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50,843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 446 ครั้ง
    22 ต.ค. 59


ตอนที่ 18.1 มะหมาก็มีหัวใจนะฮ้าบ 2

 

 

 

โหดเหี้ยม

 

            ทำไมผมยังคิดถึงเจ้าเด็กไซติ๊งต๊องอยู่กันนะ

 

            “เฮ้อ”

 

            ผมถอนหายใจหนักๆ ส่ายหัวอย่างคิดไม่ตกว่าทำไมหน้าขาวๆ ตาสวยๆ กับจมูกเล็กๆ นั่นถึงมารบกวนจิตใจผม ทั้งที่ผมควรจะทำหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยของบ้านหลังนี้ แต่นี่ผมนั่งนิ่งมาเป็นชั่วโมง เพื่อนึกหน้าเจ้าเด็กนั่น

 

          น่าจะเพราะเสียดาย

 

            เหตุผลใหญ่ๆ น่าจะเพราะความเสียดายนั่นแหละ นานๆ ที ผมถึงจะเจอใครที่ดึงดูดใจ ขนาดที่ชมว่าน่ารัก แม้เด็กนั่นจะเป็นโอเมก้า แต่ต้องยอมรับว่าท่าทางโง่ๆ ที่ทำตามทุกอย่างจนถึงขั้นลืมหายใจก็ตลกจนพอนึกย้อนกลับไปแล้วก็อดขำไม่ได้

 

            ตอนนั้นผมมีความคิดจริงจังว่าจะเอามันทำเมีย อาจจะเพราะสงสาร แค่คิดว่าโง่ๆ แบบนั้นอยู่ท่ามกลางคนอื่นแล้วคงถูกรุมทำร้าย หรือถูกคนอื่นกดหัว ผมก็สังเวชแปลกๆ แล้ว ก็เลยตั้งใจจะให้กลิ่นของผมติดตัวหมอนั่น เผื่อเป็นเกราะคุ้มภัยไม่ให้คนอื่นเข้าใกล้

 

            กลิ่นของผมที่คนอื่นแย่งกันจะเป็นจะตาย

 

            ตั้งแต่เด็ก ผมถูกปฏิบัติสูงกว่าคนอื่น ขนาดที่ว่าเจ้านายใหญ่ทุ่มเงินไปเยอะกว่าที่จะได้ตัวผมมา เพราะเจ้าของฟาร์มไม่อยากขาย ดังนั้น ผมเลยชินชากับการที่ใครๆ ก็ยอมผมง่ายๆ แต่การยอมของเจ้าเด็กนั่นมันต่างออกไป มันไม่ได้ต้องการพลังของผม กลิ่นของผม หรือการสืบสายเลือดของผม แต่มันยอมเพราะ...ซื่อจนโง่

 

            สิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์เดียวกับผมล้วนรู้วิธีเอาตัวรอดในโลกภายนอก แต่มันไม่

 

            ถ้าปล่อยไอ้เด็กมู่นั่นตรงซอยเข้าบ้าน เผลอๆ มันยังไม่รู้เลยว่าต้องเดินกลับทางไหน

 

            มันไม่มีสัญชาตญาณการเอาตัวรอด และเพราะผมเกิดในตระกูลที่เป็นผู้นำล่ะมั้ง ก็เลยอดห่วงเล็กๆ ไม่ได้ แต่ก็นะ เพื่อนเจ้านายดันลงมาเจอซะก่อน

 

          เสียดาย แต่ขำมากกว่า

 

            ผมจำได้ดีว่าเพื่อนเจ้านายสั่งให้เด็กนั่นหุบตูด แต่จมูกดมกลิ่นเป็นเลิศของผมก็บอกนะว่าเพื่อนเจ้านายนั่นแหละเพิ่งไปทำเรื่องที่บอกใครไม่ได้มา จนต้องเหลียวกลับไปมองเจ้าของร้าน

 

            ผู้ชายคนนี้มีกลิ่นเพื่อนเจ้านายลอยฟุ้งเต็มตัว แต่ยังไม่น่าถึงขั้นเจ้านายผมกับนายใหญ่

 

            ผมชินชาเรื่องการผสมพันธุ์ของมนุษย์ เพราะผมเห็นเจ้านายใหญ่กับเจ้านายนับครั้งไม่ถ้วน ผมก็แค่นอนนิ่งๆ อยู่ตรงมุมห้อง คอยระแวดระวังภัยไม่ให้ใครเข้ามาขัดจังหวะได้ ดังนั้น ถึงจะปิดให้ตาย ผมก็รู้ทันทีว่ามนุษย์คนไหนกับคนไหนเพิ่งผ่านขั้นไหนมา

 

            “เฮ้อ ช่างเถอะ ลืมๆ ไปซะ แต่เด็กคนเดียว” ในหัวผมควรจะมีแค่เรื่องเจ้านายเท่านั้น ผมก็เลยบอกตัวเองให้ลืม แต่...

 

            “โหด ไอ้โหด!!!

 

            เจ้านายผมเรียกแล้ว เลยต้องขานรับ

 

            “วันนี้พี่ภาคินไม่อยู่ มึงต้องทำตัวดีๆ นะ” ผมว่าผมก็ไม่เคยทำตัวไม่ดีสักหน่อย แต่ขี้เกียจเถียง แค่นี้เจ้านายก็น้อยอกน้อยใจว่าผมไม่รักเขาแล้ว บอกว่าผมเอาแต่เข้าข้างเจ้านายใหญ่ แต่ใช่ที่ไหน ผมรู้ว่าคำสั่งทุกอย่างก็เพื่อเจ้านายทั้งนั้น ผมถึงทำตามต่างหาก

 

          ว่าแต่วันนี้มีอะไร

 

            เจ้านายคงไม่มาบอกแค่ว่าต้องทำตัวดีๆ น่าจะมีใครมา

 

            “เดี๋ยวกูจะไปรับไอ้มู่ กูรับดูแลมันวันนี้ เพราะฉะนั้น ถ้ามึงไปกัดหมาไอ้กั๊ก กูเอาตายนะ บอกก่อน”

 

            กึก

 

            ผมไม่ได้ชะงักเพราะเจ้านายใส่ร้ายว่าผมโหดเหี้ยมอำมหิตขนาดทำร้ายสิ่งมีชีวิตไร้ทางสู้ แต่ผมชะงักต่างหากที่อุตส่าห์ลืมๆ ไปแล้วก็ดันจะได้เจอกันอีก

 

            “เออ ไอ้กั๊กโทรมาแล้ว เดี๋ยวกูไปรับไอ้มู่ก่อน ทำตัวดีๆ ล่ะ” เจ้านายออกไปแล้ว พร้อมทั้งคุยโทรศัพท์กับเพื่อน ปล่อยให้ผมยืนนิ่งอยู่กับที่ แล้วทำไมกันนะ ผมห้ามริมฝีปากที่ยกขึ้นแสยะยิ้มไม่ได้ รู้สึกเหมือนกำลังจะได้เหยื่อตัวน้อยๆ มาอยู่ใต้อุ้งมือ

 

          กำลังเบื่ออยู่พอดี

 

            ครั้งนี้เด็กนั่นจะทำตัวโง่ๆ ให้ผมเก็บมาขำอีกมั้ยนะ

 

            ความคิดที่ทำให้ผมก้าวเร็วๆ ไปยังทางเข้าบ้าน แล้วก็ทิ้งตัวลงนั่งอย่างที่คนนอกไม่มีใครกล้าเดินผ่าน เพราะสายตาของผม...น่ากลัวไม่ต่างจากเจ้านายใหญ่เลยเชียวล่ะ

 

            ผมเป็นพวกมีความอดทนสูง ดังนั้นเวลาแค่ชั่วโมงกว่าๆ กว่าที่รถของเจ้านายจะแล่นเข้ามาจึงเป็นเวลาอันน้อยนิด เมื่อเทียบกับสิ่งที่คิดจะทำกับเจ้าเด็กนั่น ซึ่งพอรถบีเอ็มดับเบิ้ลยูคันใหม่เอี่ยมที่เจ้านายใหญ่ซื้อให้เจ้านายจอดนิ่งสนิท ผมก็ลุกขึ้นยืน แต่ไม่ขยับตัว ยืนมองจากจุดที่สูงกว่า

 

            ผมเห็นแล้ว เจ้าเด็กหน้าสวยในชุดตัวหนาที่กำลังเงยหน้าขึ้นมามองผม

 

            ฟึ่บ

 

          เป็นอะไร

 

            ผมไม่คิดว่ามันจะโง่จำผมไม่ได้หรอกนะ แต่มันกลับหลบสายตามองแค่พื้น หูลู่ไปกับผมสีเงิน หางสีเทาก็ทิ้งแนบเรียวขา เดินตามเจ้านายผมมาด้วยท่าทางยังกับคนใช้ที่เพิ่งมาทำงานวันแรก

 

            “เอาไงดีวะ กลัวพวกมึงกัดกันจริงๆ เอาไอ้มู่เข้ากรงดีมั้ย” เจ้านายผมยังกังวลไม่เลิก ผมก็เลยเดินลงไปยืนข้างๆ เด็กนั่น ซึ่งมันก็ตัวเล็กจริงๆ เงาผมถึงแผ่ปกคลุมตัวมันได้ และนั่นก็ทำให้เด็กนี่ยิ่งก้มหน้าลงต่ำ

 

            “ทักทายไม่เป็นหรือไง” ผมไม่จำเป็นต้องพูดกับมันก่อน แต่ถือซะว่าถูกพามาแปลกที่ก็คงกลัว

 

            เฮือก

 

            เจ้าเด็กตัวเล็กสะดุ้ง แล้วก็แหงนหน้ามองผม

 

            “พี่โหด...ฮะ”

 

            “นึกว่าจะจำกันไม่ได้”

 

            “ปะ...เปล่านะฮะ มู่จำได้”

 

          ทำไมยิ่งพูดยิ่งก้มหน้าวะ!

 

            ผมชักหงุดหงิดแล้วนะที่มันก้มจนคางชิดอกไปแล้ว นี่กะจะไม่เงยหน้าขึ้นมองผมเลยใช่มั้ย

 

            “คุณกราฟ คุณกราฟคะ คุณภาคินโทรมาค่ะ บอกว่าติดต่อมือถือคุณกราฟแล้วไม่รับสาย” ผมว่าเป็นจังหวะเหมาะพอดี เพราะคนในบ้านร้องเรียกเจ้านายผม ซึ่งทำให้เจ้านายหันมาสบตาผมนิ่งๆ แล้วบอกเสียงเข้ม

 

            “อย่าไปกัดไอ้มู่นะเว้ย กูไปแป๊บเดียว”

 

          เห็นผมเป็นคนป่าเถื่อนขนาดนั้นเลย

 

            ผมกลอกตา มองเจ้านายที่วิ่งเข้าบ้านไป ปล่อยให้ผมอยู่กับเจ้าเด็กตาฟ้า...ตามลำพัง

 

            เจ้าตัวเล็กหน้าสวยที่ยืนกุมมือ บีบตัวเข้าหากันยังกับจะแทรกดินหนีไปอย่างนั้นล่ะ

 

            “เป็นอะไร” ผมถามด้วยเสียงที่พยายามให้อ่อน

 

            “มู่คุยกับพี่โหดไม่ได้ฮะ”

 

            “ทำไม!” ไม่เจอกันแป๊บเดียว มันกล้าขัดคำสั่งผมแล้วหรือ

 

            “อึ้ก ยะ...อย่าดุสิฮะ”

 

          โอ๊ย อะไรนักหนาวะ กูก็เสียงแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร

 

            ไอ้เด็กนี่ตัวสั่นไปแล้ว จนระงับความหงุดหงิดที่มันไม่ยอมมองหน้า ถามด้วยเสียงที่อ่อนลง...นิดนึง

 

            “ไม่ได้ดุ ตกลงเป็นอะไร” มันเหลือบตามองผมแวบเดียว

 

            “เจ้านาย...เจ้านายสั่งไม่ให้มู่เข้าใกล้พี่โหดฮะ เจ้านายว่าพี่โหดดุ แล้วก็ใจร้ายมาก ถ้ามู่ไม่อยากเจ็บตัว มู่ห้ามเข้าใกล้พี่โหด แล้วก็...แล้วก็...มู่เป็นผู้ชาย เจ้านายสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้...หันก้นหาพี่โหดฮะ...” เจ้าเด็กนี่พูดด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ และนั่นก็ทำให้ผมขบกรามแน่น

 

          “แล้วก็เชื่อหรือวะ!!!

 

            “ฮึก...” เจ้าตัวเล็กมันสะดุ้งอีกแล้ว คงกลัวผมพุ่งเข้าไปขย้ำคอมั้ง แต่อะไรคือการตัดสินผมจากปากคำคนอื่น แม้คนนั้นจะเป็นเจ้านายมันก็เถอะ หนก่อนผมทำอะไรมันหรือยัง ไม่เลย ผมใจดีกับมันมากกว่าคนอื่นตั้งกี่เท่า!

 

          หงุดหงิดโว้ย!

 

            “เกิดอะไรขึ้น”

 

            “ให้ตาย...มานี่!” ผมคงเสียงดังไปหน่อย คนในบ้านก็เลยวิ่งออกมาดู จนต้องคว้ามือ แล้วลากไปทางหลังบ้าน ผมรู้ดีว่าบ้านหลังนี้มีจุดไหนที่คนอื่นหาผมไม่เจอ และต่อให้เจ้านายเรียกให้ตายถ้าผมไม่เคลียร์กับเจ้าเด็กนี่...ก็อย่าหวังเลยว่าผมจะปล่อยไปง่ายๆ

 

......................................

 

ต่อค่ะ

 

มูมู่

 

          หนก่อนมู่ถูกดุ

 

            จริงๆ ก็ไม่รู้ว่านั่นคือดุหรือบ่น แต่เจ้านายว่าผมจนผมแทบร้องไห้แน่ะว่าไปแอ่นตูดให้คนอื่นได้ยังไง ผมเลยรู้ว่าสิ่งที่ผมทำน่ะมันน่าอายมากๆ พอๆ กับที่เจ้านายรูดๆ ข้างล่างเล่นเลย เจ้านายเลยสั่งผมว่าห้ามเด็ดขาดเชียวนะ ห้ามไปแอ่นก้นให้พี่โหดหรือใครที่ไหนทั้งนั้นถ้าไม่อยากถูกเจ้านายโกรธ

 

            ผมจะทำอะไรได้ล่ะฮะ ก็ต้องเชื่อฟังเจ้านายสิ

 

            แม้ว่าลึกๆ ผมจะคิดว่าพี่โหดใจดีไม่เหมือนที่เจ้านายว่าก็เถอะ ก็เขาช่วยผมไว้ แถมชวนผมคุยด้วยนี่ฮะ เลยตั้งใจว่าจะแอบๆ เจ้านายคุย แต่...

 

            ผมแอบได้ยินมาแหละเรื่องที่เจ้านายคุยกัน

 

          พี่โหดทำให้ผู้หญิงตบกันฮะ!!!

 

            สำหรับผมแค่มีเรื่องยังไม่กล้าเลย แต่พี่โหดทำให้คนอื่นตบกันอะ! น่ากลัวกว่ามีเรื่องเองอีกนะ ผมก็กลัวสิว่าถ้าไปยุ่งกับพี่โหด ผมอาจจะถูกรังแกก็ได้ แล้วพวกผู้หญิงก็น่ากลัวจะตาย

 

            พี่ผู้หญิงที่สปาเคยพูดกับผมด้วยว่า...

 

          ชั้นต่ำแท้ๆ แต่ทำไมเข้ามาที่นี่ได้

 

            ผมหงอยไปสามวันเลยฮะ

 

          นอกจากนั้น...พี่โหดรู้จักคนเยอะแยะ

 

            พอผมคิดงี้ปุ๊บนะฮะ ใจผมกระตุกใหญ่เลย ผมเลยคิดว่าผมป่วยแน่ๆ ดังนั้น ทางที่ดีผมต้องทำตามที่เจ้านายบอกคือการไม่เข้าใกล้พี่โหด แต่เจ้านายฮะ ทำไมเจ้านายต้องส่งผมมาอยู่กับพี่กราฟด้วยล่ะ ผมก็ต้องมาเจอพี่โหดสิ อีกทั้ง...

 

          อย่าร้องนะมู่ เดี๋ยวพี่โหดดุอีกนะ

 

            ตอนนี้ผมกำลังพยายามไม่ร้องไห้ แต่พี่โหดอาจจะกำลังพาผมไปฆ่าก็ได้นะ

 

          เจ้านาย ฮือ เจ้านายทิ้งมู่ทำไมอะ เจ้านายใจร้าย

 

            ผมได้แต่กลั้นสะอื้น เดินตามพี่โหด จนกระทั่งมายังข้างบ้านที่มีสวนสวยๆ แต่ผมไม่ทันสนใจมองหรอก เพราะพอเหลือบขึ้นมามองหน้าคนลากปุ๊บ...อื้อหือ พี่โหดจ้องยังกับจะถลกหนังผมมาทำพรมเช็ดเท้าอะ!

 

            “ร้องไห้อยู่ได้ มันน่ารำคาญ”

 

          แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 

            “แล้วอย่าปิดปากกลั้นหายใจอีกล่ะ ฉันยังไม่อยากเป็นฆาตกร” ผมสะอื้นแล้วฮะ ฮึกๆ เลย วันนี้พี่โหดดูหงุดหงิดกว่าวันก่อนด้วย และนั่นก็ทำให้ผมพยายามสวดมนต์ตามเจ้านาย แต่เอ๋ เจ้านายผมมีแต่คาถาของแข็งจงอ่อน ของพองจงฟีบ แล้วแบบนี้จะรอดหรือฮะ!!!

 

            “เฮ้อ”

 

          วันนี้มู่ตายแน่

 

            พี่โหดถอนหายใจอีกที แต่แล้ว...

 

            พรืด

 

            “ขอร้อง หยุดร้องก่อน ฉันไปทำอะไรให้นายกลัวอีกห้ะ” พี่โหดเช็ดหน้าให้ผมฮะ ใช้มือปาดไปบนหน้าของผมจนน้ำตาติดไปเป็นปื้น อีกทั้งเสียงที่บอกกับผม...น่าฟังมากๆ เลยล่ะ

 

            “โอเค ฟังนะ ฉันเป็นคนแบบนี้ เสียงฉันดุแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่ฉันยืนยันว่าวันนี้ยังไม่ได้ตวาดนาย และถ้ายังไม่อยากตายก็เก็บน้ำตาไปซะ มันใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก” พี่โหดบอกด้วยเสียงเรียบๆ ที่ยังน่ากลัวอยู่ดี แต่ผมก็ใจชื้นบ้างแล้ว และนั่นก็ทำให้ผมรู้

 

            “มือ...ฮะ” พี่โหดยังจับมือผมแน่น แต่ผมไม่กล้าสะบัดอะ

 

            หมับ

 

            แทนที่จะปล่อย เขาจับแน่นกว่าเดิมอีก

 

            “ฉันจะปล่อยถ้าคุยกันจบแล้ว...ตกลงนายจะไม่คุยกับฉันเพราะว่าเจ้านายนายบอกว่าฉันใจร้ายขนาดฆ่านายได้ ถูกมั้ย”

 

            “แค่ใจร้ายเฉยๆ ไม่ได้ฆ่า...”

 

            “หุบปาก”

 

          ไหนว่าไม่ดุไง

 

            ผมไม่กล้าทักหรอก ได้แต่เถียงอุบอิบในใจ มองพี่โหดที่ถอนหายใจอีกเฮือก

 

            “โอเค ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายนาย...ตกลงมั้ย” ผมมองเขาอย่างหวาดๆ แต่ดูเหมือนว่าถ้าผมไม่ตกลง ผมคงไม่มีลมหายใจกลับไปหาเจ้านายที่กำลังอยู่ในช่วงเสียใจได้ ดังนั้น ผมก็เลยพยักหน้า และ...

 

            กึก

 

            “ดี!

 

            ไม่ใช่คำชมฮะที่ทำให้ผมชะงัก แต่เป็น...รอยยิ้มของพี่โหดต่างหาก

 

            ตั้งแต่เจอกัน ผมยังไม่เคยเห็นรอยยิ้มของพี่โหดเลย แต่นี่เขากำลังยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้น่ากลัวด้วยนะ ยิ่งมันอยู่บนใบหน้าคมๆ จนดวงตารูปอัลมอนด์ที่ผมว่าไม่น่าเข้าใกล้ดูเป็นมิตรกว่าเดิมโข ผมก็เลยก้มหน้าลง

 

          เจ้านาย มู่ใจเต้นอะ!

 

          “แล้วตกลงจะเป็นของฉันเมื่อไหร่”

 

            “เอ๋!!!” ทันใดนั้นผมก็ร้องเสียงดังมาก ทำตาโตมองพี่โหด ก่อนที่จะส่ายหน้าแรงๆ

 

            “ผมเป็นของพี่โหดไม่ได้ฮะ เจ้านายสั่งไว้”

 

            “แต่นายตกลงแล้ว”

 

            “มู่ขอโทษ” อีกแล้ว พี่โหดทำหน้าเหี้ยมอีกแล้ว และ...

 

            หมับ

 

            โครม!!!

 

            “โอ๊ย มู่เจ็บนะ มู่เจ็บ!” จู่ๆ พี่โหดก็กระโจนเข้ามาหาผม คว้าสองมือผมเอาไว้ แล้วดันจนผมล้มลงไปกองกับพื้น จากนั้นพี่โหดก็กระโดดขึ้นมาคร่อมทับข้างบน จนผมได้แต่ร้องอย่างตกใจกลัว ยิ่งพี่เขากำลังยิ้มเย็น แล้วบอกว่า...

 

            “ฉันไม่เคยปล่อยให้ใครหนีไปได้”

 

            หมับ

 

            “มะ...ไม่เอา...ไม่เอานะ” พี่โหดจับเข้าที่หางของผมแล้ว แน่ล่ะว่าผมก็รีบไปกระชากกลับมากอดแน่นราวกับมันเป็นปราการด่านสุดท้าย คำสั่งของเจ้านายก้องไปทั่วทั้งหัว แต่พอพี่โหดจับหางผมไม่ได้ พี่เขาก็คว้ากางเกงของผมแทน

 

            “เป็นของฉันไม่ดีตรงไหน นายจะได้การเคารพจากคนอื่น”

 

            “ไม่เอา ไม่เอา เจ้านาย ช่วยด้วย ช่วยมู่ด้วย!!!” ผมไม่สนใจหรอกว่าคนอื่นจะเคารพผมมั้ย แต่ผมกลัว ผมก็เลยร้องเรียกเจ้านายเสียงดัง ทั้งกอดหาง ทั้งพยายามยื้อกางเกง และมัน...กำลังจะหลุดออกจากก้นผมแล้ว

 

          “เฮ้ย!!! ไอ้โหด!!! ไอ้โหดเหี้ยม หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!!

 

            “พี่กราฟ พี่กราฟช่วยมู่ด้วย มู่กลัว แงงงงงงงงงงงง”

 

          มู่รอดแล้ว พี่กราฟมาแล้ว!

 

            “ฮึ รอดตัวไปนะ แต่อย่าคิดว่าจะหนีพ้นล่ะ” พี่โหดปล่อยผมให้วิ่งไปหาพี่กราฟแล้วก็จริง แต่เขาก็กระซิบข้างหูผมเอาไว้ด้วย จนได้แต่งอแงใส่เพื่อนเจ้านาย

 

          ไม่เอาแล้ว มู่จะกลับบ้าน จะกลับบ้านอ่า!!!

 

.............................................

 

ต่อค่ะ

 

โหดเหี้ยม

 

            อย่าถามว่าผมหงุดหงิดหรือเปล่า ถามผมดีกว่าว่าหงุดหงิดขั้นไหน!

 

            ชีวิตนี้ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธผม แต่นี่ผมทั้งปลอบ ทั้งโอ๋ ทั้งอ่อนให้ มันกลับบอกว่าจะไม่ยอมเป็นของผมแล้ว!!!

 

            เจ้าเด็กนี่มันคิดว่ามันเป็นใคร!!

 

          ให้ตายเถอะ!!!

 

            คนอื่นแย่งผมกันเยอะแยะ แต่มันกลับปฏิเสธเอาๆ ตามติดเจ้านายยังกับเป็นเงา แถมเขายังโกรธผมด้วยที่ไปข่มขู่เจ้าเด็กหน้าขาวนั่น ซึ่งผมเปล่า เราตกลงกันแล้วว่ามันจะยอมเป็นของผม แต่เด็กนั่นกลับมาร้องไห้งอแงเมื่อตอนผมจะเอาจริง!

 

            ผมไม่เคยอยากได้ใครเป็นพิเศษ แต่ถ้าผมไม่ได้มัน ก็อย่าเรียกผมว่าไอ้โหดเหี้ยม ลูกของเจ้านายภาคินเลย!

 

            เนื่องจากมีเรื่องไปเมื่อเย็น พอตกดึก เจ้านายเลยจับเด็กนั่นไปใส่กรงแล้วให้นอนห้องรับแขกที่เปิดแอร์ฯ ไว้ให้ ส่วนที่นอนของผมคือห้องนอนใหญ่ ซึ่งทุกคนในบ้านนี้ไม่มีใครรู้หรอกว่าผมสามารถเข้านอกออกในได้ทุกห้อง!!!

 

            ผมแค่รอเจ้านายหลับก่อน ถึงลุกขึ้นจากเตียงอย่างเงียบงัน ก่อนที่จะเดินไปยังประตูแล้วเปิดมันออกง่ายๆ

 

            เวลากลางดึกแบบนี้ คนในบ้านจะไปอยู่ที่เรือนเล็ก ผมก็เลยออกมาเที่ยวเล่นบ่อยๆ และจุดหมายก็คือห้องรับแขกชั้นล่าง ผมก้าวลงมาอย่างมั่นใจ และแน่นอนว่าผมเปิดประตูห้องรับแขกอย่างง่ายดาย เดินตรงไปยังกรงที่มีสิ่งมีชีวิตสีขาวนอนขดเป็นก้อนอยู่

 

            มันเป็นสิ่งมีชีวิตเมืองหนาว แต่ดูจากร่างเล็กๆ ที่กำลังสั่นริกๆ ก็คงไม่ได้ชินกับเครื่องปรับอากาศสักเท่าไหร่

 

            “ฮึ” ผมหัวเราะในคอ มองประตูที่กั้นผมเอาไว้ ซึ่งผม...รู้วิธีเปิดมันอยู่แล้ว

 

            แกร๊ก

 

          ไม่ระวังตัวเลยสักนิด

 

            ผมเข้าถึงตัวแล้ว เจ้าเด็กนี่ยังนอนขด หายใจแผ่วๆ ไม่ต่างจากเดิมเลย เห็นแบบนี้ผมก็ควรจะสงเคราะห์ให้มันมาเป็นของผมไวๆ

 

          ขืนเดินตัวเปล่าไม่มีกลิ่นปกป้อง มันก็คงเจ็บตัวเข้าสักวัน

 

            ผมคิดพลางยื่นมือไปแตะที่หูของมัน...นิ่ม

 

            ไม่พอ หน้าตาตอนนอนของมันก็...น่ารัก

 

            ใบหน้าขาวสะอาดและไร้เดียงสาที่มีคราบน้ำตาติดอยู่เต็มไปหมด บ่งบอกว่ามันคงคิดถึงบ้านจนนอนร้องไห้แน่ๆ ผมก็เลยโน้มหน้าเข้าไปใกล้อีก สูดกลิ่นเข้าไปเต็มปอด แล้วพบว่ามันมีกลิ่นหอมสะอาดที่น่าลิ้มลอง มือผมก็ยื่นออกไปเพื่อสัมผัสผิวกาย

 

            นิ่ม

 

            เด็กนี่ตัวนิ่ม ทั้งยังอุ่นมาก จนต้องขยับจมูกเข้าที่ซอกคอ

 

            ตรงนี้ผมสามารถแสดงความเป็นเจ้าของได้...ลำคอเรียวบางที่มีแค่ปลอกคอปิดบังผิวกาย ขนาดที่ขย้ำทีเดียวก็คงตายคาคมเขี้ยว แต่ถ้าผมขบพอให้เขี้ยวฝังลงไปก็จะเป็นการแสดงความเป็นเจ้าของ และครั้งนี้ผมก็อยากเป็นเจ้าของเจ้าเด็กนี่ซะเหลือเกิน

 

            แผล็บ

 

            ผมเลียเข้าที่ซอกคอแผ่วเบา

 

            “ฮื่อ” มันก็ครางแผ่วๆ แต่ยังไม่ตื่น น่าจะเพราะร้องไห้จนเหนื่อยจัด

 

            ผมค่อยๆ ช้อนมันเข้ามาในอ้อมกอด ให้ร่างกายสัมผัสกัน ขณะที่แยกเขี้ยวออกกว้างเพื่อเตรียมที่จะลงไปยังลำคอแสนอ่อนแอ แต่...

 

            “อื้อ เจ้านาย...หนมมู่ล่ะ...อ้ะ!

 

            “ไง” มันลืมตาขึ้นมา ผมก็เลยส่งเสียงทักมันคำเดียวที่ทำให้เจ้าเด็กนี่แข็งเป็นหิน

 

            “พะ...พี่โหด”

 

            “อื้อ ฉันเอง...ฉันมาตามสัญญา”

 

            “สัญญาอะไร...โอ๊ย! พี่โหด เจ็บ มู่เจ็บ ปล่อยนะ ปล่อยยยยยยย!!!” ผมไม่รอให้เสียโอกาสไปหรอก เพราะจัดการฝังเขี้ยวลงบนคอของมันทันที เล็งจุดใต้ปลอดคอเอาไว้ เพราะพวกเจ้านายจะได้สังเกตไม่เห็น อีกทั้งเสื้อมันหนา ยังไงก็ปิดมิดชิด จากนั้นก็ออกแรงขบ ไม่ได้แรงมากมายเลย แต่มัน...ร้องเสียงดังลั่น

 

            “ปล่อยซี่...ปล่อย ไม่เอานะ...ไม่เอา!!!

 

            “นิ่งๆ สิ!

 

            ผมต้องปล่อยจากคอ เพราะเด็กนี่ดิ้นใส่ ถีบผมทั้งแขนทั้งขา จนหัวผมโขกกับผนัง และนั่น...

 

            “เฉยๆ สิวะ!!!” ผมก็ตวาด

 

            กึก

 

            เด็กมันนิ่งไปแล้ว แต่คนอื่นในบ้านต้องได้ยินเสียงร้องแน่ๆ และหากผมไม่กลับไปประจำที่จะมีคนรู้ได้ว่าผมลอบออกมากลางดึก ผมก็เลยหันไปยิ้มให้เด็กน้อยที่กำลังกุมคอ ถดตัวไปมุมของห้อง

 

          “ฉันบอกแล้วว่านายต้องเป็นของฉัน เจอกันครั้งหน้า...ไม่รอดแน่”

 

            ผมคาดไว้ไม่ผิดหรอก หน้าสวยๆ ของมันเปียกอีกแล้ว จนก่อนที่จะกระโจนกลับขึ้นห้อง ผมก็ทนไม่ไหว ต้องหมุนตัวกลับไปจูบไวๆ ที่หางตา

 

            “ยอมเป็นของฉันซะเถอะ”

 

            จากนั้น ผมก็กระโจนออกมาเลย วิ่งขึ้นไปบนห้อง แล้วกลับไปนอนที่เดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่...เลียปาก

 

            ผมต้องได้เจ้าเด็กนี่ให้ได้!

 

            กลิ่นหอมหวานที่ติดปลายจมูกกำลังทำให้สัญชาตญาณนักล่าของผมตื่นขึ้น...

 

................................................

 

            ครบค่ะ พี่โหดช่างเหมือนเจ้าของ ย้ำอีกทีนะคะ นายใหญ่ของพี่โหดคือพี่ภาคิน ส่วนเจ้านายเฉยๆ คือเจ้ากราฟ หากใครสนใจเรื่องของคู่นี้สามารถอ่านได้ที่ “Try Me เสพร้ายสัมผัสรัก ภาคร้ายดื้อ” ค่ะ เป็นคู่ภาคินกราฟครับผม ลงจะจบแล้วอะงับ กลับมาที่คู่นี้ก่อน ฮา หมาจับมือกันยังไง ก็เมย์คิดภาพตอนเขียนเป็นคนมีหูไง มันเลยจับมือกันได้ แต่ถ้าคิดแบบสภาพหมาๆ นะคะ ก็งับคอแล้วลากอะจ้า ส่วนเวลาพลิก เวลากอด ก็นึกถึงเจ้าตัวโตกระโดดขึ้นมาคร่อมทับตัวเล็กก็ได้ค่ะ ดีใจผุดๆ ที่มีคนจิ้นฟินคู่หมากับเมย์ได้ ฮา เซ็ต Addict จะมีคู่รองแปลกๆ ค่ะ เดี๋ยว #ผมถูกเปย์ ก็มีคู่รองเหมือนกัน แต่คู่ไหน ขออุบไว้ก่อนน้า ><

            สำหรับเรื่อง #ผมหวาน เปิดจองรอบปณ.แล้วนะคะ รายละเอียดอยู่หน้าถัดจากนี้เลยฮับ ^^

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 446 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,681 ความคิดเห็น

  1. #25645 shin ai2 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 11:38
    ยังเกลียดภาคินเหมือนเดิม55555555555 พี่แกส่งต่อความโหดได้ดีจริงๆ
    #25,645
    0
  2. #25569 kongkhun (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 15:55
    ขนาดหมายังแรดดด พี่โหด😂😂😂
    #25,569
    0
  3. #25443 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 15:43
    สมกับเป็นหมาของพี่ภาคินเลย
    #25,443
    0
  4. วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 23:23
    โหด ถ้าไม่ได้เป็นหมา นี่นึกว่าทายาทพี่ภาคินจริงๆ มันได้อ่ะ55
    #25,256
    0
  5. #25212 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 11:18
    พี่คินสอนมาดีมาก
    #25,212
    0
  6. #25128 ฮอลฮอล◡̈⃝ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 23:57
    พี่ภาคินสอนมาดีจริงๆ 555555555
    #25,128
    0
  7. วันที่ 9 กันยายน 2560 / 11:19
    ตาย ๆ มู่ไร้เดียงสาจิง ๆ พี่โหดอย่าช้า คึคึ
    #24,861
    0
  8. #24609 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 20:24
    โคตรน่ารัก ฮือออออออ
    #24,609
    0
  9. #23637 LOVE Ciel (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 13:52
    ชอบพี่โหด งื้อออ
    #23,637
    0
  10. #22667 จีจี้ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 17:50
    เหมือนเจ้านายใหญ่มากมายอ่ะโหดม5555

    #22,667
    0
  11. #22216 Phatchalida (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 13:19
    รออ่านโหดมู่ ฟินไปอีกจะรออ่านncของน้องหมาสองตัวนี้นะ(?)
    #22,216
    0
  12. #21918 Gammmmmmmmmm (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 23:59
    -โหดดดดดดด
    #21,918
    0
  13. #21420 tbuykeid37 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 21:37
    ชอบบบบบบ
    #21,420
    0
  14. #20926 na2539 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:52
    เรื่องนี้ขอเป็นทีมโหดมู่ชอบมากฟินนนนขออีกก
    #20,926
    0
  15. #20158 _Guardian._ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:30
    ขอเรื่องไอโหดทีอยากอ่านน
    #20,158
    0
  16. #19579 Mistyblack (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:18
    พี่โหดดดด โอ้ยยยหลงอ่า!
    #19,579
    0
  17. #18870 viewweeyong (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 21:33
    นิยายเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า... หมาก็หื่นได้!
    #18,870
    0
  18. #18859 Sweet-Shota (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2559 / 12:35
    ฮืออออออออ อยากอ่านอีกง่าาาาา ชอบบบบบ วนอ่านสิบรอบแล้ววววววว
    #18,859
    0
  19. #18425 Mabamcouple (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 18:12
    รอตอนใหม่อยู่น้าาาา ฮืออออ ชอบโหดมู่มากๆๆๆๆเลยยยยยยยย
    #18,425
    0
  20. #18337 ก็คนมันเหงา (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 18:39
    ตอนไหมุ่ขะลงเมื่อไรเหรอฮะ

    #18,337
    0
  21. #18166 pangplkf (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 15:02
    หมาเหมือนเจ้าของจริงๆ5555
    #18,166
    1
    • #18166-1 Nattakhant(จากตอนที่ 22)
      7 ธันวาคม 2559 / 19:21
      เห็นด้วยค่ะะ555555
      #18166-1
  22. #18137 Lจ้าหญิJมะเหมี่ยว-*- (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 23:15
    สงสารมู่ ไม่มีทางหนีรอดถ้าเจอกันอีก
    #18,137
    0
  23. #17579 ยอพระยศ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 19:05
    โหดถอดแบบเพ่ภาคินมาเด๊ะๆเลย คริคริ
    #17,579
    0
  24. #17539 Orathaiks (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 01:56
    ถึงกลับปลุกสัญชาตญาณนึกล่า ตล๊ก55555555555555555
    #17,539
    0
  25. #17538 Orathaiks (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 01:55
    5555555555555555 ได้เจ้านายมาเต็มๆ
    #17,538
    0