[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 17 อยากได้ปาติซิเย่เป็นผัวต้องลงทุน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51,844
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 590 ครั้ง
    10 ต.ค. 59




มาเป็นผัวกั๊กเถอะนะพี่ป้อง

++++++++++++++++++++++++


ตอนที่ 17 อยากได้ปาติซิเย่เป็นผัวต้องลงทุน

 

 

 

กั๊ก

 

            “ทำไมพวกมึงต้องมาบ้านกูด้วยเนี่ย!

 

            “ก็จันทร์เจ้าอยากมา”

 

            “อ้าว กั๊กไม่ได้อยากให้เราช่วยหรือ”

 

            ผมอยากจะเอาหัวมุดโอ่ง แล้วถูกสูบหายไปเลยจริงๆ ในเมื่อไม่กี่วันก่อน ผมทำการปล่อยโฮ จนเสียความมาดแมนที่สั่งสมมาตลอดสิบเจ็ดปี (?) แถมต่อหน้าผู้หญิงที่ไม่ได้สนิทสนมอะไรกันเลย ดังนั้น พอตั้งสติได้ พอรู้ตัวว่าทำห่าอะไรลงไป ผมก็เลยทำได้แค่ปิดหน้าแล้วร้องออกมาคำเดียว...

 

          งื้อออออออ

 

            ผมอับอายมากจริงๆ แต่จันทร์เจ้าเสือกบอกว่า...น่ารัก

 

            ตอนนี้ผมไม่มีหน้ามาเจอพวกมันหรอกนะ ทั้งไอ้กราฟ ทั้งเมียมันนั่นแหละ แต่กลับกลายเป็นว่าพวกมันดันโผล่มาบ้านผมในวันหยุด!

 

            หลายวันมานี้ผมก็ไม่ได้อยู่เฉยหรอก นอกจากจะหลบหน้าเพื่อนสองคนนี้เพื่อไม่ให้คิดเรื่องขายขี้หน้าแล้ว ผมก็พยายามใช้ความคิดว่าควรจะไปเจอพี่ป้องยังไง แต่ให้ตายเถอะ ให้ใครก็ได้ถูกฟ้าผ่าตาย เล่นร้องไห้ใส่พี่เขา แล้วหนีออกมาตอนที่พี่เขาบอกว่าจะจูบกับแฟนเท่านั้น แล้วจะมีหน้ากลับไปได้ยังไงวะ

 

          กูไม่รู้จริงๆ ว่าพี่ป้องจะคิดยังไง รู้แค่ว่ายังทำใจไม่สู้หน้าไม่ได้จริงๆ

 

            ก็ลองคิดดูสิ ไปเจอหน้าพี่เขาจะบอกว่าไง...

 

          อ้อ ผมคิดว่าพี่ปฏิเสธผมแล้ว เลยเสียใจเข้าขั้นบ้า

 

            ผมจะพูดแบบนั้นได้ไงเล่า อย่างที่ไอ้กราฟบอก แค่คำว่าชอบ ผมยังไม่ได้บอกกับเขาเลย ป่านนี้พี่ป้องคงงงจัดว่าผมเกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมา จนวิ่งหนีออกจากร้าน ถึงจะทำแบบนี้มาหลายครั้งแล้วก็เถอะ เผลอๆ คนดีแบบนั้นอาจจะโทษตัวเองเรื่องที่แหย่รูโดนัทจนไส้ไหลก็ได้

 

            เรื่องนี้ก็เหมือนกัน คิดถึงทีไร หน้านี่ร้อนยังกับถูกไฟอัง

 

          ดังนั้น กูขอเวลาทำใจสักวันสองวัน ไม่สิ สักอาทิตย์สองอาทิตย์ไม่ได้หรือไงวะ จะโผล่มาตอกย้ำความโง่ให้ได้อะไรขึ้นมา!

 

            ทั้งที่...

 

            “ครับ อยากให้ช่วยครับ” ผมก้มหน้ามองเพียงปลายตีนทันที แล้วแทนที่จะหนีพ้น...ไอ้มู่ครับ

 

            ไอ้มู่ที่มานั่งตรงปลายตีน แหงนหน้าขึ้นมองผมด้วยตาสีฟ้าใสแจ๋วของมัน อ้าปากลิ้นห้อย หอบหายใจแฮกๆ ทำนองถามว่า...วันนี้เจ้านายเป็นยังไงฮับ ถ้าต่อมน้ำตาแตกอีก มู่จะได้ปลอบถูก...และเพราะมันรู้เรื่องทุกอย่างตั้งแต่วันที่เสียใจ ยันวันที่ตาสว่าง ผมก็เลย...อายหมามาก

 

            หมับ

 

            “ไม่ต้องมามองกูเลยนะ!” ผมปิดตามันทันที แต่พอเงยหน้าขึ้นมา...

 

          กูควรอายสายตาของหมาหรือของคนดีวะ!

 

            ตอนนี้ทั้งไอ้กราฟ ทั้งจันทร์เจ้าก็มองผมด้วยรอยยิ้ม จนต้องเปลี่ยนเรื่อง...ขอเวลากูทำใจก่อนนะ

 

            “ไอ้กราฟ กูยังไม่ได้บอกใช่มั้ยว่าหนก่อนหมามึงจะปล้นบริสุทธิ์หมากู!

 

            “ไอ้โหดอะนะ” มันก็คงรู้ว่าอาย เลยยอมเปลี่ยนเรื่องตาม

 

            “เออสิ หมามึงมีตัวไหนอีก กูเจอเต็มสองลูกตาตอนที่มันจะขึ้นคร่อมหมากู นี่ขนาดตัวผู้ด้วยกันยังไม่เว้นเลยหรือวะ” นี่ผมกำลังเรียกร้องความยุติธรรมให้ไอ้มู่นะ ขณะที่มันครางหงิงๆ อยู่แถวตัก แต่คนที่ตอบไม่ใช่ไอ้กราฟ เป็นจันทร์เจ้าที่กอดอกส่ายหัว

 

            “หมานี่ก็เหมือนคนเนอะ ใครอ้าให้ก็เอาหมด”

 

            “แรงไปจันทร์เจ้า”

 

            ผมนี่ตาโต หันขวับไปมองไอ้กราฟ ก็รู้อยู่หรอกว่าเพื่อนผมหล่อเลือกได้ แต่ไม่คิดเหมือนกันว่าก่อนจะมาเจอจันทร์เจ้าจะโชกโชนขนาดนั้น และนั่นก็ทำให้มัน...

 

            ผัวะ

 

            ผลักหัวผมเต็มแรง

 

            “อย่ามองกูแบบนั้น กูรักเดียวใจเดียว จันทร์เจ้าด่าคนที่ซื้อไอ้โหดให้กูต่างหาก”

 

            “พ่อมึงหรือ” พอจะรู้บ้างว่าพ่อมันเป็นนักการเมืองดัง ก็คงควงสาวเอ๊าะๆ เหมือนที่เห็นตามข่าวนั่นแหละ ซึ่งมันก็ยักไหล่ ยกยิ้มเย็นที่ดูร้ายกาจยังไงไม่รู้

 

            “เออ! พ่อ คนแก่นิสัยแย่ๆ น่ะ...แล้วเรื่องไอ้โหด มึงจะให้กูยกขันหมากมาสู่ขอไอ้มู่เลยมั้ยล่ะ” ไอ้กราฟถามขำๆ ตอนที่มันเองก็ขยี้หัวหมาผมเล่น แล้วไม่รู้ผมคิดไปเองหรือเปล่า วันนี้ไอ้ไซปัญญาอ่อนมันจ้องไอ้กราฟเขม็งเลย แถมเดินตามต้อยๆ อีกต่างหาก

 

            “ตลกแล้ว...เออ แล้วไอ้โหดเคยเอาไปผสมพันธุ์หรือยัง” ผมยังพยายามเปลี่ยนเรื่องต่อไป ไม่อยากคุยเรื่องตัวเองเลยให้ตายสิ

 

            “ไม่เคย แต่กูไม่อยากจะเล่า ไอ้โหดแม่งเหมือนคนซื้ออย่างที่จันทร์เจ้าว่านั่นแหละ พาไปไหน ตัวเมียนี่เอาหางตีหน้า แอ่นตูดรอทุกตัว แถมล่าสุดตอนที่พาไปโรงบาล ตัวเมียสามตัวกัดกันแย่งเข้าหาไอ้โหด กูนี่กุมขมับเลย” ผมว่ามันไม่ได้เล่าขำๆ นี่มันเล่าจริงจังมากเลย ชนิดที่ไอ้มู่ก็มองตาปริบๆ แล้ว...

 

            “หงิงๆๆๆ”

 

          นี่กูไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ยว่าไอ้มู่แม่งซึมไปเลย

 

            “งั้นอย่าเอาหมามึงมาเข้าใกล้หมากู แม้ไอ้มู่จะปัญญาอ่อน แต่กูไม่ยอมให้เปิดบริสุทธิ์ลูกกูง่ายๆ หรอก” ผมลั่นวาจาที่ทำให้ไอ้กราฟ...แสยะยิ้ม

 

            “แต่มึงยอมให้พี่ร้านเค้กเปิดบริสุทธิ์ว่างั้น”

 

            “ไอ้สัส!!!

 

            งานนี้ด่าออกแค่คำเดียวเพราะ...เถียงความจริงไม่ได้

 

            “ไม่เอาน่ากราฟ พอเรื่องหมาเถอะ จะมาช่วยกั๊กไม่ใช่หรือ”

 

            “เธอคนเดียวจันทร์เจ้า เราไม่เกี่ยว”

 

          ไอ้เพื่อนเหี้ย!!

 

            นี่ผมกำลังคิดจะตัดเพื่อนกับไอ้กราฟแหละ แต่ตอนนี้ยังทำไม่ได้ ผมอาจจะเคืองมัน แต่แฟนมันนี่มีประโยชน์สูงสุดมาก

 

            “คืองี้นะกั๊ก เราไปร้านพี่ป้องมาเมื่อวาน”

 

            ขวับ

 

            พอคนมีประโยชน์เกริ่น ผมก็หันไปสบตาทันที บอกตรงๆ ว่าอยากรู้ว่าพี่ป้องเป็นยังไงบ้าง และผมเองก็กระดากเกินกว่าที่จะโผล่หัวไปแล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซึ่งกูคงแสดงออกมากไปหน่อย ตอนนี้จันทร์เจ้าแม่งยิ้มกริ่มเหมือนผัวมันเลย

 

            “แต่ไม่เจอ”

 

            “อ้าว” ผมแสดงความอยากรู้มากไปมั้ย สองคนนี้ถึงหัวเราะใส่แบบนี้

 

            “อือ ไม่เจอจริงๆ พี่เขาไม่ได้ออกมาหน้าร้านหลายวันแล้ว เราลองไปถามรุ่นน้องที่ไปร้านพี่ป้องประจำก็บอกว่าไม่เห็นที่หน้าร้านเลย ก็เลยไปสืบจากพี่แพม พี่เขาก็บ่นว่าพี่ป้องเป็นอะไรไม่รู้ทำเค้กผิดๆ ถูกๆ ล่าสุดหยิบเกลือแทนน้ำตาล กินไม่ได้ไปตั้งหลายปอนด์ แถมออกมาหน้าร้านก็เหม่อ พี่แพมเลยไล่ว่าอย่ามาเพิ่มงานแถวนี้ แม้จะเอาหน้าตาไว้เรียกลูกค้าได้ก็เถอะ”

 

          อื้อหือ เห็นน่ารักๆ แบบนั้น พี่แพมแม่งเอาเรื่องว่ะ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือพี่ป้อง...ก็ผิดปกติ

 

            “ฟังแบบนี้แล้วคิดอะไรได้บ้างมั้ย” จันทร์เจ้าแม่งส่งเสียงแซวแล้ว จนผมอยากจะโต้กลับว่าอย่ามาให้ความหวังนะเว้ย ถ้าจริงๆ พี่ป้องแค่ปวดหัว ไม่สบาย หรือเป็นไข้ล่ะ งานนี้ผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนอีก แต่...

 

            “ถ้ากั๊กจะเดินหน้าก็ต้องช่วงนี้แหละ ถ้ากั๊กหายไป แล้วพี่เขาคิดว่ากั๊กจะไม่ไปหาแล้วตัดใจขึ้นมา...หน้าตาแบบนั้นหาคนใหม่ได้ไม่ยากนะ” ผมล่ะเกลียดการตะล่อมของผู้หญิงคนนี้จริงๆ เพราะผม...เสือกเห็นดัวยทุกประการ

 

            หน้าตาอย่างพี่ป้องหาเด็กใหม่มาง่ายๆ แถมลีลาแบบนั้นใครได้ลองก็ติดใจทั้งนั้น

 

          ทำไงดีวะกู!!!

 

            “แล้วต้อง...ทำไง”

 

            ผมเปล่าเชื่อคำยุแยงของผู้หญิงคนนี้นะ แค่เห็นว่ารู้เยอะรู้จริงเลยถามความคิดเห็นหน่อยเดียว

 

            “กั๊กก็ต้องเดินหน้าไง ลองหาโอกาสดีๆ ไปสารภาพกับเขาสิ”

 

          มันมีที่ไหนล่ะ

 

            แอ๊ดดด

 

            “กั๊ก แม่จะไปข้างนอกนะ...อ้าว วันนี้เพื่อนมาหรือ” ผมเกือบจะสวนกลับไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะว่าแม่โผล่เข้ามาก่อน

 

            “สวัสดีค่ะ// สวัสดีครับ” เพื่อนผมก็ยกมือไหว้ไปตามระเบียบ แบบที่แม่ก็ยิ้มอย่างเอ็นดู แกคงเห็นกระเป๋าใส่ชีทเรียนพิเศษของจันทร์เจ้านั่นแหละ ก่อนที่จะหันมาหาผม

 

            “กั๊ก วันเกิดเราน่ะ พ่อกับแม่ไม่อยู่นะ อยากได้เค้กรสอะไร แม่จะซื้อเอาไว้ให้ก่อน อ้อ แล้วถ้าจะให้เพื่อนมาฉลอง เกรงใจข้างบ้านด้วย ให้เมาแค่พอดีพอนะ” แม่ผมก็รู้ว่าเหนื่อยที่จะห้าม บอกให้พวกมันเพลาๆ กันบ้างคงง่ายกว่า

 

            ส่วนผมก็ไม่มีน้อยใจพ่อแม่ที่ไม่อยู่ในวันเกิดหรอก ก็โตขนาดนี้แล้ว ขอแค่แม่ยอมซื้อเค้กสองปอนด์ให้ผมแดกคนเดียวทั้งก้อนก็ฟินแลนด์พอแล้ว

 

            “ไม่รู้อะแม่ ขอคิดก่อน” ทำเหมือนไม่สนใจ แต่เปล่าเลย วันเกิดทั้งทีก็ต้องพิจารณาดีๆ ว่ากินเค้กอะไรถึงจะเหมาะสมต่างหาก

 

          ปีก่อนก็เค้กส้ม ปีนี้ช็อกโกแลตดีมั้ยวะ เอาก้อนใหญ่ๆ แบบปีนี้ขอสักสี่ปอนด์ดีกว่า

 

            ผมพยายามกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อลายน้ำกำลังพุ่ง แล้วอย่าหาว่าตะกละ ก็แหม คนมันชอบแดกหวานนี่หว่า วันเกิดทั้งทีก็ต้องเอาให้คุ้มที่เกิดมา แต่เสียอย่างที่ผมต้องพยายามแสดงสีหน้าว่า...กูเปล่านะ กูไม่ได้อยากแดกจริงๆ นะ

 

            กระทั่งแม่ออกไปข้างนอกแล้ว จันทร์เจ้าที่นั่งเงียบมาตลอดก็หันมาหาผมตาวาว

 

            “กั๊ก นี่ไงโอกาส!

 

            “ห้ะ?!” ผมก็ได้แต่ร้องอย่างตามไม่ทัน ยามฟังแผนการที่อยากถามจริงๆ ว่าตกลงไอ้กราฟจีบจันทร์เจ้า หรือจันทร์เจ้ามันลงทุนลากไอ้กราฟขึ้นเตียงวะ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงเชี่ยวชาญได้ขนาดนี้!!!

 

.............................................

 

ต่อค่ะ

 

จันทร์เจ้า

 

            “นี่กำลังสนุกอยู่ใช่มั้ย”

 

            “เปล่าๆ เรากำลังทำบุญอยู่ต่างหาก เผื่อเกิดชาติหน้าฉันท์ใดจะได้แฟนดีๆ กับเขาบ้าง”

 

            “คนดีๆ ที่มาจีบก็หักอกเขามาแล้วไม่ใช่หรือไง”

 

            เวลานี้เป็นชั่วโมงเรียนคาบสุดท้ายแล้ว ตอนที่ฉันกำลังฮัมเพลงอย่างมีความสุข ชนิดที่เพื่อนสนิทซึ่งคนทั้งโรงเรียนคิดว่าเป็นแฟนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ ทั้งยังส่ายหัวช้าๆ นั่นเพราะกราฟรู้ดีอยู่แล้วว่าฉันคิดจะทำอะไร

 

          ก็ทำหน้าที่สาววายคอยฟินที่ผู้ชายได้กันให้เต็มที่น่ะสิคะ

 

            ตอนแรก บอกตรงๆ เลยค่ะว่าฉันไม่ได้สนใจอะไรกั๊กเลย คิดแค่ว่าเขาหน้าตาน่ารัก แต่เพราะความเป็นนักเลงที่ชวนกราฟโดดเรียนนั่นแหละก็เลยอคติ แต่พอไอ้ยินเพื่อนสนิทเล่าให้ฟังหลายๆ อย่าง สมองก็พลอยปะติดปะต่อเรื่องราวกันได้ ทั้งที่เด็กเกเรคนนั้นไปโผล่ที่ร้านเค้ก ไหนจะสนิทขนาดที่เข้านอกออกในวันหยุดของร้านพี่เขาได้

 

            นี่ไม่อยากจะบอกให้กั๊กคิดมากเลย...สาวๆ ในโรงเรียนที่ชอบพี่ป้องน่ะเยอะมากเลยนะ

 

            ไม่ใช่แค่ชอบ พวกที่รุกๆ หน่อยยังออกตัวไปจีบพี่ป้องเลย แต่พี่เขาก็ปฏิเสธตลอด แม้จะแบบรักษาน้ำใจก็ตาม จึงบอกตรงนี้เลยว่าพี่ป้องไม่ใกล้ชิดกับลูกค้าคนไหนเป็นพิเศษแน่ๆ แต่กับกั๊กแล้ว แค่เห็นวันนั้นก็พอจะจิ้นได้แล้วล่ะ

 

            ผู้ชายที่ไหนจะวัดไข้ให้ผู้ชายอีกคนด้วยการอังหน้าผากถ้าไม่คิดอะไรด้วย แถมยังเดินตรงมาหากั๊กแบบไม่วอกแวกขนาดนั้น

 

            พี่ป้องชัดเจนขนาดนั้นเชียวนะ แต่ถ้าจะน่าสงสารก็ตรงที่กั๊กไม่รู้ใจตัวเองเลยสักนิดน่ะสิ

 

            กั๊กไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองชอบผู้ชายหรือเปล่า ผิดกับกราฟ รายนี้เขารู้ตัวตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ เลยไม่ต่อต้านที่ไปหลงรักหลงชอบผู้ชายคนเดียวมาตั้งสิบปี แต่กั๊กไม่ใช่ ฉันก็เลยอยากช่วยเขาเท่าที่จะช่วยได้ อย่างน้อยก็ทำให้เขารู้ใจตัวเองแล้ว ดังนั้น นี่ไม่ได้อยากหาเรื่องฟินคลายเครียดจากการสอบปลายภาคที่ใกล้เข้ามาเลยจริงๆ นะคะ

 

            การช่วยที่ฉันก็ทำได้แค่บอก แต่คนที่จะลงมือทำจริงๆ ก็มีแต่กั๊กคนเดียวนั่นแหละ แล้วมันก็ประจวบเหมาะเหลือเกินที่วันเกิดกั๊กจะมาในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

 

          อีเว้นต์สำคัญเลยนะนั่น

 

            “แล้วคิดว่าไอ้กั๊กจะทำตามมั้ย”

 

            “กราฟมองหน้าก็น่าจะรู้” ฉันอมยิ้มน้อยๆ นึกถึงแผนการที่เพื่อนจอมเกเรอีกคนตกปากรับคำทำตามอย่างทุ่มทุนสร้าง

 

            “คงเสร็จคืนนั้นแหละ”

 

            “ให้ของขวัญวันเกิดเป็นถุงยางหลากรสดีมั้ย”

 

            “จันทร์เจ้า เธอเป็นผู้หญิง”

 

            ฉันมุ่ยปากนิดๆ เอาจริงๆ นะ ทำไมทุกคนต้องแบ่งแยกชายหญิงด้วย ที่ฉันพูดก็ไม่ได้ร้ายแรงอะไรสักหน่อย แต่แค่ฉันพูดเรื่องใต้สะดือนิดหน่อยก็มีคนติซะแล้ว ทั้งที่พูดไปก็ไม่ได้ไปทำกับใคร ก็แค่...อยากรู้เท่านั้นเอง

 

            “จ้าๆ เป็นผู้หญิงก็ได้จ้า เมื่อไหร่จะออดดังน้า” บอกตรงๆ ว่าตอนนี้ใจไม่ได้อยู่ที่การเรียนเลย ดังนั้นพอออดดังปุ๊บก็ลากแขนกราฟออกจากห้องปั๊บ ก้าวดุ่มๆ ตรงไปยังร้านเค้กเจ้าอร่อยอย่างว่องไว

 

            “ยินดีต้อนรับค่ะ อ้าว จันทร์เจ้า”

 

            พี่แพมเอ่ยทักทันทีจนต้องยิ้มให้พี่เขา ก้าวยาวๆ ตรงไปหา

 

            “พี่แพม พี่ป้องล่ะคะ” พอถามจบปุ๊บ พี่แพมก็ทำหน้าลำบากใจปั๊บ อย่างที่ว่าไงล่ะว่าพี่ป้องเขาไม่เปิดโอกาสให้นักเรียนสาวๆ ในโรงเรียนสักคน และด่านสำคัญก็คือพี่แพมนั่นแหละ จนต้องกระซิบบอกอีกหน่อย

 

            “เรื่องกั๊กค่ะ ไม่ใช่เรื่องจันทร์เจ้า”

 

            “อ้อ น้องกั๊ก งั้นเข้ามาๆ พี่ป้องอยู่หลังร้านเนี่ยแหละ”

 

          ไม่รู้กั๊กไม่รู้ตัวได้ยังไงว่าได้สิทธิ์พิเศษขนาดนี้

 

            ฉันหุบยิ้มไม่ลงเลยล่ะค่ะ ตอนที่ผ่านเคาน์เตอร์ไปด้านหลังร้าน โดยมีกราฟตามมาด้วย

 

            ในชีวิตก็ไม่เคยเห็นด้านในร้านขนมมาก่อนหรอกนะ แต่ภายในนี้มีอุปกรณ์ครบครันทุกอย่างจนดูเหมือนร้านเค้กใหญ่ๆ มากกว่าร้านขนาดแค่สองห้องแถว และตอนนี้คนที่รังสรรค์ขนมหน้าตาสวยงาม รสหวานละมุนลิ้นก็กำลังนั่งอยู่หน้าแป้งเค้กก้อนกลม มือถือสปาตูล่า แต่ก็ยังไม่เริ่มต้นทำอะไรสักที จนต้อง...

 

            “อะแฮ่ม”

 

            ขวับ

 

            “เอ่อ เข้ามาได้ยังไงครับ” พี่ป้องหันขวับมามองเหมือนมีความหวัง ก่อนที่จะขมวดคิ้วอย่างสงสัย พักเดียวก็นึกขึ้นได้

 

            “จันทร์เจ้าที่เป็นเพื่อนน้องกั๊กหรือเปล่าครับ”

 

            ดูเอาสิ พี่ป้องจำฉันไม่ได้หรอกค่ะ เขาจำได้เพราะเป็นเพื่อนกั๊กต่างหาก

 

            “ใช่ค่ะ”

 

            “แล้วน้องกั๊ก...”

 

            “ไม่มาด้วยหรอกค่ะ” ผู้ชายหล่อๆ เวลาแห้งเหี่ยวเป็นแบบนี้นี่เอง

 

            “แล้วน้องเขา...เป็นยังไงบ้างครับ”

 

            “ก็กำลังหงอยเต็มที่เพราะนึกว่าถูกใครบางคนปฏิเสธน่ะสิคะ”

 

            กึก

 

            พี่ป้องนิ่งไปเลย แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร นอกจากยกยิ้มเนือยๆ ส่ายหัวช้าๆ จนคิดว่าไม่ควรสืบข้อมูลมากกว่านี้ ถ้าพี่เขาอยากบอกอะไรก็คงบอกกั๊กเอง จนต้องเข้าเรื่องธุระที่มา

 

            “คืองี้ค่ะพี่ป้อง ที่บุกเข้ามาหลังร้านเพราะอยากถามพี่ป้องว่าพี่รับทำเค้กตามสั่งหรือเปล่าคะ”

 

            “ก็รับครับ แต่เรื่องนี้คุยกับแพม...”

 

            “พวกเราอยากสั่งให้กั๊กค่ะ”

 

            พี่ป้องหันมามองหน้าอย่างสนใจ และนั่นก็ทำให้กราฟพูดต่อ

 

            “พี่รู้หรือเปล่าว่าไอ้กั๊กเกิดวันมะรืนนี้” พี่เขาเงียบที่แปลได้ว่าทั้งรู้หรือไม่รู้ แต่ทำไมฉันรู้สึกว่าพี่เขาตาวาวๆ เหมือนรู้อะไรบางอย่าง

 

            “แล้วพวกเราก็เลยอยากจะเซอร์ไพรส์มัน ถ้าสั่งทำเค้กกับพี่แล้วให้พี่ไปส่งมันวันนั้นได้มั้ย”

 

            “วันมะรืนนี้พี่ไม่แน่ใจว่าพี่จะว่างหรือเปล่า”

 

            กึก

 

            คราวนี้เป็นพวกเราต่างหากที่เป็นฝ่ายนิ่ง เพราะคิดว่าพี่เขาต้องตอบตกลงแน่ๆ แต่พี่ป้องกลับหันไปมองปฏิทิน จนชักไม่แน่ใจแล้วว่าพี่เขาสนใจกั๊กแน่หรือเปล่า ก็ถ้าสนใจเรื่องของวันเกิดก็ต้องสำคัญที่สุดสิ

 

            “ถ้าเป็นตอนดึกหน่อยได้มั้ยครับ”

 

            “ได้ค่ะ กั๊กนอนดึก...ใช่มั้ยกราฟ”

 

            “อืม” พอเพื่อนรับคำ ก็เลยรีบว่าต่ออย่างให้เนียนที่สุด

 

            “แต่พวกเราก็ไม่รู้ว่าควรจะเป็นเค้กอะไรดี พี่ป้องมีอะไรแนะนำมั้ยคะ”

 

            “ช็อกโกแลตครับ”

 

            “คะ?” พี่ร้านเค้กพูดขึ้นมาทันที แล้วย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง

 

            “พี่ขอทำเค้กช็อกโกแลตให้น้องกั๊กนะครับ ส่วนเรื่องค่าทำเค้กพี่ไม่เอา พี่เองก็อยากจะขอโทษน้องกั๊กเรื่องวันนั้นด้วย”

 

            แน่นอนว่าพวกเรารับคำ แต่ไม่รู้สิ สัญชาตญาณสาววายกำลังบอกว่าพี่ป้องเหมือนรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับกั๊กมากกว่าที่แสดงออก จนตอนนี้ชักไม่แน่ใจแล้วว่าที่เข้ามาช่วยแบบนี้มันถูกต้องแล้วหรือเปล่า เพราะแววตาของพี่ป้องเวลานี้ค่อนข้าง...น่ากลัว

 

..........................................

 

ต่อค่ะ

 

กั๊ก

 

          วันนี้แล้ว วันนี้แล้ว!! วันนี้แล้ว!!!

 

            วันนี้เมื่อสิบแปดปีก่อนเป็นวันที่ผมโผล่ออกมาจากท้องแม่ แต่นั่นไม่ใช่สาระสำคัญหรอก ที่สำคัญคือวันเกิดปีนี้ต้องทำภารกิจหาผัวเป็นของขวัญวันเกิดให้ตัวเอง!

 

          จันทร์เจ้าวางแผนล่อพี่ป้องมาติดกับแล้ว ที่เหลือก็อยู่ที่ความสามารถกูเนี่ยแหละว่าจะจับให้อยู่หมัดมั้ย

 

            ตอนนี้ผมยอมรับเลยว่ารู้สึกเหมือนเป็นนายพรานเลวๆ ที่ล่อให้เทวดามาติดกับแล้วโยนบ่วงรัดรอบคอ แต่ผมเองก็ถอยหลังไม่ได้แล้วเหมือนกัน ในเมื่อผมก็ไม่อยากอกหักในวันเกิดครบรอบสิบแปดปีที่แสนสำคัญในชีวิต

 

            จริงๆ วันนี้ผมควรจะชวนเพื่อนมาทำบ้านพัง แต่ผมกลับบอกพวกมันว่าจะฉลองกับที่บ้าน ทั้งที่พ่อแม่ไม่อยู่สักคน พี่ชายเองก็แค่โทรมาสุขสันต์วันเกิด และแม้กระทั่งหมา...

 

          ขอโทษนะมู่นะ พ่อแกจะหาพ่อเพิ่มให้ เพราะงั้นไปอยู่กับไอ้กราฟไปก่อนนะ

 

            งานนี้ แม้จะกลัวว่าลูกรักจะถูกหมาเจ้าชู้เปิดซิง แต่ทำไงได้ ถ้าต้องทำให้บ้านเงียบกริบไม่มีคนก็ต้องเอาไอ้มู่ไปฝาก แล้วจะฝากแบบไม่เอิกเกริกได้ก็มีแค่บ้านไอ้กราฟคนเดียวเท่านั้นแหละ ซึ่งแม้ไอ้มู่จะไม่ได้ทำให้อะไรๆ เปลี่ยน แต่ใครจะรู้ว่าพี่ป้องเคลิ้มๆ อยู่อาจจะสะดุ้งตื่นเพราะเสียงหอนมันก็ได้

 

            ดังนั้น ตอนนี้ผมอยู่คนเดียว

 

            จันทร์เจ้าติดต่อมาแล้วว่าพี่ป้องไม่ว่าง อาจจะมาส่งเค้กให้ดึกๆ ช่วงเวลาตั้งแต่กลับจากโรงเรียนจนถึงตอนนี้ก็คือเวลาทำใจ...ทำใจอะไร...ล้างไงครับ

 

            หนก่อนไปปล่อยของไม่พึงประสงค์ขนาดนั้น ครั้งนี้ตั้งใจรวบรัดหาผัว ก็เลยไปศึกษาหลายๆ อย่าง จนรู้ว่าถ้าล้างก่อน...มันก็สะอาดเอี่ยมหอมกลิ่นสบู่ให้น่าดอมดม

 

          ถุย ทำไมกูแรดงี้วะ!

 

            และครั้งนี้ก็ต้องขอบคุณพี่ป้องที่หนก่อนเปิดซิงด้วยนิ้วให้ พอต้องมาล้างเองก็เลยไม่กลัวเท่าไหร่ แม้จะรู้สึกเจ็บๆ ไม่เหมือนตอนพี่ร้านเค้กทำให้ก็ตาม ซึ่งพอทุกอย่างเรียบร้อย สะอาดชนิดตั้งแต่หัวจรดรู (?) ผมก็มานั่งใจเต้นตุ่มๆ ต่อมๆ ชะเง้อคอเป็นยีราฟไปหน้าบ้านงี้ไงล่ะ

 

            จันทร์เจ้าบอกว่าใช้โอกาสนี้ขอพี่เขาเป็นแฟน แต่ผม...คิดไกลกว่านั้น

 

            ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ขอเป็นผัวเลยแล้วกันนะ

 

            “มึงมันหน้าไม่อายนะไอ้กั๊ก!

 

            เออ ผมมันหน้าไม่อาย แต่ถ้าไอ้พี่ป้องเป็นของตัวเองก็ยอมหน้าไม่อายนี่แหละ

 

            ผู้ชายคนแรกที่รู้ความลับของผม และเป็นคนแรกในหลายๆ ความหมาย จนปฏิญาณในใจแล้วว่าในเมื่อไม่อยากให้ความลับรั่วไหล แถมตกหลุมรักเขาไปแล้ว งั้นหาเรื่องปิดปากเอาเขามาเป็นของตัวเองเลยก็แล้วกัน!!!

 

            ปิ๊งป๊อง

 

          มาแล้ว มาแล้ว! มาแล้ว!!!!

 

            ทันทีที่ออดดัง ใจมันก็แทบจะกระดอนออกมานอกอก ได้แต่สูดหายใจลึกๆ บอกตัวเองว่าใจเย็นๆ ทั้งที่มือไม้สั่นริกๆ ก้มลงเช็กสภาพตัวเองอีกครั้ง

 

          เสื้อตัวโคร่งๆ กางเกงสั้นๆ...โมเอะพอยังวะ

 

            หนก่อนพี่ป้องชมผมเองว่าแต่งตัวแบบนี้แล้วน่ารัก ครั้งนี้ก็เลยจัดเต็ม...ยังไงก็อยู่แค่ในบ้านอยู่แล้ว

 

            ฟึ่บ

 

            ขอร้อง อย่าหาว่าผมหน้าด้านนะ แต่ผมดึงแขนเสื้อข้างหนึ่งตกมาที่ไหล่ด้วยอะ ขอร้องจริงๆ ว่าอย่าว่า ตอนนี้ผมอายจนจะร้องไห้อยู่แล้วนะ

 

            ปิ๊งป๊อง!!

 

            และพอเสียงออดดังอีกครั้ง ผมก็ชะเง้อคอไปดูหน้าบ้าน แน่ใจว่ารถคันนั้นของพี่ป้องแน่ๆ ก็หันไปกดเปิดรั้วให้พี่เขาเอารถเข้ามาจอด

 

            พี่ป้องก็คงแปลกใจ แต่เขาก็ยอมเคลื่อนรถเข้ามาดีๆ ขณะที่ผมก็แอบมองจากห้องนั่งเล่นมืดๆ เห็นพี่เขาเดินลงมาจากรถพร้อมกับกล่องใบใหญ่มากที่น่าจะเป็นเค้กวันเกิดของผม แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ผมยอมเมินของหวาน เพราะมีอย่างอื่นที่อยากได้มากกว่า

 

            “น้องกั๊กอยู่มั้ยครับ!!!” พี่ป้องตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน จนต้องสูดหายใจลึกๆ เดินไปปลดล็อกให้ แล้วแง้มประตู

 

            “พี่ป้อง...พี่มาได้ไง”

 

          กูทำท่าแปลกใจเหมือนมั้ยอะ

 

            “พี่มีของมาส่งครับ” พี่ป้องส่งยิ้มกว้างๆ ให้ แบบที่ผมก็ยิ่งเกาะขอบประตูแน่น

 

            “กั๊กไม่ค่อยสบาย พี่เอาเข้ามาข้างในให้หน่อยได้มั้ย”

 

            “ไม่สบายหรือครับ!” หน้าพี่ป้องเปลี่ยนเป็นห่วงใยทันที ทั้งยังยอมก้าวเข้าบ้านมาโดยง่าย จนผมต้องขอขมาบรรพบุรุษที่ลูกหลานคนนี้ร้ายกาจขนาดวางแผนดักรวบผู้ชาย ขณะที่ผมก็แกล้งเดินโงนเงนตามหลังพี่ป้องไป และพอพี่เขาวางกล่องลงบนโต๊ะรับแขกปุ๊บ

 

            ฟึ่บ

 

          กูเซเหมือนคนป่วยมั้ยวะ

 

            ผมเซเหมือนมั้ยก็ช่างมันเถอะ ที่สำคัญคือเซเข้าอกพี่ป้องแบบแม่นยำโคตรๆ พี่เขาเองก็ไวพอที่จะรวบตัวผมเอาไว้ จนได้แต่ซุกหน้าเข้าหาอกอุ่นๆ ซึ่งมัน...หอมมาก

 

            กลิ่นแบบนี้แหละที่ทำให้ใจมันเต้นแรง

 

            “น้องกั๊กนั่งก่อนนะครับ นี่ป่วยแบบนี้แล้วไม่มีคนอยู่บ้านเลยหรือ”

 

            “อือ ไม่มีใครอยู่เลย ทุกคนทิ้งกั๊กหมดเลย แม้แต่ไอ้มู่ก็ไม่อยู่”

 

          ตอแหลแล้วกู กูไล่ออกไปเองต่างหาก

 

            ผมซบหน้ากับอกพี่ป้องนิ่ง ยอมให้พี่เขาพยุงไปนั่งบนโซฟา และในตอนที่เขาโน้มหน้าเข้ามาหมายจะวัดไข้ให้ผม...

 

            หมับ

 

            แม้ผมจะตัวเล็กมดตะนอย แต่ถ้าอาศัยแรงส่งจากตัวพี่ป้องเอง ผมก็พลิกหนีขึ้นไปนั่งทับบนตัวพี่ป้องยามเผลอได้เหมือนกัน ขณะที่วางมือทั้งสองข้างลงบนอกพี่เขา กดสายตามองคนที่เบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง ขณะที่ในหัวก็รวบรวมแผนการ

 

            “พี่ป้อง...วันนี้วันเกิดกั๊กแหละ” ผมงึมงำ ไม่ใช่เพราะลืมบท ตอนนี้อายเพียวๆ ไม่มีอะไรเอี่ยวเลยครับ

 

            “พี่รู้จากเพื่อนเราแล้วครับ สุขสันต์วันเกิดนะ”

 

            พี่ป้องส่งยิ้มใจดีให้ผมเหมือนเดิม รอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าคมเข้มยิ่งน่ามอง จนก้มหน้าลงอีกหน่อย รู้สึกใจสั่นรัวๆ แถมรู้สึกผิดมากๆ ที่ล่อลวงพี่แกมาแบบนี้ แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว...

 

            “กั๊กมีอะไรจะขอ”

 

            “ครับ?” พี่ป้องยังไม่รู้เรื่องรู้ราว ส่งยิ้มให้ผมเหมือนเดิม ตอนที่แรงใจมันมาถึงขั้นสุด

 

            หมับ!!!

 

          “พี่ป้อง...เป็นของกั๊กนะ”

 

          ใช่หรือวะ

 

            ผมทุ่มตัวลงไปกอดพี่ป้องแน่น ทั้งที่ในใจกำลังตื่นตระหนก เพราะไอ้ที่ท่องไว้ในหัวนี่มัน...พี่ป้องเป็นแฟนกั๊กนะ...แล้วไอ้เป็นของกั๊กนี่กูหมายถึงอะไรวะ!

 

          แต่พูดไปแล้วเอาคืนไม่ได้ งั้นต่อเลยนะมึงนะ...

 

            “นะครับ นะ” ผมเงยหน้าตาฉ่ำน้ำขึ้นมอง ไม่ได้บีบมันออกมาเลยสักนิด แต่ออกมาเพราะความอายจริงๆ ยามที่ขยับไปหมายที่จะกดจูบที่ปากซึ่งหนก่อนพลาดแบบไม่น่าให้อภัย หมายมั่นว่าขอขนาดนี้แล้ว หนนี้ต้องได้แน่ๆ

 

            ผมขยับหน้าเข้าไปใกล้...ใกล้ขึ้น...ใกล้จนได้กลิ่นลมหายใจรสมิ้นต์ และ...

 

            หมับ

 

          “น้องกั๊ก พี่ขอร้องว่าอย่าทำแบบนี้!

 

            ทว่าจังหวะนั้นเอง พี่ป้องกลับยกมือขึ้นมาปิดปากของผมด้วยสเต็ปเดิม หากแต่บอกอีกประโยคที่ทำให้ใจของผม...เหมือนแหลกสลายคาปลายรองเท้าของพี่เขา

 

            พี่ป้อง...ปฏิเสธผมอีกแล้วใช่มั้ย

 

          ครั้งนี้ไม่ใช่ความเข้าใจผิดกันแล้วสินะ พี่ป้อง...ไม่ได้รักกูเหมือนที่กูตกหลุมรักเขาเลยสินะ

 

........................................

 

            ครบค่ะ พี่ป้องคงถูกแม่สอนมาว่า “ถ้าเขาได้ยาก เราจะดูมีคุณค่า” (ใช่หรือ) ฮา พี่ป้องโคตรเล่นตัวเลยเนอะ ถ้าเป็นกั๊กนี่ไม่รอแล้ว เล่นตัวนัก แม่จับถก แล้วพุ่งเข้าไปรัดซะเลย อะแฮ่ม ขอโทษค่ะ ต้องเก็บอาการสินะ ก็แบบว่าพี่ป้องยังคงลีลาค่ะ ซึ่งทำไมยังเล่นตัวหนักหน่วงขนาดนี้ รอตอนหน้าแล้วกันโน๊ะ ไม่สปอยดีกว่าจ้า เอาเป็นว่าวันเกิดปีนี้ของน้องกั๊กไม่ได้อยากได้แฟนค่ะ น้องอยากได้...ผัว!

            สำหรับเรื่องผมหวาน จะมีลงงานหนังสือในวันที่ 13 ตุลาคมนี้ที่บูธของ B2S และเรื่องพี่ภาคิน และธารไทป์ภาคพิเศษที่บูธของธัญวลัย สามารถติดตามข่าวได้ในเพจนะคะ เมย์ไม่รู้ว่าหนังสือที่ลงงานจะหมดหรือเปล่า แต่ถ้าหมดแล้ว เมย์จะมาประกาศให้ทางเพจและทวิตเตอร์ค่ะ ส่วนการเปิดจองทางเว็บจะเปิดขายในวันที่ 20 ตุลาคมเนอะ (เฉพาะผมหวานกับพี่ธาร) สามารถติดตามข่าวสารได้ทางเพจของเมย์เลยจ้า หรือมีข้อสงสัยถามมาได้ทางทวิตนะคะ แต่อาจจะตอบช้าเนอะ พรุ่งนี้เมย์ไปญี่ปุ่นแล้วอะจ้า

            อ้อ อันนี้บอกทางทวิตเตอร์ไปแล้ว ซีรีส์เสพติดมีสามชุดค่ะ เมื่อติดหวานลงเล่มเรียบร้อย ต่อไปอยากให้ช่วยติดตามค่ะ “Money Addict ผมมีค่า ต้องกล้าจ่าย!” เร็วๆ นี้ค่ะ ^^

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 590 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,682 ความคิดเห็น

  1. #25660 dyo_kuk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 20:37
    ใครติดกับใครกันแน่5555
    #25,660
    0
  2. #25620 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 21:24
    กราฟไม่คิดจะเล่าเรื่องพี่ภาคินให้กั๊กฟังบ้างเหรอ อย่างน้อยเพื่อนก็จะได้ไม่คิดไปเองว่าตัวเองผิดปกติ ที่ไปชอบผู้ชายด้วยกัน น่าจะมีอะไรที่กล้าคุยกล้าแนะนำกันมากขึ้น เช่นการล้างตู้เย็น กกราฟยังดีที่มีพี่วินให้คำแนะนำ แต่กั๊กไม่มีใครเลยนะ
    #25,620
    0
  3. #25554 teeranan6270 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 09:48
    พี่ป้องงงงงง !!!
    #25,554
    0
  4. #25536 NapatsonKeawkaew (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 00:02
    แอบหน่วงใจนิดนึ๊งเลยอ่าา
    #25,536
    0
  5. #25531 nongbeamzaza023 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 17:27
    โถ่พี่ป้องอย่าหวงตัวสิ น้องมันยังไม่หวงเลย555
    #25,531
    0
  6. #25441 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 15:21
    พี่ป้อง...น้องสิบแปดแล้วค่า
    #25,441
    0
  7. วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 16:55
    คนนึงอ่อยเเรง คนนึงเล่นตัวเก่ง รู้สึกยังไงก็พูดออกมากันตรงๆเลยค่าา
    #25,252
    0
  8. #25210 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 10:53
    พี่ป้องเล่นตัวมากจ้า
    #25,210
    0
  9. #25127 MapleMable (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 22:39
    จริงๆต้องบอกว่าชอบก่อนรึเปล่าคะกั๊ก?บอกอย่างนี้พี่เขาก็นึกว่าไม่ได้ชอบแค่อยากจับพี่เขา
    #25,127
    0
  10. #25053 Miki_milky (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 22:52
    พี่ป้องใจร้าย
    #25,053
    0
  11. #25014 Defenderking (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 13:18
    จิร้องไห้...
    #25,014
    0
  12. วันที่ 8 กันยายน 2560 / 23:42
    ทำไมหน่วงอ่า ไม่เอาๆๆๆๆ
    #24,858
    0
  13. #24763 Fone2546 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 23:13
    มันมีแอบหน่วงๆ
    #24,763
    0
  14. #24605 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 19:18
    กั๊กกกกกสู้ๆๆๆๆ
    #24,605
    0
  15. #23088 Disk Nara (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 13:01
    โอ้ย อับอายแทนถถถถถ
    #23,088
    0
  16. #22664 จีจี้ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 17:04
    น้องกั๊กกระนกระหือรือมากลูกกก ใจเย็นก่อนน้าาาา
    #22,664
    0
  17. #21840 NTN. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 17:51
    ทำไมอ่านประโยคสุดท้ายจิร้องห้ายย กั๊กลูกกก
    #21,840
    0
  18. #21460 ฺฺBSEOLNLA (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 01:59
    โอ้ยยยย อิกั๊กตั้งกูอ่านนิยายพี่เมย์มา กูรู้สึกว่า-แรดมากกกก แต่ละอย่างที่ทำ บอกเลยกูอายแทน! แล้วประเด็นคืออิมเมทวีไง ฮือออ หนูวีน้อยๆของกู ;?;
    #21,460
    0
  19. #21369 Spritezeed_Za (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 04:07
    กลัวตบะแตกหรอคะพี่ป้อง
    อิน้องเข้าใจค่ะอีน้องเข้าใจ
    #21,369
    0
  20. #21348 0610356242 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 21:03
    'น้องกั๊กได้โปรดอย่าทำแบบนี้'
    'ให้พี่ทำดีกว่า อรั้ยยยย'
    #21,348
    0
  21. #21335 JongjitSriyan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 11:52
    พี่ป้องนี้น่าาาา อดใจจะไม่ไหวล่ะเนี่ย
    #21,335
    0
  22. #20436 prince_Lprince (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:48
    โว๊ะ อะไรอะ นี้แรดขนาดนี้แบ้วยังทำเล่นตงเล่นตัว
    #20,436
    0
  23. #19751 zaran (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:18
    พี่ป้องเล่นตัวขนาดเน้คิดจะขึ้นสินสอดหรอค่ะ เดียวยุกั๊กปล้ำกราฟนะคะ หล่อเบดๆก็เร้าใจนะ
    #19,751
    0
  24. #19573 Mistyblack (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:55
    อิพี่ป้องเล่นตัว เดี๋ยวให้น้องกั๊กมีผัวใหม่เลย!
    #19,573
    0
  25. #18903 R-davil (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 23:42
    พี่ป้องเล่นตัวไปมั้ยคะแม่เริ่มหมันใส้ไม่อยากยกลูกชายให้ละผ.ลูกแม่คนเดียวเดี๋ยวแม่หาให้ใหม่นะคะลูก
    #18,903
    0