[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 13 ความอยากต้องเติมเต็มด้วยปาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52,424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 582 ครั้ง
    19 ก.ย. 59



หม่ำๆๆๆ จะถูกหม่ำแล้วคร้าบ

+++++++++++++++++++++++++++++


ตอนที่ 13 ความอยากต้องเติมเต็มด้วยปาก

 

 

 

 

กั๊ก

 

            “...”

 

            “...”

 

            สถานการณ์ในตอนนี้คือผมไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว ได้แต่นั่งถ่างขาท่าไหนก็ยังอยู่ท่านั้น ขณะที่เบิกตากว้างมองคนมาใหม่ด้วยสายตาตกตะลึง ก็จะไม่ให้ตะลึงได้ยังไงล่ะ

 

          กู...ถูกเห็นแล้ว

 

            ภายในห้องเองก็เงียบกริบไม่มีเสียงใดๆ มารบกวน พี่ป้องเงียบ คนมาใหม่เงียบ ส่วนผมนี่หาลิ้นตัวเองไม่เจอด้วยซ้ำ และเพราะความเงียบ ทำให้ในหัวผมได้ยินเสียงนี้ชัดเจน

 

            บึ้ม!!!!!!!!!!!!!!

 

            ไม่ใช่แค่ระเบิดปิงปอง ไม่ใช่แค่ระเบิดแสวงเครื่อง แต่ห่าครับ นี่มันระเบิดปรมาณูขนาดที่ถล่มฮิโรชิมากำลังถูกทิ้งลงกลางหัวสมองของผม จนวิถีระเบิดทำลายล้างทุกอย่าง แม้แต่สติของผมเอง กับความคิดเดียวที่แวบเข้ามาในหัว

 

          ชีวิตกู...จบสิ้นแล้ว

 

            จบแล้ว ชีวิตวัยรุ่นอันแสนหอมหวาน ทุกคนจะคิดว่าผมเป็นเกย์ จะคิดว่าผมนอนกับผู้ชาย หรืออย่างร้ายที่สุด เขาอาจจะคิดว่าเป็นเด็กขายน้ำที่ถูกพี่ป้องออฟมา ชีวิตในรั้วโรงเรียนของผมจะถูกผู้คนรังเกียจ จะถูกล้อว่าไอ้ตุ๊ดไอ้แต๋ว เพื่อนทุกคนจะทิ้งขว้างผม อาจารย์ห้องปกครองต้องเรียกผมไปสอบสวน และนายกฯ ต้องเรียกผมไปปรับทัศนคติ!!!

 

            ฟึ่บ

 

            “ไม่เป็นไรนะครับ ไม่เป็นไร”

 

            ผมก็ไม่รู้ว่ากำลังทำหน้ายังไง แต่สติแตกไปเรียบร้อยแล้ว ผิดกับพี่ป้องที่พอตั้งสติได้ก็คว้าผ้าห่มมาคลุมตัวผมให้ และนั่นก็เหมือนหลักยึดเดียวที่ผมรีบคว้ามันขึ้นมาปิดหน้า ประหนึ่งนักโทษคดีข่มขืนที่ถูกตำรวจพาขึ้นโรงพัก!

 

          กูหน้าโหล กูหน้าโหลมาก หาคนหน้าตาอย่างกูได้ตามเว็บเกย์จริงๆ นะเว้ย!!!

 

            ผมสติแตกละเอียดจริงๆ หนีความจริงชนิดสุดโลก และเห็นแบบนี้ผมไม่ขำนะ ตัวมันสั่น มีแต่ความคิดร้ายๆ วิ่งเข้ามาในหัว ผมท่องแค่ว่าชีวิตกูจบสิ้นแล้ว...จบสิ้นกันแล้วชีวิตนี้

 

          “ไค”

 

          แล้วกูจะรู้มั้ยวะ!!!

 

            ผมได้ยินพี่ป้องถามคนมาใหม่ พี่เขาก็ไม่รู้จักเหมือนกันสิ งั้นแปลว่ามันอาจจะเป็นโจร!

 

          นี่กูยังไม่เคยเปิดซิง ยังต้องถูกเข้าใจผิดว่านอนกับผู้ชาย แถมอาจจะถูกฆ่าชิงทรัพย์อีกหรือวะ!!!

 

            “มาได้ยังไง”

 

            “ก่อนที่จะถามกูว่ามาได้ยังไง ให้กูถามก่อนดีมั้ยว่าเด็กนี่คือใคร” ผมเริ่มสับสนแล้ว ตกลงเขารู้จักกันหรือวะ และเพราะผมคลุมโปง ขดตัวเป็นก้อนอยู่บนเตียง ผมเลยไม่เห็นสีหน้าของพวกเขาทั้งสอง รู้แค่ว่าเสียงพี่ป้องดูลำบากใจ ส่วนเสียงคนมาใหม่ดูไม่พอใจยังไงชอบกล

 

            “น้อง”

 

            “พี่น้องท้องชนกัน?”

 

            “ไม่เอาน่าไค”

 

          ตกลงไคนี่คือชื่อ?

 

            ผมแม่งคิดอะไรไม่ออกแล้ว ทุกอย่างตีกันในหัวยุ่งวุ่นวายไปหมด ได้แต่สูดหายใจเข้าลึกๆ บอกตัวเองว่าต้องใจเย็นๆ เวลาแบบนี้ต้องใช้สติ ต้องหาเหตุผลมาแถไถตามสไตล์ แล้วจะรอดเหมือนที่ผ่านๆ มา แม้ว่าไอ้สมองเวรนี่จะคิดอะไรไม่ออกแล้วก็ตาม!

 

            “ก็กูเห็นแบบนั้น”

 

            “น้อง น้องจริงๆ”

 

          แล้วพี่จะเน้นคำว่าน้องกับกูอีกนานมั้ยวะ ทำยังกับแก้ตัวกับเมียเวลาพาเด็กเข้าบ้านงั้นแหละ!

 

            กึก

 

          เดี๋ยวนะ...เมียหรือวะ

 

            ผมอาจจะสติแตกไปแล้วจริงๆ ถึงคิดอะไรแบบนี้ออกมาได้ แต่จะว่าประสาทผิดปกติก็ได้ น้ำเสียงไม่พอใจของผู้ชายชื่อไค กับเสียงลำบากใจของพี่ป้องมันทำให้จินตนาการบรรเจิด อีกทั้งเมื่อรวมๆ กับเรื่องที่พี่ป้องแม่งโคตรของโคตรเก่งกับการสาวไส้รูดรั้งให้กู...หรือเมียพี่ป้องเป็นผู้ชาย!

 

            ผมไม่เคยคิดอะไรแบบนี้มาก่อน และนั่นก็ทำให้ผมข่มความกลัวเผยอผ้าห่มขึ้นมาดูหน้าคนมาใหม่

 

          เหี้ยแล้ว แบบนี้ไม่น่าเป็นเมีย กูหาไม่เจอจริงๆ ว่าสเตตัสของสองคนนี้บนเตียงเป็นยังไง

 

            แม้ผมจะแง้มผ้าห่มขึ้นมาหน่อยเดียวก็จริง แต่ผมก็เห็นหน้าอีกฝ่ายชัดนะ...ผู้ชายที่บุคลิกต่างจากพี่ป้องโดยสิ้นเชิง

 

            ขณะที่พี่ป้องเป็นพี่ชายอบอุ่นและใจดี ไอ้หมอนี่...มันโกรธเกลียดใครมาสิบชาติหรือเปล่าวะ

 

            ผมยอมรับล่ะว่าอีกฝ่ายหล่อ...หล่อสัสเลยครับ เผลอๆ หล่อกว่าพี่ป้องอีก ทั้งรูปร่างสูงใหญ่ยังกับพวกฝรั่ง ผมตรงสีดำสนิทที่ล้อมกรอบหน้าคมๆ ไหนจะคิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสันตรง แต่เขาจะหล่อกว่านี้ถ้าไม่ใช่เพราะขมวดคิ้วจนหัวคิ้วชนกัน ไหนจะริมฝีปากเหยียดตรงที่ทำให้ดูดุอย่างไม่น่าเชื่อ

 

            ขวับ

 

            เฮือก!

 

            คนที่ตวัดสายตามามองผม และทำให้ไอ้กั๊กคนนี้รีบดึงผ้าห่มมาคลุมโปง

 

          กูจะถูกฆ่าหรือเปล่าวะ!

 

            “แล้วมึงมาได้ยังไง” เสียงพี่ป้องดังขึ้น และคำตอบที่ได้ฟังก็ทำให้ผมอึ้ง

 

          “วันเสาร์เป็นวันของกูไม่ใช่หรือไง”

 

          เดี๋ยวนะ สองคนนี้เป็นอะไรกันแน่วะเนี่ย!

 

            “ก็ใช่”

 

          แล้วทำไมเสียงพี่ป้องโคตรลำบากใจเลยวะ!

 

            “แล้วมึงก็ให้กุญแจสำรองกูเองด้วย”

 

            “ก็ไม่ผิดหรอก”

 

          สงสัย กูสงสัย กูสงสัยโว้ย!!!

 

            ตอนนี้ความกลัวความลับเปิดเผยมันจางๆ ลงบ้างแล้ว แต่ผมสงสัยเรื่องของสองคนนี้มากกว่า ผมก็เลยเผยอผ้าห่มขึ้นอีกครั้ง เพื่อมองไอ้คนตาน่ากลัวนั่น ซึ่งพบว่ามันกำลังกอดอกราวกับสอบสวนเมียที่พาชู้เข้าห้อง

 

            “แต่วันนี้ไม่สะดวก”

 

          แล้วอะไรคือการที่พี่ป้องก็ยกมือลูบคอด้วยท่าทางโคตรไม่สบายใจวะ!

 

            “เพราะเด็กนั่น”

 

            “ก็ไม่ใช่เพราะน้องเขาหรอก กูแค่...ไม่ว่าง”

 

            “เฮ้อ บอกตรงๆ ก็ได้ว่าลืมนัดเพราะเด็กนั่น”

 

          โว้ย! คำก็เด็กนั่น สองคำก็เด็กนั่น นี่กูจะทนไม่ไหวแล้วนะ!

 

            ผมโอเคกับการที่ถูกเรียกว่าเด็ก แต่ผมไม่ชอบน้ำเสียงของหมอนี่ มันดูหงุดหงิดผม รำคาญผม และไม่ชอบที่มาเจอผมอยู่ในห้องนี้ แต่ผมไม่ได้ทำอะไรผิดนี่หว่า ขณะที่สมองก็กำลังพยายามผลักดันเหตุผลต่างๆ นานาว่าผมมาที่นี่ทำไม...พี่ป้องสัญญาว่าจะทำให้ผมเอง ผมไม่ได้ร้องขออะไรเลยสักคำ

 

          ดังนั้น กูไม่ผิดโว้ย!

 

            “ทีหลังจะเรียกเด็กมาก็โทรบอกกูหน่อย”

 

            ฟึ่บ

 

            “เฮ้ย ผมไม่ได้ชื่อเด็กนั่นเด็กนี่นะเว้ย!” สุดท้าย ผมก็ทนไม่ไหว พลิกผ้าห่มขึ้นมา ลุกพรวดมายืนประจันหน้ากับหมอนี่ แต่ยังไม่ลืม...เอาผ้าห่มห่อหนอนข้างล่างให้เรียบร้อย แบบว่าเดี๋ยวมันอุจาดตาน่ะนะ

 

            การเผชิญหน้าที่มันหันมาสบตาผมนิ่งๆ แล้วหันไปหาพี่ป้อง

 

            “เด็กไปมั้ย”

 

            “เฮ้ย...”

 

            ฟึ่บ

 

            “ไม่เอาน่าไค ก็บอกแล้วว่าเป็นน้อง” ก่อนที่ผมจะเอาเรื่องหมอนั่น พี่ป้องเป็นฝ่ายเดินมาบังหน้าผมซะอย่างนั้น ทั้งยังบอกด้วยน้ำเสียงขอร้อง ให้ผมคว้าแขนพี่ร้านเค้ก ถามเสียงเข้ม

 

            “พี่ป้อง หมอนี่ใคร”

 

          เรียกกูเด็กนี่ งั้นมึงก็เป็นหมอนี่แล้วกัน!

 

            ผมเองก็ไม่ใช่เด็กหงิมๆ ที่จะรอคนมารังแกหรอกนะ ดังนั้นถ้ามันว่าผม ผมก็จะว่ามันเหมือนกัน และนั่นก็ทำให้พี่ป้องเกาคอ แต่ก็ยอมเอ่ยแนะนำ

 

            “นี่ไคครับ ส่วนไค...นี่น้องกั๊ก”

 

            “ไม่ต้องแนะนำหรอก ยังไงก็คงเจอกันแค่ครั้งเดียว...หืม เดี๋ยวนะ”

 

            ผมนี่ปรี๊ดแตกเลยตอนที่บอกว่าเจอกันแค่ครั้งเดียว นี่มันคิดว่าผมเป็นเด็กขายน้ำที่มาครั้งเดียวแล้วถูกพี่ป้องเขี่ยทิ้งหรือไงวะ จนไม่ได้สนใจว่ามันหยุดพูดไปแล้ว แถมยังคิ้วชนกันมากกว่าเดิม ผมแค่อ้าปากเตรียมที่จะโต้มันกลับแบบไม่สนเด็กไม่สนผู้ใหญ่ แต่...

 

            “งั้นที่มึงเอากุญแจให้กู...อ้อ เข้าใจแล้ว”

 

          เข้าใจห่าเหวอะไรของมันวะ!

 

            ผมงงกับมันจริงๆ จู่ๆ มันก็ไม่สนใจผม ยกมือลูบคางอย่างใช้ความคิด แล้วหันไปสบตาพี่ป้อง และที่ทำให้ผมแปลกใจที่สุดคือพี่ป้องยิ้มไม่ออก ได้แต่ส่ายหัว

 

            “ไค วันนี้กลับไปก่อนได้มั้ย”

 

            ไอ้ไคไข่ใคร่ไข้ไขนั่นมองตาพี่ป้องนิ่ง พักเดียวก่อนที่หันมามองผมที่กำลังตาวาวๆ กะว่าถ้าด่ามาอีกทีจะแผลงฤทธิ์เด็กเกเรประจำโรงเรียนถีบขาคู่มันสักหน่อย แต่มันก็แค่หันหลังแล้วเดินลงไปจากชั้นลอย แต่ผมได้ยินนะ ได้ยินชัดแจ้งเต็มสองหูเลย ตอนที่มันพูดทิ้งท้าย

 

          “โง่จริงๆ”

 

            “ไอ้...”

 

            “น้องกั๊กใจเย็นครับ ใจเย็นก่อน” ผมทำท่าจะพุ่งไปถามมันให้รู้เรื่องว่าด่าใครโง่วะ แต่พี่ป้องรวบเอวผมไว้ก่อน ปล่อยให้ศัตรู (ผมตั้งมันเป็นศัตรูวินาทีนี้แหละ) ลอยนวลออกจากห้อง กระทั่งประตูปิดลงแล้ว ผมก็สะบัดตัวจากพี่ป้องทันที

 

          งานนี้ไม่ได้สะดิ้ง แต่โกรธจริงๆ นะเว้ย

 

            “พี่ป้อง! ไอ้บ้านั่นใครวะ!!!

 

            ผมลืมเรื่องที่มันรู้ความลับผมแล้ว ตอนนี้มีแค่ความแค้นฝังอก ซึ่งพี่ป้องก็ยิ้มแห้งๆ

 

            “เพื่อนพี่เองครับ”

 

            “เพื่อนบ้าอะไรทำตัวแบบนี้วะ ผมไม่โง่นะพี่!

 

            ใช่ ผมเรียนไม่เก่ง แต่ผมก็มั่นใจว่าไม่ได้โง่ขนาดไม่รับรู้ถึงกลิ่นแปลกๆ จากสองคนนี้ จนจ้องตาพี่ร้านเค้กเขม็ง และก็ทำให้พี่ป้องถอนหายใจเบาๆ ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง

 

            จากนั้น...

 

            “ถ้าพี่บอกว่าไคเป็น...คนสำคัญของพี่ล่ะครับ

 

ต่อค่ะ

 

            กึก

 

            ท่ามกลางความโกรธแบบเลือดขึ้นหน้าของผม พอประโยคนี้จู่โจม ผมก็นิ่งไปเลย ได้แต่มองพี่ป้องที่หลบสายตา ก้มหน้าลงมองมือตัวเอง และทั้งที่ผมมั่นใจว่าไม่ได้คิดห่าเหวอะไรกับพี่ป้องเลยนะ แต่ทำไมใจผม...กระตุก

 

            มันเหมือนหลอดไฟขาด ติดๆ ดับๆ กระตุกอยู่แบบนั้น มีเพียงเสียงที่เอ่ยออกมาราวกับกระซิบ

 

            “พี่กับหมอนั่นเป็น...แฟนกันหรือ”

 

            ผมจะอึ้งทำไมวะ พี่ป้องจะมีใครก็ไม่เกี่ยวกับผมนี่หว่า ผมเองก็ไม่ได้เป็นอะไรกับพี่เขา เราเป็นแค่...แค่อะไรวะ

 

          เดี๋ยวนะ ตกลงกูกับพี่ป้องมีความสัมพันธ์ยังไง

 

            “ไม่ครับ! ไม่ใช่ๆ”

 

            แต่แล้ว ผมก็หยุดความคิดนั้นลง เมื่อพี่ป้องปฏิเสธเสียงดัง ทั้งยังโบกมือไปมา

 

            “คนสำคัญของพี่ไม่ได้หมายความแบบนั้น ยังไงดีล่ะ พี่กับไคสนิทกันมากน่ะ รู้จักกันมาตั้งแต่อยู่เมืองนอกด้วยกัน ยิ่งกลับมาไทยพร้อมกันก็เลยสนิทกันมาก แต่ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรแบบนั้นหรอก อ้อ แล้วพี่ก็ขอโทษแทนไคด้วยนะ เห็นหมอนั่นพูดไม่ดี แต่จริงๆ แค่เป็นคนพูดไม่เก่งเท่านั้นเอง”

 

            ไม่รู้สิวะ แม้พี่ป้องจะบอกว่าไม่เป็นอะไรกัน แต่ผมว่ามันยังดูกำกวมแปลกๆ ไหนจะที่แก้ตัวแทนอีก

 

            “แต่ที่กั๊กได้ยินคือแม่งโคตรเลว”

 

            “ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ” ผมหงุดหงิดว่ะที่พี่ป้องออกโรงแทน ก็เลยหันไปมองรอบตัว พอเห็นกางเกงที่ถอดทิ้งไว้ก็ก้าวดุ่มๆ ไปหามัน

 

            หมับ

 

            “น้องกั๊กจะไปไหนครับ” แน่นอนว่าผมก็สวมมันทันที อารมณ์นี้ไม่อยากอยู่แล้ว บอกตรงๆ ว่าหงุดหงิดโว้ย!

 

            “กั๊กจะกลับ”

 

            “แต่ว่าเดี๋ยวเพื่อนน้องกั๊กจะมารับโหดไม่ใช่หรือครับ” พี่ป้องก็แย้ง

 

            “เดี๋ยวเอากลับไปบ้านทั้งสองตัว แล้วโทรบอกไอ้กราฟไปเอาที่บ้าน”

 

            หมับ

 

          ปล่อยมือกูนะเว้ย

 

            ผมเกือบจะตวาดใส่พี่ป้องแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะหันไปสบตาแล้วพบว่าพี่เขาหน้าเสียไปแล้ว ทั้งยังบีบมือผมแน่นขึ้น บอกด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

 

            “น้องกั๊กเอากลับไปทั้งสองตัวไม่ไหวหรอกครับ เพื่อนเราก็พูดเองว่าโหดดุมาก แล้วจะเอากลับยังไง” พี่ป้องพูดถูกทุกอย่าง ไอ้โหดอาจจะไม่งับผม แต่ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าเอามันออกไปเดินข้างนอกจะเป็นยังไง ขนาดไอ้กราฟเองบางทียังคุมหมามันไม่อยู่เลย

 

            “...” ผมก็เลยเงียบ แบบที่พี่ป้องก็เลื่อนมือมาจับเอวผมเอาไว้ แล้วดึงให้ขยับเข้าไปหาพี่เขา

 

            “พี่ขอโทษแทนเพื่อนพี่นะ อย่าอารมณ์เสียเลย”

 

            “ไม่ได้อารมณ์เสีย ทำไมกั๊กต้องอารมณ์เสียเพราะไอ้บ้านั่นด้วย” ผมสะบัดหน้าไปทางอื่น ไม่ได้ใจอ่อนเพราะมือพี่ป้องลูบเอวเลยนะ

 

            “ครับ งั้นอารมณ์ดีนะ”

 

            “ไม่เอา”

 

            ผมไม่ได้อารมณ์เสีย แต่ผมก็ไม่ได้อารมณ์ดีเหมือนกัน!

 

            คำตอบที่พี่ป้องก็ยิ้มเจื่อนๆ จนผมก็อ่อนลงกว่าเดิมนิด...สาบานว่านิดเดียวจริงๆ

 

            ผมก็ไม่รู้หรอกว่าพี่ป้องกับเพื่อนมีความสัมพันธ์กันยังไง แต่คำว่าคนสำคัญมันดังก้องอยู่ในหัวจนแอบหงุดหงิดไม่ได้ ทั้งที่บอกตัวเองว่าผมจะไปแคร์ทำไม กับแค่คนที่คงเจอกันแค่ครั้งเดียว และถ้าพี่ป้องสำคัญกับมัน เหมือนที่มันสำคัญกับพี่ป้องก็คงไม่พูดเรื่องที่เห็นแน่ๆ

 

            ความคิดที่พี่เขาก็เหมือนจะเดาออก

 

            “แล้วน้องกั๊กไม่ต้องกลัวไคเอาไปพูดนะครับ เขารู้ดีว่าอะไรที่ไม่ควรพูด”

 

            “เออ ผมกับพี่ก็ไม่ได้ทำอะไรกันสักหน่อย!” ผมว่าเสียงเข้ม หันหน้าหนีไปทางอื่น รู้ทั้งรู้ว่าพี่ป้องกำลังดึงผมเข้าไปในอ้อมกอด เงยหน้าขึ้นมองผมที่กำลังยืนค้ำหัวอยู่ แล้วก็ส่งยิ้มให้บางๆ

 

            “พี่รู้ว่าน้องกั๊กเป็นเด็กดี ไม่โกรธแล้วเนอะ”

 

            “...”

 

          โกรธเว้ย แต่ถ้าบอกว่าโกรธก็เป็นเด็กเลวสินะ งั้นกูไม่พูด!

 

            ผมยังเคืองไม่หาย และนั่นก็ทำให้พี่ป้องเงียบไปอึดใจ ก่อนที่จะถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียง...ไม่แน่ใจ

 

            “ถ้ายังไงให้พี่ไถ่โทษให้มั้ยครับ”

 

            ขวับ

 

            ผมไม่ได้สนใจหรอกนะ ก็แค่อยากรู้ว่าพี่ป้องจะไถ่โทษอะไรให้ผม ไม่แน่ ผมอาจจะได้เค้กทั้งปอนด์ฟรีๆ กลับบ้านก็ได้ ถ้าแบบนั้นผมก็จะไม่ว่าไม่เถียงสักคำ แต่...

 

            แปะ

 

            พี่ป้องกลับยกมือไปแตะที่ริมฝีปากตัวเอง

 

            “บ้าหรือไงวะ! กั๊กไม่จูบพี่ป้องหรอกนะ!” งานนี้จะว่าร้อนตัวก็ได้ เพราะดันนึกไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่หมั่นไส้หมาจนจะเกือบจะช่วงชิงริมฝีปากพี่ร้านเค้กมาแล้ว และนั่นก็ทำให้พี่ป้องส่ายหน้าช้าๆ

 

            “ไม่ใช่จูบครับ แต่...”

 

            “แต่อะไรวะ”

 

          “พี่ใช้ปากให้มั้ย”

 

            “!!!

 

          เมื่อกี้พี่ป้องว่าอะไรนะ กูว่ากูหูเฝื่อนกะทันหัน!

 

            ผมไม่ได้คิดอกุศลใช่มั้ย ใช้ปากที่พี่ป้องว่าหมายถึง...

 

            ฟึ่บ

 

            งานนี้ผมก้มลงไปมองเป้ากางเกงตัวเองทันที แล้วเงยกลับมามองปากพี่ป้อง เบิกตากว้างๆ ราวกับถามว่านี่ไม่ได้คิดไม่ดีไปคนเดียวใช่มั้ยวะ และนั่นก็ทำให้พี่ป้อง...พยักหน้า

 

            “ครับ พี่จะใช้ปากให้ แต่ถ้าน้องกั๊กรังเกียจ...”

 

            หมับ

 

          ไอ้มือไม่รักดี!

 

            ผมรู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนผ่าวไปหมด ขณะที่ส่งมือไปคว้าแขนพี่ป้องที่กำลังปล่อยเอวผมออก แล้วก็ยืนนิ่งใบ้แดกอยู่ที่เดิม ทั้งที่เลือดลมกำลังสูบฉีด ดวงตามองเพียงริมฝีปากที่เอ่ยเสียงนุ่มๆ ให้ได้ยินมาหลายต่อหลายครั้ง แล้วต้องโทษความใสซิงเวอร์จิ้นสุดๆ ของตัวเองเมื่อ...พยักหน้า

 

          กูแค่อยากรู้เท่านั้นเอง เพราะจะปากผู้หญิงหรือปากผู้ชายก็เหมือนกันทั้งนั้น แล้วจะโง่ปล่อยโอกาสดีๆ แบบนี้ไปได้ยังไง!

 

ต่อค่ะ

 

            ผมรู้ตัวหรอกนะว่ากำลังหาเหตุผลมาแถ แต่ผมพยักหน้าไปแล้วใช่มั้ยล่ะ เอาคืนมาไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ งั้น...ก็ช่างแม่งเหอะเนอะ

 

            ความคิดที่ทำให้ผมสูดหายใจเข้าเต็มปอด ยืนตัวแข็งทื่อ เมื่อพี่ป้องส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ แล้วพี่เขาก็เลื่อนมือทั้งสองข้างมาจับข้อศอกของผม ลูบผ่านช่วงแขนไปเพื่อประสานปลายนิ้วกัน จนแปลกใจว่าแล้วพี่จะทำยังไงต่อวะถ้าไม่ใช่มือ

 

            “ถ้ารู้สึกไม่ดียังไงบอกพี่ได้นะครับ”

 

            พี่ป้องบอก แล้วพี่เขาก็...โน้มหน้าเข้ามาหาเป้ากางเกงของผม

 

            ผมยอมรับว่าตอนนี้ตื่นเต้นมาก รู้สึกว่ามือที่จับกับพี่ป้องชื้นแฉะด้วยเหงื่อ และใจยิ่งเต้นแรงเมื่อพี่ป้อง...ใช้ปากรูดซิปกางเกงให้ผม

 

            เมื่อกี้ผมใส่กางเกงแล้วก็จริง แต่ยังไม่ได้ติดตะขอ แค่รูดซิปขึ้นมาเฉยๆ ดังนั้น พอพี่ป้องใช้ปากรูดซิปให้ ขอบของมันก็หย่อนลงไปที่สะโพก มองเห็นชั้นในมากกว่าครึ่งตัว จนผมแทบกลั้นหายใจ

 

          พี่ป้อง...เชี่ยวจังเลยว่ะ

 

ตัดค่ะ

เจอกันที่บล็อกค่า







 


 

ต่อจาก NC

 

            “ไม่เป็นไรครับ พี่แค่เช็ดให้ จะได้ไม่เลอะนะ” พี่ป้องผละจากลูกรักของผมแล้ว และก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้ ซึ่งทำไงดีวะ...คราบขาวๆ บนปากนั่น...

 

            ฟึ่บๆๆๆๆ

 

            “โอ๊ย เจ็บนะครับ!

 

            งานนี้พี่ป้องไม่ร้องสิแปลก ก็กูใช้แขนเสื้อเช็ดปาก ลบหลักฐานขุ่นๆ นั่นเต็มแรงเลย ขณะที่มืออีกข้างก็ทั้งผลักทั้งดันไหล่ (อย่างที่ไม่ขยับเลยสักนิด) ก่อนที่จะใช้แขนเสื้อปิดหน้า

 

          อับอายขายขี้หน้าที่สุด!

 

            พี่ป้องเองก็คงรู้เห็นว่าผมหน้าแดงมากแน่ๆ เพราะยอมปล่อยให้ลงไปนั่งบนพื้นดีๆ แต่ก่อนที่พี่เขาจะขยับเข้ามาดู ผมก็...คว้ากางเกงมาสวมแล้วพลิกตัวคลานไปที่บันไดสิวะ!

 

            “เฮ้ยน้องกั๊ก เดี๋ยวตกบันไดนะ”

 

            “กั๊กจะกลับบ้านอะ กั๊กจะกลับบ้าน ฮือ”

 

          ตกบันไดก็ช่างแม่ง ท่าอุบาทว์ก็ช่างมัน ตอนนี้ไม่มีแรงสบตาพี่ป้องจริงๆ นะเว้ย

 

            แต่ผมลืมไปได้ยังไงวะว่าพี่ป้องแม่งแรงควาย เพราะ...

 

            หมับ

 

            “โอเคครับๆ งั้นพี่อุ้มน้องกั๊กลงไปข้างล่างดีกว่าเนอะ แต่อย่าเพิ่งกลับเลย”

           

            “จะกลับ” ผมยังงอแง และทั้งที่ควรจะดิ้นหนี แต่ผม...ก็ซบหน้ากับท่อนแขนพี่ป้องอยู่ดี

 

            “พี่ให้เรากลับตอนนี้ไม่ได้หรอก หน้าแดงขนาดนี้ ถ้าไม่อยากอยู่กับพี่ เดี๋ยวลงไปพักข้างล่างจนกว่าเพื่อนจะมาดีกว่านะ” ผมก็ยังคงดื้อดึงต่อไป แต่พี่ป้องไม่ฟังผมอะ เขาอุ้มผมลงมาชั้นล่าง จนผมพอจะใจชื้นขึ้นหน่อย นึกขึ้นได้วินาทีนี้เองว่าเอาหมามาด้วย และงานนี้ล่ะจะเกาะติดหมาไม่ปล่อยเลย แต่...

 

            สิ่งที่ผมเห็นทำเอาต้องว้ากออกไปสุดเสียง

 

          “ไอ้มู่!!! หุบตูดมึงเดี๋ยวนี้ มึงตัวผู้นะเว้ย!!!

 

            ภาพของหมาสุดที่รักของผมกำลังแอ่นตูดให้กับหมาของไอ้กราฟ!

 

            แน่นอนว่าผมตวาดลั่น แต่รู้สึกว่ามันเป็นศรวกกลับมาแทงเข้ากลางอกดังฉึก เพราะ...

 

          กูด่าหมา แล้วทีกูไปอ้าขาให้ผู้ชายเลียหว่างขาจะแก้ตัวว่ายังไงวะ! แม่จ๋า งานนี้กั๊กไม่มีไรจะแก้ตัว กั๊ก...เสร็จคาปากผู้ชายแล้วจริงๆ ฮืออออ

 

.............................................

 

            ครบค่ะ พี่ไคคือใคร ใครน้า เอาเป็นว่าไม่ใช่คิมจงอินนะคะ ฮา แต่พี่ไคเป็นตัวละครที่...หล่อ (อวยตั้งแต่โผล่มาแค่นั้นแหละ) ส่วนตอนนี้ ใครว่าพี่ป้องอาศัยโอกาสกินน้องหืม ไม่มี๊ ไม่มี พี่ป้องบอกว่าแค่จะง้อน้องเท่านั้นเองครับ ก็เห็นว่าน้องอยากให้ช่วยอยู่แล้ว ตอนนี้ผมก็เลยแค่ใช้ปากเพิ่มเท่านั้น ซึ่งพี่ป้อง...ผ่านมาเยอะค่ะ อดีตเขาผ่านมาเยอะกว่าที่เห็นนะเออ

            อ้อ โหดมู่ยังไม่ได้กันนะคะ คุคุ ได้ง่ายๆ ไม่ใช่เมย์แล้ว มู่บอกได้ยากๆ พี่โหดจะได้รักมากๆ ไงคร้าบ

            เห็นมีในแท็กคิดว่าเมย์ไม่ลงเรื่องนี้จนจบ เมย์ก็ลงจบนะคะ เอาข่าวมาจากไหนหรืองับ คือถ้าเรื่องไหนเมย์ลงได้ไม่กี่ตอน เมย์จะบอกตั้งแต่แรกแล้ว อย่างพวกที่สนพ.พิมพ์ พวกนั้นเมย์จะลงได้แค่ตามข้อตกลงค่ะ แต่เรื่องนี้ก็ลงจนจบนะคะ เพียงแต่ก็ลงเรื่อยๆ ช้ากว่าหนังสือก็เท่านั้นเองงับ

            สำหรับเรื่องนี้มีความยาว 32 ตอน ตอนของโหดมู่โดยเฉพาะอีก 5 ตอน และตอนพิเศษอีก 5 ตอน ดังนั้นเรื่องนี้มีความยาว 42 ตอน หนาหกร้อยกว่าหน้ากับเศษอีกนิดหน่อย เป็นหนังสือ 2 เล่ม ตามภาพเลยค่า ^^



            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 582 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,681 ความคิดเห็น

  1. #25643 shin ai2 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 09:26
    พี่ไคโคตรรรรรรรเมียยยยย เอาเณอแตมออกไป ขอโทษนะแตม55555555
    #25,643
    0
  2. #25550 teeranan6270 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 09:04
    งื้อออออออ
    #25,550
    0
  3. #25292 KaewWimolsiri (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 17:18
    5555 ตล้กกกกก
    #25,292
    0
  4. วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 10:18
    มู่ลูกกกกก
    #25,248
    0
  5. #25206 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 09:38
    ง้อแบบนี้มีตายค่ะ
    #25,206
    0
  6. #25044 Miki_milky (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 15:54
    โอ้ยตายๆๆๆกั๊ก
    #25,044
    0
  7. วันที่ 8 กันยายน 2560 / 20:03
    ไคเป็นไรกับพี่ป้องอ่าา กรี้สส กั๊กมาถึงจุดที่พี่ป้องใช้ปากให้ได้ยังงัย
    #24,851
    0
  8. #24602 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 17:53
    'พี่ไคคือใครแต่ไม่ใช่พี่จงอินนะคะ' มีความดัก55555555555
    #24,602
    0
  9. #22659 จีจี้ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 15:53
    พอกัน ทั้งหมาทั้งเจ้านายเลย555

    /อยากได้กนังสือ รีปริ้นน้าเตง
    #22,659
    0
  10. #22264 ศิวพร พัธผล (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 02:34
    น่ารักมาก ทั้งหมา ทั้งเจ้าของ
    #22,264
    0
  11. #21914 Gammmmmmmmmm (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 23:08
    หุบของตัวเองก่อนดีมั้ย
    #21,914
    0
  12. #21310 JongjitSriyan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 19:22
    รีบๆได้กันได้แล้วววว ยอมขนาดนี้
    #21,310
    0
  13. #20590 ทำไมต้องไอค่อน' (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:56
    หรือว่าจะเป็นผัวพี่ป้อง
    #20,590
    0
  14. #20446 0610356242 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:34
    ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเอง ขรรมแรงตรงคำว่า'มู่-หุบตูดเลยนะ-ตัวผู้นะเว้ย'
    แต่มันแทงกลับมาที่ตน5555
    #20,446
    0
  15. #20426 prince_Lprince (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:30
    .... ๐_๐
    #20,426
    0
  16. #20384 nunyjan (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:17
    ง้อแบบนี้ มีตายค่ะ พี่ป้อง คนอ่านนี่แหละตาย 5555 
    #20,384
    0
  17. #19969 ROUTE (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:11
    บล็อก เข้ายังไงคะ ขอที่อยู่ของบล็อกด้วยนะคะ อยากอ่านๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #19,969
    0
  18. #19700 มอญเเบคฮเยียร์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:52
    ไคโผล่มาทีนี่หน้าจงอินลอยมาแต่ไกล เหมือนไรท์รู้ทัน????
    #19,700
    0
  19. #19563 Mistyblack (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:05
    ปักธงไค...ก็ไคไง!
    #19,563
    0
  20. #17881 yimyimcute112 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 20:23
    พี่ป้องโว้ะะะ!!!!!
    #17,881
    0
  21. #17817 EBEXEMO (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 20:55
    นี่แบบมู่ลูก หุบตูดด
    #17,817
    0
  22. #17490 Lจ้าหญิJมะเหมี่ยว-*- (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 00:32
    พี่แกช่างกล้าาา
    #17,490
    0
  23. #16951 nchler (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 20:24
    อยากรู้อดีตของพี่ป้องอ่ะ เค้าผ่านอะไรมาฮืออออิอ
    #16,951
    0
  24. #16788 นักโทษหมายเลข0 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 19:25
    ด่าหมาแต่สะท้อนเข้าตัวเอง ถถถถถถ น่าจงจาง 5555
    #16,788
    0
  25. #16549 Minrt (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 19:40
    ตายกู กูจะตายวันนี้ทั้งคนทั้งหมา
    #16,549
    0