[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 14 : ตอนที่ 12.1 มะหมาก็มีหัวใจนะฮ้าบ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46,380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 517 ครั้ง
    13 ก.ย. 59





ตอนที่ 12.1 มะหมาก็มีหัวใจนะฮ้าบ 1

 

 

 

มูมู่

 

            สวัสดีฮะทุกคน ผมชื่อมูมู่ฮะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะฮับ

 

            อ่า ผมเป็นใครน่ะหรือ จริงๆ แล้ว ผมโผล่มาหลายทีแล้วนะฮะ แต่เจ้านายน่ะใจร้าย ชอบว่าผมตะกละบ้างล่ะ เห็นแก่กินบ้างล่ะ ปัญญาอ่อนบ้างล่ะ มู่ไม่ได้ปัญญาอ่อนนะ ก็มู่เป็นหมานี่ มู่ได้กลิ่นก็ต้องอยากกินเป็นธรรมดา ไม่รู้กันหรือไงว่าหมาก็ชอบของอร่อยเหมือนกันนะ!

 

            ทุกคนคงรู้แล้วสิเนอะว่าผมเป็นใคร แนะนำตัวอีกที ผมมู่มู่ หมาพันธุ์ไซบีเรียน ฮัสกี้ของเจ้านายกั๊กครับผม

 

            ถ้าจะให้บรรยายตัวเอง ผมไม่ได้ตัวโตนะ หลายคนชอบเข้าใจผิดว่าไซบีเรียนตัวโตมากๆ แล้วก็ขนยาวแถมหนาหลายชั้น แต่นั่นมันญาติผมฮับ ถ้าเป็นพี่ๆ อลาสกัน มาลามิวท์จะตัวโตมาก แถมขนฟูสุดๆ แต่ผมจะไซส์เล็กลงมา แถมขนไม่ได้หนาขนาดนั้นนะฮะ

 

            เอาล่ะๆ มาต่อที่ตัวผมนะ ตอนนี้ผมอายุเก้าเดือนแล้ว กำลังอยู่ในวัยกำลังกินกำลังโต ดังนั้นเจ้านายว่าผมไม่ได้นะที่ชอบกินน่ะ ก็ผมยังโตได้อีก ส่วนขนมที่ผมชอบที่สุด...ของหวานครับ!!!

 

            ตอนนี้ผมกำลังทำหน้ายิ้มจนตายิบหยีแหละ ผมชอบของหวานที่สุดเลย เหมือนเจ้านายเลย

 

            เจ้านายผมก็ชอบของหวานนะ แต่ผมไม่เข้าใจจริงๆ เลยว่าทำไมต้องบอกให้ผมเก็บเป็นความลับ ยังไงผมก็พูดภาษาคนไม่ได้อยู่แล้ว ผมจะเอาไปบอกใครได้ล่ะ ดังนั้น อย่ามาหลอกถามผมนะ ผมไม่บอกเรื่องที่เจ้านายชอบเอาเสื้อไปรูดๆ ข้างล่างหรอก ผมไม่ได้บอกจริงๆ นะ

 

            แม้ผมจะรู้แล้วก็เถอะว่าเสื้อตัวนั้นเป็นของใคร

 

            กลิ่นหวานๆ น่าอร่อยเหมือนมนุษย์ตัวโตๆ คนนี้เลย

 

            ผมได้ยินเจ้านายเรียกเขาว่าพี่ป้องแหละ งั้นต่อไปนี้ผมจะเรียกเขาว่าพี่ป้องตามเจ้านายนะ

 

            พี่ป้องเป็นมนุษย์ที่มีกลิ่นหอมสุดๆ เลย ผมได้กลิ่นขนมน่ากินมาจากตัวเขา ผมเลยห้ามตัวเองไม่กระโจนเข้าไปหาไม่ได้ ชีวิตเก้าเดือนของผมสอนผมว่าผมเป็นหมาที่ใครๆ ก็รัก แม้เด็กๆ บางคนจะกลัวผม แต่ผมใจดีนะ ผมชอบเอาหัวไปดุนมือคน ถ้าผมทำงั้นนะ...ผมได้คุ้กกี้ฟรีบ่อยๆ แหละ!!!

 

            ไม่แค่มนุษย์นะ ผมพบว่าผมเป็นที่รักของพี่ๆ ชาวหมาด้วย

 

            ผมอาจจะกำลังเข้าสู่วัยหนุ่ม แต่ผมไม่สู้หรอก เจ้านายบอกว่าอย่าไปหาเรื่องใคร ถ้าได้แผลมาแล้วผิวหนังผมรักษายาก ผมก็เป็นหมาเชื่อฟังเจ้านาย พอเจอพี่ตัวโตกว่า ผมก็เลยพุ่งเข้าไปเลียให้ แถมนอนหงายเพื่อบอกว่า...ผมไม่สู้นะ

 

            ว่าผมขี้ขลาดหรือ ไม่นะ ผมแค่เป็นหมาเชื่อฟังเท่านั้นเอง

 

            ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ผมก็ไม่ค่อยเจอพี่ๆ ตัวอื่นหรอก เจ้านายไม่ค่อยพาผมออกมาข้างนอก จะมีบ้างก็พาผมไปอาบน้ำตัดขน อ้อ ว่ายน้ำด้วย เจ้านายเรียกว่าทำสปา แต่ผมก็ถูกขังแยกไม่ได้อยู่กับตัวอื่นนะ ตอนนี้ผมเลยตื่นเต้นมากๆ ตื่นเต้นสุดๆ

 

            ขนาดไหนหรือ ก็ขนาดหอนไม่หยุดไง!

 

            วันนี้ผมได้เจอพี่หมาตัวอื่นด้วยแหละ พี่เขามากับพี่กราฟล่ะ ผมเคยเจอพี่กราฟมาก่อน พี่เขาชอบมาเล่นกับผมตอนผมเด็กๆ ผมเลยคุ้นกลิ่นพี่กราฟมากๆ แล้วจำได้ว่าพี่กราฟใจดีมากๆ ดังนั้น พี่หมาของพี่กราฟต้องใจดีเหมือนพี่กราฟแน่เลย

 

            อืม ถ้าจะให้ผมพูดถึงพี่หมาของพี่กราฟหรือ...ผมขอเอียงคอคิดแป๊บนึงนะ

 

            ตัวโต! ใช่ๆ ตัวโตล่ะ แล้วก็...แข็งแรง! แน่นอน ผมเห็นแขนพี่เขาเป็นมัดๆ เลย แล้วก็...อืม เอ...น่าจะ...หล่อ...มั้งฮะ

 

            โธ่ ก็ผมเจอพี่ๆ ไม่บ่อยนี่นา ผมเลยไม่แน่ใจว่าพี่เขาหล่อหรือเปล่า แต่ถ้าเทียบกับผม พี่เขาหน้าตาโหดกว่าผมเยอะเลยนะ

 

            พี่หมาของพี่กราฟ อา ยาวจัง พี่เขาชื่ออะไรนะ อืม เอ เมื่อกี้ได้ยิน อ้อ ใช่ๆ พี่โหด พี่เขาชื่อพี่โหดแหละ!

 

            พี่โหดเป็นหมาพันธุ์อะไร ผมก็ไม่รู้ แต่พี่เขามีหูตั้งตรงสีดำบนผมสีดำปนน้ำตาลแหละ เท่สุดๆ ไปเลย ไหนจะตาเป็นรูปอัลมอนด์ของโปรดของผม โครงหน้าดูแข็งแกร่งมากเลย ทั้งแนวกราม รูปจมูก และเขี้ยวคมๆ ที่ผมเห็นมันยื่นออกมาจากปาก ขณะที่พี่โหดตัวใหญ่มาก ตัวโตกว่าผมตั้งเยอะ แค่มองจากสายตาก็มีแต่กล้ามเลยล่ะ อ้อๆ พี่เขามีผิวสีเท่มาก ผิวพี่เขาสีเข้มๆ ไม่เหมือนผิวสีชมพูของผมเลยสักนิด

 

            อืม เพื่อให้คุณๆ เข้าใจง่าย ผมจะเล่าในรูปแบบมนุษย์ก็แล้วกันเนอะ

 

            ตอนนี้พี่โหดกำลังนอน ท่านอนพี่เขาเท่มากเลย ถ้าเทียบกับมนุษย์ พี่เขากำลังนั่งชันเข่าข้างเดียว หลังพิงกำแพง วางมือบนหัวเข่า แล้วก้มหัวลงเพื่อหลับแหละ

 

            ผมชอบนอนหงาย ไม่เท่เหมือนพี่เขาเลย ผมเลยสนใจพี่เขามากๆ

 

            “พี่ฮะ พี่...” มนุษย์อาจจะได้ยินผมหอน แต่จริงๆ ผมกำลังเรียกพี่เขาอยู่นะ

 

            “พี่ฮะ พี่หลับแล้วหรือ” ผมวิ่งรอบตัวพี่โหด วางมือบนพื้น ยื่นหน้าเข้าไปดู พี่เขาก็ไม่ขยับตัวนะ แต่ผมไม่ละความพยายามหรอก นานๆ ผมจะเจอเพื่อนสักที ผมเลยยื่นหน้าไปอีกหน่อย

 

            “พี่ฮะ ผมชื่อมู่นะ ชื่อมูมู่ เจ้านายตั้งให้ เจ้านายเคยจะตั้งชื่อว่าวูล์ฟเวอรีนแหละ แต่ผมติ๊งต๊องเลยชื่อมูมู่ แล้วพี่ล่ะฮะ” ผมแสดงความเป็นมิตรด้วยการแนะนำตัวก่อน แต่พี่โหดยังนิ่ง

 

            “พี่ฮะ”

 

            “...”

 

            พี่โหดลืมตาแล้ว ตาพี่เขาเป็นรูปอัลมอนด์จริงๆ ด้วย!

 

            ตอนนี้พี่โหดลืมตาขึ้นมามองผม แม้ตาพี่เขาจะสวย แต่ดุมากๆ ดุสุดๆ จนผมชักกลัว...ไม่ได้สิ ผมจะกลัวไม่ได้

 

            “พี่ฮะ พี่ชื่ออะไร” แม้ผมจะรู้แล้ว แต่ผมควรถามให้เขาแนะนำตัวเนอะ

 

            “...”

 

            ทำไมพี่เขาไม่ตอบล่ะ พี่เขาพูดไม่ได้หรือ ไม่นะ ผมไม่เคยได้ยินว่ามีพี่หมาพูดไม่ได้เลยนี่นา

 

            “พี่ฮะ” ผมขยับเข้าไปใกล้พี่โหดอีกนิดแล้ว แต่พี่เขาไม่ยอมพูดสักที ผมก็เลยเผลอยื่นมือออกไป...

 

            แปะ

 

            “พี่...”

 

            ผัวะ!

 

          “รำคาญ!

 

            เฮือก!!!

 

            ผมแค่จะสะกิดพี่เขาหน่อยเดียวเอง แต่แค่มือผมโดนแขนพี่เขา พี่โหดสะบัดมือผมทิ้ง แล้วตวาดใส่ผม!

 

            ผมสะดุ้ง สะดุ้งจริงๆ นะ ผมกลัวอะ!

 

            “กรรรรรรรรรรรร” พี่โหดคำรามเสียงดังมากเลยที่มันแปลว่า...

 

            “โอ๊ย เด็กอะไรวะ โคตรน่ารำคาญ! จะพูดอีกนานมั้ย!

 

          ผม...ฮึก...ผม...ผมควรทำยังไงดีอะเจ้านาย ผมกลัว...เจ้านายมู่กลัว

 

            “มู่...ขอโทษ...ขอโทษฮะ”

 

            “น่ารำคาญชะมัด โตขนาดนี้แล้วยังขี้แย ไปไกลๆ ไป๊!” พี่โหดคำรามใส่ผมอีกแล้ว จนผมหางลู่เลย แต่ผมขยับไม่ได้ ผมกลัวจนตัวแข็งแล้ว ผมไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงจริงๆ ขนาดจะร้องเรียกเจ้านายยังไม่กล้า ผมทำได้แค่ร้องในใจ

 

          เจ้านาย ฮึก เจ้านายช่วยมู่ด้วย มู่กลัวอะ มู่จะถูกกัดแล้ว เจ้านาย มู่...ฮือออออออ

 

            ผม...ปล่อยน้ำตาร่วงแหมะลงมาแล้ว

 

......................................

 

ต่อค่ะ

 

โหดเหี้ยม

 

            ผมเป็นสุนัข พวกคุณคงรู้กันอยู่แล้ว และใช่ ผมชื่อโหดเหี้ยม ซึ่งเจ้านายตั้งให้ผมเพราะต้องการประชดเจ้านายใหญ่ของผมอีกคน แต่ผมก็คิดว่าตัวเองเหมาะกับชื่อนี้ ผมอาจจะโหดสมชื่อ แต่ผมทำก็เพราะผมต้องการปกป้องเจ้านายของผม

 

            เจ้านายใหญ่ที่ซื้อผมมาชื่อภาคิน แต่เจ้านายที่ผมต้องปกป้องชื่อกราฟ ถ้าผมพูดถึงเจ้านายก็คือเจ้านายกราฟ

 

            และตอนนี้ผมกำลังเซ็งมาก เบื่อมาก และหงุดหงิดมาก

 

            สาเหตุไม่ใช่เพราะไอ้เด็กไม่รู้จักโตที่พูดจ้อไม่หยุดหรอกนะ แต่มันเกิดจากความเข้าใจผิดของผมเอง ตอนเด็กๆ ผมเคยทำรถเจ้านายใหญ่เป็นรอย แล้วเขาโกรธมาก เจ้านายเองก็ต้องรับผิดแทนผม พอผมเห็นใครที่ไม่รู้จักเข้าใกล้รถสุดรักสุดหวง ผมก็ต้องทำหน้าที่ ดังนั้น มันไม่ใช่ความผิดผมเลยที่งับไอ้ช่างเวรนั่น

 

            ไม่มีใครบอกผมก่อนว่ามันจะมา ที่สำคัญ...มันเรียกผมว่าไอ้หมาเวร!

 

            ผมก็เรียกมันว่าไอ้ช่างเวรเหมือนกัน ถ้าไม่เห็นแก่เจ้านาย ผมกระชากแขนหลุดไปแล้ว!

 

            นอกจากนั้น มันยังปาของมาโดนขาจนได้เลือด เลยต้องไปหาหมอ ซึ่งผมโคตรเซ็ง แทนที่จะออกกำลังกายในสวนที่บ้าน กลับต้องเสียเวลาไปทำแผล แถมถูกล่ามกับร้านแคบๆ อีก

 

            ผมไม่ใช่หมาที่ถูกล่ามจนชิน ในบ้าน นอกจากเจ้านายใหญ่ เจ้านาย และน้องเจ้านายแล้ว ผมไม่เคยเป็นรองใครนอกจากนั้น ผมนอนบนเตียงหลังใหญ่ กินอาหารดีที่สุด มีแต่คนต้องทำตามที่ผมต้องการ ผมจึงหงุดหงิดหนักกว่าเดิมที่เพื่อนเจ้านายเอาผมมาผูกติดกับเสา

 

            สองชั่วโมง...เจ้านายบอกผมต้องรอสองชั่วโมง

 

            โอเค ผมให้สองชั่วโมงก็ได้ ผมจะรอนิ่งๆ ไม่สร้างเรื่อง ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            “พี่ฮะ”

 

          โว้ย พี่ฮะๆ อยู่ได้ มึงจะหุบปากไม่เป็นหรือไงวะ!

 

            ผมค่อนข้างชินกับเพื่อนเจ้านาย เพราะเคยเจอกันมาแล้ว แต่ผมไม่คุ้นกับไอ้เด็กหน้าขาวอมชมพูที่มีหูสีเงินอยู่บนหัว!

 

            ไม่ว่าผมไปที่ไหน ไม่มีใครกล้ายุ่งกับผม ทุกคนจะค้อมหัวให้ ไม่เข้ามาสุงสิงเพราะผมส่งรังสีอำมหิตบอกว่าอย่ามายุ่งกับผม ถ้าไม่อยากเจ็บตัว แต่ไอ้นี่มันอะไร เข้ามาเรียกอยู่นั่น แม้ผมจะหลับตา แต่หน้าตาของผมเข้มมากแน่ๆ มันก็ยังเซ้าซี้อยู่นั่น ผมก็เลยลืมตาเพื่อเตือน

 

            ถ้านับตามศักดิ์ ผมมีเชื้อสายของอัลฟ่าซึ่งก็คือหัวหน้าฝูงหรือผู้นำอย่างที่มนุษย์เรียก ไม่ว่าใครที่เจอผมก็ต้องเคารพผมทั้งนั้น แต่ไอ้เด็กนี่ แค่มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่ามันเป็นโอเมก้า...ศักดิ์ต่ำสุดในฝูง

 

            ไม่ใช่พันธุ์ของมันจะต่ำ แต่ตัวมันเองต่างหากที่มองก็รู้ว่าสู้ใครไม่ได้ แต่โอเมก้าอย่างมันก็ยังเซ้าซี้ผมไม่เลิกรา

 

            มันแตะตัวผม ซึ่งเป็นสัญญาณให้ผมสู้กลับได้ทันที แต่ผมยังปราณีเพราะเห็นว่าเป็นสุนัขของเพื่อนเจ้านาย ผมเลยแค่สะบัดมือทิ้ง ตวาดใส่มัน จนมันเองก็นิ่ง

 

            มันคงรู้แล้วว่าอย่ามายุ่งกับผม

 

            ผมเลยบอกมันอีกครั้งว่ามันน่ารำคาญแค่ไหน แต่ผมไม่คิดเลยว่ามันจะ...ร้องไห้

 

            ดวงตาสีฟ้าใสแจ๋วที่มองผมกำลังมีน้ำใสๆ จนวาวชื้นไปหมด มันขอโทษผมทั้งที่เสียงสั่น แล้วน้ำหยดนั้นก็หยดลงบนพื้น

 

            “ฮึก...มู่ขอโทษ...มู่ขอโทษฮะ...ขอโทษ...”

 

            ยอมรับว่าผมอึ้ง

 

            ผมอาจจะตวาดใส่ใครหลายคน แต่ผลที่ได้คือพวกนั้นจะวิ่งหางจุกตูดไปให้ไกลจากผมที่สุด ไม่ใช่...ร้องไห้

 

            ตอนนี้ไอ้เด็กที่แนะนำว่าชื่อมู่กำลังทิ้งตัวลงไปนอนขดกันบนก้อนบนพื้น ซบหน้าลงกับแขนทั้งสองข้างแล้วก็สะอื้นจนไหล่สั่น

 

            “ฮึก...ขอโทษ...จริงๆ ฮะ...มู่ขอโทษ...”

 

            นับตั้งแต่ก้าวเข้ามาในร้าน ผมเพิ่งจะมองมันเต็มตาเป็นครั้งแรก

 

            ผมรู้อยู่แล้วว่ามันคือไซบีเรียน ฮัสกี้ ผมเกิดมาในฟาร์มชื่อดังเลยรู้จักหลายเชื้อสาย ซึ่งในนั้นผมก็ยังเป็นใหญ่ที่สุดอยู่ดี เพราะผมเป็นลูกจ่าฝูง และผมไม่เคยเจอไซบีเรียนตัวไหนที่ดูอ่อนแอแบบนี้มาก่อน

 

            ผมคาดว่าเด็กนี่จะอายุห่างจากผมไม่มาก แต่มันตัวเล็กกว่าชาวไซบีเรียนที่ผมรู้จัก ตัวมันเล็กกว่าผมมาก หน้าตาออกไปทางหน้าสวยมากกว่าจะดุ มันมีตาสีฟ้าใสแจ๋ว หน้าขาวจัด จมูกเล็กๆ ที่ตอนนี้กำลังชื้น ไหนจะรูปร่างอีก แม้มันจะใส่ชุดหนาๆ แต่มันปิดบังสายตาผมไม่ได้ว่าใต้ชุดสีเทาเงินของมันมีรูปร่างเล็กบาง ทั้งแขนขาเรียวเล็กไปหมด และจากมือที่มันยื่นมาเมื่อกี้ทำให้ผมรู้ว่ามันมีผิวสีชมพูใสต่างจากผม

 

            เด็กนี่อยู่ข้างนอกไม่รอดหรอก คงถูกรุมทำร้ายแน่ๆ

 

            ไหนจะท่าทางไม่สู้คนนี่อีก ผมไม่เคยเห็นใครนั่งคุดคู้น่าสงสารแบบนี้มาก่อน

 

          น่าสงสารหรือ เมื่อกี้กูคิดว่าน่าสงสาร?

 

            ผมไม่เคยสงสารใคร แต่ทำไมผมถึงคิดว่าท่าร้องไห้นี่ถึงน่าสงสารได้กัน

 

            “มู่ขอโทษ...ยกโทษให้มู่...ฮึก...ให้มู่นะ...”

 

          มู่ๆๆๆๆ อยู่นั่น!

 

            ผมรำคาญเสียงร้องนะ แต่ดัน...ตวาดไม่ลง

 

            “เงียบ!” ผมเลยใช้เสียงเข้มๆ ที่อ่อนลงมาจากตวาดอีกนิด ซึ่งผลที่ได้...

 

            มันนิ่งตัวแข็งหุบปากฉับไปเลย

 

            “ค่อยยังชั่ว” ผมถอนหายใจ พิงหลังกับกำแพง คิดว่ามันคงหยุดแล้ว แต่...

 

            “แล้วจะนอนอยู่ท่านั้นไปถึงเมื่อไหร่” ผมว่าเสียงผมอ่อนที่สุดแล้วนะ แต่มันก็ยังสะดุ้ง ทั้งยังไม่ยอมขยับตัว

 

            “เงยหน้าขึ้นมาได้แล้ว”

 

            ผมสั่งอย่างเคยชิน แต่มันไม่ทำตาม จนผมต้องถอนหายใจ

 

            เห็นแก่เพื่อนเจ้านายก็แล้วกัน

 

            ผมขยับไปจับไหล่

 

            “ลุกขึ้น” แต่...

 

            ตุบ

 

            มันกลับทิ้งตัวลงนอนตะแคงในท่าคุดคู้ และมันทำให้ผมได้เห็น...สิ่งมีชีวิตโง่ๆ ที่ปิดปากตัวเองแน่น ทั้งที่น้ำตาไหลพรากเต็มหน้า

 

            “เฮ้ย ฉันไม่ได้สั่งให้ห้ามหายใจนะเว้ย!” ผมลุกพรวดเข้าไปใกล้มัน ดึงมือมันออก จนมันเงยหน้าขึ้นมามองผม

 

            มันยังกลั้นหายใจอยู่ จนผมต้องตวาด

 

            “หายใจสิวะ!

 

            เฮือก!

 

            มันสะดุ้ง แต่โชคดีหน่อยที่ยอมสูดหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ ทั้งยังเปิดปากออกมาหอบหายใจแฮกๆ จนเห็นลิ้นสีชมพู แล้วผมก็กลัวมันตายมั้ง ถึงลูบไหล่มันเบาๆ

 

            “หายใจลึกๆ...แบบนั้น...”

 

          ผมทำบ้าอะไรอยู่วะ!

 

            ผมได้แต่ถามตัวเองว่ามาสนใจสิ่งมีชีวิตที่ต่ำกว่าผมทำไม แต่ผมก็ยังไม่หลุดลูบไหล่ มองจนแน่ใจว่ามันหายใจจนผิวสีชมพูของมันแดงปลั่งขึ้นอีกนิด ตั้งใจว่าจะปล่อยมันลงไปนอนบนพื้นดีๆ ถ้าไม่ใช่เพราะ...

 

            ขวับ

 

            ผมได้ยินเสียงกุกกักทางด้านหลังร้าน จนตั้งใจจะตวาดขู่ ผมไม่รู้หรอกว่าใครเข้ามา แต่ทว่าเสียงตวาดต้องกลืนกลับเข้าไปในคอ เมื่อ...

 

            “ขอบคุณ...ฮะ...”

 

            รอยยิ้มหวานๆ ของเจ้าเด็กนี่ที่ส่งมาให้ผม จนผมลืมไปเลยว่ามีใครกำลังเข้ามาในร้าน

 

            รอยยิ้มที่พอดวงตาสีฟ้าใสฉ่ำด้วยหยดน้ำตา ผมก็รู้สึกได้ถึงคำนี้

 

          น่ารัก

 

            คำนี้มันแวบเข้ามาในหัวของผม และสั่งให้ร่างกายผมไปก่อนสมอง

 

            แผล็บ

 

            ผม...ก้มลงไปเลียน้ำตาให้มัน

 

            การกระทำที่ผมเองก็อึ้งไม่ต่างกัน

 

.....................................



ต่อค่ะ

 

มูมู่

 

            ผมเป็นหมาที่เชื่อฟังทุกคน เจ้านายเรียกผมว่าโง่บ่อยๆ แต่ผมไม่คิดอย่างนั้นนะ ผมแค่ทำตามที่คนอื่นสั่งเท่านั้นเอง และผม...ก็กลัวจนทำตามคำสั่งพี่โหดด้วย

 

            พี่เขาสั่งให้ผมเงียบ แต่ผมร้องไห้นี่นา ผมจะเงียบได้ยังไง เสียงสะอื้นของผมมันดังออกมา ผมก็เลย...กลั้นหายใจซะเลย

 

            ถ้าผมปิดปากแน่นๆ เสียงของผมก็จะไม่ออกมาใช่มั้ย ผมก็เลยทำแบบนั้น แต่...ผมหายใจไม่ออก

 

            ผมอึดอัดมากๆ เลย ทั้งน้ำตา ทั้งเสียงสะอื้น ทั้งลมหายใจกำลังจะหมด ผมนิ่งตัวแข็งขนาดที่ไม่ได้ยินเสียงอะไรแล้ว กระทั่ง...ความร้อนที่จู่โจมตัวผม

 

            พี่โหดผลักไหล่ผม แล้วเขาก็อุ้มผมขึ้นมา ผมยังรู้สึกได้ถึงมืออุ่นๆ ของพี่เขาที่ลูบหน้าผมเลย

 

            พี่เขาสั่งให้ผมหายใจ ทั้งยังลูบผมสีเงินของผมด้วย

 

            ผมกลัวนะ แต่ผมก็หายใจ

 

            ผมค่อยยังชั่วแล้ว แต่ผมก็ยังกลัว เพราะพี่โหดกำลังจ้องผมเขม็ง ตอนที่ผมหายใจแรงๆ อยู่ ผมคิดว่าพี่เขาหล่อนะ ดวงตาจริงจังและเอาเรื่องที่มองมาที่ผม ไหนจะคิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากัน ทั้งยังเสียงเข้มๆ ที่สั่งผมอยู่ตลอด ผมคิดว่าเขาหล่อมากๆ เลย แต่ก็น่ากลัวด้วย

 

            ผมรู้สึกดีขึ้นแล้ว ผมเลยทำตามที่นายแม่สอนเจ้านาย

 

            “ขอบคุณ...ฮะ...” นายแม่สอนเจ้านายว่าต้องขอบคุณทุกครั้ง ผมก็เลยทำตาม

 

            ผมซึ้งใจพี่โหดมากๆ เลยที่แม้จะรำคาญผม แต่เขาก็ห่วงผมนะ แล้วผมก็คิดว่าเขาคงไม่โกรธผมแล้ว ผมก็เลยยิ้มให้ด้วย แต่ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าพี่โหดจะ...เลียน้ำตาให้ผม

 

          ผมอึ้งอะ

 

            ผมอาจจะไม่ประสาเรื่องโลกใบนี้ แต่ผมก็พอรู้นะว่าพี่โหดอยู่สูงกว่าผม พี่เขาไม่จำเป็นต้องมาเช็ดน้ำตาให้ผมเลย แต่พี่เขาก็ทำ อีกทั้งยังพยุงให้ผมนั่งดีๆ ด้วย

 

            “เช็ดน้ำตาซะ” พี่โหดบอกผมเรียบๆ พี่เขาขยับไปนั่งพิงกำแพงอีกแล้ว ขณะที่จ้องไปทางหลังร้าน จนผมมองตาม แต่ผมไม่เห็นอะไรนะ

 

            ดังนั้น ผมก็เลยทำตามที่พี่เขาบอก ทั้งยังนั่งกอดเข่าดีๆ

 

            “มู่เช็ดน้ำตาแล้ว” ผมใช้มือป่ายไปมาบนหน้า พึมพำอย่างกลัวๆ

 

            “ดี!” พี่โหดตอบมาแค่คำเดียว แต่พี่เขาจ้องผมเขม็งเลยอะ

 

          มู่เกร็งอะ มู่กลัวอะ มู่ไม่กล้าขยับอะ

 

            ฮือ พี่โหดยังจ้องไม่เลิกเลย ผมกลัวมากจนต้องพยายามไม่ให้เงียบ

 

            “พี่...ชื่ออะไรฮะ”

 

            กึก

 

          แงงงงงง พี่โหดยิ่งจ้องมู่

 

            หน้าตาพี่เขาน่ากลัวมาก แต่เขาก็ยอมตอบมาคำนึง

 

            “โหด”

 

            “พี่โหด...หรือฮะ”

 

            “อืม” พี่เขาก็รับคำฮึ่มๆ ในคอ จนผมหงอย

 

            “มู่ขอโทษฮะ”

 

            “ขอโทษอะไร”

 

            “ก็...ก็มู่ไม่น่ารัก พี่โหดเลยไม่ชอบมู่”

 

          เจ้านายบอกว่าหมาน่ารักๆ ใครก็ชอบ ดังนั้น ผมไม่น่ารัก พี่โหดเลยไม่ชอบผม

 

            ความคิดที่ยิ่งทำให้ผมกอดเข่าแน่นกว่าเดิมอีก และยิ่งหงอยหนักเพราะพี่เขา...ถอนหายใจดังเฮือกเลย

 

            “งี่เง่าว่ะ”

 

          แงงงง นอกจากมู่จะไม่น่ารักแล้ว มู่ยังงี่เง่าอีกหรือฮะ

 

            ผมคอตกแล้วนะ แต่ก็ใจชื้นขึ้นนิด เมื่อพี่เขาถาม

 

            “บ้านอยู่ไหน”

 

            “อยู่บ้านหลังใหญ่ๆ ที่มีสวนฮะ มู่วิ่งเล่นทุกวันเลย” พี่เขายอมคุยกับผมล่ะ

 

            “มีพี่น้องหรือเปล่า”

 

            “มีฮะ แต่มู่มาอยู่กับเจ้านายตั้งแต่เด็กๆ คนเดียว”

 

            “แล้วที่บ้านมีตัวอื่นหรือเปล่า”

 

            “ไม่ฮะ มู่อยู่กับเจ้านาย แล้วก็นายพ่อนายแม่แค่นั้นเอง”

 

            “อืม ต่ำสุดสินะ” ผมไม่เข้าใจว่าพี่เขาพูดอะไร แต่จู่ๆ พี่เขาก็ตาวาววับ

 

            “งั้นแปลว่าไม่เคย”

 

            “ไม่เคยอะไรหรือฮะ” ผมก็ยังไม่เข้าใจพี่เขาอยู่ดี พี่โหดโตกว่าผม พี่เขาเลยดูรู้เยอะมากๆ เลย

 

            “เคยถูกรังแกหรือเปล่า” แม้คำถามจะแปลกๆ แต่ผมก็ตอบนะ ตราบใดที่พี่โหดยังยอมคุยกับผม

 

            “นิดหน่อยฮะ เวลาไปสปา แต่มู่ยอมแพ้เลยไม่เคยถูกทำร้ายฮะ” พี่โหดตาวาววับอีกแล้วอะ หน้าตาพี่เขายิ่งน่ากลัว จากนั้นเขาก็ถามคำถามนึงที่ผมงงมาก

 

          “มาเป็นของฉันสิ”

 

            “ห้ะ?”

 

            ผมไม่เข้าใจอะ ขณะที่พี่เขาก็ว่าอย่างรำคาญผมยังไงไม่รู้

 

            “ถ้านายมาเป็นของฉัน กลิ่นฉันบนตัวนายจะทำให้ไม่มีตัวไหนกล้ารังแกนายอีก”

 

            “จริงหรือฮะ!” ผมตาโตขึ้นมาเลย ผมก็กลัวเวลาถูกรุมนะ ดังนั้น ถ้าไม่มีตัวไหนกล้าทำร้ายผม ทำไมผมจะไม่สนใจล่ะ ขณะที่พี่โหดก็ลุกขึ้น แล้วย่างสามขุมเข้ามาใกล้ นี่ผมไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่าว่าทำไมพี่เขาดูน่ากลัวจัง

 

            ตอนนี้พี่โหดอยู่ห่างผมนิดเดียวแล้ว ผมรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ด้วย จนผมต้องหลบสายตา

 

          พี่เขาตัวโตค้ำหัวผมเลยนะ

 

            “โอเคใช่มั้ย...หันหลังมาสิ”

 

            ผมยังงง แต่อย่างที่ว่า ผมทำตามที่ทุกคนบอก ผมก็เลยหันหลังให้

 

            “ยกก้นขึ้นมาสิ”

 

          งื้อ พี่โหดจะทำไรมู่อะ มู่กลัวนะ

 

            ผมวางมือสองข้างบนพื้น เอาหน้าแนบ ตอนที่ค่อยๆ ยกก้นขึ้นช้าๆ รู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งตอนที่ได้ยินด้วยว่า...

 

            “ชมพูไปหมดเลยนะ”

 

            ฟึ่บ

 

            เฮือก!!!

 

            “อ๊าาาา”

 

            ทำไงดี! ทำไงดี เสียงแปลกๆ ออกมาจากปากของผมตอนที่พี่โหดลูบหางผมอะ

 

          ความรู้สึกนี้เรียกอะไรเจ้านายบอกมู่ที ใช่ความเสียวที่เจ้านายชอบพูดตอนเล่นกับเสื้อพี่ป้องหรือเปล่า นี่มู่เสียวหรือเปล่าฮะเจ้านาย เสียวหรือเปล่า อร๊างงงงงงงง!

 

....................................

 

            ครบค่ะ เมย์มาถึงจุดนี้ได้ยังไง ขนาดบรรยายก้นหมาว่าสีชมพูได้เนี่ย ฮา เอาจริงๆ นะคะ ตอนของโหดมู่ เวลาเมย์เขียน เมย์จะคิดถึงคนมีหูหมาค่ะ เมย์ไม่ได้คิดภาพหมาวิ่งสี่ขาเลย ก็เลยเขียนออกมาได้ แต่พอมีคนอินด้วยนี่อยากจะบอกว่าปลาบปลื้มสุดๆ เลยล่ะค่ะ เรื่องหมาเป็นเกย์นี่ได้ความคิดมาจากพี่สาวที่เลี้ยงไซค่ะ หมาเขาเป็นตัวเมีย แต่พอเมนส์มาทีไร มันจะขี่กันเอง เห็นมั้ย หมายังเป็นเลสเลย แล้วจะไม่มีหมาที่เป็นเกย์ได้ไง ตึงโปะ แถสุด

            ส่วนทำไมเมย์ถึงคิดจะเขียนคู่หมา มันเป็นการทดลองค่ะ หลังจากนี้เมย์อยากเขียนซีรีส์แฟนตาซีที่ไม่พระเอกหรือนายเอกเป็นอมนุษย์ ดังนั้นก็เลยลองฝึกมือว่าเขียนแล้วมันจะออกมาจิ้นได้มั้ย ยังไง ถ้าชอบอะไรแปลกๆ รอเมย์นะ เรื่องแรกจะเป็นเงือกแหละ

            รับแฟนอาร์ตเรื่อยๆ นะคะ แฮ่

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 517 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,682 ความคิดเห็น

  1. #25657 junie2 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 14:59
    ตอนนี้คือ ดิ้นอ่า งงเหมือนกัน ฟินกระทั่งเรื่องน้องหมา
    #25,657
    0
  2. #25653 MickeyHC (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 11:27
    ชั้นคิดถึงหมาจริงๆเลยง่ะ หมาสี่ขา!!! นุ่มฟูมากกกกกยัยมู่
    #25,653
    0
  3. #25642 shin ai2 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 09:05
    -โหดคือโคตรภาคิน แต่ภาคินโหดกว่านี้เยอะะ55555
    #25,642
    0
  4. #25633 nam_namngern (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 14:14
    เหมือนร่างกั๊กเจอภาคิน ver.มะหมาา
    #25,633
    0
  5. #25596 sudauy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 18:52
    กลับมาอ่านเพราะมู่เลยยยยยย(หลังจากที่เก็บเรื่องนี้เข้าไหไปนานมากกกกกกกกกก)
    #25,596
    0
  6. #25581 โนนามิ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 19:54

    ก็ได้อยู่นะแกร แอร้ยยย

    #25,581
    0
  7. #25524 QNITTER (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 12:52
    555555555555555โอ้ยยยยย
    #25,524
    0
  8. #25517 rattanalak44 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 16:15
    จิตนาการล้ำเลิศ555555
    #25,517
    0
  9. #25466 ookhappy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:23

    มู่=กั๊ก

    โหด=ภาคิน มากอะ

    #25,466
    0
  10. #25437 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 15:48
    อื้อหือ...//ทำตาวาวแล้วชูนิ้วโป้ง
    #25,437
    0
  11. #25414 Writer Yonaka (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2561 / 12:13
    ขนานหมายังได้กันเลย! เกมือนไรเจ้านายจะได้กันละครับ!
    #25,414
    0
  12. #25376 VBGBBE (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 13:48
    โอ้ยเขินนนนนนนน😳😳😳
    #25,376
    0
  13. #25365 Hummai (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 12:56
    ตำรวจค่ะมีหมาพรากผู้เยาว์ค่ะ!(ห๊ะ?)
    #25,365
    0
  14. #25334 BewtyKAWAI (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 10:00
    Whatttt !!!!
    #25,334
    0
  15. #25293 OkarunZera (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 19:46
    พี่โหดอย่าทำมู่แรง สงสารน้อง โอ้ยยยย ฉันฟินนนนน
    #25,293
    0
  16. #25290 Naughtya-girl (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 10:26
    พี่โหดนี่ เนียนไปอีก ล่อลวงน้อง555
    #25,290
    0
  17. วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 09:37
    โหด อย่างนี้ก็ได้หรอ
    #25,247
    0
  18. #25205 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 08:28
    พี่โหดล่อลวงน้องจ้าาาาา
    #25,205
    0
  19. #25189 0872576159 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 11:00
    ทำไมต้องฟิน งื้ออออ หมะหมานะนั่น จินตนาการเป็นฟิคชานแบ็คที่พึ่งอ่านไป5555
    #25,189
    0
  20. #25184 to_eyyyoooo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 16:13
    ขรรม!! นี่เรามาถึงจุดๆนี้ได้ยังไง
    #25,184
    0
  21. #25170 Diarysweet (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 12:15
    อิเว๊น555555555
    #25,170
    0
  22. #25125 MapleMable (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 16:32
    ขนาดหมายังโดน555
    #25,125
    0
  23. #25071 Choco'l Pis (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 22:19
    โอ้ย เรามาถึงจุดสูงสุดแห่งวงการแล้วสินะ อะไรคือนึกภาพหมาแล้วเขิน 5555555555555555555
    #25,071
    0
  24. วันที่ 8 กันยายน 2560 / 17:49
    ง่อวว น้องมู่พี่โหดก็มา ตายแล้วววว ฟินไปอีก กั๊กลูกแกจะโดนแล้ววว
    #24,849
    0
  25. #24601 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 17:19
    เคยคิดว่าตัวเองจะไม่ฟินกับพวกสัตว์แต่ตอนนี้ตัดความคิดออกไปเลยอ่ะ นี่ไม่ได้อ่านภาคินกับกั๊กชะมะ(ขอโทษนะกราฟพี่ป้อง) เหมือนจับข้ามเรื่องให้มาคู่กันเลยอ่ะ55555555555555555555555
    #24,601
    0