[Yaoi] Sugar Addict หวานกว่าขนมก็ผมเนี่ยแหละ [Boy's Love]

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 69,774
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,027 ครั้ง
    30 พ.ค. 59




บทนำ

 

 

 

กั๊ก

 

            ผมคิดว่าคนเราทุกคนมีความลับที่ไม่กล้าบอกใคร ตัวผมเองก็เช่นกัน...ผมมีความลับอยู่หนึ่งเรื่องที่ต่อให้เอาอะไรมาง้างปาก ผมก็จะไม่มีวันบอก

 

            “ไอ้กั๊ก เย็นนี้ไปแดกเหล้าบ้านมึงได้มั้ย”

 

            “นี่พวกมึงเห็นบ้านกูเป็นร้านเหล้าหรือไงวะ”

 

            “โอ๊ย อย่าพูดงั้นดิพวก พวกกูไม่เห็นบ้านมึงเป็นร้านเหล้าหร้อก”

 

            ผมหันไปมองบรรดาเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งสุมหัวกันอยู่หลังโรงเรียน แต่ละคนมีหนังสือในมือ ไม่ครับ พวกผมไม่อ่านหนังสือเรียน หนังสือโป๊ล่ะใช่ การ์ตูนก็ใช่อีก แม้กระทั่งแอบเอาเหล้าผสมน้ำหวานใส่ขวดเข้ามาก็เคยกันมาแล้ว เรียกกันง่ายๆ ว่าพวกผมคือแก๊งเด็กเกเรประจำโรงเรียนก็ว่าได้

 

            ตอนนี้พวกผมอยู่ม.6 แล้วด้วย ดังนั้น ตอนนี้พวกผมใหญ่สุด ไม่มีใครกล้าแหยม แถวเรือนเพาะชำด้านหลังโรงเรียนจึงเป็นถิ่นของพวกเราไปโดยปริยาย

 

            และตอนนี้ผมก็กำลังยิ้มกว้าง ถามพวกมันกลับคำเดียว

 

            “เพราะ?”

 

            “เพราะร้านเหล้าต้องจ่ายตังค์ แต่เหล้าบ้านมึงแดกฟรีไงวะ!

 

            ผมถึงกับหัวเราะลั่นกับเสียงเฮของพวกมัน อยากจะพยักหน้ารับตามประสาบ้านเป็นแหล่งมั่วสุมหรอกนะ แต่สุดท้ายก็ได้แต่ส่ายหน้า

 

            “ไม่ได้ว่ะ แม่อยู่”

 

            “โห่ เซ็งเป็ด!

 

            “อดแดกสิงานนี้”

 

            พวกมันก็โอดครวญกันไป เพราะคำเดียวอยู่หมัดจริงๆ...แม่...ไม่ครับ ไม่ใช่แม่ทูนหัว แม่แท้ๆ แม่บังเกิดเกล้า แม่ที่คลอดผมออกมานั่นแหละ ที่แม้ปกติจะใจดีแค่ไหน แต่เมื่อใดที่เห็นว่าพวกผมที่ยังเป็นเด็กม.ปลายทั้งแดกเหล้า ทั้งดูดบุหรี่ อื้อหือ องค์ลงเถอะครับ ทำเอากระเจิงกันมาแล้ว แต่ที่พวกมันยังไม่ยอมเข็ดสักทีเพราะ...พ่อหนุนไง

 

            พ่อผมเนี่ยล่ะตัวดี เพราะไปแดกเหล้านอกบ้านไม่ได้ พ่อเลยสอนผมกับพี่กินตั้งแต่ม.ต้น เอามาเป็นเพื่อนแดก รวมทั้งชอบอกชอบใจเวลาผมพาเพื่อนไปเฮ้วๆ ที่บ้าน แกว่าคนเยอะยิ่งสนุก พวกมันเลยมองพ่อผมเป็นอะไรนะ...อ้อ พระเจ้าไงครับ

 

            ทุกวันนี้ผมก็ชักไม่แน่ใจว่ามีพ่อแบบนี้นี่เรียกว่าดีหรือเปล่า แต่ผมก็รักพ่อผมนะ

 

            “สรุปว่าวันนี้อดแดกว่ะ แยกย้ายบ้านใครบ้านมัน กูกลับช้าได้โดนแม่เพ่นกบาลแน่” ผมว่าด้วยน้ำเสียงเบื่อๆ ทั้งที่จริงๆ...โคตรดีใจเลยล่ะ

 

            พวกมันมาแดกบ้านผมไม่ได้ เดี๋ยวมันก็หาที่อื่นไปกันจนได้นั่นแหละ

 

            “งั้นไปตีดอทกันเหอะว่ะ”

 

            “เออ พวกมึงไปแล้วกัน วันนี้กูจะกลับบ้านไปอาบน้ำหมา”

 

            พวกมันก็ไม่ว่าอะไร เพราะรู้ว่าผมเลี้ยงไซบีเรียนอยู่ตัวนึง รักมาก เอามาโม้ไม่รู้กี่รอบ มันเลยเป็นข้ออ้างชั้นดีที่ผมจะไม่ไปกับพวกมัน

 

            พวกคุณคงสงสัยว่าถ้าผมไม่อยากไปด้วยขนาดนี้ ผมมาคบกับไอ้แก๊งเด็กหลังห้องทำไม ผมไม่เกลียดพวกมันนะ ผมออกจะรักพวกมัน ไอ้พวกนี้แม้จะโดดเรียน กินเหล้า ชวนกันดูดบุหรี่ ติดเกม ปากหมา ยกพวกตีกัน และอีกมากมายหลายอย่างที่ใครได้ฟังคงบอกว่าคบทำไมเพื่อนเลวๆ แต่พวกมันเห็นเพื่อนสำคัญกว่าอะไร ลองผมโดนใครหาเรื่อง พวกมันเนี่ยล่ะโผล่มาแบบไม่เกรงกลัวอาจารย์หน้าไหนเลย

 

            มีเรื่องมาด้วยกัน เข้าห้องปกครองด้วยกัน วิ่งหนีพวกโรงเรียนอื่นมาด้วยกัน โอ๊ย วีรกรรมพวกผมมันเยอะจนเรียกกันได้แล้วว่าเพื่อนแท้ แต่...

 

            ใช่ครับ ทุกอย่างมีแต่ทั้งนั้น และแต่ของผมคือ พวกมัน...ปากไม่น่าคบ

 

            “มึงๆๆๆ มึงเห็นชุดที่วันนี้ป้าดำแกใส่เปล่าวะ แม่งโคตรแหวก กูจะอ้วกแตกตาย ทั้งแก่ทั้งเหี่ยว แล้วมายืนด่ากูเว้ย ไม่ด่าธรรมดา ก้มด่าครับ เอาซะกูแดกข้าวไม่ลงเลย สงสัยคืนนี้จะฝันร้ายว่ะ”

 

            แม้แต่อาจารย์พวกมันก็ไม่เว้น และผมก็ตามประสาเพื่อนเฮไหนเฮนั่น ผมก็หัวเราะสิ ไม่เถียง ไม่แย้ง เพราะเรื่องของคนอื่นสนุกในสายตาเด็กหนุ่มวัยคะนองอย่างพวกผมอยู่แล้ว แม้จะรู้ว่าไม่ดีแค่ไหนก็ตาม เพราะผมยอมรับ...ผมไม่อยากแปลกแยกจากพวกมัน

 

            พวกมันเฮ ผมเฮ พวกมันสนุก ผมสนุก พวกมันโดดเรียน ผมก็โดดเรียน ซึ่งการมีเพื่อนเฮไหนเฮนั่นก็สนุกหรอกนะ แต่มีเรื่องเดียวที่ผมไม่อาจจะเก็บความชอบของผมลงหีบไปได้

 

            มันเป็นเรื่องที่ผมพยายามแล้ว แต่แม่งทำไม่ได้จริงๆ

 

            กิ๊งก่องงงงงงงงงง

 

            “สัส คาบนี้โดดไม่ได้”

 

            พอออดดัง พวกผมก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างเซ็งๆ ยอมลุกขึ้นกลับห้องเรียน เพราะเป็นคาบของอาจารย์ปกครอง ขืนหายหัวไปสิ จารย์แกประกาศเรียกหน้าเสาธงพรุ่งนี้เช้าแน่ พวกผมก็เลยย้ายตูดจากถิ่นประจำกลับห้องเรียน แต่อย่างว่าล่ะนะ ในช่วงเปลี่ยนห้องเรียน มันก็มักจะมีพวกนักเรียนที่ต้องวนห้อง และหูผมก็ผึ่งทันทีเมื่อได้ยินเสียงแว่วๆ

 

            “แก เย็นนี้แวะร้านเค้กนะ”

 

            “ร้านพี่คนนั้นอะนะ”

 

            “อื้อ ไปลองมาเมื่อวาน อร่อยมากกกกกก แบบแกเอ๊ย ถูกมากอะ แต่อร่อยเหมือนเค้กตามห้างเลย เผลอๆ อร่อยกว่าอีก แถมพี่เจ้าของร้านนะ...หล่อมากกกก หล่อแบบ โอ๊ย โคตรฟิน เพราะงั้นไปกันนะ!

 

            ผมหันกลับไปมองเด็กรุ่นน้องสักม.5 กลุ่มใหญ่ที่เดินสวนกันมา คุยกันอย่างออกรสแบบไม่สนใจใคร ดูจะปลื้มปริ่มไปกับเจ้าของร้านรูปหล่ออะไรนี่เอาเรื่อง จนผมก็เผลอหยุดเดิน

 

            “เมื่อวานลองอะไรมา”

 

            “ดับเบิ้ลช็อก! มันดีงามคุ้มค่าจริงๆ นะ ช็อกโกเลตเข้มข้นจริงๆ พี่เขาขายชิ้นละ 45 เองแก ฟินแบบตายแล้วเกิดใหม่ได้เลย”

 

          ดับเบิ้ลช็อกหรือวะ...

 

            หมับ

 

            “หยุดเดินทำไมไอ้กั๊ก แหมๆ สนใจน้องเขาหรือวะ” ทันใดนั้น ผมก็สะดุ้งนิดๆ เมื่อเพื่อนสนิทพาดมือกับหัวไหล่ ก้มลงกระซิบด้วยเสียงเจ้าเล่ห์ จนผมหันไปสบตา จากนั้นก็ยักไหล่ ตอบกลับอย่างไม่ให้เสียเชิง

 

            “มึงมองนะไอ้ต้น มีแต่อ้วนๆ กูคงชอบลงหรอกนะ ใช้สมองคิดบ้างนะเว้ย”

 

            “ก๊ากกกก มึงก็เตี้ยเหอะไอ้กั๊ก ทำยังกับมึงหล่อเลือกได้อย่างไอ้กราฟ” ไอ้ต้น เพื่อนตัวสูงของผมหัวเราะลั่น แบบที่ผมก็หัวเราะตาม แล้วก็เบี่ยงประเด็นไปเรื่องอื่น

 

            “รีบไปเหอะว่ะ เดี๋ยวพ่อมึงฆ่า”

 

            พอพูดถึงพ่อเท่านั้นแหละ สองขาเองก็ก้าวเร็วขึ้นแบบอัตโนมัติ เพราะผมคงไม่ได้บอกใช่มั้ยว่าผมชื่อจริงว่าอะไร ผมชื่อนายกวิน และเลขที่...1

 

            ครับ คนทั้งประเทศไทยมีชื่อก.ไก่นำหน้าตั้งเยอะแยะ แต่เสือกไม่มีในห้องผมสักคน ผมเลยเลขที่ 1 ไง แล้วเลขที่ 1 ไม่ดีตรงไหน ไม่ดีทุกตรงนั่นแหละ!

 

          ‘เอ้า เลขที่ 1 ตอบคำถาม

 

          ‘เช็กชื่อแล้วนะ นายกวิน...อ้าว โดดหรือ

 

          ‘ประกาศคะแนนแล้วนะ เลขที่ 1 ได้ 5 เต็ม 20 ปรับปรุงได้แล้วนะนายกวิน

 

            และอีกมากมายหลายต่อหลายครั้งที่ผมโดนคนแรก! แม่งโคตรเกลียดชื่อตัวเองเลย!

 

            ดังนั้น ถ้าผมมัวแต่อู้...ผมก็โดนเช็กขาดคนแรกน่ะสิ!

 

..............................................

 

            โรงเรียนเลิกแล้ว ออดดังแล้ว ถึงเวลาปลดปล่อยของผมสักที

 

            พอเลิกเรียนปุ๊บ ผมก็อ้อยอิ่งบอกว่าจะทำเวร รอไอ้เพื่อนเวรแยกย้ายกันกลับแบบไม่คิดจะช่วยผม จนแน่ใจว่าพวกมันไปหมดแล้ว ผมก็คว้าประเป๋าเป้ เดินเลียบๆ เคียงๆ ไปทางกำแพงโรงเรียน ซึ่งบอกได้เลยว่าผมเชี่ยวมาก ก็แอบออกนอกโรงเรียนมาแล้วไม่รู้กี่สิบรอบ ดังนั้น ผมจึงอาศัยความตัวเล็กลัดเลาะไปตามทาง เพื่อโผล่ไปด้านหน้าโรงเรียน เดินเลียบถนนไปอีกนิดก็ถึงเป้าหมาย

 

            ตรงหน้าผมเป็นตึกแถวหน้าตาบ้านๆ เห็นได้ทั่วไป เพิ่งสร้างใหม่เมื่อปีก่อน แต่เพิ่งทาสีฟ้าสดใสราวๆ ครึ่งปีได้แล้ว ด้านบนก็ติดป้ายที่มีตัวอักษรสีน้ำเงินบนพื้นขาวว่า Taste of Secrets พร้อมรูปขนมคัพเค้กกับแก้วกาแฟ ด้านหน้าเป็นกระจกใสบานใหญ่ที่ทำให้มองเห็นตัวร้านที่ทาสีสดใส ตั้งโต๊ะไม้สีไวท์แอชที่มีโทนสีเหลืองอ่อนจนเกือบขาวที่ทำให้ร้านยิ่งดูอบอุ่น ผสมไปกับหมอนอิงหลากสีสัน ประดับด้วยกระถางต้นไม้เล็กๆ จนไม่แปลกใจเลยที่ร้านนี้เป็นที่นิยมสำหรับเด็กสาวๆ ในโรงเรียน

 

            ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงกว่า นักเรียนส่วนใหญ่เลิกเรียนกันแล้ว หลายโต๊ะจึงถูกจับจอง ทั้งกลุ่มเด็กสาวที่มาเฮฮาหลังเลิกเรียน ทั้งครูสอนพิเศษหัวหมอที่สั่งน้ำแก้วเดียวแต่สอนเป็นชั่วโมง และที่ผมโคตรจะไม่ชอบเลย...นับหัวได้เลยว่ามีผู้ชายกี่คน

 

          ตอนนี้ศูนย์ครับ!

 

          ห่าราก แล้วกูจะหน้าด้านเดินเข้าไปได้ยังไงวะ!

 

            ผมเบ้ปากหนักมากจริงๆ มองเข้าไปด้านในสุดแล้วเห็นเคาน์เตอร์ที่มีพี่พนักงานผู้หญิงประจำอยู่ ถัดออกไปนิดเดียวก็มีตู้เค้กที่วางขนมหวานไว้หลากหลายชนิด และนั่นคือจุดมุ่งหมายของผมตลอดหลายเดือนที่ผ่านมานี้

 

            ร้านนี้เปิดมาครึ่งปีแล้ว ตั้งแต่ผมอยู่ม.5 และตอนนี้ผมก็เริ่มม.6 มาสามเดือนแล้ว ช่วงเวลาที่ผมได้ยินข่าวลือหนาหู ทั้งจากเพื่อน ทั้งจากแฟนเพื่อน ทั้งจากแอบฟังเขามาว่าร้านนี้อร่อยและถูก จนใจก็ร่ำๆ อยากจะพุ่งเข้ามาสักที แต่ติดที่ว่าเดินผ่านทีไรแม่งมีแต่ผู้หญิง ขืนผมเดินโทงๆ เข้าไป ทุกคนก็รู้หมดสิว่าผมมันคนแดกหวาน!

 

          นี่ล่ะความลับของผม

 

            จริงๆ ผมไม่ได้ชอบแดกเหล้า ไม่ได้ชอบดูดบุหรี่ ผมชอบขนมเค้กครับ

 

            ไม่ใช่แค่เค้ก จะทาร์ต จะคุกกี้ จะมาการอง จะอะไรก็แล้วแต่ที่ทุกคนบอกว่าหวานแสบไส้ ผมแดกทั้งนั้นแหละ แต่ผมจะบอกเพื่อนผมได้ยังไงว่าจริงๆ แล้วผมต้องแอบพกลูกอมในกระเป๋าทุกครั้ง เอาไว้ดับความขมของเหล้าและเบียร์!

 

            ถ้าขืนพวกมันรู้ มันต้องล้อผมหนักแน่ๆ แล้วปากอย่างพวกมัน มันไม่แคร์หรอกว่าผมจะรู้สึกเหี้ยยังไง ขอแค่ได้สนุกก็พอ ดังนั้นแล้ว ผมต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับท็อปซีเคล็ดของผม

 

            “แต่กูอยากแดก”

 

            ผมพึมพำกับตัวเอง มาสำรวจก็หลายที แอบมามองก็หลายหน แต่ไม่กล้าเข้า พอทำใจกล้าแอบมาตอนใกล้ปิดร้าน นึกว่ายังไงก็ต้องมีของเหลือ แต่...

 

          วันนี้ของหมดแล้ว ต้องขอโทษด้วยนะคะ

 

            ผมล่ะไม่เข้าใจ ร้านขายดีขนาดนี้แต่เสือกทำเค้กแค่ไม่กี่ปอนด์ต่อวัน ไม่เห็นใจคนที่อุตส่าห์รอถึงสองทุ่มอย่างผมบ้างเลยหรือไง!

 

            “กูอยากแดกอะ กูอยากแดก ก็กูอยากกินเค้กดับเบิ้ลช็อกอะ!

 

            ผมรำพึงกับตัวเอง ผมอาจจะไม่ชอบความขมของเหล้า แต่ไม่นับรวมความขมของช็อกโกแลต

 

            ความหอม ความละมุน ความขมแต่หวานที่ปลายลิ้น และการละลายในปาก...อย่าเอาเหล้าเบียร์มาเทียบครับ คนแดกหวานอย่างผมยอมไม่ได้...ซะที่ไหน

 

            ถ้าเพื่อนผมด่า ผมก็ต้องด่าตามสิครับ

 

          ไม่ได้ ยังไงวันนี้กูก็จะแดก!

 

            ผมกินช็อกโกแลตบาร์ดับความอยากมาเป็นเดือนแล้ว ยังไงวันนี้ผมก็ต้องซื้อมาสักชิ้นให้ได้

 

          ไม่ยากไอ้กั๊ก แค่เดินมั่นหน้าเข้าไป แล้วสั่งกลับบ้าน ง่ายๆ เลยมึง

 

            “อ้าว พี่กั๊ก หวัดดีค่ะ”

 

          ฉิบ!

 

            ผมงี้สะดุ้งสุดตัว หันกลับไปมองตามเสียงทัก จนเจอกับรุ่นน้องที่รู้จักกัน ให้รีบยกยิ้มเป็นทัพหน้า

 

            “หวัดดี”

 

            “พี่กั๊กมาทำอะไร”

 

            “อ้อ พี่...พี่จะเดินไปร้านลูกชิ้นน่ะ”

 

          ฉิบ!

 

            ผมแทบจะยกมือตบกะโหลกตัวเอง เมื่อดันปากไว แทนที่จะบอกว่าแม่ฝากซื้อ น้องอยากกิน หรือหมาอยากแดก (?) อะไรก็ได้ จนรุ่นน้องก็ยิ้มให้ แล้วโบกมือ จากนั้นก็พากันเข้าไปในร้านเสียงเจี๊ยวจ๊าว สั่งขนมกันอย่างสนุกสนาน ไม่เห็นใจไอ้รุ่นพี่เตี้ยที่กำลังอิจฉาแทบตาย

 

          กูอยากแดกอะ กูอยากแดก!

 

            ความคิดของคนที่คอตก แล้วก็เดินเลี่ยงไปซื้อลูกชิ้นร้านข้างๆ

 

            “ป้า เอาสองไม้ จิ้มน้ำจิ้มหวานอย่างเดียวนะ เอาชุ่มๆ”

 

          แม่งเอ๊ย น้ำจิ้มหวานยังไงก็ดับความอยากกินหวานของกูไม่ได้หรือเปล่าวะ!

 

            ผมนี่จิ้มลูกชิ้นระบายแค้นจนถุงทะลุเลย มองไปทางร้านขนมตาละห้อยแล้วก็คอตก

 

          กลับบ้านเหอะว่ะ ไปซื้อไอติมถังมากินแทนก็ได้

 

            ผมเดินย้อนกลับมาหน้าร้านขนม เพื่อกลับไปขึ้นรถแถวหน้าโรงเรียน แต่ในขณะที่มองร้านอย่างอาลัยเป็นครั้งสุดท้าย...

 

            “น้องครับ”

 

          หืม

 

            ผมหันไปตามเสียงเรียก จนได้เห็นผู้ชายตัวสูงๆ ที่...หล่อสัส

 

          ไอ้พี่คนนี้แม่งอย่างหล่อเลยว่ะ

 

            ผมคิดได้แค่นั้น ยามมองพี่ผู้ชายที่น่าจะสูงสักร้อยแปดสิบอัพจากที่วัดคร่าวๆ สวมหมวกแก๊ปสีน้ำเงินเข้มทำให้ไม่เห็นทรงผม แต่กรอบหน้าคมๆ ดวงตาเข้มๆ คิ้วหนา จมูกได้รูปนั่นก็บอกได้เลยว่าหล่อ ไหนจะหุ่นแมนๆ ที่มีกล้ามทั้งสองแขน ขนาดแต่งตัวธรรมดาๆ อย่างกางเกงยีนกับเสื้อยืดกลางเก่ากลางใหม่ ผมยังอุทานได้แค่...หล่อเหี้ยๆ

 

            ยิ่งพี่แกกำลังมองผมยิ้มๆ ผมยิ่งบอกเลยว่าหล่อมากจริงๆ

 

          แต่หล่อแล้วไง ทักกูทำไมวะ

 

            “เข้าไปในร้านด้วยกันมั้ยครับ”

 

            “ห้ะ!” ผมนี่ร้องเลย มองผู้ชายตรงหน้าอีกครั้งอย่างงงๆ ในตอนแรก ก่อนที่จะเบิกตากว้าง

 

          พี่แกก็ไม่กล้าเข้าใช่มั้ยวะ!

 

            ตอนนั้นผมคิดแค่นั้นจริงๆ บอกตัวเองว่ากูมีเพื่อนเข้าแล้ว อย่างน้อยที่สุดก็เป็นผู้ชายอกสามศอก ตัวเท่าตึกแต่ยังเข้าร้านเค้ก ดังนั้น ผู้ชายตัวเท่ามดตะนอยอย่างผมเข้าไปก็คงไม่ผิดแผก จนพยักหน้าแรงๆ ไม่ทันสังเกตว่าพี่เขาซื้อข้าวของมาเต็มสองมือ

 

            “ในร้านมีแต่ผู้หญิงเนอะ”

 

            ใจเดียวกับผมเป๊ะ

 

            “ว่างั้นล่ะพี่ ร้านนี้มีแต่ผู้หญิง” ผมก็รับคำพี่เขา คิดแล้วว่าเขาไม่กล้าเข้าเหมือนผมแน่ๆ ดังนั้น พอพี่แกยิ้มกว้างเหมือนจะหัวเราะ ผมเลยนึกว่าใจเดียวกันไง แล้วก็เดินตามเขาไปเปิดประตูเข้าร้านต้อยๆ ทำหน้ามั่นว่าไอ้หล่อนี่เข้าได้ กูก็เข้าได้วะ แล้วตามพี่เขาไปทางเคาน์เตอร์

 

          ซื้อกลับบ้านเหมือนกูแน่ๆ

 

            ผมมั่นใจเกินร้อย

 

            “อ้าว พี่ป้อง มาแล้วหรือคะ”

 

          ท่าทางเข้าบ่อยด้วยเว้ย พี่พนักงานจำชื่อได้ด้วย

 

            ผมพยักหน้า เริ่มใจชื้นว่าถ้าพี่ผู้ชายคนนี้เข้ามาซื้อบ่อยๆ งั้นแปลว่าผมมาบ้างก็คงไม่ผิดปกติ

 

            แอ๊ดดดด

 

          เดี๋ยวนะ แล้วพี่แกต้องสนิทเบอร์ไหน ถึงเดินถือของเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ได้วะ

 

            ผมชักไม่แน่ใจแล้ว มองพี่ผู้ชายหล่อๆ คนนั้นเดินเข้าไปวางของข้างใน แถม...พี่แกคว้าผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลมาสวมทับซะฉิบ!

 

            จู่ๆ เสียงของใครสักคนก็ดังเข้ามาในหัว

 

          พี่เจ้าของร้านหล่อมาก!!!!’

 

            แล้วเหมือนพี่แกจะอยากช่วยยืนยันความคิด เพราะพี่ผู้ชายตรงหน้าส่งยิ้มอบอุ่นให้ผม แล้วถามว่า...

 

          “รับอะไรดีครับคุณลูกค้า”

 

            คำถามนี้ทำเอาผมมือไม้สั่นขึ้นมาทันที แล้วอุทานได้แค่ว่า...

 

          ไอ้เหหหหห้นี่มันเจ้าของร้าน!!!

 

.........................................

 

            ก่อนอื่นก็ขอทักทายทุกคนที่หลงเข้ามานะคะ ยังไงก็หลงนานๆ อย่าเพิ่งรีบออกได้เลยเนอะ ^w^ บ้านขนมหวานหลังนี้ยินดีต้อนรับค่ะ ก็หลังจากที่เมย์เปิดตัวเจ้ากั๊กไปแล้วในเรื่องเสพร้ายสัมผัสรัก ก็อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้านี่ใหญ่มาจากไหนที่เบียดทุกเรื่องที่คิดจะเขียนออกไปแบบตกขอบซ้ายขวา แล้วมาเปิดเรื่องนี้แบบปัจจุบันทันด่วน อาจจะเพราะช่วงหลังๆ เรื่องที่เมย์เขียนค่อนข้างจะเครียดค่ะ เมย์เลยอยากหาสักเรื่องมาเขียนคลายเครียดซึ่งก็ได้มาเป็นเรื่องนี้ ซึ่งถ้าให้เมย์นิยามว่าเรื่อง #ผมหวาน เป็นนิยายแนวไหน ก็คงเป็น “นิยายมุ้งมิ้งที่โคตรลามก” ค่ะ เขียนแล้วกุมหน้าตัวเองเลยว่านี่ฉันเป็นผู้หญิงลามกขนาดไหนกัน ซึ่งจะเป็นยังไงก็อยากให้ช่วยติดตามกันด้วยนะคะ

            เมย์ก็ขอฝากลูกชาย เอ๊ะ หรือลูกสาวคนใหม่ไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ ขอรบกวนด้วยค่ะ (โค้ง)

            อ้อ เรื่องนี้บอกไปแล้วใช่มั้ยคะว่าคู่รองเป็นหมา ฮา

            สำหรับเฟซเมย์

            https://www.facebook.com/FictionMame12938?ref=bookmarks

            และทวิตเตอร์

            https://twitter.com/MAME12938

            สำหรับเฟซ เมย์มีแอดมินตอบให้ค่ะ แต่ทวิตเตอร์จะเป็นทวิตส่วนตัว

            เอาล่ะค่ะ ไปแล้ว สุดท้าย ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ ทุกเม้น ทุกแรงโหวต รักซูจู รักรีดเดอร์ทุกคนค่า

            ปล. เรื่องนี้รบกวนใช้แท็ก #ผมหวาน นะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.027K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

25,681 ความคิดเห็น

  1. #25671 Marixzy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 23:09
    กลับมาอ่านรอบที่ล้านแปดดดดด
    #25,671
    0
  2. #25537 teeranan6270 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 01:42
    เอ็นดูจังงงงง
    #25,537
    0
  3. #25498 rattanalak44 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 10:41
    กั๊กนี่เพื่อนกราฟใช่มั้ย
    #25,498
    0
  4. #25494 Cielo _m i d n i g h t (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 15:49
    แงงงคิดถึงพี่ป้องกับน้องกั๊กจัง กลับมาอ่านอีกๆๆ
    #25,494
    0
  5. #25479 ภาวนา ยะถาเทศ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:37
    เอ็นดูวมากๆค่ะ
    #25,479
    0
  6. #25470 Bee Pee Wee (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2562 / 15:55
    น่าเอ็นดูน้องง
    #25,470
    0
  7. #25424 Le stelle ดวงดาวที่ปลายฟ้า (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 13:14
    เอ็นดูเจ้ากั๊กกก
    #25,424
    0
  8. #25394 maknae_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 22:56

    เปิดมาก็ตลกเลยยยยย

    #25,394
    0
  9. #25381 Golden23 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 14:33
    อยากกินก็กินเซ่! อย่าได้แคลร์สื่อใด ๆ
    #25,381
    0
  10. #25380 Jayhana (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 22:37
    น้องกั๊ก=แทฮยอง น่าร้ากกกกกสำรำาำาไสนฟหทสำรำกรสำ ชอบบบบบบบ สนุกด้วยย><><><><
    #25,380
    0
  11. #25335 Jun_NJ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 23:08
    มันทรมารนะที่มาอ่านตอนกลางคืน เห็นภาพเค้ก ภาพลูกชิ้น ภาพของหวานต่างๆลอยมา
    #25,335
    0
  12. #25327 BewtyKAWAI (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 13:36
    I need your cake chocolate -.-
    #25,327
    0
  13. #25322 NaPretty (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 07:55

    น่ารักมากๆ

    #25,322
    0
  14. #25278 marian_plum (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 15:12
    เปิดเรื่องมาก็สนุกเเล้ว
    #25,278
    0
  15. #25235 -mygangs- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 11:55
    เกิดเป็นผู้ชายแล้วชอบกินของหวานมันก็ลำบากเงี้ยแหละ 555555555
    #25,235
    0
  16. #25192 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2561 / 02:26
    วงวารน้องงงง
    #25,192
    0
  17. #25185 0872576159 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 22:50
    คือออเราอยากรู้อ่ะไรท์ได้แต่งคู่พี่ชินมั้ยๆปล.ตามมาจากเสพร้ายฯ(ดื้อ)คือกรี้ดพี่แกมากกก
    #25,185
    1
    • #25185-1 marian_plum(จากตอนที่ 1)
      29 มิถุนายน 2561 / 15:11
      มีอยู่ในเรื่องเดียวกับน้องเดียร์กับพี่พอร์ชนะคะ สำหรับคู่พี่ชินกับพี่โอ้ต
      #25185-1
  18. #25183 IBTBMEDSTD (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 10:16
    โว้ยยยยยยยย 555555 วงวารน้อง
    #25,183
    0
  19. #25182 to_eyyyoooo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 08:29
    งืออน่าร้ากกก
    #25,182
    0
  20. #25143 [ZillO] (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 03:56
    ละมุนมากกกกกก กรี๊ดดด จะไม่ทนกับผช แบบพี่ป้องงง ชอบบบค่ะะะ ฮืออออ
    #25,143
    0
  21. #25093 Nefrit (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 09:22
    อ่าน talked ของคนเขียนแล้วได้แต่กรี้ดกับประโยคนี้ ‘นิยายมุ้งมิ้งที่โคตรจะลามก’ อารมณ์แบบ เข้ามาถูกเรื่องแล้ว เข้ามาถูกเรื่องแล้วววว
    #25,093
    1
  22. #24992 M.Choc_Parfait (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 16:24
    น้องกั๊กก พี่เล็งหนูอยู่ไกลๆมาตั้งแต่เรื่องน้องกราฟแล้วลูกก 55555 เอ็นดูววว
    #24,992
    0
  23. #24984 ANTCAH-VIP (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 17:36
    ทำไมขำ55555555
    #24,984
    0
  24. วันที่ 7 กันยายน 2560 / 20:11
    ท่าจะชอบของหวานอะไรเบอร์นี้ อิอิ
    #24,834
    0
  25. #24345 chootikarn (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 12:00
    งื้อน่ารักง่าา><
    #24,345
    0