~Illusion Wing~ ปีกมายาแห่งฝัน

ตอนที่ 22 : กราเซีย โรซาเวีย!!!!!! 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 302
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 ก.ค. 54

 

ในตรอกมึดๆแห่งหนึ่ง ร่างของเด็กหนุ่ม 2 ร่างกำลังยืนหอบน้อยๆอยู่โดยมีร่างของชายหนุ่มร่างโต 4- 5คนนอนอยู่ ที่กำแพงมีสาวน้อยที่กำลังนั่งสั่นหงิกเป็นลูกนก(สงสัยจะกลัว)โดยมีชายตัว(โคตร)เล็กนอนหมดสติอยู่ที่เท้า

 

ร่างทั้ง 2 ของหนุ่มน้อยที่ยังยืนอยู่ค่อยๆก้าวเข้าหาร่างสาวน้อยที่ถอยหนีทันที

 

ไม่ต้องกลัวไปหรอกพวกเราไม่ทำร้ายเจ้าหรอกนะคำปลอบอย่างอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มอย่างเป็นมิตรทำให้สาวน้อยตรงหน้าค่อยๆสั่นน้อยลง

 

เห็นไม๊ เวลาปลอบสาวๆต้องใจเย็นๆ เสียงนุ่มๆ ยิ้มอ่อนๆได้ผลทุกรายคำอวดรู้ของซานัสที่กลายเป็นกูรูเรื่องสาวไปชั่วคราวทำให้คู่หูต้องเบะปาก

 

ทำเป็นพูดดีนะแก อย่าให้ถึงที่ข้าบ้างแล้วกันนะแกเสียงบ่นหงุบหงิบเบาๆของฟรอนเทียร์ทำให้ซานัสหัวเราะน้อยๆจนลืมดูสาวน้อยที่ยืนมอง 2 ตัวเอ้ย 2 คนตรงหน้าราวกลับตัวประหลาด

 

หลังจากได้ฤกษ์ยามงามดีทั้งสองที่เหมือนพึ่งจะนึกได้ว่าโลกไม่ได้มีแค่เรา 2 (เห้ยๆ อย่าคิดมากๆ)จึงได้แลตามามองสาวน้อยที่พิงกำแพงอยู่ และด้วยสายตา 2 คู่นี้ทำให้คนถูกมองสะดุ้ง

 

ซานัสที่เตรียมตัวจะปลอบ(หม้อ)สาวน้อยอีกครั้ง แต่คุณเธอก็กรี้ดลั่นทำเอา 2 คนตรงหน้าแก้วหูสะดุ้งก่อนที่คุณเธอจะอาศัยช่วงนั้นจ้ำอ้าวไปทันที

 

กรี้ดดดดดดดด~~~~~~~~ มนุษย์!!!!!!”เสียงแว่วๆดังไปทั่วทำให้จากที่ไม่มีคน(เงือกนะ)กลายเป็นคน(เงือกเฟ้ย)เต็มตรอกเล็กๆนั่นทันที

 

อ้าว/เห้ย!!!!! ร้องไมฟะเสียงอุทานจาก 2 เกลอทำให้ก่อนจะต้องร้องอีกครั้งเมื่อมองไปรอบๆ

 

เห้ย!!!! ชิบหา..ยแล้วคนขนาดนี้ต้องไปด่วน(ผ่านeasy passเลยม้า)แล้วไม่งั้นตายคาตีน(หางคับผม)แน่ซานัสที่หันไปบอกกับคนข้างๆก่อนจะลากขึ้นหลังคา

 

แฮ้กๆ กว่าจะหนีพ้นคำบ่นของฟรอนเทียร์ที่ขึ้นมายืนหอบบนหลังคาที่ห่างมากจากจุดเกิดเหตุเกือบ 3 โลส่วนไอ้คนข้างๆลงไปนอนหอบลิ้นห้อยเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

ทำไมยัยปลานั่นต้องกรี้ดราวกลับเจอสัตว์ประหลาดทั้งที่เจอพวกหล่อขั้นเทพแบบพวกเราอะคำถามจากฟรอนเทียร์ที่ถูกส่งไปให้คนที่นอนหอบอยู่ข้าง แถมไม่วายชมตัวเองอีกตังหาก(บ้าเหมือนคนแต่งเลย 555)

 

ก็อย่างที่บอก ชาวเงือกส่วนใหญ่ตั้งแง่รังเกียจมนุษย์มากกว่าพวกฆาตกรโรคจิต หรือพวกนักข่มขืนด้วยซ้ำ พวกเขาเชื่อกันว่าในสมัยก่อน สายน้ำทั้งหมดของพวกเขามีความบริสุทธ์และสะอาด รวมไปทั้งชีวิตของพวกเขาก็สามารถอยู่ได้อย่างปลอดภัยและปกติสุขจนกระทั่งเสียงบรรยายราวกับอาจารย์มหาลัยขั้นเทพชั่งกล่อมให้คนฟังง่วงนอนได้อย่างดี

 

เอาเนื้อๆไม่เอาน้ำ เส้นก็ไม่เอาผักก็ไม่ชอบแต่ลูกชิ้นจัดมาได้!!”คนฟังที่ต้องหันมากำชับกับคุณครูส่วนตัวยังไม่วายกวนประสาทไปเล็กน้อยทำให้คุณครูสุดหล่อ(โคตรหลงตัวเองอะ)ส่ายหน้าน้อยๆก่อนจะบรรยายต่อทันที

 

เมื่อหลายร้อยปีก่อนมนุษย์กับเงือกมีการพบปะกันมากกว่าตอนนี้ จนกระทั่งมีคนสนใจศึกษาเรื่องของพวกเงือกเหล่านี้ พวกเงือกเองก็ไม่คิดว่าจะมีอะไรก็แค่ความอยากรู้อยากเห็นแบบปกติของพวกมนุษย์แค่นั้น ประวัติศาสตร์โดยอาจารย์จำเป็นยังคงร่ายยาวต่อไปโดนหารู้ไม่ว่านักเรียนของตนใกล้จะไปเฝ้าพระอินทร์ พระพรหมเสียแล้ว

 

ป๊าบ!!! อ้าก เฮ้ย เกิดไรขึ้นวะเนี่ยคำสบถกระทันหันของนักเรียนคนเก่งทำให้อาจารย์ยิ้มเหี้ยมน้อยๆก่อนเสียงที่กดต่ำจะถูกส่งมาถามทำให้ฟรอนเทียร์ต้องยิ้มแหย่ๆ

 

ถ้าแกยังอยากหลับต่อฉันจะจับแกให้ไปนอนต่อในคุกของที่นี่ เอ้ แต่ก็ไม่แน่นะ ปกติพวกเงือกจะไม่ค่อยขังใครหรอกมันไม่ดี......คำปลอบใจจากซานัสทำให้ว่าที่นักโทษตรงหน้ายิ้มแก้มปริแต่แล้ว................

 

แต่จะฆ่าทิ้งเลย!!!!” เฮือก!! คำพูดที่เหมือนกับปลอบใจไหงเป็นแบบนี้ว่ะ

 

และนั่นทำให้รอยยิ้มแหย่ๆของฟรอนเทียร์หายไปในพริบตาก่อนจะกลับมานั่งหลังตรง ฟังบรรยายต่ออย่างตั้งใจ ส่วนซานัสก็หันมาเล่านิทานกล่อมนอนต่อให้จบ

 

แต่ว่าหลังจากนั้นมนุษย์ก็พบกับความสามารถต่างๆของเหล่าเงือก ทำให้มีการล่าพวกเงือกขึ้น พวกเงือกที่มีมากขึ้นเริ่มลดจำนวนลงเร็วมาก จึงได้หนีลงไปอยู่ใต้ทะเลสาบแห่งนี้เป็นส่วนใหญ่ อีกทั้งมนุษย์ก็นำน้ำไปใช้แบบที่ไม่ค่อยดูแลเท่าไรนัก แม้จะมีเหล่าวูฮูร่าคอยดูแลก็เถอะ เพราะฉะนั้นพวกเงือกจึงโกรธ เกลียด กลัว แค้น พวกมนุษย์อย่างที่เห็นเมื่อกี้นี้ไง

 

อืม โอเคก็พอเข้าใจ แต่ปัญหาของเราตอนนี้คือเราจะพักกันที่ไหนต่างหากฟรอนเทียร์ที่นั่งซึมซับความรู้(ที่ไม่รู้ว่าเข้าหัวหรือป่าว)จนจบบทเรียนก็หันกลับมาเข้าเหตุการณ์ปัจจุบันกันอีกรอบ

 

คงยากอะเพราะตอนนี้พวกนั้นรู้แล้วว่ามีมนุษย์เข้ามาในเมืองเราคงต้องระวังตัวมากกว่าจะหาที่พักปกติแล้วล่ะซานัสที่กำลังคิดหน้าเครียด(นี่เครียดเป็นด้วยหรอ ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย)ถึงวิธีรับมือกับเหตุการณ์ตรงหน้า

 

“’งั้นเราจะพักกันที่ไหนอ่าในเมื่อ....ฟรอนเทียร์ยังบ่นปอดแปรดไม่จบก็มีเสียงขัดมาซะก่อน

 

“’งั้นก็มาพักกับป้าสิจ๊ะเสียงดังจากด้านหลังทำให้ทำให้ 2 หนุ่มของเราตวัดไปมองทันทีเพราะกับอาวุธที่พร้อมจัดการกับใครก็ตามที่จะเข้ามาลงมือก่อน

 

แต่พอหันกลับไปก็พบแค่ร่างของสาววัย 40 ต้นๆที่ยืนอยู่บนหลังคาเช่นกันกับพวกเขาห่างออกไปสัก 5 เมตรได้ และที่สำคัญคือเธอยืน! ยืนจิงๆ! เพราะสตรีตรงหน้าหาได้มีหางเหมือนคนที่นี่ไม่ แต่เธอมีขา!!!

 

คุณป้าเป็นใครหรอคับถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ฟรอนเทียร์ซึ่งอยู่ใกล้กว่าหันไปถามอย่างสงสัยและที่สำคัญก็คือเธอคนนี้จะได้ยินเรื่องที่พวกเขาพูดกันไปหรือป่าวนี่สิ

 

ป้าชื่อเกรซ เป็นมนุษย์เหมือนพวกเธอนั่นแหละ แล้วป้าก็อยู่ที่นี่มานานพอสมควรแล้วล่ะคำตอบของสตรีตรงหน้าทำให้ทั้ง 2 หนุ่มตาตื่น

 

ป้าแกบอกว่าอยู่ที่นี่มานานพอสมควรแล้วป้ามาอยู่ได้ไงในเมื่อที่นี้มนุษย์ได้รับการตอนรับดี(เกินไป)ขนาดนี้

 

อ้าวทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะจ๊ะ มาสิ มาอยู่กับฉันก็ได้นะป้าเกรซคนนี้ยิ้มต้อนรับซะคนโดนเชื้อเชิญไม่อาจปฏิเสธได้เลย

 

อ่าผมว่าไม่ไปรบกวนคุณป้าจะดีกว่านะคับ ไอ้เพื่อนข้างๆนี่มันยิ่งนอนกรนดังอยู่เดี๋ยวจะไปรบกวนคุณป้าป่าวๆนะคับข้ออ้างของซานัสเรียกเสียงหัวเราะน้อยๆจากคุณป้าใจดีได้แต่ก็เรียกร้อยยิ้มแหย่ๆจากผู้ถูกกล่าวหาพร้อมกับสัมผัสของการถูกกระแทกจากสีข้างได้นิดๆ

 

ไม่เป็นไรหรอกจ๊ะ คนรู้จักของป้าบอกแล้วว่าพวกเธอจะมา ป้าก็เลยมารับน่ะป้าเกรซแกที่ตอบออกมาพร้อมรอยยิ้มใจดีทำให้ทั้งฟรอนเทียร์และซานัสงง

 

อ้าว กำแล้วสิ ใครล่ะคนรู้จักป้าแกเนี่ย?? นั่นคือความคิดแรกที่แวบเข้ามาพร้อมกับเครื่องหมายคำถามตัวเท่าก็อตซีล่า

 

อ่า.... แบบว่าคนรู้จักของป้าเป็นใครกันหรอคับ ทำไมเขาถึงรู้ว่าพวกเราจะมาล่ะคับฟรอนเทียร์ที่สงสัยซะหัวแทบระเบิดทนไม่ไหวที่จะต้องเอ่ยถามไปจนได้

 

ก็พี่ฟรานไง เอ่อหมายถึงฟรานซิสต์ โรซาเวีย อาจารย์ใหญ่แห่งโรงเรียนเอ็กคาร์เซียไงจ๊ะคำตอบของผู้สูงวัยที่ตอนนี้ทำให้ 2 ตัวเอ้ย 2 คนนี้อึ้งอีกแล้ว(จะอึ้งไรนักหนาว่ะเนี่ย:writer)(ก็แกเขียนออกมาเองไม่ใช่หรอแล้วจะบ่นไมฟะ:เสียงประสานของทั้งซานัสและฟรอนเทียร์)

 

อ้อที่แท้ก็จารย์ใหญ่นี่เองแล้วป้าเป็นใครหรอคับรู้จักจารย์แกได้ไงอ่าซานัสที่ทำท่านึกออกจึงถามไปแบบชิวๆ

 

เรื่องนี้เดี๋ยวเราค่อยไปคุยกันที่บ้านของฉันดีกว่าที่นี่คงไม่เหมาะที่จะพูดสักเท่าไหร่ป้าเกรซที่ดูจะพูดว่าเรื่องนี้เป็นความลับอยู่ทำให้ทั้ง 2 งงว่าแค่เรื่องนี้ยังต้องเป็นความลับอีกหรอ แต่พวกเขาก็ไม่อยากขัดใจจึงได้แต่ตอบ OK ไป

 

หลังจากที่ทั้ง 2 ตอบตกลงไป ป้าแกก็เริ่มเดินจากไปในทิศทางเดี๋ยวกับที่มาเมื่อกี้ทำให้ 2 หนุ่มของเราเดินตามไปแบบจนปัญญา

 

กระท่อมหลังน้อยท่ามกลางทุ่งดอกไม้ใต้น้ำ สีสดใส ห่างไกลจากผู้คน(เงือก)มาทางใต้หลายโลอยู่(มันไกลขนาดนั้นเลยหรอเมืองเงือกเนี่ย) ตัวเรือนทำจากหินอ่อนทั้งหลัง!(บ้านรวยหรอสาด)แม้จะไม่ใหญ่ แต่ดูจากสวนๆรอบก็น่ารักเหมาะสำหรับผู้สูงอายุ(คนแก่ว่างั้น)ดี

 

 เอาเลยจ้า เชิญเลย บ้านหลังน้อยของฉันยินดีต้อนรับหญิงชราใจดีที่กำลังผายมือเชิญเข้าไปในกระท่อมหลังน้อยของตนหันมาชวนน้อยๆ

 

 อ่า งั้นรบกวนด้วยนะคับ” 2 เสียงที่หันมากล่าวอย่างพร้อมเพียงเรียกให้รอยยิ้มน้อยของหญิงชราขึ้นมาประดับบนใบหน้า

 

ฮู้ ที่นี่ใหญ่ดีจังเลยนะคับ มองจากข้างนอกไม่น่าจะกว้างขนาดนี้เลยฟรอนเทียร์ที่กำลังงงกับบ้านหลังน้อย(แค่ด้านนอกนะข้างในกว้างโคตร)หันมาพยักหน้ายอมรับกับคำพูดของคู่หูหนุ่ม

 

ใหญ่จิงว่ะ อยากรู้ที่สุดคือทำไมมันถึงใหญ่ขนาดนี้ ข้างนอกมันไม่ใหญ่เท่าไหร่เลยแต่ข้างในนี่แบบสุดยอดอะ

 

ภายในบ้านที่ข้างนอกดูเล็กนั้น ภายในกลับมีขนาดพอๆกับคฤหาสน์สักหลังเลยทีเดียว เฟอร์นิเจอร์จำนวนมากที่ถูกวางอยู่อย่างเป็นระเบียบทำให้มีพื้นที่ใช้สอยพอสมควรแต่ไม่โล่งและรกจนเกินไป และที่สำคัญในนี้ไม่มีน้ำ!!!!

 

พวกเธอไม่รู้สึกแปลกๆกันบ้างหรอ?”คำถามชวนสงสัยจากคุณป้าลึกลับผู้นี้ทำให้ 2 คู่หูทำตาปริบๆ

 

เอ่อออ....แปลกเรื่องอะไรหรอคับซานัสที่ถามอย่างสงสัยพลางหันไปสบตากับฟรอนเทียร์ที่อยู่ห่างไปไม่เท่าไหร่ แต่สายตาที่ได้กลับมาคือ.....กุก็ไม่รู้

 

พวกเธอใช้ เออเดโร ใช่ไหมล่ะถึงไม่รู้เสียงหวานที่ออกนุ่มนิดๆ ถามไปงั้น แต่สะกิดใจใครบางคนได้ชะงัก

 

คุณรู้จักด้วยหรอคับ?”ซานัสที่ตาเบิกนิดๆ ตกใจหน่อย สงสัยเล็กน้อยถาม แต่กับอีกคนที่ฟังตาใสปริบๆ รอฟังความรู้ใหม่ที่อาจจะได้รู้....หรือป่าว

 

แน่นอนสิ ฉันนะศึกษาเรื่องนี้มาเยอะ พอดีฉันชอบอะนะคุณป้าเกรซที่ตอบราวกับเรื่องเดะๆ ไรงั้น

 

พวกเราก็คุยกันมานานแล้วนะคับ แล้วนี่ก็มาที่บ้านของคุณป้าแล้ว ไม่สนใจเล่าเรื่องให้พวกเราฟังเสียหน่อยหรอคับ ฟรอนเทียร์ที่เริ่มอยากรู้อะไรมากขึ้นทำให้ปากไปไวกว่าความเหมาะสมทำให้วาจาเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็รู้สึกได้ในไม่นานเพราะปากที่ไวเกินคนปกติ เอ่ยคำเพื่อขออภัยจากผู้อาวุโสทันที

 

ขอโทษคับ ผมแค่เอ่อ...อยากรู้มากไปหน่อย

 

ไม่เป็นไรจ๊ะ ก็จริงของเธอ ฉันควรจะบอกเรื่องที่พวกเธอสงสัยกันได้แล้วหญิงวัยทองที่เริ่มทำให้ห้องเข้าสู่โหมดจริงจังทำให้ 2 หนุ่มหันมานั่งตาแป๋ว รอฟังข้อมูลใหม่ๆสดๆจากปากของหญิงลึกลับคนนี้

 

เมื่อเห็นว่าผู้ฟังทั้ง 2 คนพร้อมที่จะรับฟังแล้ว ปากสีกุหลายก็เริ่มต้นเรื่องราวต่างๆทันที

 

ฉันชื่อกราเซีย โรซาเวีย เป็นน้องสาวของพี่ฟราน เป็น 1 ใน 7 ผู้ผนึกมนตราแห่งคาเมเลีย

 

2 หนุ่มที่นั่งฟังไปตาเหวอไปนิดๆ อ้าวนี้น้องสาวจารย์แกหรอ พึ่งรู้แฮะๆแถมยังเป็นผู้ผนึกมนตราด้วย เก่งกันทั้งพี่ทั้งน้องเลย

 

ฉันถนัดทางเวทสายวารีจึงศึกษามากเป็นพิเศษ แล้วก็มาอยู่ที่นี่ประมาณเกือบ 5 ปีได้แล้ว ตอนแรกๆจะทำอะไรก็ไม่สะดวก ติดนั่นติดนี่ ถึงตอนนี้พวกเขาบางส่วนก็ยังไม่เห็นด้วยอยู่ดีที่ให้ฉันมาอยู่นี่อยู่ดี แต่ส่วนใหญ่ตอนนี้ก็ยอมรับฉันแล้วนะกว่าจะทำให้พวกเขายอมรับฉันได้ต้องพิสูจน์ตัวเองมากมายเลยตั้งแต่การช่วยเหลือที่พวกเขามาร้องขอรวมไปถึงการยอมรับเงือนไขบางอย่างด้วยคำอธิบายที่ลื่นไหลมาโดยตลอดหยุดชะงักกระทันหันเพราะมีคนถามขึ้นมาขัด

 

เงื่อนไขอะไรหรอคับฟรอนเทียร์ที่ปากไวเกินคนปกติไม่อาจจะหยุดปากที่ส่งคำถามลุ้นรางวัลใหญ่เป็นSLSคันงามได้ทัน

 

“……”ความเงียบเท่านั้นที่เป็นคำตอบสำหรับคำถามนี้ ความเงียบชวนอึดอัดปกคลุม 90 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ และอาจมีฝนฟ้าคะนองกระจาย 60 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ด้วย (เฮ้ยๆเป็นกรมอุตุตั้งแต่เมื่อไหร่อ่า)

 

เมื่อเห็นว่าเพื่อนหนุ่มพูดอะไรที่ดูไม่ควรออกไปและบรรยากาศมาคุที่กำลังก่อตัวขึ้นทำให้ซานัสจำต้องเปลียนบรรยากาศชั่วคราว

 

เอ่อแล้ว คุณรู้เรื่องเออเดโรได้ไงอะคับใช่เออเดโรเป็นมนตราลับของเหล่าภูติน้ำ

 

อย่างที่บอกฉันสนใจในเรื่องวารีเวทเป็นพิเศษ เลยหันมาศึกษาด้านนี้มากเป็นพิเศษและก็ได้พบปะกับกลุ่มคนอย่างพวกเธอบ้างเล็กน้อยบรรยากาศที่กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว(เร็วไปไหมเนี่ย)พร้อมกับคำตอบจากเกรซคนนี้ทำให้ฟรอนเทียร์ต้องหันไปขอบใจคู่หูหนุ่มที่ช่วยแก้สถานการณ์ให้ ถ้าไม่ติดว่าอยู่ต่อหน้าผู้อาวุโสคงไปกระโดดกอดให้แล้ว

 

ว่าแต่เธอยังไม่คลายเออเดโรออกอีกหรอ ลองสิคำแนะนำจากผู้ผนึกตราตรงหน้าทำให้ 2 หนุ่มต้องมองหน้ากัน ก่อนจะได้คำตัดสินเป็น.......ลองดูดิตายเป็นตาย!!

 

หลังจากตกลงกันได้แล้วซานัสก็หลับตาลงก่อนที่สร้อยคอสีฟ้าใสจะส่องแสงเรืองน้อยๆก่อนที่ลมหมุนเล็กๆจะล้อมรอบทั้ง 2 ก่อนจะสลายไปโดยแทบไม่มีอะไรเปลียนแปลง

 

ฟรอนเทียร์ที่หลับตาเช่นกันหลับตาปี๋เลยด้วย กลั้นหายใจเต็มที่สำหรับอาการขาดอากาศที่น่าจะเกิดขึ้นแต่ว่า.........

 

อ้าวเห้ย!! หายใจได้ไงวะ!!!”เสียงฟรอนเทียร์ที่ดูตกใจกับเรื่องนี่ไม่น้อยทอดสายตาไปทางคู่หูผู้เป็นลูกครึ่งอย่างขอคำอธิบายแต่ที่ได้มาก็แค่การส่ายหน้ากับสายตางงเท่านั้น

 

ในนี่นี้ไม่มีน้ำหรอคับ?”ซานัสที่ออกจะข้องใจเล็กๆหันไปขอคำอธิบายจากบุคคลที่นั่งยิ้มน้อยอยู่บนโซฟาใกล้ๆ

 

จ๊ะ ฉันเอามันออกไปเองแหละ รับชาหน่อยไหมจ๊ะร่างของกราเซียที่กำลังนั่งเล่นอยู่บนโซฟากล่าวตอบก่อนกาน้ำชาพร้อมแก้ว 3 ใบลอยมาเสร็จบนโต๊ะอย่างนิ่มนวล

 

รบกวนด้วยคับ/ฮะซานัสกับฟรอนเทียร์ที่ปลงใจกับเรื่องแปลกๆที่ค่อยๆซึมเข้าไปที่ละน้อยก่อนจะเล่าจุดประสงค์ที่พวกเขามาที่นี่อย่างขอคำแนะนำและวางแผนสำหรับการบุก.......ในคืนพรุ่งนี้!!!

 

 

ตอนนี้เรื่องนั้นไปถึงไหนแล้วน้ำเสียงดุดันจากชายผู้อยู่ในมุมมืดของห้องทำให้ชายหนุ่มที่คนหนึ่งกำลังเซ็นเอกสารอยู่ต้องลุกขึ้นมาโค้งให้ด้วยสีหน้าซีดๆหน่อยๆ

 

เราได้รับของทั้ง 3 สิ่งนั้นมาแล้วขอรับท่านเจ้า เหลือแค่ให้ท่านผู้นั้นมาพร้อมกับของที่อยู่กับท่านผู้นั้นเท่านั้นคำตอบรับอันแสนนอบน้อมของชายหนุ่มที่เคยนั่งเซ็นเอกสารอยู่บัดนี้ลุกขึ้นมารับแขกผู้ไม่คาดฝัน ก่อนเชิญไปที่ชุดรับรองพร้อมกับกาน้ำชาและถ้อยอีก 2 ชุด

 

“’งั้นหรอ ที่เหลือก็แค่รอเท่านั้นสินะ แล้วความฝันของท่านก็จะเป็นจริงท่านจักรพรรดิผู้ถูกเรียกขานว่าท่านเจ้าที่กำลังจิบชาอยู่ พูดออกมาเบาๆราวกลับว่าจะบอกกับตัวเองเท่านั้น แต่ด้วยระยะที่ไม่ห่างสักเท่าไหร่ทำให้คู่สนทนาก็ได้ยินไปด้วย

 

เอ่อ....อันที่จริงพวกเราก็มีปัญหาเล็กน้อยขอรับท่านเจ้าคำบอกของชายผู้น้อยทำให้ผู้เป็นใหญ่มีแววตาที่มีความสงสัยเกิดขึ้นเล็กน้อย

 

จิงหรอ ปัญหาอะไรไม่เห็นมีแจ้งเข้ามาเลยให้ข้ารู้เลยน้ำเสียงถูกกดให้ต่ำลงทำให้ใครบางคนใกล้ๆหน้าเสีย

 

คื...คือว่า..ตอนแรกพวกเราคิดว่าเป็นข่าวลือเลยไม่ได้แจ้งท่านไปแต่ว่าตอนนี้ข่าวลือเริ่มหนามากขึ้นทางเราเลยต้องเข้าไปสืบแต่ว่า.....คำแก้ตัวสั่นของคนตรงหน้าขาดหายไปชั่วคราวเมื่อดวงตาสีหม่นคู่นั้นตวัดมามอง

 

ดวงตาสีเทาอ่อนคู่หนึ่งจากผู้เป็นใหญ่ตรงหน้าทำให้คำอธิบายต่างๆถูกกลืนลงลำคอโดยไม่ทราบสาเหตุ

 

ใครๆก็รู้ว่าการทำให้ท่านผู้นี้ไม่พอใจเป็นไรอะไรที่ไม่ควรทำอย่างมาก หวังว่าวันนี้ข้าจะโชคดีนะเสียงโอดโอยในใจไม่อาจทำให้ชายตรงหน้าลดทอนอารมณ์ที่กำลังครุกกรุ่นอยู่ได้

 

“’ข่าวลือ!!! เจ้ากล้ามากที่เอาคำแบบนี้มาเป็นข้ออ้างกับข้า เห็นแก่ที่เจ้าทำงานมานาน ข้าจะยังไม่ว่าอะไร แต่ถ้าเกิดปัญหาอะไรหรือแผนการใหญ่ของเราไม่เรียบร้อย ข้าคงช่วยเจ้าจากท่านจักรพรรดิไม่ได้ เอาล่ะ ไปจัดการงานของเจ้าต่อซะ ข้ามีธุระต้องไปต่อว่าแล้วอุโมงค์สีดำสนิทจะโผล่ขึ้นมาใต้เท้าคู่นั้นก่อนที่ร่างของบุรุษนิรนามผู้นี้จะค่อยๆจมลงไปก่อนจะหายไปในที่สุด

 

เฮ้ออออออ!!”เสียงถอนยาวๆจากผู้ที่เฉียดโดนเชือดทิ้งพร้อมกับร่างที่ดูเหมือนเรี่ยวแรงจะกลับมาอีกครั้งหลังจากมันหดหายไปชั่วขณะ

 

ร่างของบุคคลที่เหลืออยู่ในห้องเพียงคนเดี๋ยวเลือกที่จะเดินมาที่โต๊ะเอกสารอีกครั้งก่อนที่กระดิ่งในห้องจะถูกกดพร้อมกับร่างของสตรีในชุดดำเปิดเนื้อเกินความจำเป็น(บ้านจนหรอคับไม่มีตังซื้อ น้องทั้งหลายอย่าเอาเป็นแบบอย่างนะ ไม่ใส่เลยดีกว่า^^)เดินเข้ามาพร้อมกับที่เจ้าของห้องยื่นซองเอกสารสีขาวให้พร้อมกับคำสั่งที่คนส่วนใหญ่ไม่เข้าใจ

 

จัดการให้เรียบร้อย คนเดิม เอาให้สะอาดร่างของสาวน้อยผู้นั้นก็แค่พยักหน้าน้อยๆก่อนจะรับซองขาวไป ก่อนเดินจากไปจากห้องทันที ปล่อยให้ชายหนุ่มเจ้าของห้องนั่งถอนหายใจอยู่คนเดียว


------------------------------------------------------------------------------------
สวัสดี reader ทั้งหลายรวมทั้งแฟนคลับที่รักทุกคนคับ กลับมาอีกครั้งแล้วครับหลังจากที่หายหน้าหายตาไปนานมากกกกกกก หวังว่า reader ทั้งหลายจะไม่ลืม writer คนนี้ไปเสียแล้ว ขออภัยเป็นอย่ายิ่งที่ผมหายหน้าหายตาไปนานถึงเดือนกว่าแต่ก็ได้นำตอนใหม่มาให้ reader ทั้งหลายได้ติดตามความสนุกกันต่อคับ มีข้อติชมใดๆเชิญเม้นได้เต็มที่เลยนะครับ writer ยินดีรับฟังทั้งกายแล้วใจ(ฮิ้วๆๆเว่อไปละ ^^ )
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

299 ความคิดเห็น

  1. #235 Lazy>_<Girl (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 / 14:21
     ลึกับดีนะเนี่ย
    #235
    0
  2. #234 Say_Windy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 กันยายน 2554 / 17:07
    รออ่านตอนต่อไปค่ะ อย่าหายไปนานอีกน้าา
    #234
    0
  3. #233 Princess of dream (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2554 / 12:17
    เย้ มาแล้ว สนุดสุดเลย
    #233
    0
  4. #232 The Princess of Dark (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2554 / 10:58

    สู้ๆนะคะ อย่าหายไปนานนักนะคะ เดี๋ยวน้อยใจพอดี -3-
    แต่ว่าก็ยังติดตามอยู่ตลอดค่ะ แทบจะเข้ามาทุกวันเลย ^^

    #232
    0
  5. #231 LikeCartoon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 20:47
    สู้ๆ นะคะไรเตอร์
    #231
    0
  6. #230 logan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 17:41
    อัพ อัพ
    #230
    0
  7. #229 plyofana (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2554 / 17:37
    เป็นกำลังใจให้กับการกลับมาค่ะ
    #229
    0
  8. #228 fakan (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2554 / 18:50
    สนุกมากเลยค่า>0<
    #228
    0
  9. #227 Princess of dream (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2554 / 17:05

    ไรเตอร์หายไปนานจังเลยมาเปิดแทบทุกวันจนเซ็งเลยนะเนี่ย งั้นก็รีบๆมานะ เป็นกำลังใจให้

    #227
    0
  10. #226 LikeCartoon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2554 / 15:55
    มาอ่านแล้ว >O< สนุกมากค่ะ
    #226
    0
  11. #225 The Princess of Dark (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2554 / 15:12

    สู้ๆนะคะ ความสนุกยังคงยอดเยี่ยมเลยค่ะ

    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    The Princess of Dark
    (เจ้าหญิงแห่งความมืด)

    #225
    0
  12. #224 plyofana (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2554 / 14:00

     ^ ^(นั่งอ่านไป ยิ้มไป)

    โอ๊ะ โอ

    เอาล่ะ ในเมื่อมาเม้นท์ให้เขาก็ต้องเม้นท์หน่อยเนาะ

    อ่า แหม..ไรเตอร์หายไปซะนานเลยนะคะ

    ไม่เป็นไรๆ นิยายหนุเก็แทนกันได้เนาะ

    อืม ตอนนี้เรมอ่านแล้วก็สนุก(และตลก)ใช้ได้นะคะ

    อือ.. คำผิดก็มีบ้างเล็กน้อยนะคะ

    ไม่เป็นไร เอาเป็นว่าครั้งนี้โหวตให้ไป 80 คะแนนเลยย


    สู้ๆ ^ ^V

    Rayneofana
    เรมมี่

    #224
    0