~Illusion Wing~ ปีกมายาแห่งฝัน

ตอนที่ 2 : สายลำนำแห่งโชคชะตา รีไรท์แล้วนะคับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 879
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 มิ.ย. 54




ณ แผ่นดินคาเมเลีย แบ่งออกเป็นอาณาจักร 7 อาณาจักร  ได้แก่  อาณาจักรโลนิค เป็นอาณาจักรแห่งเหล่านักรบ อาณาจักรดราวินทร์ เป็นอาณาจักรแห่งเหล่าจอมเวท เป็นแหล่งกำเนิดของเวทมนตร์ อาณาจักรดาราเทียร์ อาณาจักรแห่งอัญมณี อาณาจักรซโคต้า อาณาจักรแห่งมนตร์ดำและศาสตร์มืด อาณาจักรสกาไลต์เป็นอาณาจักรด้านการค้าเป็นแหล่งการค้าที่ใหญ่ที่สุดอาณาจักร อาณาจักรการ์เวเดี้ยน อาณาจักรแห่งนักปราชญ์ และสุดท้ายอาณาจักรทาวิเดียน อาณาจักรที่เล็กที่สุด เป็นที่ตั้งของโรงเรียนต่างๆ และมีศูนย์กลางคือ โรงเรียนเอ็กคาร์เซีย โรงเรียนชื่อดังที่ก่อตั้งมา 300 กว่าปี ได้ผลิตบุคลากรที่สำคัญต่ออาณาจักรต่างๆมากมาย ตั้งแต่ กษัตริย์ ราชินี เจ้าชาย เจ้าหญิง ขุนนาง เสนาธิการ แม่ทัพ รวมไปถึงพ่อค้าและเศรษฐีต่างๆมากมาย

แต่ที่แห่งนี้ไม่ได้มีเพียงแผ่นดินคาเมเลียเท่านั้นแต่ยังมีอาณาจักรวินเซอร์นี่อีกด้วย อาณาจักรนี้ไม่ได้เป็นแผ่นดินเช่นอาณาจักรคาเมเลียแต่เป็นอาณาจักรแห่งผืนฟ้า เป็นที่อยู่อาศัยของเผ่าต่างๆ มีตั้งแต่สัตว์เทพ สัตว์ปีศาจ เทพ ปีศาจ และครึ่งเทพครึ่งปีศาจด้วย ในสมัยก่อนยังคงมีการแบ่งระหว่างเทพและปีศาจอยู่ แต่เมื่อ 3000 ปีก่อนก็ได้เกิดการแต่งงานระหว่างเผ่าปีศาจชั้นสูงอย่างเผ่าวิหครัตติกาลกับเผ่าเทพชั้นสูงอย่างวิหคสวรรค์ทำให้ สอง เผ่านี้รวมกันเป็นเผ่าวิหคเงินในปัจจุบันนับตั้งแต่นั้นก็ไม่มีการแบ่งแยกกันอีก แต่เนื่องจากการปกครองยังคงต้องการเผ่าที่เป็นเทพบริสุทธิ์และเผ่าปีศาจบริสุทธิ์ จึงได้มีการปกครองโดยเผ่า 3 เผ่าอันได้แก่ ตัวแทนจากฝ่ายเทพคือเผ่ามังกรสวรรค์ ตัวแทนจากเผ่าปีศาจคือเผ่าพยัคฆ์ทมิฬ และเผ่าที่เป็นกลางคือเผ่าวิหคเงิน ที่เผ่าวิหคนั้นแรกๆสายพลังยังคงมีการแบ่งกันอย่างชัดเจนอยู่ แต่เมื่อผ่านไปสัก 300 ปี สายพลังก็มีการผสมผสานกันทำให้มีทายาทแห่งเผ่าวิหคเงินนั้นมีการใช้พลังได้ทั้ง 2 สาย




ณ ตลาดกลางอาณาจักรซโคต้า วันนี้เป็นวันอาทิตย์จึงคึกคักกันเป็นพิเศษ คนที่เดินทางมาซื้อของที่ตลาดมีตั้งแต่เศรษฐี พ่อค้า นางกำนัล ไปจนถึงยาจก และแล้วเสียงโวยวายเสียงดังจากร้านแห่งหนึ่งภายในตลาด

 

" เฮ้ยขโมย ขโมย หนีไปแล้ว จับมันไว้ " เจ้าของร้านค้าแห่งหนึ่งโวยวายเมื่อมีขโมยตัวน้อยมาขโมยสินค้าของตนไปจากร้าน 


             เด็กน้อยที่วิ่งหนีเข้าสู่ตรอกมืดๆ แห่งหนึ่งเนื่องจากคิดว่าพ้นแล้วจึงตัดสินใจหยุดวิ่งและซ่อนตัวอยู่หลังถังขยะเมื่อเสียงเอะอะผ่านไปจึงเงยหน้าขึ้นมาเผยรอยยิ้มสนุกสนาน



แต่แล้วรอยยิ้มก็หุบทันทีเมื่อเห็นเงาคนอยู่ด้านหลัง


            " ว่าไงเด็กน้อย ขโมยของไม่ดีนะ " เสียงใสทักมาจากด้านหลังทำเอาหนุ่มน้อยหน้าเหวอ หันกลับไปมองอย่างตกใจ


            " แล้วจะให้ฉันทำไงอะ ครอบครัวของฉันก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมาย พ่อแม่ก็เสียไปแล้ว ฉันอยู่กับปู่และน้องสาวเท่านั้น " เสียงสั่นๆ มาพร้อมกับน้ำตาทำเอาคนฟังถึงกับนิ่งเงียบ

            " เอางี้แล้วกันถ้าหากว่าสัญญากับฉันว่าจะไม่ทำงี้อีกฉันจะมอบของให้นายเอาไปขายซะน่าจะพอช่วยให้อยู่ได้สัก 10 ปีได้ โอเคไหม " สาวน้อยลึกลับยื่นข้อเสนอให้ ทำให้ขโมยน้อยต้องคิดถึงข้อเสนอนี้ 


           " งั้นขอดูของก่อนแล้วกัน แล้วถึงจะตอบรับข้อเสนอ " คำตอบเชิงเล่นแง่ของหนุ่มน้อยทำให้สาวลึกลับตรงหน้าสมองเต้นตุบๆ  แน่นอนว่าข้อเสนอต้องได้รับการพิจารณาก่อนแล้วจึงค่อยคิดว่าจะตอบรับไหม แหมๆ ฉลาดนะนี่ (หมายถึงคนแต่ง 555) 


           เมื่อได้ยินดังนั้นสาวน้อยปริศนาจึงดึงของชิ้นหนึ่งออกจากกระเป๋าเสื้ออย่างมีอารมณ์ สิ่งที่โผล่ออกมานั้นทำเอาคนรอดูข้อเสนอถึงกับเบิกตาโต เมื่อเห็นกำไรข้อมือทองคำแวววาว ประดับด้วยเพชรพลอยมากมาย ดูแล้วราคาได้ไม่ต่ำกว่า 7 แสนกว่าดาน่า ( ดาน่าเป็นหน่วยของเงินในคาเมเลีย ) มากพอดูจะดูแลครอบครัวไปได้ไม่ต่ำกว่า 10 ปีอย่างที่เจ้าตัวพูดจริงๆ นั่นแหละ 


           " แล้วฉันจะรู้ได้ไงอะว่าของนี่เป็นของจริง " หนุ่มน้อยยังคงไม่ไว้ใจ ยังเขี้ยวอยู่เหมือนเดิม  อืมนั่นสิ แล้วจะรู้ได้ไงว่าของจริงโดนหลอกก็แย่สิจริงมะ


           " งั้นตามใจนายไม่อยากได้ก็ไม่เป็นไรฉันไปละ " ผู้ยื่นข้อเสนอที่กำลังเซ็งอย่างแรง ก็ทำท่าจะเดินจากไปแต่ก็ถูกห้ามไว้ด้วยเสียงจากด้านหลัง เมื่ออีกฝ่ายว่างั้นจะให้เธอทำไงอะ ถ้ามันเป็นของปลอมแล้วมันจะเสียไรเนี่ย มันไม่ได้เสียตังสักกะดาน่า


          " ได้ตกลง ฉันรับข้อเสนอของพี่ " เด็กหนุ่มตัดสินใจก่อนโอกาสงามๆ จะหลุดมือ แน่หล่ะถ้าของปลอมเราก็ไม่เสียอะไรอยู่แล้ว


          " โอเค งั้นตกลงตามนี้ ฉันมีธุระต้องไปต่อ เพราะงั้นฉันไปละนะ " ว่าแล้วสาวปริศนาก็จากไปโดยไม่ทันตั้งตัว เด็กหนุ่มถึงกับอึ้ง หายวับไปกับตา! คนอะไรมาเร็วไปเร็วไม่มีร่องรอยเลย คนหรือผีเนี่ย



ณ พระราชวังแห่งเผ่าวิหคเงิน ในห้องขนาดใหญ่ห้องหนึ่งตกแต่งด้วยโทนสีขาวและชมพูสดใส ภายในมีเฟอร์นิเจอร์ พร้อมเสร็จสับ แสงแรกแห่งรุ่งอรุณฉายเข้ามาให้ห้องทำให้ดวงตาคู่เดียวภายในห้องที่กำลังปิดสนิทอยู่ค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆให้เห็นดวงตาสีทองคู่สวยที่เจ้าของยังงัวเงียอยู่ในชุดนอนเดรสสีฟ้าอ่อนผมสีน้ำตาลอ่อนยาวถึงกลางหลังทำให้ดูราวกลับนางฟ้ามานอนเล่นอยู่บนเตียง ถ้าไม่นับหัวฟูๆ นั่นละก็นะ


         " องค์หญิงเพคะ ตื่นหรือยังเพคะ " เสียงนางกำนัลคนสนิทของเธอเรียกมาจากอีกฟากของประตู


         " ตื่นแล้วจ้ะ มีอะไรหรือเปล่า " เสียงตอบกลับมาไพเราะดุจเสียงพิณบ่งบอกว่าผู้ที่อยู่ในห้องตื่นแล้ว


         " องค์ราชามีพระประสงค์จะพบองค์หญิงเพคะ พระองค์รออยู่ที่ห้องทรงอักษรนะเพคะ " เสียงตอบแจ้งกิจของตนเรียบร้อยแล้ว


         " จ้ะ ทราบแล้ว จะไปเดี๋ยวนี้แหละ " เมื่อได้รับการตอบรับนางกำนัลจึงจากไป


          ร่างนั่นจึงเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวไปพบองค์ราชาที่ห้องทรงอักษร จากนั้น 10 นาที ร่างนั้นก็ออกมาหร้อมกับชุดเสื้อแขนยาวสีขาวขลิบทอง ที่อกเสื้อซ้ายมีตราประทับรูปนกสยายปีกสีเงินพร้อมกับกระโปรงสั้นพอดีเข่าสีแดงคาดดำ ขลิบทองเช่นกัน




ณ ห้องทรงอักษรส่วนพระองค์ขององค์ราชาแห่งเผ่าวิหคเงิน สาวน้อยที่ถูกเรียกมาก็มาถึงพร้อมที่จะเข้าไป นางกำลังจะเคาะประตูแต่ก็มีเสียงขัดมาก่อนที่จะได้ทำสำเร็จ


           " ลูกหญิงเข้ามาเลย พ่อไม่ได้ล็อค "
    

      เมื่อได้ยินเสียงอนุญาตจากภายในห้องก็ทำให้สาวน้อยก้าวเข้าสู้ห้องทันทีเผยให้เห็นว่าภายในห้องไม่ได้มีคนอยู่แค่คนเดียว ภายในมีชายหนุ่มหน้าตาดี ใบหน้าคมเข้ม ดูอายุประมาณ 30 กว่าๆ ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายทำให้ดูสวยงามแต่ทรงอำนาจ ในเสื้อคลุมสีดำสนิทขลิบทองภายใต้เสื้อคลุมนั้นมีเสื้อสีขาวที่อกซ้ายมีตรารูปนกสยายปีกสีเงินและกางเกงขายาวสีดำดูธรรมดามากเมื่อนึกถึงว่าผู้ที่สวมมันอยู่คือองค์ราชาแห่งเผ่าวิหคเงิน 1 ใน 3 เผ่าผู้ปกครองผืนฟ้าแห่งวินเซอร์นี่ แต่ก็นั่นหล่ะนี่ไม่ใช่เวลางานนี่ทำไงได้

 

แต่กลับกันสตรีอีกคนที่นั่งรอการมาของบุตรสาวนางคือผู้เป็นราชินีแห่งเผ่ากลับอยู่ในชุดเดรสสีขาวสลับแดง ที่อกซ้ายไม่ได้มีรูปนกสยายปีกเช่นอีกคนแต่เป็นเข็มกลัดสีทองรูปวิหคแทน ที่ถูกกลัดอยู่ที่อกข้างขวา ด้วยผมสีเงินยาวสลวยเกือบถึงเข่า กับดวงตาสีทองแฝงความสดใสนั้น อาจทำให้ผู้ถูกมองถึงกับลืมโลกไปชั่วคราว 

 

ในเมื่อมีราชาราเดฟอร์ดกับราชินีเฟรนีเรียแล้วอีกคนที่พึ่งจะเข้ามาก็คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากองค์หญิงเมดันล่า องค์หญิงแห่งเผ่าวิหคเงินผู้ที่ได้รับการขนานนามไปทั่วแผ่นดินว่างามที่สุดในพิภพ ( เว่อร์ไปป่าว ) และเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริงจนได้รับตำแหน่งเป็นเดโนล่าแห่งวินเซอร์นี่ เมื่อครบองค์การพูดคุยก็ได้เริ่มต้นขึ้น 


         " มีอะไรหรือเปล่าคะ ถึงได้เรียกหญิงมาพบตอนนี้ " คำถามเปิดที่เรียกความสนใจจากทั้ง 2 บุคคลได้


         " ก็ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ แม่กับพ่อเรียกมาเพราะมีเรื่องจะคุยกับลูกหญิงสัก 2-3 เรื่อง " คำตอบจากผู้เป็นแม่เรียกความสงสัยจากผู้เป็นลูกได้ไม่น้อย แต่ผู้ที่ไขข้อข้องใจกลับเป็นบิดาของนางแทน


          " ลูกรู้ใช่ไหมว่าตอนนี้ที่คาเมเลียมีปัญหาอยู่ " คำถามจากผู้เป็นราชาทำให้ทั้งห้องเข้าสู่โหมดจริงจัง


          " ค่ะ ลูกได้ยินข่าวมาบ้างว่ามีคนหายไปเป็นจำนวนมากและหายไปอย่างไร้ร่องรอยแต่หญิงยังไม่ได้เริ่มสืบอะไร ตั้งใจว่าเดี๋ยวลงไปครั้งนี้ถึงจะเริ่มค่ะ " นางอธิบายให้ทั้ง 2 พระองค์ฟัง แต่คำตอบนั้นกลับเรียกรอยยิ้มจากพระบิดาได้ทันที แต่ปัญหาคือรอยยิ้มนั้นไม่ได้เป็นรอยยิ้มธรรมดานั่นสิ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ทำเอาคนเป็นลูกถึงกลับสะดุ้งเฮือก เพราะรอยยิ้มนี่นะสิทำเอานางลำบากมากี่รอบแล้ว คราวนี้จะมีปัญหาอะไรมาให้นางอีกล่ะเนี่ย


          " ดี งั้นพ่อจะให้ลูกไปสืบเรื่องนี้มา แต่พ่อว่าสืบธรรมดามันก็คงไม่สนุกอะไรใช่ม้า เพราะงั้นเอางี้ เรามาพนันกันว่าลูกจะสามารถไปสืบเรื่องนี้พร้อมกับแก้ไขปัญหานี้ได้ไหม " เอาละสินั่นไงว่าแล้วว่าต้องมีปัญหามาให้ และแน่นอนมันจะมาพร้อมกับข้อเดิมพันที่นางอยากจะเป็นลม คราวที่แล้วก็เดิมพันด้วยการที่นางจะต้องถูกจับเรียนวิชามารยาทเกือบ 3 เดือน แล้วคราวนี้ล่ะ ขออย่าให้เป็นอะไรที่มันน่าปวดหัวมากนักเลย


          " พนันกันด้วยอะไรล่ะคะ " แน่นอนต้องดูข้อเสนอกันก่อนเป็นธรรมดาแต่ก็ถึงกับหน้าเสียเมื่อผู้เป็นพ่อบอกข้อเดิมพันนั้น


          " ถ้าลูกไม่สามารถจัดการกับปัญหานี้ได้ลูกจะต้องไปแต่งงานกับองค์ชาย ดรากาเลียน แห่งเผ่ามังกรสวรรค์ แค่นั้นเอง สนใจไหม " แค่นั้นเองเนี่ยนะ พนันกันด้วยการแต่งงานแต่พ่อกลับบอกว่ามันแค่นั้นเองหรอ ฮึ่ม อยากจะบ้าตาย แล้วสาวน้อยของเราก็ปิ๊งไอเดียทันที


          " แล้วถ้าลูกไม่ไปสืบละคะ จะเป็นยังไง " คำถามจากคุณลูกสาวทำให้คุณแม่คนสวยต้องทำเสียงดุขู่เข้าให้  


          " ถ้าลูกปฎิเสธลูกจะต้องไปเรียนวิชามารยาทกับคุณเอเทียสต่ออีก 5 เดือนและอดไปเที่ยวเล่นอีก 3 เดือน " แล้วคำขู่ก็ออกมา แต่มันไม่ได้มาจากปากพระบิดานะสิ แต่มันมาจากสตรีอีกคนในห้อง ทำเอาองค์หญิงน้อยของเราจะเป็นลม


         ' แค่ไปเรียนอบรมมารยาทมา 3 เดือนนางก็จะลมจับแล้วนี่ 5 เดือน แถมยังอดไปเที่ยวอีก  งานนี้กะไม่ให้ปฎิเสธเลยสินะ ' เมื่อคิดได้ดังนั้นการขออุทธรณ์จึงกำลังจะถูกเอื้อนเอ่ยออกมา แต่ก่อนจะได้ทำสำเร็จผู้เป็นพ่อก็เอ่ยมาดักทันที


         " อย่าคิดว่าพ่อจะยอมลดให้ ของพนันของเราตามนั้น เพราะงั้นบทลงโทษก็ต้องตามนี้ " เมื่อคำขาดว่าออกมาจะทำไงได้ละนะ


         " ก็ได้ค่ะหญิงจะสืบให้ก็ได้ แต่เมื่อเป็นงั้นหญิงก็มีข้อเสนอของหญิงเช่นกัน " จะให้นางยอมเสียเปรียบฝ่ายเดียวได้ไง นางไม่ยอมหรอก


         " อะไรหรอจ๊ะ ลูกหญิง " ข้อเสนอถูกยื่นกลับไปเพื่อความเท่าเทียมทำให้ผู้ถูกยื่นทำหน้างงกับเงื่อนไขที่กำลังจะมาถึง


         " หญิงจะไปสืบด้วยวิธีของหญิงเอง ไม่ว่าจะทำอะไร เสด็จพ่อและเสด็จแม่ต้องไม่มาห้ามหญิง ตกลงไหมคะ " เอาแล้วไงแน่นอนว่าต้องไม่พลาดวิธีเดิมๆ เหมือนคราวก่อน เล่นซะป่วนไปทั้งวัง แล้วคราวนี้จะเอาไงดีล่ะ แต่ก็นะ จะปฎิเสธก็คงไม่ได้เสียด้วย ไม่งั้นนางคงเอามาเป็นข้ออ้างในการปฎิเสธเช่นกัน เพราะฉะนั้น....


         " ตกลงจ้ะ ตามเงื่อนไขของลูกเลย " คุณพ่อคุณแม่ที่น่ารักซึ่งทำอะไรไม่ได้นอกจาก พวกเขาต้องไฟเขียวเท่านั้นนิทำไงได้

         " ค่ะ งั้นหญิงไปเตรียมตัวก่อนนะคะ " โอกาสมาก็ต้องคว้าไว้สิ ว่าแล้วเจ้าตัวก็หมุนจากไปทันที


         หลังจากองค์หญิงน้อยออกไปได้ไม่นานบรรยากาศก็เปลี่ยนไป


         " โชคชะตาช่างเล่นตลกนะคะ ที่ทำให้พวกเขาต้องมาเจอกับเรื่องนี้ " คำพูดจากสตรีคนเดียวที่เหลืออยู่ในห้องทำให้บรรยากาศชวนเศร้าสร้อยเสียนี้กระไร

         " อย่ากังวลไปเลยเฟรนี่ ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย " คำปลอบประโลมทำให้นางใจเย็นขึ้นไม่น้อยแต่ความกังวลก็ไม่ได้หายไปอยู่ดี


         "    ยามสิ้นไรดวงดาวที่พราวแสง     แฝงฤทธิ์แรงปลดแสงดวงแขไข
          แม้สิ้นสูญความหวังลางเลือนไป      อย่าสิ้นไร้ดวงแดที่แน่นอน    "

 

 

 

 

ณ ตลาดสกาไลต์ ที่เคยคึกคัก บัดนี้คนส่วนใหญ่เข้าสู้ห่วงนิทรากันไปแล้ว ร้านค้าต่างๆมากมายก็ปิดตัวไปตามเวลาที่บัดนี้เกือบตี 2 แล้ว ที่ยังคงขายอยู่ก็มีแต่ร้านเหล้า ร้านค้าบางชนิดเท่านั้น แต่นั่นก็รวมถึงร้านขายของเถื่อนและตลาดมืด จึงเป็นช่วงเวลาที่ดีสำหรับเหล่านักล่า นักฆ่า และนักค้าข่าว

 

ที่ร้านเหล้าแห่งหนึ่งในซอยลึกถ้าไม่ใช้คนที่รู้จักดีรับรองว่าหลง! ทางเข้ามีคนดูแลอย่างดีเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่ 2 คน คอยดูแลทางเข้าไว้ แล้วก็เรียกความฉงนเมื่อพบกับผู้ที่ใส่ชุดคลุมสีดำสนิทมีฮู้ดทำให้ไม่เห็นว่าเป็นใคร เมื่อเห็นดังนั้นจึงเตรียมตัวจัดการกับคนที่ไม่รู้นามผู้นี้ แต่เพราะเขาหยิบตราบางอย่างขึ้นมาให้ดูทำเอาเหล่าคนเฝ้าหน้าถอดสีกันไปตามๆกัน 


            " ขออภัยครับ ไม่ทราบว่าคุณจะมาวันนี้ " เสียงขอโทษขอโพยจากคนเฝ้าประตูทำให้คนผู้นั้นไม่ว่าอะไรก่อนจะเดินเข้าไปภายในร้าน


            ภายในร้านนั้นก็มีโต๊ะนั่งตามประสาร้านเหล้าทั่วไป แต่จริงๆ แล้วด้านบนยังมีห้องให้พักและด้านหลังร้านเป็นมุมส่วนตัวที่มักจะใช้พูดคุยกันของนักค้าข่าวและเหล่าผู้ว่าจ้างฆ่าเท่านั้น


            " อ้า สวัสดีขอรับท่าน ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้ " ชายแก่อายุสัก 50 กว่าปีเดินมาทักทายตามประสาเจ้าของร้าน


            " ข้ามาหาข่าว แล้วก็เอาห้องเดิมนะ " เสียงนั้นบ่งบอกว่าผู้พูดเป็นสตรี แต่เรียกความสนใจให้กับเจ้าของร้านได้ดี


            " ขอรับ ท่านเขี้ยวเงิน " เขี้ยวเงิน คือนามแฝงของเมดันล่าตั้งแต่ 20 กว่าปีก่อน อย่าทำหน้าอย่างนั้นน่า รู้ไหมเธออายุเท่าไหร่ พวกมนุษย์น่ะมีอายุไขสั้นแค่ไม่เกินร้อยปี แต่พวกเทพหรือปีศาจจะต่างกันตรงที่จะมีอายุยืนแค่ไหนขึ้นอยู่กับเผ่า สายเลือด และพลังเวท และเผ่าวิหคเงินก็ได้รับการยอมรับว่าเป็นเผ่าที่มีพลังเวทสูงที่สุด เพราะฉะนั้นอายุไม่ต้องพูดถึงตอนนี้อายุเธอก็ปาไป 180 แล้ว!

เธอมาเป็นนักฆ่าก็เพราะหลายเหตุผล ตั้งแต่ สืบข่าวช่วยเหลืออาณาจักรต่างๆ จากคนเลวที่กฏหมายจัดการไม่ได้ เพราะเป้าหมายแต่ละคนของเธอล้วนเป็นบุคคลจำพวกขุนนางที่ฉ้อราษฎร์บังหลวงรวมไปถึงพวกที่มีอิทธิพลต่างๆ ด้วย จนถึงบัดนี้เธอก็ได้สร้างชื่อเสียงเป็นที่ล่ำลือไปทั่วยุทธพบ! เอ้ยคาเมเลียสิ ว่าเป็นนักฆ่าอันดับต้นๆ และเธอก็เลือกเหยื่อแต่ละรายด้วยตนเองเพราะฉะนั้นเธอจึงมีแหล่งข่าวส่วนตัวที่ไว้ใจได้และได้ข่าวที่ถูกต้องแน่นอน


            " ดาเนียอยู่ไหม " ดาเนียคือสายข่าวที่ว่าของเธอ ทำงานกับเธอมาประมาณ 5 ปีเห็นจะได้แล้วแต่นางก็ไม่ได้รู้ความลับของเธออยู่ดี


            " นางอยู่ห้องของนางขอรับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัว " ชายชราบอกแล้วก็กล่าวลาทันทีแล้วจึงจากไป


            เมื่อเมดันล่าคุยกับเจ้าของร้านเสร็จแล้วก็เดินขึ้นบันไดไปชั้นที่ 4 ซึ่งเป็นห้องของเธอเพื่อเก็บของแล้วจึงลงไปชั้น 3 ซึ่งเป็นห้องของดาเนีย เพราะเธอต้องการข่าวเกี่ยวกับปัญหาอย่างเร็วที่สุด

 

เมื่อเข้าไปในห้องก็พบกับสาวน้อยอายุสัก 20 ปลายๆ ผมยาวเขียวอ่อนซอยสั้นเพียงประบ่ากับดวงตาสีน้ำเงินอมเขียวในชุดเสื้อแขนสั้นสีครีมกับกางเกงขาสั้นสีน้ำตาลอ่อน กำลังนอนอ่านกระดาษอยู่สัก 2-3 ปึกอย่างขะมักเขม้นบนเตียงสีน้ำตาลอ่อน


            " พี่ดาเนีย " เสียงเรียกทำให้คนที่นอนหันหลังให้กับเธออยู่หันกลับมาสนใจได้


            " อ้าวเมจัง ว่าไงวันนี้จะมาเอาข่าวเรื่องอะไรอีกล่ะจ๊ะ " ก็เธอเป็นแหล่งข่าวส่วนตัวนี่ไม่ได้มาเรื่องนี้ก็ไม่รู้จะเรื่องไหนอีกแล้วหล่ะ แล้วอีกอย่างการที่เธอสามารถเรียกสาวรุ่นน้อง ( ในความคิดของเธอแต่ท่านผู้อ่านคงจะรู้ดี ) เพราะเธอกับเมทำงานกันมาเกือบ 5 ปีเห็นจะได้ เธอเอ็นดูสาวน้อยรุ่นน้องคนนี้เหมือนน้องสาวของนางเอง เนื่องจากน้องสาวของเธอคนนี้ น่ารัก สดใสและอัธยาศัยดีที่หนึ่ง


            " ค่ะ เมอยากได้ข่าวเกี่ยวกับคนหายไปช่วงนี้น่ะค่ะ " สาวน้อยรุ่นน้องบอกเสร็จก็ทำให้คนฟังคิ้วผูกเป็นโบว์เนื่องจากปกติเมจังคนนี้จะมาให้นางเช็คข้อมูลของเหยื่ออะไรประมาณนี้ แต่นี่ต้องการข่าวแบบนี้เลยจับไม่ถูกเลยว่าผู้ว่าจ้างต้องการให้ฆ่าใครหรือจะให้ฆ่าคนทำ? เพราะปกตินางจะต้องมีข้อมูลของเหยื่อก่อนไม่อย่างนั้นไม่ทำแน่!


           " ข่าวคนหายเนี่ยนะ เมจะเอาไปทำไรจ๊ะ " แล้วคำถามคาใจก็ถูกเอ่ยออกมาได้คำตอบจากนักฆ่าสาวรุ่นน้องเป็นเพียงความเงียบชั่วขณะก่อนที่จะมีเสียงกลับมาอีกครั้ง

           

ก็ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เมแค่จะลองสืบเรื่องนี้ดูสักหน่อย เสียงตอบแฝงความลำบากใจไว้เล็กน้อยแต่ก็ทำให้คนฟังเข้าใจได้ไม่ยาก

 

นางคงมีเหตุผลของนางที่บอกไม่ได้ล่ะมั้ง นางรู้ได้ไม่ยากเพราะปกตินางก็ไม่ได้ถามรายละเอียดส่วนตัวสักเท่าไหร่ เพราะนางเคยถามในช่วงแรกๆ ที่ทำงานด้วยกันแล้วแต่คำตอบที่ได้จะไม่ค่อยมากเท่าไหร่และน้ำเสียงก็ดูแปลกๆ นางก็เลยไม่อยากให้น้องสาวคนนี้ลำบากใจนัก

                       

โอเคเลย ถ้าอย่างนั้นเดียวพี่จัดการให้ พี่ขอเวลารวบรวมข่าวสัก 3-4 วันนะ แล้วเดี๋ยวพี่จะเอาไปให้ที่ห้องนะ นัดแนะเรื่องวันส่งมอบของแล้วเมดันล่าก็ออกจากห้องไปโดยไม่ลืมคำขอบคุณเป็นการย่อน้อยๆ อย่างน่ารัก ส่วนทางดาเนียก็จัดการไปหาข่าวที่ต้องการ




นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

299 ความคิดเห็น

  1. #278 Zixga (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 11:52
    สนุกๆๆๆค่ะ พนันได้แบบว่า อบรมมารยาทตั้ง5เดือน ใครจะไปทนได้ เหอๆ
    #278
    0
  2. #79 Lazy>_<Girl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2555 / 10:20
     พ่อลูกคู่นี้นี่พนันกันแต่ละอย่างนะ
    #79
    0
  3. #78 tAKta (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2554 / 13:52
    วิธีอะไรเนี่ย
    #78
    0
  4. #77 knock-up (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2554 / 01:56
     บรรยายลื่นไหลดีครับ.....

    แต่ดูจากบทเจรจาแล้ว...

    นี่มันสงครามพ่อลูกนี่!!!!

    #77
    0
  5. #76 ~Scolite~ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 22:08
    สำหรับเผ่าเทพจะนับเป็นตามนักษัตรครับ ตก 12 ปีเทพ = 1 ปีมนุษย์คับ เพราฉะนั้นตีออกมานางเอกของเราก็อายุประมาณ15(ปีมนุษย์)อะคับ
    #76
    0
  6. #75 Fairy dream (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2554 / 21:53
    สนุกมากเลยคะ  บรรยายได้ละเอียดดีมากเลย ว่าเเต่นางเอกของเราไม่อายุเเก่ไปหน่อยหรอคะ  180 เนี่ย ถ้าตามอายุของเผ่าวิหคเงิน 180 นี้ยังวัยรุ่นอยู่ไหมคะเนี่ย
    #75
    0
  7. #74 LikeCartoon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2554 / 14:16
    ตอบ คห.ที่ 23 นะ ฉ้อราษฎร์บังหลวง ในที่นี้หมายถึงการโกงทรัพย์สินของหลวงนั่นเองจ้ะ หรือเข้าใจในคำง่ายๆ สมัยนี้คือ คอรัพท์ชั่น นั่นเอง
    __________________________________
    แวะมาอ่านจ้า ส่วนเนื้อเรื่องของตอนนี้สนุกมาก แต่เรื่องอายุถ้าเป็นการบรรยายส่วนมากเขาจะใช้ในภาษาเขียนนะ เท่าที่อ่านมา (ขนาดเงินยังใช้ภาษาเขียนเลย) การเว้นบรรทัดรู้สึกว่าเยอะไปหน่อยนะ แต่ก็นะสนุก สู้ต่อไปล่ะ
    #74
    0
  8. #73 -$eLIn@- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2554 / 23:48
    สวัสดีค่ะ เซแวะมาอ่าน นี่ก็เพิ่งอ่านบทแรกไป

    โดยรวมแล้วน่าสนุก

    แต่ดูตรงสรรพนามสักเล็กน้อย

    อย่างตอนที่เมดันล่าคุยกับองค์ราชาราชินี ใช้แทนตัวเองว่า "ลูก" แต่ประโยคถัดมาแทนตัวเองว่า "หญิง"

    นอกนั้นก็คำผิดเล็กๆน้อยๆค่ะ

    (ไว้มาอ่านต่อพรุ่งนี้)
    #73
    0
  9. #72 roninpw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2554 / 20:38
    สนุกจ้า>_< อายุ180แล้วเรอะ5555 อยากรู้ว่าวิธีของเมดันล่าคือวิธีอะไรจัง...
    #72
    0
  10. #71 Fuola (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2554 / 09:29
    เกือบจะไม่มีคำผิดแล้วเชียว มีจนได้นะคะ แต่จะว่าก็ไม่ได้เพราะเราก็ผิดเยอะเหมือนกัน อิอิ

    คำว่ากระโปงอ่าค่ะ-กระโปรงอย่างนี้
    แล้วก่อนหน้ากระโปรง เสื่ออ่าค่ะ-เสื้อใช่ไหม
    #71
    0
  11. #70 LIGHT AND DARK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2554 / 17:07
    บังหลวง = วังหลวงป่ะ
    #70
    0