*=*...เรือนพระจันทร์...*=*

ตอนที่ 9 : *o^-^o*..เพียงจันทร์ฟ้าพราว..*o^-^o* - ตอนที่่ 8 (100% จ้า)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,931
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    16 มี.ค. 56

ดีจ้า ทุกคน

รู้สึกว่าช่วงนี้วีจะมาดึกๆ ดื่นๆ ทุกวันเลยว่าไหมคะ?
ก็เพราะช่วงนี้วีต้องเดินทางไปนู่นนี่ตลอด ความจริงไม่ได้เดินทางออกนอกจังหวัด

แต่เพราะหนองคายมีลักษณะคล้ายสี่เหลี่ยมผืนผ้าค่ะ ทำให้แต่ละอำเภอหางไกลกันมาก
เวลาไปนิเทศงาน บางทีก็ต้องออกกันตั้งแต่เจ็ดโมง
นั่นหมายความว่าวีต้องตื่นอย่างช้าที่สุดคือหกโมงเช้า

วีไม่มีปัญหาที่จะตื่นเช้า แต่ที่เป็นปัญหาคืออาการเมารถของวีเอง
นั่งรถตู้ห้าสิบ หกสิบกิโลเมตร ไปกลับก็ร่วมร้อยกิโลเมตร
ยังไม่นับว่าบางพื้นที่ที่ไปต้องขึ้นเขาด้วย

ขอบอกว่า "เพลียจริงๆ"

แล้วจะรีบมาต่อให้จบค่ะ ขอให้ทุกคนมีความสุขในวันศุกร์ค่ะ


Have a nice friday ^0^V
veerandah


ปล. ขอบคุณ คุณ mommeaw มากๆ ค่ะ วีกำลังทำการบ้านเรื่องนี้อยู่เลย
เพราะเตรียมความพร้อมไว้เพื่อตอนที่เขียนเรื่องของพรจันทร์ ^_^

ถ้านักอ่านคนไหนอยากแนะนำหรือวิจารณ์ก็
ม่ต้องเกรงใจนะคะ
วีอยากล้มให้เร็ว และจะลุกให้เร็วค่ะ เพราะนั่นหมายความว่าเราได้พัฒนาไปอีกขั้น
เพราะฉะนั้นก่อนอื่นเราต้องยอมรับความอ่อนด้อยของตัวเองให้ได้ก่อน


เชิญ comment ได้ตามสบายเลยค่ะ ^0^V

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ตอนที่ 8

 

แสงแฟลชสาดสะท้อนกับเครื่องเพชรเป็นประกายวิบวับอยู่บนคอระหงของดาราสาวชื่อดังอย่าง ภัศยา อินทรกำจร ดูเหมือนการรัวชัตเตอร์คงไม่จบสิ้นง่ายๆ ซึ่งเจ้าตัวรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก

“ขอโทษนะคะ วันนี้น้องภัศมางานส่วนตัวค่ะ งดสัมภาษณ์นะคะ” เสียงเจื้อยแจ้วของผู้จัดการสาวของภัศยาดังขึ้นพลางเดินเข้ามากันนักข่าว

“น้องภัศต้องเข้างานแล้วค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”

วันดี หรือ วินดี้ผู้จัดการส่วนตัวของดาราสาวเอ่ยตัดบทเป็นครั้งสุดท้าย ทำให้ภัศยาโอดครวญขึ้นมา

“โธ่! พี่วินดี้คะ เข้ามาขวางภัศทำไม ภัศน่ะกำลังจะให้สัมภาษณ์อยู่เชียวว่าใครเป็นคนซื้อเครื่องเพชรชุดนี้ให้น่ะ”

“เก็บ ไว้ก่อนจ้ะ ภัศ เราต้องให้พวกนักข่าวคาดเดาไปต่างๆ นานาก่อน นั่นเป็นวิธีที่จะทำให้เธอได้อยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์ไปอีกสองสามวัน”

ผู้ จัดการสาวขยับนิ้วส่ายไปมาราวกับร่ายเวทมนตร์ รู้งานและรู้จังหวะว่าต้องทำอย่างไรถึงจะดัง นั่นคือเหตุผลที่ภัศยาจ้างวินดี้ด้วยจำนวนเงินที่สูงลิบลิ่วกว่าเอเจนซี่คน ไหนๆ ในเมืองไทย

“พวกคุณหญิงคุณนายมากันเต็มงาน แล้วพ่อพระเอกของเธอก็มาถึงเมื่อสิบนาทีที่แล้ว” วินดี้ขยิบตาอย่างรู้ทัน

“ฉันโทร.เช็คกับเลขาฯ หน้าห้องเขาน่ะ”

ภัศ ยาหัวเราะเบาๆ กับท่าทีของผู้จัดการสาวโสดที่อยากจะสละโสดให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะแน่ใจว่าข่าวนี้คงไม่ได้มาแค่โทรศัพท์ไปถามแน่ๆ

“ภัศต้องทำยังไงคะ”

“ยิ้มจ้ะ” วินดี้ตอบพร้อมยื่นมือไปผลักประตู

ภัศยาก็ยิ้ม แล้วเดินเยื้องย่างดุจนางพญาเข้าไปห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมแกรนด์

 

“คุณเพียงฮะ คานาเป้สมุนไพรซุ้มหนึ่งหมด แล้วบัวฝากบอกว่าน้ำปั่นจันทร์แตงก็ใกล้หมดแล้วฮะ”

“จ้ะ เอ้านี่ พริกเอาถาดใหม่ไปเติมเลย เดี๋ยวฉันปั่นน้ำก่อนนะ” แม่ครัวสาวพูดโดยไม่หันกลับมามองลูกน้อง เพราะกำลังง่วนอยู่กับการตักส่วนผสมน้ำปั่นสูตรพิเศษของเธอใส่ลงในเครื่อง ปั่น

น้ำ ปั่นจันทร์แตงกับคานาเป้สมุนไพร เป็นสูตรเด็ดของเพียงจันทร์ เธอมีความสุขทุกครั้งที่รู้ว่ามันขายดิบขายดีจนหมด นั่นหมายถึงทุกคนชอบ เพียงจันทร์เทน้ำปั่นสดใหม่ลงในเหยือกก่อนจะเช็กความเรียบร้อยของตัวเองแล้ว คว้าเหยือกเดินออกจากห้องจัดเตรียม

“คุณเพียงไม่มีวันคาดเดาได้หรอกค่ะ ว่ามันหมดเร็วแค่ไหน แขกในงานส่วนใหญ่ชอบอาหารของคุณเพียงมากนะคะ” บัวพูดอย่างภาคภูมิใจ

“ขอบใจจ้ะ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปทำของว่างเพิ่ม แล้วเมื่ออาหารจานหลักเริ่มเสิร์ฟ พวกเราก็จะได้กลับกันซะทีนะ พริกเหนื่อยแย่แล้ว”

“ค่ะ คุณเพียง” บัวรับคำแล้วหันไปเสิร์ฟน้ำให้แขกคนหนึ่ง โดยที่ไม่ได้สังเกตว่ามีใครคนหนึ่งค่อยๆ ถอยตัวออกห่างจากกลุ่มคน และเดินตามเพียงจันทร์ไปช้าๆ

ยัง เหลือของว่างอีกสองสามเซตที่เธอจะต้องเสิร์ฟภายในอีกสิบนาที ก่อนที่อาหารจานหลักของโรงแรมจะเริ่ม เธอต้องรีบหน่อยแล้วก่อนที่จะเกิดข้อผิดพลาด ซึ่งคุณคล้ายจันทร์จะต้องไม่ปลื้มแน่ๆ

เพราะ ขะมักเขม้นกับการทำงาน เพียงจันทร์จึงไม่ได้หันไปมองผู้ที่เดินเข้ามาใกล้ แต่จะเป็นใครไปได้ล่ะ นอกจากพริกที่คอยเข้ามารายงานสถานการณ์ซุ้มอาหารว่างของเธอ เพียงจันทร์เชื่ออย่างนั้นจนกระทั่ง

“คุณยังขยันเหมือนเดิม”

เพียง จันทร์เกือบทำกุ้งอบสับปะรดร่วงจากมือ เธอจำเสียงเขาได้ จำได้แม่นอาจจะมากกว่าเสียงของตัวเธอเองเสียอีก เธอสูดลมหายใจเข้าลึก วางกุ้งลงบนช้อนเสิร์ฟ พยายามอย่างมากที่จะไม่ให้มือสั่น แล้วหันไปทักทาย

“สวัสดี ทัศน์”

ดาวทัศน์หรี่ตาลงเล็กน้อย หญิงสาวยังคงดูสวย สงบ และคาดเดายากเหมือนเมื่อสามปีก่อน

“คุณดูสวยจังวันนี้” เขาพูดและมองด้วยสายตาชื่นชม

โกหกชัดๆ เธอรู้ตัวดีว่าตอนนี้เธอห่างไกลจากคำว่า สวย มากนัก

“นั่นไม่น่าใช่คำพูดที่คุณควรพูดกับฉันค่ะ” เพียงจันทร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นกว่าเดิม

“ทำไมล่ะ คุณไม่ชอบเวลาที่มีคนชมคุณว่าสวยงั้นเหรอ”

ดาวทัศน์ไม่แค่พูดเฉยๆ เขาทำท่าจะเดินเข้ามาใกล้ด้วย แต่เพียงจันทร์กลับยกมือขึ้น

“ฉันกำลังรีบค่ะ ต้องทำอาหารพวกนี้ให้เสร็จในอีกสามนาที”

ดาวทัศน์ยักไหล่เหมือนที่เขาชอบทำ ชายหนุ่มถอยหลังไปยืนพิงประตู แล้วยกเครื่องดื่มในมือขึ้นจิบช้าๆ

เพียง จันทร์รับรู้ถึงสายตาที่เขากำลังจับจ้องเธอได้ เธอพยายามตั้งสมาธิจดจ่ออยู่กับงานตรงหน้า เธอจะไม่ยอมเสียศูนย์เพราะเขา แม้เขาจะยังอยู่ตรงนั้น

เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนี้กับเธอ เพียงจันทร์นึกต่อว่าเขาในใจ

ผม ของเพียงจันทร์ยังคงยาวและตรงสลวย เขาเคยมีสิทธิ์สัมผัสมัน และตอนนี้เขาก็อยากจะได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้ เธอดูไม่สนใจเขาเลย นั่นทำให้เขาเสียความมั่นใจนิดหน่อย ดาวทัศน์คิด

เขา ยังจำวันแรกที่ได้รู้จักเพียงจันทร์ได้ดี ผู้หญิงหน้าหวานประจำเคาน์เตอร์สมุนไพรในงานการกุศลที่ไหนสักงาน ที่คล้ายๆ งานวันนี้ เขาตกหลุมรักรอยยิ้มหวานๆ ของเธอแทบจะทันที

เพียง จันทร์ทำให้ชีวิตเขาสว่างไสว เธอน่ารัก ช่างเอาใจ และเข้าใจในความทุกข์ร้อนของเขา เขาอยากแต่งงานกับเธอนะ แต่ดูเหมือนครอบครัวของเขาจะไม่ค่อยพอใจกับประวัติความเป็นมาของเธอสัก เท่าไร

ลูก ของแม่ครัวที่คุณชมจันทร์เก็บมาเลี้ยง ดาวทัศน์เม้มปาก ถ้าเธอมีชาติตระกูลที่สูงส่งกว่านี้ เรื่องก็คงจะไม่ยุ่งยาก เขากับเธอเกือบจะได้แต่งงานกันแล้ว แต่ก็ดันเกิดเรื่องเมื่อสามปีก่อนขึ้นเสียได้ เขาเลยพลาดโอกาสได้ผู้หญิงตรงหน้ามาเคียงข้าง

“คุณเพียงฮะ” พริกทักและรู้สึกแปลกใจที่ในห้องจัดเตรียมมีแขกยืนอยู่ แต่ด้วยหน้าที่เธอจึงเดินเข้าไป

“เอา ถาดกุ้งอบสับปะรดถาดนั้นออกไปเลยจ้ะ แล้วค่อยกลับมาเอาอีกถาด” พริกรีบทำงานตามที่นายสาวสั่ง แต่ก็ไม่วายเหลือบมองผู้ชายที่ยืนจิบเครื่องดื่ม

“ผมชิมคานาเป้สมุนไพรของคุณแล้วนะ มันอร่อยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนจริงๆ”

เพียงจันทร์เงยหน้าจากของว่างชิ้นสุดท้ายที่เธอวางลงในถาด

“ฉันไม่เข้าใจว่าคุณมาที่นี่ทำไม คงไม่ใช่แค่เพื่อรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ หรอกนะคะ”

“และถ้ามันใช่ล่ะ” เพียงจันทร์รู้สึกว่าผิวหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้น

นี่เขากำลังจะกลับมาหาเธองั้นเหรอ

“เรื่อง มันผ่านมาสามปีแล้ว คุณคิดว่าเราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้เหรอคะ” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงจริงจังจนชายหนุ่มใจหายไปวูบหนึ่ง ก่อนจะกู้ความมั่นใจกลับมาแล้วตอบกลับ

“สามปีมันไม่นานเกินไปสำหรับเราหรอกนะ เพียง”

“มันนานมากสำหรับเพียงค่ะ”

จบข่าว ไม่รู้เพราะอะไรทำให้ดาวทัศน์รู้สึกอย่างนั้น แต่แค่นี้ไม่ทำให้เขายอมแพ้หรอก

“คุณจะปฏิเสธว่าคุณไม่เคยคิดถึงผมตลอดสามปีที่ผ่านมาเลยงั้นเหรอ”

ไม่ปฏิเสธ เพียงจันทร์ตอบในใจ ฉันมีคุณหลอกหลอนอยู่เกือบทุกวันในสามปีที่ผ่านมา

อาการนิ่งเงียบของหญิงสาวทำให้ดาวทัศน์ใจชื้นขึ้นเป็นกอง

“ไม่เอาน่าเพียง เราสองคนมีความทรงจำในกันและกันมากกว่านั้น เราเคยรักกันมากนี่”

เพียงจันทร์ก้าวถอยหลังอีกก้าวเมื่อชายหนุ่มสืบเท้าเข้ามาใกล้

“ใช่ค่ะ ฉันเคยรักคุณ รักมากจนกระทั่งฉันรู้ว่าคุณทำอะไรลับหลังฉันบ้าง” รอยยิ้มของดาวทัศน์กระตุกเล็กน้อยก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง

“ผมรักคุณนะเพียง และยังคงรักอยู่” เพียงจันทร์ยิ้มหยันคำพูดของอดีตคนรัก

“ความ รักของคุณกับฉันมันคนละแบบกัน พอเถอะค่ะทัศน์ คุณมีชีวิตของคุณ ฉันก็มีชีวิตของฉัน เราสองคนอย่ามาเกี่ยวข้องกันดีกว่า” พูดจบเพียงจันทร์ก็เดินอ้อมโต๊ะ ไปคว้าถาดของว่างถาดสุดท้ายเดินออกจากห้องไปแทบจะทันที โดยมีชายหนุ่มเดินตามออกไปติดๆ
++++++++++++++++++++++++++
++++++++++++++
++++++++

+++
+

“เขาไม่อยู่ที่นี่” ภัศยาพูดทั้งที่ปากยังฉีกยิ้มให้คุณหญิงวิมล ประธานคณะกรรมการกองทุนการกุศลที่เธอเดินแบบให้บ่อยที่สุด

“แต่ข่าวที่ฉันได้มาไม่ผิดหรอกนะ”

ภัศยาสูดลมหายใจเข้าอย่างขัดใจ แต่ก็ทำได้เพียงฉีกยิ้มต่อไป

“เอ๊ะ นั่นไง คุณดาวทัศน์ ที่สิบนาฬิกา”

ภัศยารีบหันไปตามทิศทางที่ผู้จัดการสาวบอก เธอสูดหายใจเข้าเรียกความมั่นใจ ก่อนจะก้าวไปหาแฟนหนุ่ม

“ทัศน์คะ” รอยยิ้มของภัศยาแทบจะหุบลงทันที เมื่อเห็นใครบางคน ที่คนรักของเธอเดินตามติดราวกับเป็นเงาตามตัว

“เพียงจันทร์” ภัศยากัดฟันพูดอย่างแค้นใจ โลกมันกลมอะไรนักหนา ทำไมฉันถึงหนีเธอไม่พ้นสักที

“แหมๆ มองไกลๆ นึกว่าสาวเสิร์ฟมืออาชีพที่ไหน ที่แท้ก็เธอนั่นเอง สวัสดี เพียง”

เพียงจันทร์ส่งถาดอาหารว่างให้พริก ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเพื่อนที่ไม่อยากเจอด้วยที่สุด

“สวัสดี ภัศ”

แค่นั้นเหรอ ภัศยากำมือแน่น จ้องมองเพียงจันทร์เขม็ง ก่อนที่จะปรับสีหน้าแล้วสอดมือคล้องแขนชายหนุ่มข้างตัวไว้แนบแน่น

ดาวทัศน์ไม่ได้ปฏิเสธท่าทางเป็นเจ้าข้าวเจ้าของของหญิงสาวข้างกาย เพราะคิดว่าถึงปัดป้องตอนนี้ก็คงไม่ทำให้อะไรดีขึ้น สู้เขานิ่งและแสดงให้หญิงสาวเห็นว่าแม้เขาจะควงกับภัศยา แต่เธอก็ไม่ได้มีความหมายไปกว่าผู้หญิงคนอื่นๆ หรืออีกนัยหนึ่งเขาก็อยากเห็นปฏิกิริยาของอดีตคนรักเหมือนกัน น่าจะมีสักแวบหนึ่งในแววตาคู่สวยนั่นสิ ที่บ่งบอกถึงความหึงหวงเขาบ้าง

ไม่มี มันว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง

ดาวทันศ์ปวดแปลบในใจ เขาน่าจะรู้เพียงจันทร์เป็นคนใจแข็งแค่ไหน เธออ่อนโยน แต่ไม่เคยอ่อนแอ เธอเดินจากเขาไปเมื่อสามปีที่แล้วโดยไม่มีน้ำตาสักหยด ไม่มีแม้แต่ท่าทีต่อว่าหรือด่าทอเขาด้วยคำพูดหยาบคาย เธอเพียงแต่จ้องมองเขาด้วยสายตาเฉยเมยแล้วเดินห่างจากเขาไปเงียบๆ แล้วชีวิตเขาก็เหมือนยามค่ำคืนที่มีเมฆมาบดบังแสงจากดวงจันทร์จนหมดสิ้น

“ไม่ได้เจอกันนาน เดี๋ยวนี้เธอเปลี่ยนอาชีพเป็นสาวเสิร์ฟแล้วเหรอ” ภัศยายังคงพูดเสียดสีและเน้นย้ำถึงสถานะของอดีตเพื่อนร่วมสถาบันต่อไป

“เปล่า ฉันแค่มาช่วยคุณคล้ายเธอจัดเลี้ยง ตอนนี้ฉันทำธุรกิจรับจัดเลี้ยงน่ะ” เพียงจันทร์พูดอย่างใจเย็นและพยายามไม่ให้เสียงเบาจนเกินไป ไม่อย่างนั้นคนตรงหน้าจะจับได้ว่าเธอกำลังสั่นอยู่

“อ้อ เดี๋ยวนี้อัพเกรดเป็นเจ้าของธุรกิจรับจัดเลี้ยงแล้ว น่าดีใจจัง”

เพียงจันทร์ถอนหายใจ

“เธอไม่ควรมาเสียเวลากับฉันหรอกนะภัศ อีกสิบนาทีอาหารจานหลักก็จะเริ่ม เธอยังต้องไปทักทายกับแขกอีกหลายคนไม่ใช่เหรอ”

“รู้ไหม เพียงจันทร์ ฉันก็ไม่เคยคิดอยากจะเสียเวลามาเสวนากับคนอย่างเธอ พวกเราไม่ใช่คนระดับเดียวกัน เราอยู่กันคนละสังคม รสนิยมก็ไม่เหมือนกัน การที่ฉันเคยเรียนจบมาที่เดียวกับเธอ แค่คิด ฉันก็สะอิดสะเอียนเต็มทน”

“แต่เท่าที่ฉันรู้ รู้สึกว่ารสนิยมของเธอกับเพียงจะคล้ายกันนิดหน่อยนะ” ภัศยาสะบัดหน้าอย่างขัดใจเมื่อเห็นคู่ปรับตลอดกาลของเธอโผล่มา

วิชาดาอยู่ในชุดเดรสสั้นเกาะอกสีแดงสด ทาปากแดงจัด กรีดอายไลน์เนอร์คมเข้ม ทั้งการแต่งหน้า แต่งตัวและบุคลิกภาพของวิชาดาตอนนี้ ไม่แปลกใจที่ใครๆ ก็มักจะเรียกเธอว่า แม่มด

มีคนเคยบอกว่าถ้าใครคิดอยากจะทำอะไรเพียงจันทร์ก็ควรจะรู้ว่าหลังจากนั้นคนคนนั้นอาจต้องแดดิ้นตาย เพราะฤทธิ์ของแม่มดวิชาดาก็เป็นได้

 “ดูอย่างผู้ชายที่เธอกำลังควงอยู่นั่นสิ ยังเคยเป็นผู้ชายของเพียงมาก่อนเลย” วิชาดาพูดต่อประโยคก่อนหน้าจนทำให้ภัศยาหันควับไปต่อว่าทางสายตากับเจ้าของคำพูดที่แทงใจดำเธอทันที

 “ยายวิ มางานนี้กับเขาด้วยเหรอ”

วิชาดาเบ้ปาก ก่อนเดินเข้ามายืนเคียงข้างเพียงจันทร์ด้วยท่าทางที่ดาวทัศน์คิดว่าเธอกำลังสยายปีกของแม่มดออกมาแล้ว

“บังเอิญว่าโรงเรียนสอนทำอาหารทิพรสโอชาของฉันเป็นผู้บริจาครายใหญ่เสียด้วย ทำไมฉันจะมาไม่ได้ล่ะ หรือจะบอกว่าฉันไม่ใช่คนสังคมเดียวกันกับเธออีก”

“ก็เปล่านี่” ภัศยาตอบแบบไม่ยี่หระ

“แต่เธอนี่ไม่เปลี่ยนเลยนะ” วิชาดายังคงชวนคุยต่อ

“ฉันดูแลตัวเองดีนี่ยะ” ภัศยาตอบอย่างภาคภูมิใจ

“เปล่า” วิชาดาแก้

“ฉันแค่จะบอกว่า เธอนี่หน้าด้านเหมือนถนนลาดยางสองรอบไม่เปลี่ยนต่างหาก” วิชาดาก้าวมาชิดภัศยามากขึ้น

“ถามจริงๆ เถอะ เธอไม่อายเหรอที่ควงผู้ชายมือสองจากคนที่เธอคิดว่าด้อยกว่ามาอวดเจ้าของเดิมเขาน่ะ”

“ยายวิ ยายแม่มด” ภัศยาบีบแขนดาวทัศน์แน่นขึ้นด้วยอารมณ์โกรธโดยไม่รู้ตัว

“อุ๊ย! ขอบใจ ที่เธอยังจำได้ว่าฉันเป็นแม่มด ฉันนึกว่าเธอเป็นโรคสมองเสื่อมที่จำไม่ได้แม้กระทั้งว่า ได้ผู้ชายซังกะบ๊วยนี่ไปเป็นของเธอด้วยวิธีอะไร” วิชาดาตอบขณะที่ถอยห่างออกไปยืนยิ้มอย่างสะใจข้างๆ เพื่อนรัก

“ยายวิ!/ วิ”

วิชาดาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับเสียงเรียกชื่อเธอที่ดังขึ้นพร้อมกันของคู่ชายหญิงที่น่ารังเกียจที่สุดตรงหน้า

“ทำไม ทนกันไม่ได้เหรอ ถ้าทนไม่ได้ก็อย่าเริ่มสิ ฉันน่ะถึงไม่หน้าหนาเท่าเธอสองคน แต่ฉันก็ไม่กลัวที่จะเสียชื่อเสียงเหมือนดาราหรือนักธุรกิจใหญ่แถวนี้หรอกนะ”

ภัศยากัดฟันกรอดอยากจะกรีดร้องดังๆ แทบแย่ ได้แต่เหลือบตามองวิชาดากับรอบๆ ข้างอย่างอดกลั้น ดาวทัศน์เองก็รู้สึกจุกจนเหมือนเพิ่งโดนวิชาดาต่อยเข้าที่ท้อง

“เอ่อ ภัศ ผมว่าพอถอะ คุณหญิงวิมลกำลังจะกล่าวเปิดงานแล้ว”  ในที่สุดสุภาพบุรษคนเดียวในวงสนทนาก็รู้วิธีสงบศึกคราวนี้ได้แล้ว

“นั่นสิคะ” ภัศยาก้าวมาชิดวิชาดาพลางกระซิบ

“นี่เพราะ ทัศน์ขอหรอกนะ คราวนี้ฉันขอสงบศึกไว้ก่อน” พูดจบภัศยาก็ออกแรงดึงแขนชายหนุ่มข้างกาย

“ทัศน์คะ ไปเถอะค่ะ”

“โธ่เอ๊ย! ไม่แน่จริงนี่หว่า”

วิชาดาบ่นเบาๆ เพียงจันทร์จึงได้แต่ถอนหายใจยาว ก่อนจะเงยหน้าสบตาเพื่อนสาว

“ขอบใจนะ วิ แต่ฉันไม่ชอบที่เธอพูดถึงทัศน์แบบนั้นเลย”

“โอ๊ย เธอจะไปห่วงคนแบบนั้นทำไม ฉันไม่ได้สาปเขาให้เป็นกบซะหน่อย”

“แต่เธอจะเสียชื่อนะ คนอื่นจะมองเธอไม่ดี” เพียงจันทร์เตือนเพื่อนรัก

“เธอก็อย่างนี้ตลอด เพียง นี่โชคดีนะที่ฉันมาแทนคุณพ่อกับคุณแม่ ไม่อย่างนั้นเธอคงโดนยายภัศเขมือบจนหมดตัวไปแล้ว”

เพียงจันทร์หัวเราะ ก่อนจะเดินนำเพื่อนรักเข้าห้องจัดเตรียม

“ฉันรู้ตัวว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ ไม่ต้องห่วงหรอกวิ ถึงฉันจะเป็นคนโง่ แต่ฉันก็เจ็บแล้วจำเหมือนกัน” วิชาดาถอนหายใจพลางโอบกอดเพื่อน

“เธอเข้มแข็ง แต่ฉันรู้นะที่เธอนิ่งเฉยขนาดนี้ เพราะเธอยังเจ็บมาก เธอแสดงความรู้สึกไม่เก่ง แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่เจ็บ เธอยังรักเขาใช่ไหม เพียง”

เพียงจันทร์กอดตอบเพื่อนสาวน้ำตารื้นขึ้นมาที่ขอบตาอีกครั้ง เธอจึงรีบกะพริบตาถี่ๆ เพื่อห้ามไม่ให้มันไหลออกมา

นอกจากคุณยายและน้องๆ ของเธอ วิชาดาเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเธอเจ็บปวดมากมายแค่ไหนเมื่อเลิกกับดาวทัศน์ ดาวทัศน์เป็นทั้งความหวังและความฝัน เป็นโลกที่เธอหมุนรอบตัวเขา แต่เขาก็เป็นเหมือนดวงดาวที่สว่างไสวในคืนแรมด้วย เขามีดาวน้อยใหญ่อีกมากมายรายล้อม และแน่นอนเมื่อเขาเป็นดวงดาวที่จะสว่างไสวในคืนแรม แล้วดวงจันทร์ในคืนเพ็ญอย่างเธอจะอยู่เคียงคู่เขาได้อย่างไร

 

“...แรมค่ำดวงดาราอาจเดียวดาย

ไม่มากมายเท่าคืนเพ็ญของดวงจันทร์”

 

“ฉันอาจจะยังรักเขา แต่ฉันไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว”

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
จบไปอีกตอนนะคะ เพียงจันทร์ของเราดูจะเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารไหมคะ??
วีก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเรื่องราวของพระจันทร์ดวงแรกของวี
ถึงได้ดูเหมือนจะเศร้าๆ ก็ไม่รู้เน๊าะ เอาใจช่วยเพียงจันทร์ของเราด้วยนะคะ
วีสัญญาว่าจะไม่ทำให้น้ำตาท่วมหน้าจอคอมแน่นอน

Good night Jaa ^_^V
veerandah



Facebook: Veerandah Suksasunee
Twitter: @veerandah
Line: veerandah
Web: tswriter.com

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

3,451 ความคิดเห็น

  1. #3449 juiilann (@juiilann) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 01:16
    น่าสงสารมากจริงๆค่ะ หนูเพียง สู้นะ เดี๋ยวท้องฟ้าอันสดใสจะมาอยู่เป็นเพื่อนป
    แล้ว พร้อมนางฟ้า(?)น้อยด้วยเลย ว่าไปเราเองก็อยู่ในแก๊งพระจันทร์เหมือนกันนะคะคุณวี
    #3449
    0
  2. #3007 douberfufu (@aum068) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 12:55
    รอนร้าาาา
    #3007
    0
  3. #3001 douberfufu (@aum068) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2556 / 11:50
    อัพเร็วๆน่ะ
    #3001
    0
  4. #2992 douberfufu (@aum068) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2556 / 22:01
    อัพๆๆ
    #2992
    0
  5. #2573 m-mier (@mod_dumdum) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2556 / 00:48
    ปลาเอ๊ย! เมาอ้วกแหงเลย
    #2573
    0
  6. #2514 m-mier (@mod_dumdum) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2556 / 00:36
    ป๋าลุคไปช่วยเร็ว!
    #2514
    0
  7. #2092 reborn_mind (@reborn-mind) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2556 / 18:31
    สับสนชื่อนะเนี่ย สารพัดจันทร์ 555+ น่าติดตามจัง > <
    #2092
    0
  8. #1036 m-mier (@mod_dumdum) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 17:34
    ต้องขึ้นเงินเดือนให้ป๋องแล้วละ ฮุฮิ
    #1036
    0
  9. #1028 m-mier (@mod_dumdum) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 01:12
    ฮา จริงของป๋องมันนะป๋า 555
    #1028
    0
  10. #962 SoM-O (@somao-da-mamyo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 22:41
    อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ
    ชอบค่ะ
    สงสารเพียงจัง
    #962
    0
  11. #692 นักอ่าน...lnwcool (@lnwcool) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 03:38
    เพียงเพียง...นิสัยแบบที่เราชอบเลย...

    อ่อนโยนแต่ไม่อ่อนแอ..^^
    #692
    0
  12. #512 nunpanu (@nuntapun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 เมษายน 2556 / 21:23
    ปรบมือให้น้องวิ ดีใจที่น้องเพียงเข้มแข็ง
    #512
    0
  13. #320 Dusky (@vam-pire-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 18:30
    ชอบจังที่นางเอกเข็มแข็งแบบนี้
    #320
    0
  14. #231 nampung08 (@nampung08) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 11:51
    สนุกมากค่า
    #231
    0
  15. #118 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 13:30
    ผู้หญิงคนนี้น่ารัก จริงๆ เพียงจันทร์ อ่อนโยนแต่เข้มแข็ง ไม่ใช่อ่อนแอนะจ๊ะ
    น่ารัก เรียบร้อย เพียบพร้อม ครบทุกอย่างเลยยยยยย ชอบจัง
    ชอบมากกับคำที่ว่า เจ็บแล้วจำ ชอบที่สุดดดด
    #118
    0
  16. วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 22:33
    โดนไปหนึ่งหมัดสะใจๆจริง วิชุดาสู้ๆ แต่สงสารเพียงT^T
    #115
    0
  17. #103 Blue Raymond (@blueraymond) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 08:55
    สงครามขนาดย่อมเลยนะเนี่ย อยากอ่านตอนต่อไปค่า~ >_<
    ตอนนี้ชอบวิที่สุดแล้ว ถ้าไม่นับคุณชาเย็นเพียงจันทร์นะคะ ^O^
    #103
    0
  18. #102 แว่นใส (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 22:31
    น่าสงสารนางเอกของเราจริง
    #102
    0
  19. #101 dew (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 21:18
    ติดตามมาได้สักพักแล้ว ชอบนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #101
    0
  20. #100 winterblood Love KiHae (@winterblood) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 19:19
    ชอบวิมากๆเลยอ่ะค่ะ เป็นคาเเรกเตอร์ที่เอิงปลื้มมมม 555+
    เพียงน่าสงสารจังเลย บลูไปไหนเนี่ย รีบๆมาหน่อย 5555
    สู้นะคะ รออยู่ค่าพี่วี ^^
    #100
    0
  21. #99 Mirin-Mayrina M.D.V. Rez (@poon1810) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 16:18
    บลูมาช่วยนางเอกของเราเร็ว ให้ลืมรักเก่าไปชะ มาช่วยจากพวกนั้นด้วย อ๊ากก น่าโมโหมาก วิพูดถูกใจมากอ่ะ
    #99
    0
  22. #98 ลอร่า (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 06:07
    พี่วีบอกว่าเม้นได้ไม่ต้องเกรงใจ ถ้างั้นก็ "ช่วยจัดการเรื่องการเว้นวรรคประโยค" ด้วยค่ะ เพราะเท่าที่อ่านมา รู้สึกว่าจะเว้นวรรคบ่อยเกินไป



    ยังคงสนุกเหมือนเดิมค่ะ แต่ฮาตรงบอกว่าวิชาดาเป็นแม่มด ก็สมกับชื่อเจ้าหล่อนดีเพราะเรียกหล่อนสั้นๆว่า วิช นี่นา

    แล้วชื่อ ภัสยา เนี่ยมาจากคำว่า 'แพศยา' รึเปล่าค่ะ ออกเสียคล้ายกันดีจนไม่น่าใช่เรื่องบังเอิญ

    ส่วนชื่อ ดาวทัศน์ ก็น่าจะหมายถึงคำว่า ดาว เพียงอย่างเดียว

    ตั้งชื่อได้ดีน่ะค่ะ ตรงตามตัวมาก โดยเฉพาะชื่อของภัสยา



    ปล. รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางมารร้ายจิกหัวใช้นังภัสยาเลยแหะเม้นนี้
    #98
    0
  23. #97 mommeaw (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 21:42
    สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ ติดตามอ่านทั้งคุณวีและคุณกัลค่ะ

    นิยายมีอะไรชวนค้นหาน่าสนใจ และตามไขปม สนุกดีค่ะ ^ ^

    +++++

    ปล.ถ้าหาศัพท์เฉพาะทาง ของสถาปนิกคำไหนไม่ได้ยินดีช่วยเหลือนะคะ •V•
    #97
    0
  24. #96 JaJah (@kincho) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 13:04
    เหมือนเพลง คำยินดี ของ klear เลยค่ะ
    ฉันมายินดีให้กับรักที่สดใส
    ยินดีที่เธอได้พบเจอ
    คนที่ดี คนที่ควรคู่รักของเธอ
    คนที่เข้ากันมากกว่าฉัน

    ฉันหวังจะยืนที่ตรงนั้นข้างๆ เธอ
    ได้เดินร่วมทางกันเหมือนเดิม
    แต่ก็รู้น่าเสียใจเมื่อมันสายเกิน
    ไม่มีแล้วที่เคยรักกัน

    ในวันนี้มีเพียงถ้อยคำส่งท้าย
    ลาก่อนรักที่เคยงดงาม
    ไม่โกรธเคืองเธอเลยมีแค่คำยินดี
    และคำอวยพรจากฉันให้เธอ

    ขอให้ความรักมีแต่ความสุขใจ
    ไม่ว่าสิ่งไหนเข้ากันหมดทุกอย่าง
    ขอให้ความรักเขาและเธอไม่มีจืดจาง
    มีเขาเคียงข้างไม่มีความทุกข์ใด

    ขอให้ความรักดีกว่าที่ฝัน
    ไม่มีเปลี่ยนผันรักกันหมดหัวใจ
    ขอให้เธอนั้นได้คู่เคียงกันตลอดไป
    ถึงแม้ฉันยังไม่เปลี่ยนใจ
    และรักได้เพียงแต่เธออยู่เหมือนเดิม

    ซ่อนน้ำตาไว้ใต้รอยยิ้มที่ให้ไป
    ไม่มีใครรู้ความเป็นจริง
    ว่าฉันฝืนเก็บเรื่องความรู้สึกทุกสิ่ง
    กดมันไว้จนใจปวดร้าว

    ขอให้ความรักดียิ่งกว่าที่ฝัน
    ขอให้คนนั้นดีกว่าฉันทุกอย่าง
    ให้เขาคอยรัก คอยดูแล คอยอยู่เคียงข้าง
    แบบที่ฉันเองไม่เคยทำให้เธอ

    ขอให้คาดหวังแล้วไม่ต้องผิดพลั้ง
    ไม่เหมือนความหลังที่เธอเคยพบเจอ
    ขอให้คราวนี้ได้อย่างใจเธออยู่เสมอ
    ถึงแม้ฉันยังมีแต่เธอ
    และรักได้เพียงแต่เธออยู่เหมือนเดิม

    ขอให้เธอนั้นได้คู่เคียงกันตลอดไป
    ถึงแม้ฉันยังไม่เปลี่ยนใจ
    และรักได้เพียงแต่เธออยู่เหมือนเดิม
    #96
    0
  25. #95 kibu (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 12:30
    รอออ่านคร้า
    #95
    0