*=*...เรือนพระจันทร์...*=*

ตอนที่ 71 : "*^o^*"...พลอยจันทร์พันดาว ..."*^o^*" - ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,015
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    18 มิ.ย. 56

ดีจ้า ทุกๆ คน

 

 

ตอนที่ 2 มาเร็วทันใจไหมคะ ช่วงนี้วีกำลังโยกย้ายที่ทำงานค่ะ

หลังจากอยู่ที่หนองคายมา 2 ปีเต็ม ถึงเวลากลับบ้านแล้วค่ะ

ก็เลยต้องเก็บข้าวเก็บของกันยกใหญ่

พอทำโน่นเก็บนี่เวลาก็เลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ถ้าเอาตอใหม่มาให้ดึกๆ ก็คงไม่ว่ากันเน๊าะ

 

Have a good dream ka^^

veerandah ^0^V

Facebook: Veerandah Suksasunee
Twitter: @veerandah
Line: veerandah

Web: tswriter.com (ทุกคนสามารถตามอ่านนิยาย (แบบเต็มๆ) ของวีได้ที่นี่ค่ะ)


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 

คำชี้แจง

ชื่อตัวละคร สถานที่ เมืองและประเทศ หรือเรื่องราวที่ที่พาดพิงถึงในนิยายเรื่องนี้ อาจมีความเหมือนและ / หรือ คล้ายคลึงกับความเป็นจริง ขอยืนยันว่าเรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องราวที่แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้แต่ง ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น และผู้แต่งไม่ได้ประสงค์ให้เกิดการเข้าใจผิดจึงขอเน้นย้ำอีกครั้งว่า เรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องราวที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น

 

ตอนที่ 2

 

24 ปีก่อนหน้านี้

เมืองปาเลอร์โม เกาะซิซิลี, ประเทศอิตาลี

บาทหลวงนิโคลัสมองเด็กชายและเด็กหญิงที่เขาเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเป็นทารกอย่างสงสาร ถ้าโบสถ์มีเงินมากกว่านี้สักหน่อย ก็คงสามารถอุปการะเด็กกำพร้าเหล่านี้ได้ เด็กตาดำๆ เหล่านี้ก็ไม่ต้องออกไปเผชิญโลกที่แสนโหดร้ายเร็วอย่างนี้

“คุณพ่อ รีน่าเป็นยังไงบ้างครับ”

นิโคลัสมองหน้าเด็กชายซึ่งเขานึกว่าได้เลือกทางเดินที่ดีที่สุดให้แล้วอย่างสงสาร

ลุคเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาดมาแต่ไหนแต่ไร แต่เขาเองที่ฝึกด็กชายไม่ให้แสดงมันออกมา เพราะลุคมีการรับรู้ได้มากกว่าคนทั่วไป ดังนั้นเมื่อมีอะไรมากระทบเขาจึงระเบิดมันออกมา จนกลายเป็นเด็กเจ้าอารมณ์ที่โกรธเกรี้ยวและกร้าวร้าว เมื่อเจอกับสิ่งที่ไม่ถูกต้องหรือไม่ถูกใจ สุดท้ายเลยถูกจับแยกออกจากเด็กคนอื่นๆ เพื่อปรับพฤติกรรมตั้งแต่เล็กๆ ทั้งที่เด็กคนอื่นยังพูดไม่ได้ด้วยซ้ำ

“รีน่าแค่สลบไปเท่านั้น ส่วนแผลที่หน้าคงต้องใช้เวลาสักหน่อยกว่าจะหาย”

ลุคพยักหน้ารับคำ ก่อนจะกลับไปนั่งที่เก้าอี้ข้างกำแพงมองเพื่อนคนแรกของเขาต่อไป

นิโคลัสส่ายหน้า เขารู้ว่าจะมีวันนี้เกิดขึ้น เพราะอย่างนั้นเขาถึงรีบหาครอบครัวให้แก่ลุค เหมือนกับที่พยายามหาครอบครัวให้แก่เด็กคนอื่นๆ แต่เขาพลาดที่เลือกครอบครัวแรกที่รับเลี้ยงลุคได้ไม่ดีพอ เลยทำให้เด็กที่เหลือหนีออกจากโบสถ์ไป

“แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไปล่ะ ลุค คนพวกนั้นเป็นคนของครอบครัวมาฟิโอโซ่ เจ้ารู้ใช่ไหม ไม่ว่ายังไง อีกเดี๋ยวเขาจะต้องมาที่นี่ พ่อเองก็ปกป้องเจ้าไม่ได้มาก”

ลุคเงียบขณะหันไปมองโรเบอร์โต้ ดาเนลล่า และฟรานเชสโก้ ที่นอนหลับอยู่บนพื้น ก่อนจะหันกลับมาสบตาบาทหลวงนิโคลัส

“ผมจะไปรับผิดเอง ถ้าคุณพ่อจะช่วยให้เจ้าพวกนี้หนีออกนอกเมืองไปพร้อมกับรถของโบสถ์ในวันพรุ่งนี้”

นิโคลัสหายใจเข้าลึก “เจ้ายอมตายเพื่อเพื่อนงั้นรึ”

“ผมเป็นคนตัดสินใจเหนี่ยวไกเอง คุณพ่อ ผมรู้ดีว่าจะเกิดอะไรตามมา แต่ผมก็เลือกที่จะทำมัน” ลุคพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

นิโคลัสถอนหายใจอีกครั้ง

เด็กอัจฉริยะ...ที่เกิดผิดที่ผิดทาง พระผู้เป็นเจ้ามอบความเป็นหนึ่งในสติปัญญาให้แก่เขา ไยไม่มอบครอบครัวและโอกาสที่ยิ่งใหญ่ให้ด้วยเล่า โชคชะตาช่างโหดร้ายอะไรอย่างนี้

พวกมาฟิโอโซ่จะไม่ยอมหยุด หากหาคนฆ่าคนในครอบครัวของเขาไม่ได้ และโบสถ์แห่งนี้ก็ไม่อาจปกปิดหรือเก็บซ่อนเด็กให้พ้นหูพ้นตาพวกมาฟิโอโซ่ได้เช่นกัน

ลุคฉลาดมากที่ยอมมอบตัว อย่างน้อยก็ถ่วงเวลาให้เพื่อนๆ หนีไปได้ หากหนีไปพร้อมกันสุดท้ายก็อาจถูกจับได้ทั้งหมด แล้วซัลวาโทรีน่ากับดาเนลล่าก็คงไม่พ้นต้องไปเป็นโสเภณีในผับใดผับหนึ่งของพวกมันแน่นอน

“ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแล้ว พ่อจะช่วยให้ทุกคนออกไปนอกเมืองให้ได้”

“แต่ผมจะไม่หนีเด็ดขาด” ฟรานเชสโก้ที่ตื่นขึ้นมาได้ยินพูดขึ้นพร้อมกับลุกขึ้นนั่ง

“ฟราน เจ้าตื่นตั้งแต่เมื่อไร” นิโคลัสถามขึ้น

“ลุค เป็นเพราะฉันโง่ ไปหลงกลพวกมัน เรื่องนี้จึงเกิดขึ้น ฉันจะไปรับผิดเอง”

“แต่ฉันเป็นคนยิงนะ ไม่ใช่นายสักหน่อย” ลุคเถียงกลับเสียงเรียบ

“งั้นเราก็ไปด้วยกัน” ฟรานเชสโก้พูดพลางลุกขึ้นยื่นมือไปจับแขนของลุค

“ฉันไม่ยอมให้นายไปคนเดียวแน่ แต่ฉันเห็นด้วยที่เนลและรีน่าต้องหนีไป ไม่อย่างนั้นก็เข้าทางพวกมัน” ฟรานเชสโก้พูดพลางหันไปมองหน้าบาทหลวงนิโคลัส

“นะครับคุณพ่อ พวกเราจะกลับไปที่นั่น รอให้พวกมันมาจับ เพื่อไม่ให้มันตามมาถึงโบสถ์ แล้วพรุ่งนี้คุณพ่อก็รีบส่งรีน่า เนล และร็อบออกไปจากเมืองนี้”

นิโคลัสมองหน้าเด็กชายทั้งสองคน ใจหนึ่งก็นึกชื่นชม แต่อีกใจก็สงสาร โลกใบนี้ช่างโหดร้ายนัก มีเพียงคนที่เข้มแข็งเท่านั้นจึงจะอยู่รอด แม้กระทั่งเด็กเล็กๆ เท่านี้ก็ไม่เว้น

“พรุ่งนี้ไม่ทันหรอก ต้องไปคืนนี้เลย” ลุคเอ่ยพร้อมกับลุกจากเก้าอี้เช่นกัน

“ผมไปละครับ คุณพ่อ ฝากสามคนนั่นด้วย” ลุคมองหน้าเพื่อนทั้งสามคล้ายสั่งลา ก่อนจะพยักหน้ากับฟรานเชสโก้ แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้บาทหลวงนิโคลัสยืนส่งสายตาตามเด็กชายทั้งสองไปโดยที่เขาช่วยอะไรไม่ได้อย่างเศร้าใจ

พระผู้เป็นเจ้า หากพระองค์ท่านเฝ้ามองโลกใบนี้ด้วยความเมตตา โปรดทรงช่วยคุ้มครองลูกทั้งสองของพระองค์ด้วย พวกเขายังเยาว์นัก เยาว์เกินกว่าจะจากโลกนี้ไปโดยที่ยังไม่ได้เรียนรู้ความสวยงามบนโลกนี้เลย

           

ประตูห้องขังในคฤหาสน์มาฟิโอโซ่เปิดออกพร้อมกับแสงสว่างที่ส่องเข้าไปในห้อง ทำให้เห็นเด็กชายสองคนที่ถูกเฆี่ยนจนลายไปทั้งตัว

“ออกมาได้แล้ว นายใหญ่อยากเจอหน้าพวกแก” ชายคนหนึ่งพูด ฟรานเชสโก้จึงค่อยๆ ขยับตัว ในขณะที่ลุคยังคงนั่งนิ่ง

“เร็วๆ เข้าหน่อย อย่าให้เจ้านายรอนาน ไม่อย่างนั้นพวกแกจะถูกเฆี่ยนอีกรอบแน่” ชายคนเดิมตะคอกซ้ำ ฟรานเชสโก้จึงหันไปสะกิดเตือนเพื่อน

“นายยังโอเคไหม” ฟรานเชสโก้ถามขึ้นขณะที่เดินตามลุคที่เดินนำเขาไป

“มันพูดถึง นายใหญ่ นี่อาจจะเป็นบทลงโทษสุดท้ายของเรา” ลุคพูดขึ้นเบาๆ ทำให้ฟรานเชสโก้เงียบไปสักพัก

“พวกรีน่าคงไปไกลแล้ว คงไม่มีอะไรน่าห่วง” ฟรานเชสโก้พูดเสียงเบาราวกระซิบกับตัวเอง และเหมือนจะปลอบใจว่าคงถ่วงเวลาได้แค่นี้

ลุคและฟรานเชสโก้ถูกนำตัวเข้าไปในห้องที่เหมือนกับห้องรับแขก ซึ่งมีชายหนุ่มร่างใหญ่นั่งอยู่ โดยมีผู้ชายที่คาดว่าจะเป็นมือขวาคนสนิทของชายผู้นั้นยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง ประตูปิดลง ลูกน้องของอัลเบอร์โต้ออกไปจนหมด เหลือแค่เด็กสองคนกับผู้ใหญ่อีกสองคน

ลุคมองใบหน้าของคนที่กำชีวิตของทั้งเขาและเพื่อนเอาไว้อย่างไม่เกรงกลัว นั่นทำให้ชายผู้กุมอำนาจเหนือสุดของแก๊งอย่างอันโตนิโอรู้สึกถูกใจเด็กคนที่เดินนำหน้าเข้ามาอย่างบอกไม่ถูก สัญชาตญาณบอกเขาว่า เด็กคนนี้ไม่ธรรมดา

“ฉันได้ข่าวมาว่า เธอยิงลูกน้องของฉัน แถมฆ่าคาโป[1]อัลเบอร์โต้ด้วยการยิงปืนเพียงนัดเดียวทะลุตัดขั้วหัวใจเลยงั้นเหรอ” อันโตนิโอถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ จนฟรานเชสโก้แปลกใจ นี่คือน้ำเสียงของคนที่กำลังโกรธแค้นเพราะลูกน้องถูกฆ่างั้นเหรอ

“ยิงปืนนัดเดียวจริง แต่มันคงบังเอิญไปตัดขั้วหัวใจเองมั้ง ไม่ได้ตั้งใจให้แม่นขนาดนั้น และไม่แน่ใจว่าจะยิงได้เหมือนเดิมไหม ถ้าได้ยิงอีกเป็นครั้งที่สาม” ลุคตอบตรง ไม่มีความกลัวเกรงในน้ำเสียงแม้แต่น้อย นั่นยิ่งทำให้อันโตนิโอถูกใจเด็กคนนี้มากเข้าไปอีก

“เพื่อนของเธอล่ะ ไปไหนกันหมด” อันโตนิโอถาม นั่นทำให้ฟรานเชสโก้แทบหยุดหายใจ แต่ก็ไม่กล้าหันไปมองหน้าลุค กลัวจะโดนซักฟอกต่อ

“เพื่อนของผมไม่เกี่ยวอะไรด้วย ผมเป็นคนยิงเขาเอง”

“ส่วนผมก็เป็นคนขโมยของคนเดียวเหมือนกัน คนผิดมีแค่เราสองคนเท่านั้น” ฟรานเชสโก้พูดต่อจากลุคทันที

อันโตนิโอมองเด็กทั้งสองคนอย่างพอใจ มีความรักในพวกพ้องเต็มเปี่ยม และแม้จะตกเป็นจำเลย และถูกซ้อมมาหลายวัน แต่ดวงตายังคงแข็งกร้าวและมั่นใจในศักดิ์ศรีของตัวเองจนผู้ใหญ่แถวนี้ยังต้องอาย

เด็กสองคนนี้เป็นเพชรในตมของแท้ ถ้าปล่อยให้ตายก็น่าเสียดาย แต่จะไม่ฆ่าก็คงไม่ได้เหมือนกัน กฎก็คือกฎ  ใครมาทำร้ายคนในครอบครัวมาฟิโอโซ่ คนคนนั้นก็ต้องจ่ายคืนค่าปรับให้เท่าเทียมกัน

“ฉันไม่เอาเรื่องเพื่อนๆ ของเธอก็ได้ แต่เรื่องของเธอสองคน ฉันคงปล่อยผ่านไปเฉยๆ ไม่ได้” อันโตนิโอพูดเสียงเรียบ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ ปีเอโตร มือขวาของเขาดำเนินการบางอย่างที่ลุคกับฟรานเชสโก้ไม่เข้าใจ

เสียงปืนสองนัดดังติดต่อกัน บรรดาลูกน้องของอัลเบอร์โต้ที่ยืนรักษาการอยู่นอกห้องหัวเราะอย่างชอบใจ

“แจ้งไปยังโบสถ์ให้เตรียมจัดงานศพให้แก่เด็กสองคนนี้ด้วย คนที่คิดจะมาทำร้ายคนในครอบครัวมาฟิโอโซ่จะได้รู้ไว้ว่าชีวิตของมันจะจบลงอย่างไร แต่ก็มีความกรุณาปรานีให้ด้วยเหมือนกัน” เสียงอันโตนิโอดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออก ภายในห้องเห็นถุงสองใบขนาดเท่าตัวเด็กสองคนนั้น จึงสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นถุงใส่ศพของพวกเขา

เรื่องราวข่าวคาโปของมาฟิโอโซ่ถูกสังหารเล่าลือกันไปต่างๆ นานา ส่วนใหญ่จะออกแนวโดนศัตรูในธุรกิจมืดลอบฆ่า ไม่มีใครคาดคิดและลูกน้องในหน่วยของอัลเบอร์โต้ที่พอจะทราบเรื่องต่างก็ปิดปากเงียบ เพราะคงขำไม่ออกหากมีใครรู้ว่าเจ้านายถูกเด็กอายุแค่สิบขวบฆ่าตาย

 

24 ปีก่อนหน้านี้

กรุงเทพ, ประเทศไทย

“จะย้ายไปอยู่ทางโน่นสักกี่ปีล่ะ สมโภช” เสียงคุณยายชมจันทร์ถามหลานเขย ขณะที่สายตายังคงมองไปที่พลอยจันทร์ที่ไม่ได้สนใจอะไร นอกจากเตาขนมครกที่อยู่ตรงหน้าอย่างเอ็นดู

“อย่างน้อยก็สองปีครับ ถึงจะย้ายไปจังหวัดที่ใหญ่กว่านี้ได้” สมโภชตอบ

“ก็ดี แค่นี้แกก็เจริญก้าวหน้ามากกว่าเพื่อนในรุ่นเดียวกันแล้ว ไม่เสียแรงที่ฉันเอาหัวไปช่วยค้ำประกันกับนายเพิ่มพงษ์ ว่าลูกเขยเขาน่ะเป็นคนมีอนาคต”

สมโภชหัวเราะแห้งๆ กับคำพูดของคุณชมจันทร์ เขารู้ดีแม้คุณน้าชมจันทร์จะดูเป็นผู้หญิงประหลาดไปบ้าง แต่ท่านก็เป็นคนลุ่มลึกมากจริงๆ

“ผมฝากลูกด้วยครับ ต้องรบกวนคุณน้าอีกตามเคย”

“ไม่เห็นเป็นไรนี่ แต่ขอบอกซะก่อน ให้แล้วให้เลยนะ ฉันจะเลี้ยงยังไงก็เป็นเรื่องของฉัน อย่ามาโวยวายทีหลัง ว่าฉันทำให้ลูกสาวเธอกระด้างกระเดื่องกับแม่มันก็แล้วกัน”

สมโภชหัวเราะอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองลูกสาวที่กำลังขะมักเขม้นอยู่กับการแคะขนมครกออกจากเต้า แล้วประคองอย่างระมัดระวังไปวางลงในกระทงใบตองอย่างตั้งอกตั้งใจ

“ผมคาดหวังให้เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็งและมีความสุขครับ ผมคงไม่หวังสูงเกินไปใช่ไหมครับ คุณน้า”

ชมจันทร์มองผู้พิพากษาหนุ่มอนาคตไกล ที่ควบตำแหน่งหลานเขยอย่างเป็นทางการเพียงคนเดียวของเธออย่างพอใจ แม้คล้ายจันทร์จะโชคร้ายที่ถูกเลี้ยงมาอย่างผิดๆ แต่อย่างน้อยก็ยังโชคดีอยู่บ้างที่ได้ผู้ชายคนนี้เป็นสามี

มนุษย์เราเนี่ยเมื่อเสียบางอย่างก็มักจะได้อีกอย่างตอบแทนเสมอ ดังนั้น จึงขึ้นอยู่กับเราว่าฉลาดพอที่จะเก็บเกี่ยวสิ่งนั้นเอาไว้ หรือว่าโง่งมยอมปล่อยให้มันหลุดลอยไป

แน่นอน วันนี้พิสูจน์ได้แล้วว่า คล้ายจันทร์ไม่ใช่คนโง่งมเสียทีเดียว แต่ก็ต้องดัดนิสัยกันอีกนานกว่าจะขุดเอานิสัยแย่ๆ ดั้งเดิมทิ้งไปได้

 

[1] คาโป (Capo) คำเรียก ตำแหน่งหัวหน้าหน่วยที่รองจาก รองหัวหน้า ในแก๊งมาเฟีย


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
พระเอกของเรา...ตายเสียแล้ว 555 ไม่มีทางหรอกเน๊าะ
วีไม่ทำร้ายคนอ่านขนาดนั้นหรอกค่ะ เอาไว้ติดตามต่อเน๊าะ ^___^V


ขออนุญาตงดสปอยนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

3,451 ความคิดเห็น

  1. #2553 นักอ่าน...lnwcool (@lnwcool) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2556 / 18:13
    แหม...จากที่ว่าคล้ายจันทร์ไปเยอะจากาคที่แล้วพอมาอ่านเรื่องนี้ดูเป็นคนดีเหลือเกิ้นนนน
    #2553
    0
  2. #1818 puphaa (@puphaa) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 21:58
    ชอบหัวหน้าแก็งนะ
    #1818
    0
  3. #1817 เกษ (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 20:15
    ระทึกตั้งแต่บทเริ่มเลย ลุคนายเท่ห์มากลูกผู้ชายตัวจริงกล้าทำกล้ารับ
    #1817
    0
  4. #1816 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 15:16
    อนาคตเป็นเรื่องที่คาดเดาไม่ได้ และชีวิตของคนสองคน ก็กำลังจะเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือเลยทีเดียว น่าสนุกจังค่ะ
    #1816
    0
  5. #1812 ขอให้สมปรารถนา (@whattobee) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 14:23
    ลุคสบายแบบ ลำบากใจ



    #1812
    0
  6. #1811 Eight (@eight8) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 13:05
    แมนมากเลยพระเอกของเรา
    #1811
    0
  7. #1810 seenam_fah (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 12:50
    อยากเห็นหน้าพระเอกแล้ว
    #1810
    0
  8. #1807 @_เต่าบก_@ (@bt-noei) (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 09:02
    เรื่องนี้น่าจะแซ่บจริง!!!5555ติดตามค่า ลุค...ไม่เห็นหน้สแต่เชื่อว่าหล่อแน่ๆ อัตโตนิโอเอาไปเลี้ยงเป็นลูกแน่เลย><
    #1807
    0
  9. #1806 แว่นใส (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 08:46
    คงถูกเลี้ยงในฐานะลูกชายหัวหน้ามากกว่าที่จะฆ่าทิ้งนะ
    #1806
    0
  10. #1805 ลอร่า (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 06:12
    รู้สึกว่ามันน้อยกว่าทุกที หรือเราอ่านเพลิน
    #1805
    0
  11. #1804 ZaIFeRaZ (จากตอนที่ 71)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 00:35
    พระเอก กลายมาเป็น ลูก บุญธรรมแน่ ป่าวครับ -o- ไม่ก็ ลูกน้องในแก๊ง



    เรื่องนี้ ชอบจริงๆ มาเฟียๆ เอิ้กๆ อยากรู้ไวๆ
    #1804
    0