*=*...เรือนพระจันทร์...*=*

ตอนที่ 38 : #^_^#...รอยยิ้มพิมพ์จันทร์...#^_^# - ตอนที่ 5 (100% จ้า)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,320
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    19 เม.ย. 56

   

 ดีจ้า ทุกๆ คน

 

 

พอดีว่าวันนี้วีไปต่างประเทศมาค่ะ ^_^V

คนที่ตาม Facebook กับ Line คงจะรู้แล้ว

 

ต้องขอบอกว่า วีอยู่หนองคายมา 2 ปี แต่นี่พึ่งเป็นครั้งแรก

ที่เท้าวีได้เหยียบแผ่นดินนครหลวงเวียงจันทร์ค่ะ

 

บ้านเมืองเขาเจริญกว่าที่วีคิดไว้มากค่ะ แถมมีประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม

ที่น่าสนใจมากๆ เลยค่ะ ถ้ามีโอกาสก็อยากกลับไปเที่ยวอีกครั้ง ^+^v

 

วันนี้มาแค่ครึ่งเดียวอีกแล้ว อย่าโกรธกันน้า แล้วจะรีบมาต่อให้จบค่ะ

 

Good night ka^^

veerandah ^O^V     

    

 

Facebook: Veerandah Suksasunee
Twitter: @veerandah
Line: veerandah
Web: tswriter.com (ทุกคนสามารถตามอ่านนิยายของวีได้อีกแห่งที่นี่ค่ะ)


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ตอนที่
5

 

ห้องแถวเก่าที่ยังคงสภาพไว้ได้ใกล้เคียงกับเมื่อห้าสิบปีที่แล้ว ดูไม่ค่อยเข้ากับร้านกาแฟสไตล์โมเดิร์นในความคิดของพิมพ์จันทร์เลยสักนิด ยิ่งพอเข้าไปเจออาแปะอาก๋งนั่งจิบน้ำชากันอยู่เกือบครึ่งค่อนร้าน พิมพ์จันทร์ยิ่งอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ

หญิงสาวที่วันนี้ยังคงสวมกางเกงยีนตัวเก่าที่ใส่จนสีซีดแล้วซีดอีกกับเสื้อยืดคอวีสีดำทับด้วยเสื้อแจ็คเก็ตยีนที่ซีดไม่แพ้กางเกงที่ใส่ เธอเดินส่ายอาดๆ เข้าไปที่โต๊ะชงกาแฟซึ่งน่าจะผ่านยุคสงครามโลกมาแล้ว แต่ดันมาเป็นแท่นตั้งเครื่องชงกาแฟสดรุ่นใหม่ล่าสุดนี่สิ

มันเอาอะไรคิดเนี่ย สมองมีปัญหาหรือเปล่าวะ

พิมพ์จันทร์เดินไปหาบาริสต้าหนุ่มที่สวมชุดหนุ่มเสิร์ฟเหมือนในละครเกาหลี ซึ่งกำลังขะมักเขม้นโรยฟองนมลงในน้ำกาแฟให้เป็นรูปใบไม้อย่างตั้งใจ

“ข้าว่าสมองด้านการตกแต่งของเอ็งน่าจะมีปัญหาวะ ไอ้คุณเผือก” พิมพ์จันทร์ทักขึ้นพร้อมกับยักคิ้วให้บาริสต้าหนุ่มอย่างกวนๆ

“อ้าว เฮ้ย! ไอ้พิมพ์ เป็นไงมั่งวะ นึกว่าตายห่าไปแล้ว”

พิมพ์จันทร์ฟังคำทักทายต้อนรับของเพื่อนจบก็เกิดอารมณ์หมั่นไส้ขึ้นมากะทันหัน เลยของขึ้นยกมือขึ้นข้ามเครื่องชงกาแฟไปตบหัวคนที่พูดทันที

“โอ๊ย! มาตีหัวข้าทำไมเนี่ย ไอ้พิมพ์” คนถูกตีโอดครวญ

“ก็ดันปากหมามาแช่งเพื่อนทำไมละครับ ไอ้คุณเผือก  ปากอย่างนี้ระวังไว้เหอะ เอ็งได้เป็นอย่างปากพูดก่อนข้าแน่” พิมพ์จันทร์พูดขณะถอยไปนั่งที่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะ

“อ้าว ก็มันจริงนี่ กี่ปีแล้วล่ะที่เอ็งหายหน้าหายตาไป ข้าไม่เจอเอ็งมาเกือบสี่ปีได้มั้ง ใช่ไหม ตั้งแต่เรียนจบอ้ะ” ผสุพูดไปพร้อมๆ กับส่งถ้วยกาแฟที่เพิ่งทำลาเต้อาร์ทเสร็จให้พนักงานเสิร์ฟ แล้วหันมาพูดกับเพื่อนว่า

“กินไรมายังล่ะ เอากาแฟสักถ้วยไหม”

พิมพ์จันท์ส่ายหน้าปฏิเสธพลางมองไปรอบๆ ร้านอีกครั้ง พิมพ์จันทร์กับผสุเป็นเพื่อนเรียนมหาวิทยาลัยมาด้วยกัน แต่พอเรียนจบก็แยกย้ายกันไป ไม่ได้ติดต่อกันเพราะทำงานกันคนละสายงาน

ด้วยผลการเรียนดีเด่นของพิมพ์จันทร์จึงได้งานตรวจสอบคุณภาพในโรงงานปลากระป๋องตั้งแต่เรียนจบ แม้จะเปลี่ยนงานบ่อยตั้งแต่ยังไม่พ้นโปร.แต่เธอก็เป็นคนเดียวในรุ่นที่ได้งานเร็วกว่าใคร

ส่วนผสุหรือเผือกนั้นตรงข้ามกับพิมพ์จันทร์โดยสิ้นเชิง กว่าจะเรียนจบได้ก็เล่นแทบรากเลือด เรียกได้ว่าลุ้นกันทุกช็อตนั่งแทบไม่ติดเก้าอี้กเลยทีเดียว และหลังจบก็เดินเตะฝุ่นไปเป็นปีโดยไม่กลับบ้านก็เลยขาดการติดต่อกับเพื่อนๆ ไปโดยปริยาย

พิมพ์จันทร์ต้องการเจอตัวเพื่อนเก่าเลยต้องโทร. หาเพื่อนตั้งหลายคนกว่าจะรู้ว่า เตี่ยของเผือกเรียกตัวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนให้กลับบ้าน โดยการใช้กลวิธีปล้นเสบียงกรังตัดท่อน้ำเลี้ยงทุกทางของลูกชายตัวเอง คือไม่ส่งเงินให้เพื่อบังคับให้ลูกผู้แสนประเสริฐกลับมาอยู่บ้านจนได้

“ย้ายที่อยู่ก็ไม่บอกกันนี่หว่า ปล่อยให้โทร. หาซะจ้าละหวั่นเลยนะ” พิมพ์จันทร์พูดต่อ

“เออ ก็ข้ากำลังปลุกปั้นกิจการของครอบครัวให้กลับมารุ่งเรืองเหมือนก่อนอยู่นี่หว่า เลยไม่ได้ติดต่อใครมากนัก”

“กิจการของครอบครัว หมายถึงนี่เหรอ” พิมพ์จันทร์เคาะนิ้วลงบนเคาน์เตอร์

“ใช่ เจ๋งเปล่าครับ ไอ้คุณพิมพ์ นึกไม่ถึงละสิ คนอย่างข้าก็เป็นเจ้าของกิจการได้เหมือนกัน” เผือกพูดพลางชี้นิ้วโป้งเข้าหาตัวเอง

“แต่ข้าว่าการตกแต่งแกมีปัญหาว่ะ”

“ปัญหาอะไรวะ” เผือกย้อนถาม

“ตกแต่งร้านเหมือนคอฟฟี่ช็อป ฝรั่งจ๋าซะไม่มี แต่ทำไมมีแต่อาก๋งอาม่าอาแปะมานั่งกินล่ะ อย่างนี้ไม่แปลกเหรอวะ” พิมพ์จันทร์ตอบ

“อ้าว ไอ้คุณพิมพ์ครับ ผมก็ทำตามที่เรียนรู้มาเลยนะครับ แม้ผมจะจำได้ไม่แม่นเท่าคุณ ผมก็จำที่คุณสอนผมได้นะครับ”

“สอนอะไรวะ” พิมพ์จันทร์ย้อนถาม

“ครอบครัวผมเปิดร้านกาแฟมาตั้งแต่สมัยสงครามโลกครั้งที่สองโน่น มีแฟนคลับแฟนพันธุ์แท้สูตรกาแฟบ้านผมเยอะแยะ ดังนั้นผมก็ออกนโยบายการตลาดแบบว่า รักษาลูกค้าเก่าไว้ให้ได้และมองหาลูกค้าใหม่อยู่เสมอไงครับผม ผมจำได้นะตอนที่เรียนวิชาพัฒนาธุรกิจน่ะ”

เออ ก็จริงของมัน พิมพ์จันทร์คิดพลางพยักหน้า

“แล้วพวกอาก๋งอาม่า เขาไม่รู้สึกแปลกๆ เหรอวะ”

“ก็ไม่นี่ แค่ไม่ห้ามเขานั่งนานๆ ก็เม้าท์กันจนเพลินแล้ว”

เผือกยักไหล่เป็นคำตอบ ก่อนจะยื่นแก้วน้ำให้เพื่อนสาวที่แมนกว่าเพื่อนชายบางคนของตนซะอีก

“แล้วนี่เอ็งมาหาข้าทำไมวะ” เผือกถาม

“เออ ข้ามีเรื่องให้เอ็งช่วยหน่อยวะ” พิมพ์จันทร์พูดขึ้นหลังจากยกแก้วน้ำขึ้นดื่มไปหลายอึก

“เรื่องอะไรวะ”

“คืองี้ ข้ากำลังหาของเก่าอยู่วะ แล้วเอ็งก็เคยเล่าให้ข้าฟังว่าเตี่ยเอ็งเป็นนักสะสมของเก่าตั้งแต่สมัยสงครามโลกใช่ไหม”

“เออสิ ตอนนี้เตี่ยข้าต้องปิดห้องเช่าห้องหนึ่งเพื่อเอาไว้เก็บของเก่าเลยนา แถมแกเขียนพินัยกรรมว่าถ้าแกตายให้เอาไปเผาเป็นกงเต็กส่งไปด้วย เพราะเตี่ยแกจะเอาไปชื่นชมต่อบนสวรรค์อ้ะ” เผือกพูดด้วยท่าทางเหลือเชื่อกับความคิดของพ่อตัวเอง

“แล้วมีพวกหนังสือพิมพ์เก่าๆ สักประมาณเมื่อสี่สิบปีที่แล้วบ้างไหมวะ” พิมพ์จันทร์ถามเพื่อน

“หนังสือพิมพ์นี่ตัวดีเลยเก็บไว้ทุกฉบับ แต่เก่าขนาดสี่สิบปีเลยเหรอ ไม่รู้วะต้องไปค้น งั้นแกรอหน่อยได้ไหมล่ะ ข้าขอสั่งงานเด็กแป๊บ เดี่ยวข้าพาไป”

พิมพ์จันทร์พยักหน้ารับคำเพื่อนหนุ่ม ก่อนจะยกแก้วน้ำขึ้นดื่มฆ่าเวลา

 

ห้องเช่าที่ใช้เก็บของรักขอหวงของพ่อผสุอยู่ห่างจากร้านกาแฟไม่ไกลนัก

ชายหนุ่มล้วงลูกกุญแจขึ้นมาสอดใส่แม่กุญแจที่ล็อกประตู เมื่อประตูถูกดึงออกก็เผยให้เห็นว่าภายในเต็มไปด้วยของเก่าหลายยุคหลายสมัย วางเรียงไว้เป็นหมวดหมู่

“โห ข้าว่าเตี่ยเอ็งน่าเอาของพวกนี้ไปทำพวกพิพิธภัณฑ์ว่ะ แล้วเก็บไว้มากขนาดนี้ วันนี้เราจะหาเจอกันเปล่าวะ” พิมพ์จันทร์พูดหลังจากจับโน่นจับนี่อย่างสนใจ

“แกรักของแกนี่หว่าก็ไม่รู้จะทำยังไง ความสุขของเตี่ยแกนี่ แต่แกไม่ต้องห่วงถึงจะดูรกๆ แต่เตี่ยข้าก็แยกหมวดหมู่ไว้นะ”

เผือกพูดพร้อมกับเดินนำพิมพ์จันทร์ขึ้นไปบนชั้นสอง แม้ฝุ่นจะจับตามสิ่งของพอสมควร แต่พื้นไม้ที่เป็นทางเดินก็ทำความสะอาดไว้จนเป็นมัน แสดงว่ามีการทำความสะอาดอยู่เป็นประจำ

ชั้นสองของห้องเก็บสมบัติตามคำบอกของเผือกแบ่งเป็นสองห้อง เผือกเดินนำพิมพ์จันทร์เข้าไปในห้องด้านซ้าย ซึ่งมีชั้นไม้สูงจนเกือบถึงหลังคา แต่ละชั้นมีหนังสือพิมพ์เก่าเก็บแยกไว้ตามสำนักพิมพ์แถมยังมีป้ายบอกช่วงปีให้ด้วย

“โห เตี่ยแกเนี่ยสุดยอดจริงๆ ว่ะ ไม่เห็นเหมือนแกเลย” พิมพ์จันทร์พูดขึ้น

“อ้าว ไอ้พิมพ์ เอ็งจะมาว่าข้าทำไมเนี่ย”

“ก็มันจริงนี่หว่า เตี่ยเอ็งโคตรละเอียดเลย” พิมพ์จันทร์ยังคงย้ำทำให้เผือกเบ้หน้า

“เออๆ ข้ามันโง่ผิดพ่อแม่ ยอมรับก็ได้วะ แล้วนี่เอ็งหาหนังสือพิมพ์อะไรอยู่ วันไหน เดือนไหน ข้าจะช่วยดูให้ แต่ไม่รับประกันนะโว้ย บางฉบับก็มีคนมาขอเตี่ยข้าไปบ้างแล้ว ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก พวกศิลปากรนั่นแหละ เวลานึกอยากจะตามเรื่องสารคดีอะไรสักอย่าง พอหาข้อมูลไม่ได้ก็มาขอเอากับเตี่ยข้า เตี่ยเห็นว่าจะเอาไปใช้ประโยชน์ ก็เลยให้เขาไปเยอะแล้ว”

พิมพ์จันทร์พยักหน้าก่อนจะยื่นกระดาษหนังสือพิมพ์ที่เธอมีอยู่ให้เพื่อนอ่าน เผือกก้มลงมองก่อนจะไล่สายตาจนไปหยุดที่กองหนังสือที่อยู่ชั้นในสุดและบนสุดของห้อง ชายหนุ่มเอาเก้าอี้มาต่อก่อนจะยกมันลงมาทั้งกอง

“น่าจะอยู่ในนี้ แบ่งกันหาคนละครึ่งละกัน”

พิมพ์จันทร์รับกองหนังสือพิมพ์ครึ่งหนึ่งมาไว้ในมือก่อนจะมองหาที่ว่างที่ห่างจากเพื่อนหนุ่มไปไม่ไกล สายตาคมเริ่มไล่ไปทีละฉบับ แต่ไล่ไปไม่กี่ฉบับก็ต้องหยุดเพราะเสียงร้องของเพื่อน

“เฮ้ย ข้าเจอแล้ววะ เอ็งมาดูนี่หน่อยสิ” เสียงเผือกที่ร้องบอกเพื่อนสาวทำให้พิมพ์จันทร์รีบเดินเข้าไปใกล้

หน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในมือเพื่อนมีลักษณะไม่ต่างไปจากที่เธอมีอยู่ในมือทำให้พิมพ์จันทร์ยิ้มออก

“ใช่ๆ อันนี้แหละ ขอบใจว่ะเพื่อน”

++++++++++++++++++
++++++++++++
++++++
+++
+

“ข้าถามจริงๆ เหอะ เอ็งจะเอาหนังสือพิมพ์เก่านี้ไปทำอะไรวะ” เสียงเผือกถามขึ้นเมื่อทั้งคู่กลับมานั่งที่โต๊ะมุมในสุดของที่ร้านกาแฟ

“บังเอิญว่าข้ากำลังตามหาคนคนหนึ่งอยู่ แล้วชื่อเขาดันมาปรากฎบนหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ฉบับนี้น่ะสิ” พิมพ์จันทร์ตอบ

“ใครวะ” เผือกถาม

“ญาติน่ะ แต่ยังไงข้าก็ขอบใจเอ็งละกัน ข้าไม่เอาไปเลยหรอก เดี๋ยวขอถ่ายเอกสารเฉพาะหน้าข่าวที่ข้าอยากได้ก็พอ”

“ตามใจเอ็งเหอะ ถึงจะเอาไปข้าก็ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว”

พิมพ์จันทร์ก้มลงอ่านข่าวที่เธอนั่งอ่านจนนับรอบไม่ได้แล้ว ก่อนที่จะได้หนังสือพิมพ์ฉบับเต็มมาไว้ในเมือ

 

ดับอนาถพ่อค้าพลอยกลางเมืองจันท์

คนร้ายจ่อยิงที่ศีรษะหน้าตลาดเขาพลอยแหวน

ผู้ตายทราบชื่อภายหลังคือ นายนภดล ปักษาธร พ่อค้าพลอยชื่อดัง

ส่วนปมสังหารเบื้องต้นเจ้าหน้าที่มุ่งไปที่เหตุขัดผลประโยชน์ในสัมปทานเหมืองพลอย...อ่านต่อหน้า ๘

เมื่ออ่านข่าวพาดหัวจบ มือของหญิงสาวก็รีบพลิกหน้ากระดาษไปยังหน้าที่ระบุเนื้อความข่าวเอาไว้

 

เช้าวันที่ 28 พ.ค. เจ้าหน้าที่ตำรวจเขาพลอยแหวนได้รับแจ้งเกิดเหตุอุกอาจ

มือปืนไม่ทราบสัญชาติจ่อยิงพ่อค้าพลอยเมืองจันทบุรีกลางถนนหน้าตลาด

ทราบภายหลังผู้ตายชื่อ นายนภดล ปักษาธร ในขณะที่กำลังเดินออกจาก

ร้านขายพลอยของตัวเอง

 

จากการสอบสวนพยานที่เป็นชาวบ้านในที่เกิดเหตุเล่าว่า

เมื่อนายนภดลก้าวออกจากร้านไม่นานก็มีเสียงปืนดังขึ้น

แล้วก็เห็นนายนภดลล้มลง เมื่อเข้ามาดูพบนายนภดลถูกยิงที่ศีรษะ

และเสียชีวิตทันที

 

ส่วนปมสังหารเบื้องต้นเจ้าหน้าที่ตำรวจคาดว่าเกิดจากการขัดแย้งผลประโยชน์

เรื่องสัมปทานบ่อพลอยที่นายนภดลเพิ่งประมูลได้เมื่อไม่นานมานี้

 

อนึ่ง นายนภดลเป็นพ่อค้าพลอยรายใหญ่เจ้าหนึ่งของเมืองจันทบุรี

และยังเป็นเจ้าของสวนผลไม้คัคนัมพร สวนผลไม้ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดจันทบุรีอีกด้วย

 

พิมพ์จันทร์เงยหน้าจากพนังสือพิมพ์พลางใช้ความคิด คุณตาโดนใครฆ่า? แล้วคุณยายจะไม่เห็นข่าวนี้งั้นเหรอ พอคิดอย่างนั้นพิมพ์จันทร์ก็ลุกขึ้น

“อ้าว จะกลับแล้วเหรอ” เผือกตะโกนถามไล่หลังเพื่อนสาว พิมพ์จันทร์ชะงักเท้าที่ประตูก่อนจะหันกลับมาพูดว่า

“เออ ขอบใจนะไอ้เผือก แล้ววันหลังจะมาเลี้ยงเหล้าตอบแทน ไปล่ะ” พิมพ์จันทร์พูดจบก็รีบร้อนออกจากร้านทันที ทิ้งเผือกให้มองตามหลังเพื่อนไปอย่างงงๆ

“มาเร็วไปเร็วจริงไอ้นี่ เอ๊ะ อ้าว เฮ้ย ไหนมันบอกว่าจะไม่เอาหนังพิมพ์กลับไปไงวะ เออ แปลกดีไอ้เพื่อนคนนี้”

 

เสียงเคาะประตูรัวเร็วๆ ก่อนจะตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูเปิดทันทีโดยไม่รอคำอนุญาต ทำให้คุณยายชมจันทนร์เดาได้ไม่ยากเลยว่าใครกำลังจะเข้ามาพบเธอ

“มาแบบเงียบๆ ไม่ได้เลยใช่ไหม เจ้าพิมพ์” คุณยายทักหลานสาวคนรอง แต่เจ้าตัวกลับไม่ตอบแต่วางหนังสือพิมพ์ในมือลงบนโต๊ะแทน

“คุณตาเล็กตายแล้ว ถูกยิงตาย คุณยายไม่รู้เหรอคะ” พิมพ์จันทร์เปิดประเด็น

“รู้ แล้วทำไม” คุณยายชมจันทร์ตอบแบบไม่แสดงสีหน้าใดๆ

“แล้วจะให้พิมพ์หาทำไมล่ะคะ”

“ก็เพราะตาเล็กยังไม่ตายน่ะสิ”

“คุณยาย!” พิมพ์จันทร์อุทานอย่างตกใจกับสิ่งคุณยายบอก

“จริงๆ เจ้าพิมพ์ จำตอนที่ร้านอาหารเราไฟไหม้ได้ไหม” คุณยายชมจันทร์ถามหลานสาว พิมพ์จันทร์พยักหน้าพร้อมกับนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าคุณยาย

“จำได้ค่ะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องการตายของคุณตาเล็กล่ะคะ”

“มันเกี่ยวน่ะสิ หลังจากเกิดเหตุได้ไม่ถึงเดือน จู่ๆ ก็มีกล่องพัสดุส่งมาให้ยายข้างในมีเงินสดจำนวนสองล้านบาทกับของอย่างหนึ่ง” คุณยายเริ่มเล่าเรื่อง

“อย่าบอกนะว่า...” พิมพ์จันทร์หยุดพูดอ้าปากค้างพลางคิดในใจ มันคงเป็นตลกร้ายแน่ๆ หากคนที่ส่งเงินมาให้เป็นน้องชายที่ตายไปแล้ว

“ใช่ ที่หน้ากล่องพัสดุระบุชื่อผู้ส่งคือ นายนภดล ปักษาธร น้องชายของยายหรือคุณตาเล็กของเจ้าไง”

พิมพ์จันทร์กลั้นหายใจก่อนจะผ่อนออกมาอย่างรวดเร็ว คุณยายเห็นหลานสาวไม่พูดอะไรจึงเล่าต่อว่า

“แถมมีจดหมายให้ยายรับเงินนี้ไว้เพื่อใช้ซ่อมแซมร้าน และเพื่อเป็นการตอบแทนเงินจำนวนนั้นยายต้องรักษาของอย่างหนึ่งไว้ให้เขา”

พิมพ์จันทร์ทิ้งตัวลงพิงกับพนักเก้าอี้ ใครจะไปคาดคิดคนตายจะส่งเงินมาให้คนเป็นได้ยังไง นอกจากคนอื่นเป็นผู้ส่งแทน หรือไม่คนเราที่คิดว่าตายไปแล้วเขาก็ต้องยังไม่ตาย

“บ้าไปแล้วอ้ะ ยาย คุณตาเล็กบ้าหรือเปล่าเนี่ย คนสติดีที่ไหนเขาจะส่งเงินสดมาทางไปรษณีย์ แถมตั้งสองล้าน เมื่อยี่สิบปีที่แล้วสองล้านนี่ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะคะ จะบอกว่าล้อเล่นก็ดูจะเกินจริงมากไปไหมเนี่ย”

“ยายก็คิดอย่างนั้น แต่สมมติฐานก็มีแค่สองข้อ คือ หนึ่งคนอื่นเป็นคนส่งเงินนั้นมาโดยใช้ชื่อตาเล็ก หรือไม่ก็ตาเล็กต้องยังไม่ตาย แต่ก็น่าสงสัยทำไมเขาไม่ยอมมาเจอยายด้วยตัวเอง”

พิมพ์จันทร์มองหน้าคนที่เลี้ยงเธอมา ก่อนจะพูดต่อว่า

“คุณยายก็เลยไปจ้างนักสืบมาสืบเรื่องนี้ แต่สุดท้ายก็ได้แค่ข้อมูลพื้นๆ ในกระดาษนั้นมาให้พิมพ์อ่านงั้นเหรอคะ”

ชมจันทร์เลิกคิ้วมองหลานสาวที่มีนิสัยขวานผ่าซาก พูดมะนาวไม่มีน้ำจนเป็นนิสัยอย่างระอา

“นี่เจ้าด่ายายอยู่หรือไง”

พิมพ์จันทร์ขยับตัวก่อนจะปฏิเสธ “เปล่าค่ะ พิมพ์แค่คิดว่านักสืบของยายท่าทางจะโง่บรมเลย สืบมาตั้งหลายปียังไขข้อข้องใจของคุณยายไม่ได้อีก”

“ไม่ใช่โง่หรอก แต่เบาะแสทั้งหมดที่หาได้ มันไปหยุดที่จุดๆ เดียวกันเสมอ และก็ไม่สามารถตามต่อได้มากกว่านั้น” คุณยายชมจันทร์ตอบข้อสงสัยของหลานสาว

“ที่ไหนคะ” พิมพ์จันทร์ถามและเริ่มรู้สึกว่าหัวใจเธอเต้นเร็วขึ้น

“ยายคิดว่าเจ้าน่าจะได้มันจากหนังสือพิมพ์แล้วนี่นา หรือยายมองเจ้าผิดไป เจ้าพิมพ์” คุณยายชมจันทร์พูดไปอมยิ้มไป

พิมพ์จันทร์จ้องหน้าคุณยาย ก่อนจะลุกออกจากห้องไปโดยไม่พูดไม่จา ในหัวเหมือนได้ยินเสียงกริ่งบอกเวลาให้เริ่มทำงานได้แล้ว สองเท้าเธอก้าวมาหยุดที่นอกชานก่อนจะหันกลับไปมองประตูห้องคุณยาย แล้วก้มลงมองหนังสือพิมพ์ที่เธอหยิบติดมือกลับมาด้วย พลางเปิดอ่านย่อหน้าสุดท้ายของข่าวที่เธอเพิ่งค้นพบ

 

อนึ่ง นายนภดลเป็นพ่อค้าพลอยรายใหญ่เจ้าหนึ่งของเมืองจันทบุรี

และยังเป็นเจ้าของสวนผลไม้คัคนัมพร สวนผลไม้ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดจันทบุรี

 

สวนผลไม้คัคนัมพรจันทบุรี ดูท่าที่นี่คือจุดเริ่มต้นสินะ พิมพ์จันทร์คิดก่อนจะเดินกลับไปที่ร้านอาหาร เธอต้องคุยกับทุกคนอย่างเร่งด่วนซะแล้ว

 

มือเหี่ยวย่นของคุณยายชมจันทร์เอื้อมไปหยิบหูโทรศัพท์ ก่อนจะกดหมายเลขที่คุ้นเคย รอฟังเสียงสัญญาณอยู่ไม่นานก็มีคนรับสาย

“สวัสดีครับ คุณชม”

“ทุกอย่างเรียบร้อยไหม วีระพจน์” คุณยายชมจันทร์กรอกเสียงถามผ่านไปตามสายโทรศัพท์

“ครับ ทุกอย่างจัดเตรียมไว้อย่างดีครับ คุณชมไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยของคุณพิมพ์นะครับ ผมได้ประสานงานกับตำรวจทั้งในและนอกเครื่องแบบให้ตามประกบคุณพิมพ์อย่างลับๆ แล้วครับ”

วีระพจน์รายงานให้เจ้านายทราบอย่างรวบรัดและชัดเจน ในขณะที่คุณยายชมจันทร์ก็พยักหน้ารับรู้อย่างพอใจ

“ระวังให้มาก และต้องให้แน่ใจว่าจะไม่มีหมาลอบกัดตัวไหนมาทำร้ายหลานสาวฉันได้แม้แต่ปลายเส้นผม”

วีระพจน์รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันทีที่คุณชมจันทร์พูดจบประโยค

“ไม่ต้องห่วงครับ คุณชม พวกเราเตรียมพร้อมเสมอ” วีระพจน์เน้นย้ำเพื่อให้คุณชมจันทร์มั่นใจก่อนสัญญาณจะถูกตัดไป

ทนายคู่บุญคุณชมจันทร์ยกมือขึ้นปาดเหงื่อ งานนี้เขาเสียกำลังไปเยอะ แม้จะผ่านเกมของหนูเพียงจันทร์ไปแล้วก็ตาม แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาเบาใจขึ้นมาก แต่เขาก็ยังอดระแวงไม่ได้เพราะเกมของหนูพิมพ์จันทร์มันอันตรายกว่าที่คิด วีระพจน์ก็เลยกลับมาสงสัยในแผนการของเจ้านายไม่ได้ ถ้าแค่ต้องการเล่นเกมกับหลานสาว ทำไมต้องทำให้เสี่ยงภัยขนาดนี้ ถ้าพลาดพลั้งขึ้นมางานนี้อาจได้ไม่คุ้มเสีย

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ใกล้เข้าไปอีกนิด เอ้า! ชิดเข้าไปอีกหน่อย 555 ^+^v
ดูเพลงที่ร้องนี่บ่งบอกถึงอายุมากเลยว่าไหม


ตัวอย่างตอนต่อไป

ห่างออกไปที่หน้าร้านขายของชำ ชายหนุ่มที่ตามติดหญิงสาวมาตั้งแต่ลงจากรถทัวร์ยืนมองตามคนทั้งคู่ที่เดินห่างออกไป ในใจนึกอยากจะตามต่อแต่ก็ต้องชะงัก

“โธ่! นาย ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดอยากจะกินขนมจีบ ทำไมวันนี้ถึงอยากกินล่ะครับ” สุรพลถามคนที่โทร. มาสั่งเขาให้ไปให้หาซื้อขนมจีบเจ้าอร่อยมาให้ก่อนมารับที่สถานีขนส่ง

“แล้วยังมายืนหลบอยู่นี่อีก มีอะไรหรือเปล่าครับ ผมเดินตามหาแทบแย่” ชายหนุ่มที่โดนยิ่งมาสองคำถามแล้ว ยังไม่ยอมตอบได้แต่ถอนหายใจพลางหันไปมองหน้าลูกน้อง

“แล้วได้มาไหมล่ะ”

“ได้ครับ แต่ผมไม่รู้นายอยากจะกินเยอะไหมก็เลยซื้อมาแค่ห้าสิบบาทเท่านั้น” สุรพลเห็นเจ้านายพยักหน้ารับ

“งั้นก็เอาไปแบ่งกันกินให้พอเถอะ”

“อ้าว! เจ้านายไม่ได้อยากจะกินเองเหรอครับ แหม ถ้ารู้ว่าจะเลี้ยงผมซื้อสักสองร้อยก็ดี” สุรพลหัวเราะชอบใจก่อนจะหุบปากฉับเมื่อสบกับสายตาคมที่มองมาอย่างปรามๆ

 
 

“กลับสวนกันเถอะ”


อ๊ะ! อ๊ะ! คิดว่าใครเอ่ยที่แอบตามติดพระจันทร์ดวงที่สองของเรา
หุ หุ ติดตามกันต่อจ้า ^_^V

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

3,451 ความคิดเห็น

  1. #2614 douberfufu (@aum068) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2556 / 22:44
    รอๆๆๆครึ่งหลังอ่านในเว็บในได้อีกอ่่าาา
    #2614
    0
  2. #2456 lovebamboo (@lpkophai) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2556 / 23:27
    ว้าวว มีอะไรให้ลุ้นได้ตลอดจิงๆๆ ชอบมากกก
    #2456
    0
  3. #2417 puphaa (@puphaa) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2556 / 06:48
    จะเกิดอะไรกับดาเนลไหม
    #2417
    0
  4. #1557 do-dee (@bancopfed101) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 18:55
    กร๊๊ดดดดดดดด ตื่นเต้น พระเอกจะออกโรงแล้วใช่มั้ยคะ ^^
    #1557
    0
  5. #677 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 16:41
    เหมาะบพรจันทร์บู๊คนนี้จัง อิอิ
    #677
    0
  6. #662 Mirin-Mayrina M.D.V. Rez (@poon1810) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 09:50
    อันตรายไงเนี่ย คุณยายทำไมชอบทิ้งอะไรไว้ให้อยากรู้อยู่เรื่อย
    #662
    0
  7. #635 winterblood Love KiHae (@winterblood) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 02:39
    แง่วววว เข้มข้นมาก อยากรู้เเล้วว่าจะเป็นใคร พระเอกของพิมพ์หรือเปล่าคะพี่วี ><
    ถ้าใช่ก็อยากอ่านต่อเเล้วล่ะคะ อยากรู้ว่าผู้ชายของพิมพ์จะเป็นคนเเบบไหนกัน
    #635
    0
  8. #630 +MiNdY+ (@mind--y) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 21:46
    สนุกมากกกค่ะ
    #630
    0
  9. #629 Dusky (@vam-pire-) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 20:57
    เรื่องของพิมพ์ดูลึกลับ ต้องใช้สมองมากกว่าเพียงเยอะเลยเนอะ
    #629
    0
  10. #628 ซัลเฟอร์ (@sulfur) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 20:11
    อยากอ่านต่อค่ะพี่วี สู้ๆ เป็นกำลังใจค่
    เรื่องของพิมพ์น่าสนใจมากกกกกก ^^
    #628
    0
  11. #627 venus (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 12:01
    ตอนของพิมพ์จันทร์ท่าทางจะมันส์ไม่ใช่เล่นนะเนี่ย ชอบค่ะชอบ
    #627
    0
  12. #626 nunpanu (@nuntapun) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 09:43
    ตอนนี้ท่าทางสนุกแน่นอน ตื่นเต้นดีจัง

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 21 เมษายน 2556 / 17:57
    #626
    0
  13. #625 แว่นใส (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 08:04
    ลุงคนเก่าที่เจอกันที่เชียงใหม่ และเป็นพระเอกของเราแน่นอนเลย
    #625
    0
  14. #624 spring (@shasha) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 06:09
    คนที่ติดตามคือเจ้าของสวนผลไม้คัคนัมพรคนปัจจุบันหรอค่ะ เดาว่าคุณยายจะจับคู่พิมพ์กับหลายคุณตาเล็ก ..และเดาว่าคงอยากได้เบาะเเสคนจ้างวานยิงคุณตาเล็กล่ะมั้ง  สนุกมากๆๆ ดูเหมือนเรื่องนี้จะเข้มข้นกว่าเรื่องของเพียงจันทร์
    #624
    0
  15. #623 Earthquake (@ultraearthy) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 01:19
    พระเอกจะออกแล้ว เห้ยยยย รอคอยมานาน
    #623
    0
  16. #622 kaguya (@misuno) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 23:53
    โอ๊ยยยย ค้างมากๆเลยค่ะพี่วี

    อยากเจอพระเอกของพิมพ์จันทร์จะแย่อยู่แล้วค่ะ

    ^^

    เขาจะเป็นใครกันนะ
    #622
    0
  17. #620 tuptim2525 (@tuptim2525) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 23:31
    ตอนหน้าเราจะได้เจอพระเอกของพิมพ์จันทร์แล้วใช่ไหมค่ะ ตื่นเต้นอ่ะ
    #620
    0
  18. #619 praw praw (@notday) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 23:22
    คัยน่ะ พระเอกเรอะ!! มาแล้วววว กรี้ดกราดดดดด>_______<
    #619
    0
  19. #618 N._SomEOne (@nimp4280) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 23:01
    ใครหนอออ~ อย่าบอกนะ่ว่า...
    #618
    0
  20. #617 kungnz (@kungnz) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 17:20
    สนุกมากค่ะ ไม่ผิดหวังที่แอดไว้อ่าน ^__^
    #617
    0
  21. #616 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 16:30
    เจอแล้ว แต่จะได้เรื่องว่าอย่างไร รออ่านต่อนะคะ
    #616
    0
  22. #615 nunpanu (@nuntapun) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 15:50
    เจ๋งมากเลย
    #615
    0
  23. #613 spring (@shasha) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 14:23
    โหหห  อยากรู้อ่ะๆๆ
    #613
    0
  24. #612 ซัลเฟอร์ (@sulfur) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 10:24
    ค้างงงงงค่ะ >o<
    #612
    0
  25. #611 แว่นใส (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 08:58
    ชอบเพื่อนและพ่่อจัง รักกันดีนะ
    #611
    0