*=*...เรือนพระจันทร์...*=*

ตอนที่ 35 : #^_^#...รอยยิ้มพิมพ์จันทร์...#^_^# - ตอนที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,601
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    14 เม.ย. 56

ดีจ้า ทุกๆ คน

 

 

มาแล้วค่ะ วีมีปัญหากับการโพสนิดหน่อยเลยมาเสียดึกดื่น

คิดว่าทุกคนคงนอนหมดแล้ว

 

ไม่พูดมากค่ะ อ่านให้สนุดนะคะ

 

Happy Songkran Day ka^^

Good night!

veerandah ^O^V

 

Facebook: Veerandah Suksasunee
Twitter: @veerandah
Line: veerandah
Web: tswriter.com (ทุกคนสามารถตามอ่านนิยายของวีได้อีกแห่งที่นี่ค่ะ)


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ตอนที่
2

 

8 ปี ต่อมา

เหล่าไทยมุงส่งเสียงเชียร์อย่างเมามันอื้ออึงไปหมดราวกับอยู่ในเวทีมวยอ้อมน้อยหรือไม่ก็ลุมพินีก็ไม่ปาน ทั้งที่อยู่ในบริเวณสำนักงานของโรงงานผลไม้กระป๋องพีพีซีแท้ๆ ผลไม้กระเป๋ายี่ห้อดังที่มีส่วนแบ่งทางการตลาดในประเทศอยู่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์

เพล้ง! พลั่ก!...เฮ!

เสียงกระจกแตกตามด้วยเสียงเหมือนคนโดนกระแทกด้วยกำปั้นหนักๆ เรียกเสียงเชียร์ให้ดังยิ่งขึ้น

“อาพิมพ์ อ่า อาพิมพ์คนสวย พอก่อนเถอะ สะ...เสี่ยไม่ไหวแล้วจ้า” เสียงพูดสำเนียงจีนชัดเจนขอร้องดังมาจากชายร่างอวบอ้วนซึ่งสวมสร้อยทองไว้เต็มคอราวกับหุ่นโชว์ของร้านขายทอง

หญิงสาวร่างอ้อนแอ้นที่ตัดผมสั้นราวกับเด็กผู้ชาย แต่ใบหน้าหวานชวนมองแม้ไม่ได้แต่งเติมเครื่องสำอางเลยสักนิดก็ยังดูหวานหยดย้อยในสายตาคนทั่วไปอยู่ดี

“อะไรกันเสี่ย แค่นี้ก็หมดแรงข้าวต้มแล้วเหรอคะ เพิ่งจะเริ่มยกแรกเองนะ” ริมฝีปากสวยได้รูปจีบปากจีบคอฉอเลาะและดัดเสียงให้หวานจนแหลมเล็กเสียดหู ช่างต่างจากท่าทางคุกคามของเจ้าหล่อนอย่างสิ้นเชิง

“ไอ้หยา! รอจนหมดยกหนึ่ง อั้วคงซี้ม่องเท่งไปหาอาก๋งก่อนแน่ๆ เลย”

เสียงอ้อนวอนดังยังไม่ทันจบ เสี่ยทรงชัยก็ร้องเสียงหลงเพราะพุงพลุ้ยๆ ของเสี่ยถูกอัดด้วยเข่างามๆ ของพิมพ์จันทร์เข้าไปอีกหนึ่งที เสียงร้องโอดโอยดังสลับกับเสียเฮอย่างออกรสชาติ แต่ก็ต้องเงียบกริบลงทันทีเมื่อผู้หญิงแก่ๆ ทำผมทรงนิยมเป็นกระจังบังลมวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามากลางวงพร้อมกับตวาดเสียงดัง

“หยุดนะ!...โถ! อาเฮียซ้งของกิมลั้ง ทำไมสารรูปดูไม่ได้อย่างนี้ล่ะ”

กิมลั้งช้อนหัวสามีขึ้นมาโอบกอดปานรักใคร่ดูดดื่มกันมาแต่ชาติปางก่อน แล้วหันมาส่งสายตาพิฆาตให้คนต้นเหตุพร้อมกับลุกขึ้นชี้หน้าด่าพิมพ์จันทน์

“อาพิมพ์ ลื้อทำแบบนี้กับอาเสี่ยได้ยังไง ลื้อเป็นแค่ลูกจ้างของอีนะ”

“อ้าว เจ้ลั้ง พูดอย่างนี้ก็สวยสิ ลองถามไอ้แก่ เอ้ย เถ้าแก่ก่อนไหมว่าทำอะไรกับฉันไว้”

กิมลั้งหันไปมองหน้าสามีที่กำลังโบกมือไปมาเป็นสัญญาณว่า ไม่ได้ทำอะไรผิด

“ฮึ! อีไปทำอะไรนักหนาเชียว ลื้อถึงต้องทุบตีผัวอั้วอย่างนี้ โถ เฮียซ้งของลั้งกระดูกหักไปกี่ท่อนแล้วเนี่ย”

พิมพ์จันทร์อดคลื่นไส้กับน้ำเสียงทอดยาวอย่างปลอบโยนของกิมลั้งไม่ได้ จึงตะโกนบอกอย่างเหลืออด

“ก็ผัวเจ้มันมาจับก้นฉัน ฉันไม่ฆ่ามันก็บุญแล้ว”

เท่านั้นเอง จากบทภรรยาผู้แสนดีกิมลั้งก็แปลงร่างเป็นนางจิ้งจอกเก้าหางไปในทันที

“ไอ้แก่! แกจับก้นอาพิมพ์เหรอ”

ทรงชัยตาเหลือกลานรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน

“เปล่าจ้ะ เมียจ๋า”

“เปล่าอะไร! หน็อย ไอ้แก่” กิมลั้งแว้ดเสียงเขียวตัวสั่นเหมือนเจ้าเข้าด้วยความโกรธ

“เมียจ๋า อย่าทำผัวเลยนะจ๊ะ ผัวสำนึกผิดแล้ว ก็...”

“ก็อะไรเถ้าแก่ พูดให้ดีๆ นะ ไม่งั้นถูกกำปั้นยัดปากอีกรอบแน่”

ทรงชัยสะดุ้งมองพิมพ์จันทร์อย่างหวาดผวา

“อาพิมพ์ ไม่ต้องถึงมือลื้อหรอก อั้วเอง” เถ้าแก่เนี้ยเจ้าของโรงงานเดินย่างสามขุมเข้าหาสามีตัวดี

“เมียจ๋า อย่าจ้ะ” ทรงชัยกระเถิบหนีแต่ก็ช้าไป เพราะมือของกิมลั้งกระชากคอเสื้อสามีไว้เสียก่อน

“หย่างั้นเหรอ...เฮอะ อั้วไม่หย่าให้โง่หรอกไอ้แก่ อั้วอยากเป็นแม่ม่ายผัวตายมากกว่า!

พิมพ์จันทร์มองภาพตรงหน้าแล้วต้องถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย เสียงร้องครวญครางอย่างเจ็บปวดของเสี่ยทรงชัย ทำให้หญิงสาวต้องยกมือขึ้นขยี้หัวตัวเองอย่างขัดใจ

นี่เธอต้องเจอเรื่องแบบนี้ไปอีกสักกี่ครั้งเนี่ย

 

“ลาออก!

พลอยจันทร์อุทานเสียงดังอย่างตกใจ จนพิมพ์จันทร์ต้องยกนิ้วขึ้นแคะขี้หูที่อาจออกมาเต้นระบำตามพลังเสียงของน้องสาว

“อย่าเสียงดังได้ไหม พลอย อายเขา” พิมพ์จันทร์ปรามน้องสาว

“หือ ที่พูดเนี่ยดูตัวเองบ้างหรือเปล่าคะ พี่เพียงดูพี่พิมพ์สิทำเรื่องเองแท้ๆ กลับมาว่าพลอยเฉยเลย”

เพียงจันทร์มองหน้าพลอยจันทร์ก่อนจะหันมาสบตาน้องสาวคนรองที่อ่อนกว่าเธอไม่กี่เดือน และถามขึ้นว่า

“ลาออกทำไมล่ะ พิมพ์ ก็ไหนบอกจะอยู่ที่นี่ยาวเลยไง”

พิมพ์จันทร์เหยียดยิ้มนิดหนึ่ง ก่อนจะเริ่มเล่า “ถ้าไม่ติดว่าโดนย้ายให้เข้ามานั่งประจำในสำนักงานที่มีไอ้เสี่ยหัวงูซึ่งแผ่แม่เบี้ยจ้องจะงาบก้นฉันอยู่ทุกวันละก็นะ ฉันคงจะอยู่ยาวได้อย่างที่บอกจริงๆ”

เพียงจันทร์ถอนหายใจยาว ในขณะที่พลอยจันทร์ทำตาโตและย้ำว่า “จับก้น! พี่พิมพ์โดนลวนลามเหรอคะ”

พิมพ์จันทร์เหลือกตาขึ้นมองเพดานร้านรุ่งสางอย่างทำใจ และหันมาตอบน้องสาวคนสวยด้วยเสียงเย็น

“ใช่ แต่พี่ไม่ให้มันจับฟรีๆ หรอก”

“เหรอ...เอ่อ แล้วเท่าไรอ้ะ” พลอยจันทร์ยื่นหน้าเข้ามากระซิบถาม

พิมพ์จันทร์มองหน้าพลอยจันทร์ ก่อนจะยักคิ้วให้เพียงจันทร์ แล้วบอกว่า

“สี่”

“สี่ร้อย สี่พัน หรือว่าสี่หมื่นคะ?” พลอยจันทร์ยังข้องใจไม่หายถามต่อ

“ดั้งจมูกหักหนึ่ง กระดูกแขนหักสองข้าง ขาหักอีกหนึ่ง ครบสี่พอดี เสียดายขาอีกข้างไม่หักแค่ร้าว” พิมพ์จันทร์อธิบายด้วยสีหน้าสะใจ แต่พลอยจันทร์ผงะหงายหลังเหมือนจะเป็นลม

“ตายแล้วพี่พิมพ์ อย่างนี้ไม่โดนข้อหาทำร้ายร่างกายเหรอคะ พี่เพียงเราจะทำยังไงกับพี่พิมพ์ดีล่ะคะ” พลอยจันทร์โอดครวญ

“นั่นสิพิมพ์ เขาไม่เอาเรื่องเหรอ” เพียงจันทร์ถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่กล้าหรอก ไม่งั้นโดนแจ้งข้อหากระทำอนาจารกับล่วงละเมิดทางเพศกลับแน่” พิมพ์จันทร์พูดอย่างไม่สนใจใยดี

“แล้วจะทำยังไงต่อล่ะ” เพียงจันทร์ยังคงถามต่อด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง พิมพ์จันทร์จึงส่งยิ้มหวานมาให้คนที่เป็นเพื่อนมากกว่าพี่สาว

“เพียงอยากรับพนักงานพาร์ตไทม์บ้างไหมล่ะ”

เพียงจันทร์หันไปมองหน้าพลอยจันทร์ ก่อนจะตอบว่า

“ได้น่ะได้อยู่หรอก แต่เป็นแค่เด็กเสิร์ฟนะ พิมพ์จะทำไหมล่ะ ช่วงนี้ทัวร์ลงเยอะแทบทุกวันคนที่ร้านอาหารก็แทบไม่พออยู่แล้ว”

พิมพ์จันทร์พยักหน้า “ก็ทำระหว่างหางานใหม่ไปก่อนแหละ ไม่งั้นคงอดตาย”

พลอยจันทร์หัวเราะคิกคัก

“ขำอะไรนักหนายายพลอย” พิมพ์จันทร์แหวใส่น้องสาวแบบงอนๆ

“แหม คุณพิมพ์จันทร์ นักวิทยาศาตร์และเทคโนโลยีการอาหารผู้เก่งกาจ จู่ๆ ก็ตกงานต้องมาเป็นสาวเสิร์ฟซะงั้น ไม่ให้ขำได้ไงล่ะคะ” พลอยพ์จันทร์พูดไปหัวเราะขำต่อได้ไม่นานก็ถูกพี่สาวคว้าตัวไปล็อกคอ

“โอ๊ย! พี่พิมพ์ พลอยเจ็บนะ”

“ดี จะได้หยุดหัวเราะ พี่เชื้อเดือดร้อนไม่คิดช่วยหางานแล้วยังมาขำใส่อีก ใช่สิ พี่ไม่ใช่ลูกสาวเจ้าของร้านเพชรอย่างเธอนี่ วันๆ ไม่ต้องทำงาน แค่นั่งติสแตกออกแบบเครื่องเพชรให้คุณหญิงคุณนายสักสองสามชุดก็มีเงินกินไปทั้งไตรมาสแล้ว”

พลอยจันทร์ดิ้นขลุกขลักอยู่สักพัก แต่พิมพ์จันทร์ก็ยังไม่ยอมปล่อยจึงต้องหาตัวช่วย

“พี่เพียงช่วยพลอยด้วย พี่พิมพ์แกล้งพลอยอ้ะ”

เพียงจันทร์ถอนหายใจ ดูเถอะโตป่านนี้แล้วยังทะเลาะกันเป็นเด็กๆ ไปได้

“ปล่อยน้องเถอะพิมพ์ เดี๋ยวพลอยก็หายใจไม่ออกกันพอดี”

“พลอยก็เหมือนกันอย่าไปล้อพี่พิมพ์เขาสิ ก็รู้อยู่พิมพ์กำลังเครียดน่ะ”

เพียงจันทร์หันไปปรามน้องสาวทั้งสองคน พิมพ์จันทร์เลยยอมปล่อยมือจากน้องสาว ซึ่งพลอยจันทร์ก็รีบยกมือขึ้นสางผมตัวเองให้เข้าที่ทันที

“ก็ได้ค่ะ ขอโทษค่ะพี่พิมพ์ แล้วอย่าพูดว่าพลอยติสแตกสิคะ พลอยไม่ชอบ” พลอยจันทร์ขอโทษด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ แต่ก็ไม่วายต่อว่าพี่สาว จนพิมพ์จันทร์ต้องจิ้มหัวน้องสาวเบาๆ อีกรอบอย่างหมั่นไส้

เพียงจันทร์มองภาพพี่น้องหยอกล้อกันแล้วอมยิ้ม อะไรจะสุขใจได้เท่ากับเห็นพี่น้องรักใคร่กลมเกลียวกัน คงไม่มีอีกแล้ว

“เอ่อ พี่เพียงแล้ววันนี้แม่จอมยุ่งตัวน้อยหายไปไหนล่ะคะ” พลอยจันทร์หันไปถามถึงลูกสาวคนใหม่ของเพียงจันทร์

“เล่นอยู่กับคุณยายที่ห้องทำงานน่ะ” เพียงจันทร์ตอบ

“อย่างนี้คุณยายคงหายเหงาเนอะ เราอาจจะไม่ต้องเล่นเกมต่อแล้วก็ได้” พลอยจันทร์ตั้งขอสังเกต

พอพูดจบ พิมพ์จันทร์ก็เหลือบไปเห็นแม่บ้านประจำตัวคุณยายเดินมาหยุดที่บันไดทางขึ้นร้านรุ่งสางพอดี

“คงไม่ใช่อย่างนั้นหรอกมั้ง” พิมพ์จันทร์แย้งเมื่อป้าชุ่มเดินมาถึงโต๊ะ

“คุณท่านเชิญคุณทั้งสามไปที่ห้องทำงานค่ะ”

ป้าชุ่มถ่ายทอดคำสั่งเสียงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความเคารพยำเกรงในที เพียงจันทร์พยักหน้ารับ แล้วคนสนิทของคุณยายก็ถอยห่างออกไป

“ต้องตามพรให้ไปด้วยกันหรือเปล่า” พลอยจันทร์ถามขณะที่ทั้งสามเดินผ่านกำแพงต้นโมก

“คงไม่ต้องหรอก ช่วงนี้เป็นโค้งสุดท้ายของการทำโปรเจกขอจบของพร ถ้ามัวแต่มาเล่นเกมอยู่ เดี๋ยวจะพานไม่จบกันพอดี” เพียงจันทร์อธิบายให้สองสาวฟัง

“ทำไมพี่เพียงไม่ขอร้องให้พี่นพช่วยพรหน่อยล่ะคะ เห็นพรหน้าดำคร่ำเครียดมาเป็นเดือนแล้วนะ” พลอยจันทร์ถามพี่สาวคนโตอย่างเป็นห่วงน้องสาวคนเล็ก

“ถึงเพียงไม่บอกให้ช่วย ทุกวันนี้ไอ้นพมันก็ช่วยจนออกหน้าออกตาอยู่แล้วละน่า” พิมพ์จันทร์พูดถึงเพื่อนสนิทอย่างหมั่นไส้ แต่พลอยจันทร์กลับเอียงคอคิดอย่างสงสัย

นี่ขนาดช่วยจนออกหน้าออกตานะเนี่ย สอบโปรเจกมาสองรอบยังไม่ผ่านเลย มันช่วยให้รุ่งหรือช่วยให้ร่วงกันล่ะงานนี้

 

เพียงจันทร์เอื้อมมือเคาะประตูห้องทำงานคุณยาย ก่อนจะบิดลูกบิดเปิดประตูเข้าไป

“หม่าม้ามาแล้วค่ะ คุณย่า” เสียงของแองจี้เรียกรอยยิ้มจากเพียงจันทร์ได้ทันที เธอย่อตัวลงรับร่างเด็กหญิงที่วิ่งมาหาไว้ในอ้อมกอด

ตอนนี้บลูรับงานพิเศษเปิดคอร์สอบรมพัฒนาฝีมือพ่อครัวไทยป้อนสู่ระดับโลก จึงมีเหตุให้ต้องเดินทางไปเป็นวิทยากรที่นู่นที่นี่บ่อยครั้ง คราวนี้ต้องไปเชียงใหม่ถึงสามวัน เพียงจันทร์กับแองจี้เลยมาค้างที่เรือนพระจันทร์ถือเป็นโอกาสดีที่แองจี้จะได้ทำความคุ้นเคยกับคุณย่าทวดด้วย

“ซนกับคุณย่าหรือเปล่าคะ”

แองจี้ส่ายหน้าปฏิเสธเร็วๆ อย่างน่ารัก “ไม่ได้ซนค่ะ ถามคุณย่าดูก็ได้”

เพียงจันทร์หอมแก้มเด็กซน ก่อนจะนั่งลงทั้งที่ยังกอดลูกสาวไว้บนตัก ส่วนพิมพ์จันทร์และพลอยจันทร์ก็นั่งถัดมาจากเธอ

แองจี้ขยับโอบวงแขนน้อยๆ รอบตัวเพียงจันทร์อย่างคุ้นเคยพลางซบหน้ากับอกแล้วหลับตาอย่างง่วงงุน เพียงจันทร์ก้มลงจูบขมับเด็กน้อยเบาๆ พลางโยกตัวไปมา ดูจากชุดที่เปลี่ยนเรียบร้อยแล้วสงสัยป้าชุ่มจะพาไปอาบน้ำแปรงฟันแล้วแน่ๆ ตัวถึงไม่มีเหงื่อไคลเลยทั้งที่วิ่งเล่นมาทั้งวัน

“อ้าว ไม่ให้แองจี้ออกไปก่อนเหรอคะ” พลอยจันทร์ถามคุณยายอย่างไม่แน่ใจ

“ไม่ต้องหรอก ยังไงแองจี้ก็ฟังไม่เข้าใจอยู่แล้ว และตอนนี้ดูท่าจะง่วงเอามากๆ แล้วด้วย” คุณยายชมจันทน์พูดพร้อมกับเปิดลิ้นชักโต๊ะดึงซองสีน้ำตาลออกมาวางตรงหน้าพิมพ์จันทร์

“ได้ข่าวว่าถูกไล่ออกจากงานอีกแล้วเหรอ เจ้าพิมพ์” เสียงคุณยายถามเรื่อยๆ ไม่ได้แสดงอารมณ์เบื่อหรือตกใจอะไรเป็นพิเศษ

“ไม่ใช่ไล่ออกค่ะ พิมพ์ลาออกเอง” พิมพ์จันทร์แก้ก่อนจะหยิบซองสีน้ำตาลตรงหน้ามาเปิดอย่างไม่ใส่ใจเหมือนไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายของมนุษย์เงินเดือนทั้งหลาย

“ครั้งที่เท่าไรแล้วล่ะเนี่ย แล้วยายต้องไปจ่ายค่าทำขวัญให้ใครด้วยหรือเปล่า” คุณชมจันทร์พูดติดตลก

พิมพ์จันทร์ชะงักมือที่ดึงเอกสารออกจากซองไว้โดยไม่ได้มองด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร และพูดยอกย้อนกับคุณยายต่อว่า

“ถ้าคุณยายอยากจ่ายค่าทำขวัญให้ใครสักคนนักละก็ จ่ายให้พิมพ์เถอะ พิมพ์คือผู้เสียหายที่แท้จริงนะคะ”

พลอยจันทร์หัวเราะเบาๆ แค่กับคุณยายชมจันทร์เท่านั้นที่พิมพ์จันทร์จะมีคำว่า คะ ขา ลงท้ายให้ด้วย ขนาดคุณคล้ายจันทร์แม่แท้ๆ ของพลอยจันทร์ยังไม่เคยได้รับเกียรตินั้นเลย

“เหรอ ถ้าไม่บอกยายดูไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าเจ้าคือผู้เสียหายที่แท้จริง”

พิมพ์จันทร์ร้อง หึ กับคำเหน็บแนมของคุณยาย ก่อนจะตัดใจเลิกตอแยกับคุณยายหันไปพลิกเอกสารในมือ และกวาดตาอ่านเอกสารตรงหน้าอย่างรวดเร็วตามนิสัยคนใจร้อน แล้วพลิกอ่านหน้าถัดไปราวกับกำลังตื่นเต้น

ส่วนพลอยจันทร์แต่แรกก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้พยายามจะอ่านไปพร้อมกันแต่ก็อ่านตามไม่ทัน จึงเปลี่ยนเป็นหยิบซองเอกสารมาเปิดดูว่ายังมีอะไรอยู่ในนั้นอีกหรือเปล่า และก็พบรูปถ่ายอีกหนึ่งใบซึ่งเป็นรูปที่จงใจขยายให้ใหญ่ขึ้นเพื่อให้เห็นใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่ง

“ยายเอาจริงใช่ไหมเนี่ย” พิมพ์จันทร์พูดเมื่ออ่านเอกสารที่มีอยู่ไม่กี่หน้าจบอย่างรวดเร็ว

“ทำไมถึงคิดว่ายายจะไม่เอาจริงล่ะ เกมของเจ้าง่ายกว่าของเจ้าเพียงตั้งเยอะ ยายอุตส่าห์บอกให้ชัดๆ เลยว่าให้หาอะไรแถมมีรูปให้อีก”

พิมพ์จันทร์ฟังคุณยายพูดแล้วก็อ่อนใจ

“ถ้าคุณยายจะเล่นเกมหาสมบัติเนี่ย ก็พอเข้าใจนะ แต่เกมนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ พวกเราไม่ใช่เจ้าพนักงานคุมทะเบียนราษฎร์นะคะ คุณยาย”

“อ้อ อีกอย่างคนที่คุณยายอยากให้หาน่ะ เขาหายตัวไปก่อนพวกเราจะเกิดซะอีก คนหายไปแค่สองสามวันยังหากันแทบไม่เจอ นี่หายไปตั้งสี่สิบปี คุณยายเล่นแรงไปป๊ะ”

หางเสียงหาเรื่องคนตามนิสัยเคยชินหลุดออกมาจนได้ แต่คุณยายชมจันทร์รู้จักหลานสาวคนรองดีว่าปากแบบเนี้ยเป็นมาตั้งแต่เด็กแล้ว

“อ้อ ตกลงแกจะยอมแพ้งั้นสิ เจ้าพิมพ์”

พลอยจันทร์หันขวับไปมองหน้าพิมพ์จันทร์ทันทีที่คุณยายพูดจบ

พี่พิมพ์เนี่ยนะจะยอมแพ้ ฟ้าคงถล่มดินคงทลายก่อนหรอก นิสัยชอบเอาชนะไม่มีใครเกินพี่พิมพ์ คุณยายก็ช่างพูดได้ เหมือนเอาน้ำมันไปราดกองไฟอย่างนั้นแหละ

“ใคร ใครบอกว่าจะยอมแพ้กันเล่าคุณยาย แต่คุณยายไม่เอาเปรียบพวกเรามากไปหน่อยเหรอคะ ให้ตามหาคนที่หายตัวไปตั้งนานแล้วแบบนี้ แถมข้อมูลที่ให้ก็มีแค่กระดาษไม่กี่แผ่นเนี่ยนะ โห! ช่วยมากเลยนะคะ” พิมพ์จันทร์รีบค้านพร้อมชี้แจงเหตุผล

พลอยจันทร์พยักหน้าเห็นด้วย เพราะเมื่ออ่านข้อมูลในเอกสารก็มีแค่ข้อมูลพื้นฐานทั่วไปทั้งนั้น เช่น วันเดือนปีเกิด เพศ โรคประจำตัว การศึกษา เหตุการณ์ก่อนที่จะหายตัวไป กับปีที่หายตัวไป แต่ไม่มีเบาะแสเลยว่าหายไปที่ไหน หรือว่ากับใคร

ส่วนเพียงจันทร์หลังจากที่กล่อมแองจี้จนเคลิ้มหลับไปก็เฝ้ามองและฟังการโต้ตอบระหว่างน้องสาวกับคุณยายมาตลอด จึงยื่นหน้าไปอ่านข้อมูลในกระดาษที่อยู่บนโต๊ะ ชื่อที่ปรากฎอยู่บนบรรทัดแรกคือ นภดล ปักษาธร

 “นี่คุณยายจะให้พิมพ์ตามหาคุณตาเล็กเหรอคะ” เพียงจันทร์คิดและถามขึ้นในที่สุดหลังจากเรียบเรียงความทรงจำ

“ใช่ โห เพียง เพิ่งคิดได้หรือเนี่ย อ้าว หลานคนใหม่ของพิมพ์หลับไปแล้วเหรอ โธ่ อุตส่าห์ตั้งใจว่าวันนี้จะมาเล่นด้วยสักหน่อย” พิมพ์จันทร์หันมาพูดของเพียงจันทร์

คุณยายชมจันทร์หันไปมองหลานสาวคนโตที่โอบกอดเหลนสาวตัวน้อยซึ่งหลับปุ๋ยอยู่บนตัก แล้วอมยิ้มพลางพยักหน้ารับคำ

“ใช่ ยายอยากให้เจ้าพิมพ์ตามหาคุณตาเล็กว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน ทำอะไรอยู่ ยายมีบางอย่างที่ตาเล็กฝากยายไว้ ยายจึงมีหน้าที่ต้องนำไปคืนให้เขา แม้เขาจะตายไปแล้วยายก็ต้องคืนให้แก่ทายาทของเขาแทน”

หลานสาวทั้งสามคนหันมามองหน้ากัน พิมพ์จันทร์ยักคิ้วประมาณว่าเป็นอย่างที่เธอพูดไหมล่ะ จะให้พวกเธอไปหาคนที่หายตัวไปตั้งสี่สิบกว่าปีให้เจอได้อย่างไร

“เรื่องสำคัญขนาดนี้ ทำไมคุณยายไม่จ้างนักสืบไปตามหาล่ะคะ” เพียงจันทร์ถาม

“เอ่อ รูปใบนี้คือหน้าตาของคุณตาเล็กเหรอคะ” พลอยจันทร์ถามต่อทันทีพร้อมกับวางรูปในมือลงบนโต๊ะ

“ยายเคยจ้างแล้ว ได้ข้อมูลมาบางส่วน แต่ว่า...”

พิมพ์จันทร์ขมวดคิ้วอย่างคิดหนักแล้วโพล่งออกมาอย่างรู้ทัน

 “แต่ว่าอะไรคะ...อ้อ ใช่รู้แล้วสินะ และคุณยายก็เอาไปซ่อนไว้แล้วใช่ไหมล่ะ นึกแล้วเชียวเล่นมาบอกซะเยอะขนาดนี้ คุณยายต้องเก็บไม้เด็ดไว้อีกแน่”

“ก็มันเป็นเกมนี่ ก็ต้องมีบ้างล่ะ” คุณยายตอบอย่างอารมณ์ดี

“แล้วไม่ช้าเกินไปเหรอคะ คุณยาย คุณตาเล็กอาจกำลังรอเราอยู่ก็ได้” เพียงจันทร์ถามอย่างเป็นห่วง

“รอมาได้ตั้งสี่สิบปี รอต่อไปอีกสักสามเดือนตาเล็กคงไม่โกรธยายหรอก เพียง”

“รูปใบนี้มันรวมอยู่ในกองรูปที่เจ้าเพียงหาเจอในบ้านหลังนั้น ยายเอามาขยายให้ใหญ่ขึ้น แต่ก็ได้ชัดที่สุดเท่านี้ รูปอื่นๆ ของตาเล็กถูกพ่อของยาย หรือคุณตาทวดของหลานเผาไปหมดแล้ว” คุณยายชมจันทร์พูดต่อ

เพียงจันทร์มองรอยยิ้มของคุณยาย ความคิดบางอย่างที่ไม่น่าเป็นไปได้ผุดขึ้นมาในหัว เธอหันไปมองพิมพ์จันทร์ก่อนจะหันกลับมาสบตาคุณยาย แววตาที่เปล่งประกายซึ่งมองมายังเธอเหมือนจะช่วยยืนยันสิ่งที่เธอคิดอยู่แล้วก้มลงมองเด็กหญิงในอ้อมกอด

ไม่ว่าจะเป็นแผนการอะไร คุณยายก็จะทำเพื่อความสุขของพวกเธอทั้งสี่คน ดังนั้นไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะต้องขัดขวางท่าน

เพียงจันทร์คิดได้ดังนั้นจึงหันไปสะกิดพิมพ์จันทร์พลางส่งสายตาขอร้องให้พิมพ์จันทร์เลิกต่อล้อต่อเถียงกับคุณยายและยอมรับเล่นเกม พิมพ์จันทร์จึงได้แต่ถอนหายใจ

ทำอย่างกับเธอจะปฏิเสธได้งั้นแหละ ก็เซ็นสัญญาตั้งแต่เริ่มเล่นไปแล้วนี่ แล้วคนอย่างพิมพ์จันทร์ก็ไม่ชอบผิดสัญญาซะด้วยสิ

“โชคดีนะเนี่ยที่พิมพ์เพิ่งตกงาน มีเวลาว่างพอมาเล่นเกมตามหาคนกับคุณยายได้ตลอด 24 ชั่วโมงเลยล่ะ แต่ขอบอกไว้ก่อนเลยว่าพิมพ์ต้องขอเบิกค่าใช้จ่ายไม่จำกัดวงเงินนะ คุณยายหมดตัวก็ห้ามบ่นนะคะ”

พิมพ์จันทร์พูดติดตลก แต่ในใจรู้ดีว่าเธอรับงานนี้เพื่อความสบายใจของคุณยายมาตั้งแต่ต้นแล้ว ไม่ได้หวังมรดกอะไรนั่นสักนิด

คนเรามีสองมือสองเท้าเท่ากัน เงินทองของมีค่าถ้าอยากได้ก็หาเอา จะมาหวังพึ่งอะไรกับของเก่าเก็บของบรรพบุรุษกันล่ะ

พลอยจันทร์มองพิมพ์จันทร์อย่างชื่นชม พี่พิมพ์ของเธอเท่มากๆ ได้ใจน้องสาวอย่างเธอสุดๆ เธอรู้ดีที่พี่สาวยอมตกลงเล่นเกมซึ่งไม่ค่อยสมเหตุสมผลนี้เท่าไร ก็เพราะเห็นแก่คุณยายซึ่งคิดเกมหาสมบัตินี้ขึ้นมาเล่นแก้เหงากับหลานๆ ก็ดูอย่างเกมแรกที่เพิ่งจบไปสิ แค่บ้านยังอุตส่าห์ติดตั้งกลไกไว้เยอะแยะ แสดงว่าคุณยายคงต้องใช้เวลาคิดปริศนาแต่ละอันเป็นเดือนแน่ๆ แล้วต้องคิดถึงสี่เกม รับรองงานนี้หายเหงาแล้วแหงๆ

พลอยจันทร์มองพี่สาวทั้งสองคนอย่างชื่นชม และสัญญากับตัวเองว่าเมื่อถึงคราวของเธอไม่ว่าเกมที่เธอต้องเล่นจะไร้สาระแค่ไหน เธอก็จะตั้งใจเล่นอย่างเต็มที่ ไม่ใช่เพื่อใคร หรือเพื่อมรดกอะไร แต่เพื่อความสุขของคุณยายของพวกเธอ

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มีใครคิดว่าพิมพ์จันทร์เป็นคนกระด้างหรือหยาบคายบ้างไหมคะ
เพราะนิสัยโผงผางของเธออาจทำให้คนคิดอย่างนั้นค่ะ
อยากพึ่งเกลียดพิมพ์น้า >+<V


ตัวอย่างตอนต่อไป

 

“คิดถึงจัง” เสียงทุ้มดังขึ้นข้างหูพร้อมกับสัมผัสที่ผิวแก้มทำให้เพียงจันทร์หัวเราะ

“แค่สามวันเองนะคะ”

บลูหมุนตัวหญิงสาวคนรักให้หันมาหาเขา

“ตั้งสามวันต่างหาก” ชายหนุ่มแก้

เพียงจันทร์หัวเราะเสียงดังขณะโอบแขนรอบคอชายหนุ่ม แล้วโน้มคอเขาลงมาจูบริมฝีปากหนาเบาๆ

“หายคิดถึงไหมคะ” หญิงสาวกระซิบถาม เมื่อถอนริมฝีปากออกห่าง


มีใครคิดถึงนายพรานกับกระต่ายน้อยบ้างไหมเอ่ย??
เจอกันตอนหน้าค่ะ ^=^v

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

3,451 ความคิดเห็น

  1. #1826 ป้าภา (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2556 / 11:04
    ป้าว่านะหนูพิมพ์ไม่ได้ก้าวร้าว แค่สร้างเกาะป้องกันตัวเองเท่านั้น
    #1826
    0
  2. #1773 pingman:) (@kittynow) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2556 / 23:05
    ไม่มีทางเกลียดค่ะะะ ในสี่คนนี้ชอบพิมพ์ที่สุดเลยยยยยย สู้ๆค่ะ
    #1773
    0
  3. #1494 m-mier (@mod_dumdum) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2556 / 17:52
    น่ารักๆ คุณดลสู้ๆ
    #1494
    0
  4. #1427 m-mier (@mod_dumdum) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2556 / 16:31
    ป๋า น่ารักเกินหน้าเกินตาไปละ อิอิ
    #1427
    0
  5. #712 นักอ่าน...lnwcool (@lnwcool) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 07:37
    นายพราน..เบื่ออ่ะ..เราชอบกระต่ายมากกว่า(แต่ดันมาเป็นแพ็คเก็ตนะสิ)

    ว่าแต่...
    #712
    0
  6. #659 Mirin-Mayrina M.D.V. Rez (@poon1810) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 09:02
    พิมพ์ สุดยอดอ่ะ กระดูกหักเลย แอบน่ากลัวนะเนี่ย
    #659
    0
  7. #602 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 15:09
    เค้าคนนั้น เป็นใครกันนะ แล้วสมบัติที่ว่า คืออะไรกันล่ะคะ คุณยาย
    คนนี้น่ารักดีค่ะ เค้าเป็นคนที่จริงใจ ไม่เสแสร้ง พูดจริง ทำจริง ก็โอนะคะ
    #602
    0
  8. #569 23JK (@junekanha) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 23:41
    อ่านรวดเดียวเลย สนุกมากค่ะเป็นนิยายที่รวมรสก็ว่าได้ สะท้อนหลากหลายรูปแบบของความรัก ให้ข้อคิดดีๆ ชวนให้ติดตาม ลุ้นกันต่อไปค่ะ 
    #569
    0
  9. #568 มีนาเร่ (@menasugarlemon) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 19:24
    คุณตาเล็กจะใช่ลุงเมื่อตอนที่แล้วหรือเปล่าน้าา คิดเล่นๆน่ะเออ
    #568
    0
  10. #565 venus (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 22:19
    ชอบพิมพ์จังเลยค่ะ เท่ห์ดี ต่อยเก่งด้วย
    #565
    0
  11. #564 nunpanu (@nuntapun) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 21:53
    น้องพิมพ์ พยายามเข้าไว้

    ครอบครัวน้องเพียงกำลังมีความสุขมากมาย
    #564
    0
  12. #563 praw praw (@notday) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 21:46
    นิสัยตรงไปตรงมาอย่างงี้ซิ ชอบ
    เปิดเผยดี เก่งด้วจ น่ารักอีก หลงรักเลยอ่ะ>__ #563
    0
  13. #561 winterblood Love KiHae (@winterblood) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 19:27
    ชอบพิมพ์นะ เป็นคนที่ตรงไปตรงมากมาๆเลยค่ะ
    อยากรู้จังว่าพระเอกของพิมพ์จะเป้นคนเเบบไหน เเต่ชื่อนพดลนี่คุ้นๆยังไงไม่รู้สิ -*-
    สู้ๆนะคะพี่วี ชบนิยายเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ ^^
    #561
    0
  14. #559 Dusky (@vam-pire-) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 15:03
    คิดถึงบลูมากเลย
    #559
    0
  15. #552 แว่นใส (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 10:41
    น่ารักจริง จะเจอกันแล้วเหรอ
    #552
    0
  16. #544 กระบี่_สีเงิน (@laorrat-noibua) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 08:28
    รอๆๆๆๆค้าาาา
    #544
    0
  17. #543 N._SomEOne (@nimp4280) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 07:58
    รอตอนต่อไปค่า~
    #543
    0
  18. #542 ลอร่า (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 05:47
    แหม หวานซะ



    รู้สึกว่าจะเดาผิดไปไกลโขเล้ยย

    นพดล : ณดล
    #542
    0