- ๐.*.๐ - Cinderella 3225 - ๐.*.๐ -

ตอนที่ 5 : - ๐.*.๐ - Cinderella 3225 - ๐.*.๐ - วันที่ 03 ข้อแลกเปลี่ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    14 ก.ค. 55

Cinderella 3225
Author กัลฐิดา

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


สวัสดีค่ะ


สับดาห์ที่แล้ว เราได้เปิดตัวพระเอกกับนางเอกของเราอย่างครบถ้วน
หลายคนสงสัยอายุของคนทั้งคู่ ฮ่าา เอาเป็นว่าไม่น้อยแล้วล่ะค่ะ
แล้วก็ไม่ได้เยอะอย่างอายุของดัสค์หรอกเนอะ
จะมีบอกในตอนต่อๆ ไปนะคะ


กัลคิดหนักเหมือนกันในการเริ่มต้นเรื่องด้วยความสัมพันธ์ที่ร้าวฉานไปแล้ว
ความยากของการเขียนเลยทวีคูณเลย แหะ แหะ
แต่ก็เขียนไปแล้วล่ะค่ะ ลองอ่านกันดูนะคะ



เจอกันวันที่ 21 กรกฎาคมค่ะ ^^
กัลฐิดา


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


วันที่ 03 ข้อแลกเปลี่ยน


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


อาหารมื้อค่ำผ่านไปอย่างรวดเร็วและเต็มไปด้วยบรรยากาศกดดัน ซินเดลไม่พลาดที่จะแสดงให้แขกที่ไม่ได้รับเชิญรับรู้ว่าเธอไม่ได้ใส่ใจหรือคิดจะมอบไมตรีจิตของเจ้าบ้านให้เขาสักนิด มันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรที่จะทำให้คนรอบตัวเธอรู้สึกว่าเขาไม่มีตัวตน สำหรับซินเดล ทุกคนเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว ไม่มีความหมายและไร้ตัวตน แม้แต่ซานโดร่าเองเวลาเจอซินเดลในเวลาแบบนี้ยังต้องล่าถอย และรอคอยจนกว่าซินเดลจะเดินออกจากโลกส่วนตัวของเธอไปหาผู้คน

ซินเดลเกลียดการเอาความรู้สึกของตัวเองไปผูกติดไว้กับความรู้สึกของคนอื่น ทำให้เธอดูไร้ค่าเหมือนกับที่เคยเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว แต่การที่ตัองลิ้มรสความทุกข์ทรมานในตอนนั้นก็แลกมาด้วยกับความแข็งแกร่งของเธอในวันนี้

ใช่ เราเก่งและแกร่งขึ้นกว่าเมื่อห้าปีก่อนแล้ว

“ทำไมคุณถึงปฏิเสธที่จะเข้าพบพวกเรา” เสียงทุ้มถามขึ้นขณะที่ซินเดลเริ่มเก็บจานอาหารบนโต๊ะ

“เหตุผลส่วนตัวค่ะ” ซินเดลตอบ

“ผมควรดีใจไหมที่ผมเป็นส่วนหนึ่งของเหตุผลส่วนตัวของคุณ”

อิชเลย์ถาม ซินเดลปรายตาขึ้นมองใบหน้าคนถาม

“คุณคาดหวังจะได้รับคำตอบแบบไหนล่ะคะ” ซินเดลตอบเสียงไร้อารมณ์ ก่อนจะยกจานทั้งหมดไปที่ซิงค์ล้างจาน

ดวงตาของอิชเลย์หรี่มองอย่างประเมิน ดูเหมือนคำตอบนั้นทำให้อิชเลย์ประหลาดใจ ผู้หญิงตรงหน้าแตกต่างไปจากซินเดลที่เขาเคยรู้จักมากทีเดียว แม้ซินเดลจะเป็นคนแข็งกร้าว แต่เธอไม่เคยทำอย่างนั้น...อย่างน้อยก็ไม่ใช่กับเขา ดูเหมือนว่าเขาต้องสำรวจคู่ต่อสู้ใหม่อีกครั้งเสียแล้ว

“ทำไมคุณถึงกลับมา” 

ชายหนุ่มถามขึ้น หลังจากปล่อยให้เสียงกระทบของจานชามดังแทนที่บทสนทนามาได้สักพัก

“ฉันเองก็ต้องหาเลี้ยงตัวเองเหมือนกัน”

ซินเดลตอบโดยไม่หันกลับมา มือของเธอยังคงทำงานต่ออย่างดีเยี่ยม ทุกอย่างถูกล้างและเช็ดด้วยผ้าขนหนูจนแห้งอย่างรวดเร็ว

“ทำไมถึงต้องเป็นแม็คโดเวลล์” อิชเลย์ถามต่อ

“เพราะที่นี่ให้ค่าตอบแทนสูงที่สุด” ซินเดลตอบกลับเร็วพอๆ กับคำถามที่พุ่งตรงเข้าประเด็น

“เราสองคนต่างรู้ว่าคุณไม่ได้ต้องการเงินขนาดนั้น ซิน”

อิชเลย์เปลี่ยนประเด็น เขาคิดว่าเธอกำลังตอบเพื่อเบี่ยงเบนให้เขาออกจากทุกสิ่งที่เธอคิดจะทำ ไม่สิ ณ เวลานี้ต้องบอกว่า เธอตั้งใจกันเขาออกจากสิ่งที่เธอกำลังจะทำ

ซินเดลวางจานใบสุดท้ายที่เช็ดเสร็จเข้าตู้เก็บจาน แล้วหันมาสบตาอิชเลย์ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

“ไม่มีอะไรที่เป็นสิ่งที่คุณกับฉันเข้าใจตรงกัน มิสเตอร์แม็คโดเวลล์ ต้องการเงินหรือไม่ เป็นสิ่งที่ฉันตัดสินใจเอง ไม่ต้องให้คุณมาบอก”

“ทอม”

อิชเลย์เอ่ยแก้ไขคำสรรพนามที่ใช้เรียกแทนชื่อเขากับซินเดลอีกครั้ง แต่ซินเดลไม่คิดจะสนใจ เธอเดินกลับมานั่งลงที่โต๊ะอาหารในตำแหน่งตรงข้ามกับอิชเลย์ก่อนจะถามขึ้นว่า

“เรามาพูดเรื่องสำคัญที่สุดในตอนนี้กันไหมคะ พรุ่งนี้ กี่โมงดีคะ”

ดวงตาสองคู่สบกันนิ่งโดยไม่มีใครตอบ ซินเดลคาดหวังจะเห็นสักครั้งในชีวิตว่า เธอจะทำให้เขาขมวดคิ้วนิ่วหน้าได้ไหม แต่ก็เช่นเคย ไม่มีอะไรทำให้ใบหน้าเรียบเฉยของผู้ชายตรงหน้าเปลี่ยนไปได้ ใบหน้าเดียวที่เธอเคยเห็นก็คือ หน้าของปีศาจร้ายที่แสนเย็นชา

“ผมไม่หย่า” ชายหนุ่มพูดย้ำช้าและชัด มั่นคงเหมือนกับตัวเขา

ซินเดลสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ มือที่ประสานกันบนโต๊ะบีบกันแน่นก่อนจะผ่อนคลายลง ใบหน้านิ่งขมึงทึงของซินเดลแปรเปลี่ยนเป็นผ่อนคลาย รอยยิ้มน้อยๆ ที่ทำให้ใบหน้าของเธออ่อนเยาว์ลงปรากฏขึ้นพร้อมๆ กับดวงตาที่เปล่งประกาย

“งั้นฉันจะย้ายไปจากที่นี่ อีกสามปีค่อยพบกันนะคะ”

หญิงสาวลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ราวกับสิ่งที่เธอพูดไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใครเลย ซินเดลไม่เคยใส่ใจอยู่แล้ว สถานภาพสมรสของเธอจะเป็นแบบไหน โสด หรือ แต่งงานแล้ว มันไม่สำคัญ เธอไม่เคยคิดจะสานสัมพันธ์กับใครจนเลยเถิดถึงขั้นนั้นอีก

ครั้งเดียว...ก็เกินพอแล้ว หญิงสาวบอกตัวเองในใจ

“ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อตกลงเรื่องระหว่างเรา...”

เพราะผมมีแผนอื่นสำหรับปัญหานั้นอยู่แล้ว อิชเลย์คิดต่อในใจ ขณะได้ยินเสียงตัวเองพูดต่อว่า

“...ผมมาที่นี่เพราะคุณกำลังสนใจในบางเรื่องที่คุณไม่ควรเข้าไปยุ่ง”

ความปั่นป่วนเกิดขึ้นภายในตัวซินเดลอย่างรวดเร็วก่อนจะสงบลง และเมื่อมันสงบลงความเย็นยะเยือกก็จู่โจมร่างกายเธออย่างร้ายกาจที่สุด เธอรับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังแข็งทื่อ ไร้การตอบสนอง แต่สมองของเธอยังได้ยินผู้ชายตรงหน้าพูดต่อไปว่า

“ผมพูดถูกใช่ไหม”

ซินเดลพยายามเรียกสติให้กลับมาด้วยการกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะตอบกลับไปพร้อมกับนั่งลงที่เดิมว่า

“ฉันไม่มีความเห็นในเรื่องนั้น”

อิชเลย์มองคนปากแข็งด้วยดวงตาที่ไม่มีใครอ่านออก ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนท่าทีที่ตั้งประจันระหว่างกันมาเป็นท่าทีแบบสบายๆ ราวกับผู้ชายคนหนึ่งกำลังสนทนาหลังอาหารมื้อค่ำกับคู่รักของเขา ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักท่าทางคล้ายกำลังผ่อนคลายอย่างมาก แต่กลับเริ่มพูดต้อนให้ซินเดลจนมุม

“งานทุกชิ้นที่คุณทำ ล้วนเกี่ยวกับมัน คุณเข้ามาในแผนกวิจัยเพราะต้องการข้อมูลบางอย่างที่คุณไม่มี...ไม่สิ ต้องบอกว่า คุณต้องการข้อมูลของเรา เพราะไอซ์แสคไม่มีข้อมูลนั้น ถูกไหม”

“คุณต้องการอะไร มิสเตอร์แม็คโดเวลล์” ซินเดลถามเสียงเครียด

ดวงตาของอิชเลย์สะท้อนความเย็นชาออกมาชั่ววินาทีหนึ่ง และเป็นวินาทีที่ซินเดลรู้สึกเสียวสันหลัง หญิงสาวเอามือกลับมาประสานอีกครั้ง เธอไม่อยากให้คนตรงหน้ารู้ว่าเธอกำลังเริ่มสั่นเพราะกลัวเขา เมื่อใดที่เขาจับได้ว่าเธอกลัว เขาก็จะอยู่เหนือเธออีกครั้ง และนั่นเป็นสิ่งที่เธอไม่ต้องการ

“ถ้าคุณยังขืนเรียกผมอย่างนั้นอยู่อีก ผมคงต้องหาทางทำให้คุณจำได้เสียก่อนว่า คุณควรเรียกผมว่าอย่างไร”

อิชเลย์พูดพลางหลุบตาลงมองริมฝีปากอิ่มของหญิงสาว ซินเดลแทบอยากจะลุกเดินหนีการลวนลามทางสายตานั้น แต่เธอก็ไม่ทำ เธอจะไม่ยอมให้เขาคุกคามได้อีก...ไม่ยอม ไม่ว่าเขาจะคุกคามเธอด้วยอะไรก็ตาม

“คุณเป็นอย่างนี้เสมอเหรอคะ คุณคิดว่าสามารถควบคุมทุกคนบนโลกได้งั้นเหรอ อิชเลย์ โทมัส แม็คโดเวลล์...”

ซินเดลเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นกึ่งเยาะหยัน หญิงสาวยืดตัวลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะไปยืนข้างเขา แล้วทรุดตัวนั่งลงบนตักชายหนุ่มด้วยท่าทางยั่วยวนที่สุดที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้

“...น่าเสียดาย คิดว่าฉันจะกลัวคำขู่ของคุณงั้นเหรอ เปล่าเลย...”

หญิงสาวเอ่ยขณะโอบแขนรอบคอสามีตามกฎหมายของเธอ พร้อมๆ กับขยับใบหน้าเข้าใกล้คนที่กำลังมองดูเธออย่างประเมิน ก่อนที่เขาจะหลับตาลงเมื่อริมฝีปากอ่อนนุ่มของเธอสัมผัสริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบาแล้วผละออก ชายหนุ่มลืมตาขึ้นสบดวงตาท้าทายของหญิงสาว

“ฉันไม่ใช่คนเดิมแล้วค่ะ มิสเตอร์แม็คโดเวลล์ ฉันเป็นในสิ่งที่ฉันเป็น เอาละ ดูเหมือนฉันจะมีเรื่องให้ทำในวันพักร้อนของฉันเยอะทีเดียว...อ๊ะ! อื้อ”

ซินเดลที่กำลังจะลุกขึ้นจากตักของอิชเลย์อย่างนางพญา แต่กลับถูกรั้งร่างเข้าสู่อ้อมกอดของชายหนุ่มอีกครั้งพร้อมๆ กับได้รับสัมผัสที่ร้อนแรงยิ่งกว่า

ซินเดลแทบช็อกกับสัมผัสที่เธอไม่ได้เตรียมใจตั้งรับมาก่อน แต่เมื่อเขาเริ่มเธอก็พร้อมสู้ เธอจะไม่ยอมให้เขาเอาเปรียบแล้วมาพูดลับหลังได้ว่า เธอยอมสยบให้เขาต้องการเขา เขาไม่มีค่าขนาดนั้น สองหนุ่มสาวต่อสู้กันด้วยสัมผัสที่เร่าร้อนกันอยู่พักใหญ่ ก็เป็นฝ่ายชายที่จำต้องหยุดการต่อสู้นี้ด้วยตัวเขาเอง

“ให้ตายเถอะซิน”

ชายหนุ่มพึมพำขณะสบดวงตาวาวโรจน์ซึ่งปนเปไปด้วยทั้งความรู้สึกโกรธและอารมณ์หวานของอีกฝ่าย อิชเลย์อยากจะบีบคอผู้หญิงคนนี้เท่าๆ กับอยากร่วมรักกับเธอให้สมกับที่เธอทำกับเขาไว้อย่างเจ็บแสบเมื่อห้าปีที่แล้ว แต่นั่นต้องไม่ใช่ตอนนี้ พวกเขามีเรื่องต้องทำมากกว่ากิจกรรมบนเตียงฉันสามีภรรยา แม้ว่าเรื่องนั้นจะสำคัญมากก็ตาม แต่ยังมีอีกเรื่องที่สำคัญกว่าในตอนนี้

“เราควรคุยกัน” อิชเลย์พูดเสียงขรึม

ซินเดลถลึงตามองเขา แล้วก้มลงมองกระดุมเสื้อที่ถูกปลดออกตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เธอลุกขึ้นแล้วจัดการเสื้อผ้าอันล่อแหลมอย่างรวดเร็วพร้อมกับพูดขึ้นว่า

“พวกเราก็กำลังคุยกันอยู่ มิสเตอร์แม็คโดเวลล์ ซึ่งฉันได้ข้อสรุปว่า พรุ่งนี้จะย้ายออกจากบ้านหลังนี้ไปหาที่อยู่ใหม่...”

ซินเดลพูดถึงตรงนี้ก็หันกลับมาสบตาอิชเลย์ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงกระด้างว่า “และฉันจะทำให้แน่ใจว่า ในบ้านใหม่ของฉันจะไม่มีสมาชิกที่ไม่ได้รับเชิญอยู่ด้วย นั่นคือ บทสรุปและคุณควรกลับบ้านของคุณได้แล้ว”

อิชเลย์ลุกขึ้นยืนความสูงของเขาทำให้ซินเดลต้องถอยหลังไปสองสามก้าว เพื่อไม่ต้องเงยหน้ามองมากเกินไป เธอไม่มีวันยอมให้ความสูงของเขามาข่มเธอได้เหมือนกัน หญิงสาวคิด

“ผมเห็นด้วยกับข้อสรุปของคุณ ที่ควรย้ายออกจากบ้านหลังนี้ให้เร็วที่สุด...แต่บ้านใหม่ของคุณมีเพียงที่เดียวเท่านั้น คุณภรรยาที่รัก”

ใบหน้าของซินเดลนิ่งขึงไปกับคำเรียกของเขา ก่อนจะเปลี่ยนเป็นขาวซีดเพราะคำพูดต่อมาของผู้ชายที่เหมาะกับคำว่า ร้ายกาจ อย่างกับมันมีขึ้นเพื่อเขาโดยเฉพาะ

“นับตั้งแต่วันพรุ่งนี้คุณต้องไปอยู่บ้านของผม”

“ไม่มีทาง” ซินเดลโต้ขึ้นทันควัน

“มีทางแน่”

“ฉันจะฟ้องหย่า และศาลต้องรับฟังเพราะเราไม่ได้อยู่ด้วยกันตามเวลาที่กำหนดแล้ว” ซินเดลเถียงโดยยกข้อเท็จจริงตามข้อกฎหมายที่กำหนดมาอ้าง

ชายหนุ่มยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ซินเดลเกลียดยิ้มแบบนี้ของเขา เพราะครั้งสุดท้ายที่เห็นเขายิ้มอย่างนี้ เขาได้แย่งของที่มีค่าที่สุดของเธอไป

“ผมจะร้องขอต่อศาล ให้ยืดเวลาไกล่เกลี่ย[1] คุณก็รู้นี่ อัตราการเกิดของประชากรโลกตอนนี้ลดน้อยลงทุกที คุณไม่คิดเหรอว่า ศาลจะให้ความเห็นอกเห็นใจกับผมเป็นพิเศษ เมื่อผมบอกว่า ผมอายุเท่านี้แล้วแต่ภรรยาของผมไม่สามารถให้ทายาทกับผมได้ ทั้งที่ผมได้รับโวตว่าเป็นผู้ชายที่น่าจะเป็นสามีที่ดีที่สุดในโลก”

ซินเดลกำมือแน่น เมื่อข้อความยกยอผู้ชายตรงหน้าในนิตยสารโลกวันนี้เมื่อหลายสัปดาห์ก่อนลอยเข้ามาในหัวเธอ

“คุณมันบ้า!

“ผมจะบ้าให้มากกว่านี้อีกครับคุณผู้หญิง เพราะเดิมพันของผมมันสูงกว่านั้น จริงไหม”

“คุณต้องการอะไร” ซินเดลพยายามระงับอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านแล้วถามขึ้นอีกครั้ง

“เวลาพักร้อนของคุณ...ทั้งหมด”

ดวงตาของซินเดลเบิกกว้างก่อนหรี่ลงมองผู้ชายจอมวางแผนตรงหน้าอย่างระมัดระวัง

“เพื่ออะไร”

อิชเลย์ส่ายหน้าอย่างขำๆ กับท่าทางระมัดระวังของซินเดล

“คุณรู้ดีพอๆ กับผม ซิน”

“ฉันไม่เคยรู้อะไรที่อยู่ในหัวของคุณ”

เหมือนกับที่ไม่เคยรู้ว่าหัวใจของคุณซ่อนอะไรอยู่ ซินเดลตอบพลางคิดค่อนต่อในใจ ขณะยกมือกอดอกยืนมองหน้าเขานิ่ง เธอคงจะหนีจากการทำข้อตกลงกับเขาไม่ได้ แม้ผู้ชายตรงหน้าจะเป็นคนร้ายกาจ แต่เขาก็รักษาสัญญา

“งั้นนั่งลง แล้วเริ่มต้นคุยในรายละเอียดกันใหม่ไหม”

อิชเลย์เสนอ ซินเดลถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนพยักหน้าไปทางโซฟา

“คุณไปนั่งรอตรงนู้น ฉันจะเตรียมของว่างกับกาแฟ”

ใบหน้าของชายหนุ่มดูผ่อนคลายลง เขาพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนจะเดินไปนั่งที่โซฟาตามที่หญิงสาวบอก

ซินเดลเดินไปที่เครื่องทำน้ำร้อนซึ่งทำความร้อนไว้ตลอดเวลา ก่อนจะหยิบถ้วยกาแฟมาสองถ้วยแล้วตักส่วนผสมของสารละลายคาเฟอีนที่ขายดีตลอดกาลลงไป ไม่นานหญิงสาวก็ถือถ้วยทั้งสองที่มีควันลอยอ้อยอิ่ง และส่งกลิ่นกาแฟที่หอมกรุ่นไปทั่วมาที่โซฟาแล้ววางถ้วยหนึ่งตรงหน้าอิชเลย์ แล้วเดินกลับไปหยิบโถขนมปังกรอบ

เมื่อเธอเดินกลับมาทรุดตัวลงนั่ง แววตาที่สะท้อนความอุ่นหวานซึ่งซ่อนอยู่ลึกๆ ในดวงตาของอิชเลย์ก็ทำให้ซินเดลร้องในใจว่า แย่แล้ว

“ขอบคุณที่ยังไม่ลืมว่าผมชอบดื่มกาแฟรสชาติแบบไหน”

“พูดเรื่องของคุณเถอะ” ซินเดลกระแอมไอขึ้นพร้อมกับเปลี่ยนเรื่อง

อิชเลย์ยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบโดยไม่ละสายตาจากใบหน้าซึ่งเกือบจะเรียกได้ว่า เขินและซ่อนรอยยิ้มของเขาเอาไว้เบื้องหลังการจิบกาแฟนั้น เธอกำลังเขิน ไม่ว่านั่นจะเป็นสิ่งที่เธอรู้ตัวหรือไม่ แต่เขารู้สึกพอใจ...พอใจอย่างมาก

“ดูเหมือนสองสามปีมานี่คุณออกจะยุ่งมากทีเดียว” ชายหนุ่มเอ่ยขณะวางถ้วยกาแฟลง

“แน่นอน ฉันทำงานเต็มที่เสมอ” ซินเดลโต้ด้วยคำพูดเสียดสี และหวังว่าเธอจะหลบเลี่ยงประเด็นที่ทำให้เขามาหาเธอในวันนี้ได้

“ผมรู้ แต่การเพิ่มยอดขายสินค้าของแม็ดโดเวลล์อาจเป็นแค่งานรองของคุณเท่านั้น ไม่ใช่เหรอซิน”

ซินเดลเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย “หมายความว่ายังไงคะ คิดว่าฉันเป็นสายลับในองค์กรของคุณ งั้นสิ”

อิชเลย์ยกขาขึ้นไขว่ห้างแล้วมองตรงมายังซินเดล ดวงตาของเขา...ท่าทางการนั่งของเขา...ทำให้ซินเดลนึกถึงพระราชา ใช่แล้ว ผู้ชายคนนี้เปรียบเหมือนพระราชาของโลกใหม่ เขามีอำนาจมากเท่าที่ทุกคนบนโลกจะหาคำมาอธิบายคำคำนั้นได้

“คุณไม่มีวันทำอย่างนั้น” ชายหนุ่มตอบ

“อะไรทำให้คุณมั่นใจขนาดนั้นคะ”

หัวใจของผม อิชเลย์อยากตอบกลับไปอย่างนั้น แต่คงไม่เหมาะในเวลานี้ ชายหนุ่มคิดขณะเริ่มการเจรจาที่แท้จริงของเขาเสียที

“เรามาทำข้อแลกเปลี่ยนกันไหม”

“ข้อแลกเปลี่ยน?” ซินเดลถามพลางหรี่ตามองอิชเลย์อย่างไม่ไว้ใจ ก่อนจะถามต่อ

“อะไรกับอะไร”

“ความเป็นตายของโลกใบนี้กับอิสรภาพของคุณ” อิชเลย์ตอบ น้ำเสียงของเขาไม่มีวี่แววว่าล้อเล่นเลย

“คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร” ซินเดลย้ำอย่างไม่อยากเชื่อหู

“คุณฟังไม่ผิดหรอก ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเราพยายามขอพบคุณก็เพราะต้องการความสามารถของคุณมาช่วยจัดการกับปัญหาบางอย่าง”

ซินเดลเบิกตากว้าง ซินเดลไม่แน่ใจว่าในส่วนลึกของจิตใจเธอกำลังเจ็บปวดหรือเปล่าที่อีกฝ่ายยอมรับอย่างตรงไปตรงมาออกมาว่า ตลอดเวลาที่มีคำขอร้องให้เธอไปพบเบื้องบนนั้นมีแค่เรื่องงานอย่างเดียว ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว เธอช่างคิดบ้าๆ และไร้สมองสิ้นดี อย่างกับว่าถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ เธอจะดีใจอย่างนั้นแหละ ไม่หรอก ไม่มีวัน

“ฉันไม่ยุ่งเกี่ยวกับธุระของครอบครัวคนอื่น”

ซินเดลตอบด้วยเสียงเย็นชา ช่างสถานภาพสมรสปะไร ปล่อยมันไปอย่างนั้นก็ได้ แต่เธอไม่มีวันช่วยเหลือคนหรือครอบครัวที่เคยทำร้ายเธอ

อิชเลย์แสร้งทำเป็นหลับตาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะลืมตาขึ้นแล้วโต้กลับการปฏิเสธอย่างเย็นชาของซินเดลด้วยท่าทางโล่งอกเป็นอย่างยิ่งว่า

“ดังนั้น ผมจึงดีใจเป็นอย่างยิ่ง ที่ตอนนี้เราสองคนเป็นคนครอบครัวเดียวกัน”

“คุณนี่มัน!...”

“คุณรู้ดีซิน ว่าแม็คโดเวลล์สำคัญอย่างไรกับโลกนี้ ต่อให้คนทั้งโลกละเลยความจริงข้อนั้น แต่จะมีเพียงคุณเท่านั้นที่จะไม่ทำอย่างนั้น จริงไหม” อิชเลย์พูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง แตกต่างจากที่พูดเล่นแบบหน้าตายเมื่อกี้อย่างสิ้นเชิง

ซินเดลสะบัดหน้าไปอีกทางอย่างคนที่ไม่อาจโต้แย้งอะไรได้ สิ่งที่เธอต้องการตอนนี้คือ อยากให้ตัวเองหูหนวก สมองตายด้านจะได้ไม่ต้องฟังและยอมรับความจริงที่อีกฝ่ายกำลังพูด ความจริงเธอน่าจะคิดได้แล้วว่าวันนี้ต้องมาถึง ที่ผ่านมาเธอทำทุกอย่างก็เพื่อวันนี้ เธอเฝ้าบอกตัวเองมาตลอดห้าปี เธอทำเพราะเธอมีหน้าที่ที่ต้องทำ แต่ตอนนี้ซินเดลชักไม่แน่ใจตัวเองแล้ว สิ่งที่เธอทำมาตลอดมันเพื่อใครกันแน่

ตัวเธอ...ครอบครัวเธอ โลกใบนี้ หรือว่า...ผู้ชายตรงหน้า

“พวกเราต้องการคุณ ความสามารถของคุณ เมื่อจบงานนี้ คุณเองก็จะได้ในสิ่งที่คุณต้องการ เป็นไง ข้อแลกเปลี่ยนของผม ยุติธรรมดีไหม”

ซินเดลหันกลับมามองหน้าอิชเลย์ด้วยดวงตาวาวโรจน์ “ไม่ง่ายไปหน่อยเหรอคะ คุณแม็คโดเวลล์ สิ่งที่ฉันจะได้เป็นเพียงอิสระภาพซึ่งตอนนี้ฉันก็มีมันอยู่แล้ว ไม่เห็นจำเป็นจะต้องเสียสละอะไรให้กับใครเพื่อสิ่งนั้น ฉันขอปฏิเสธค่ะ”

“คุณต้องการอะไรเป็นข้อแลกเปลี่ยนล่ะ” อิชเลย์ถามเสียงนิ่ง

“พวกคุณให้ฉันไม่ได้หรอก เราควรจบการเจรจาได้แล้ว”

ซินเดลเอ่ยพร้อมกับลุกขึ้น แต่ก่อนที่เธอจะหันเดินเอาถ้วยกาแฟไปวางที่ซิงค์ล้างจาน อิชเลย์ก็คว้าข้อมือของเธอแล้วกระชากให้เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา

“พวกเราแม็กโดเวลล์พร้อมจะวางเดิมพันราคาแพงเสมอ อะไรคือสิ่งที่คุณต้องการ”

ซินเดลพยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุม แต่ไม่เป็นผล ความโมโหทำให้หญิงเปลี่ยนจากการสลัดให้หลุดเป็นพลิกฝ่ามือมากำข้อมือของชายหนุ่มไว้แน่นพร้อมกับเงยหน้าถลึงตาใส่ชายหนุ่มก่อนจะตอบกลับว่า

“เกียรติ ศักดิ์ศรี ความนับถือ และคุณค่าของการเป็นภรรยาของคุณไง สิ่งที่พวกคุณให้ฉันไม่ได้...ไม่สิ มันเป็นสิ่งที่พวกคุณไม่เคยคิดจะให้ฉันอยู่แล้ว แล้วทำไมฉันจะต้องทำอะไรเพื่อครอบครัวบ้าๆ ของคุณด้วย โลกจะแตกแล้วยังไง ก็ให้มันแตกไปสิ เราจะได้ตายกันหมด ไม่ดีหรือไง ตายด้วยกัน โรแมนติกดีออก”

ใบหน้าของอิชเลย์ยิ่งเรียบเฉยมากขึ้น “ซิน เรื่องนั้นมัน...”

“มันไม่สำคัญสำหรับคุณใช่ไหม สำหรับคุณสิ่งสำคัญที่สุดคือตระกูลคุณ ญาติคุณ อาณาจักรของคุณ งั้นก็เชิญคุณอยู่กับญาติของคุณไปแล้วกัน ปล่อย!

ซินเดลสะบัดมืออีกครั้ง และครั้งนี้คนที่จับเธอไว้ยอมปล่อยแต่โดยดี หญิงสาวจ้องมองใบหน้าที่ไม่เคยแสดงอารมณ์ที่แท้จริงของเขาออกมาด้วยแววตานิ่งขึง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินไปที่ซิงค์ล้างจาน

ความเงียบเกิดขึ้น ซินเดลพยายามไม่สนใจว่าอิชเลย์จะคิดอย่างไรกับการแสดงอารมณ์ของเธอ เขาสมควรได้รับ และรู้ในสิ่งที่เธอเมื่อห้าปีที่แล้วไม่กล้าแม้แต่จะเล่าให้เขาฟัง แต่ตอนนี้เธอไม่เหมือนเดิมแล้ว เธอไม่มีวันทนเจ็บปวดเพื่อผู้ชายไร้หัวใจคนนี้อีกเป็นอันขาด เขาควรจัดการปัญหาของเขา ไม่ใช่ให้เธออดทนกับปัญหาที่เขาไม่คิดจะหาทางแก้ไข

“ก็ได้...ถ้าคุณต้องการอย่างนั้น”

เสียงทุ้มดังขึ้นที่ด้านหลัง ทำให้ซินเดลที่กำลังคว่ำถ้วยลงบนตระกร้าหันขวับมาเผชิญหน้ากับอิชเลย์ที่มายืนอยู่ด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

“คะ?”

อิชเลย์มองสีหน้างุนงงของซินเดลด้วยท่าทางเคร่งขรึม “คุณจะได้อย่างที่คุณต้องการ ผมในฐานะตัวแทนของแม็คโดเวลล์ขอรับปากว่า คุณจะได้ทุกอย่างที่คุณเรียกร้อง ขอเพียงคุณยอมช่วยพวกเราเท่านั้น”

“คุณว่าอะไรนะ” ซินเดลถามเสียงสูงอย่างไม่อยากเชื่อ

อิชเลย์ไม่ตอบคำถามนั้น ราวกับเขาได้พูดทุกอย่างที่ต้องการและภารกิจในการเจรจาครั้งนี้ได้สิ้นสุดแล้ว ชายหนุ่มหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตู เป็นเหตุให้ซินเดลต้องวิ่งตามหลังเขาไป

“คุณหมายความว่าอะไร ฉันจะได้อะไร คุณ คุณ...อ๊ะ”

หญิงสาวร้องอย่างตกใจที่อยู่ๆ คนที่เดินดุ่มๆ ไปที่ประตูก็หยุดเดินแล้วหันกลับมาอย่างกะทันหัน เธอหยุดตัวเองไม่ทัน และถ้าชายหนุ่มไม่คว้าไหล่เธอเอาไว้ เธอคงได้ลงไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้นเป็นแน่

“เตรียมจัดกระเป๋าของคุณให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ผมจะมารับแต่เช้า พวกเราเหลือเวลาไม่มาก ราตรีสวัสดิ์...ที่รัก”

โดยไม่ทันได้ตั้งตัว ชายหนุ่มก็ก้มลงจูบซินเดลเบาๆ ก่อนจะผละออกแล้วเดินออกจากบ้านไป ทิ้งให้ซินเดลยืนอึ้งเบิกตาค้างอยู่หน้าประตูที่กำลังปิดลง

ปึง! ตึง!

ซินเดลทิ้งมือลงข้างตัวอย่างหมดแรง สมองของเธอขาวโพลน สิ่งเดียวที่รับรู้ได้คือ ความร้อนอันเจือจางที่เกิดจากสัมผัสของเขา มืออันสั่นเทาของเธอยกขึ้นสัมผัสริมฝีปากเบาๆ ไม่นานอาการสั่นที่มือก็หยุดลง ดวงตาเลื่อนลอยแปรเปลี่ยนเป็นทอประกายเจิดจ้า ขณะพึมพำขึ้นมาเบาๆ ว่า

“...คุณไม่รู้หรือแกล้งไม่รู้ ทอม คุณไม่รู้จริงๆ เหรอว่า อะไรจะตามมาเมื่อคุณรับปาก”

 



[1] เนื่องจากอัตราการเกิดลดลงอย่างมากในช่วงห้าร้อยปีที่ผ่านมา กฎหมายการแต่งงานและหย่าล้างจึงเข้มงวดขึ้น การแต่งงานไม่ใช่เรื่องที่ตัดสินโดยใช้แค่อารมณ์ แต่มีข้อกฎหมายบ่งบอกชัดเจนถึงความพร้อมของทั้งฝ่ายชายและฝ่ายหญิง และเมื่อคนทั้งคู่ที่ผ่านคุณสมบัติเหล่านั้น และเลือกที่จะแต่งงานกัน หากเขาทั้งคู่ต้องการหย่าร้างจึงต้องผ่านกระบวนการที่ซับซ้อนขึ้น ระยะเวลาไกล่เกลี่ยคือหนึ่งในกระบวนการเหล่านั้น เพื่อพิสูจน์ว่าคนทั้งคู่มีความต้องการที่แน่ชัดในเรื่องของการแยกทาง



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


หลายสิ่งหลายอย่างในอดีตคืออุปสรรคสำคัญของเรื่องนี้
แต่เหนือสิ่งอื่นใด กัลเชื่อว่า ทุกคนที่อ่านตอนนี้จบจะค้นพบสิ่งหนึ่งนั่นก็คือ
"คนสองคนนี้ยังรักกัน" ใช่ไหมคะ ^^


เรามารอลุ้นกันดีกว่าเนอะ



สปอยค่ะ


“ท่านเมอริทโทรมาว่าให้คุณโทร.กลับทันทีที่คุณเข้าห้องพักแล้ว”

“แม่งั้นเหรอ? ข่าวไวนะ” อิชเลย์พึมพำ

“คงไม่ใช่แค่ท่านเมอริทหรอกครับ ที่อยากคุยกับคุณ” นิคโลลัสพูดต่อ

“ทำไม เหล่าคุณลุงคุณป้าของฉันคงนั่งไม่ติดเลยสิ เมื่อรู้ว่าฉันไปไหนมาวันนี้” อิชเลย์ถามกลับด้วยน้ำเสียงขำขัน แต่คนที่ทำงานกับเขามานานอย่างนิคโลลัสรู้ดี ไม่มีเรื่องขำขันหากออกมาจากปากของอิชเลย์ แมคโดเวลด์

“พวกเขาแค่กังวลเกี่ยวกับท่าทางของเธอคนนั้น และการตัดสินใจของคุณ ถ้าเพียงแต่...”

“คืนนี้นายส่งคนไปทำความสะอาดบ้านหลังนั้นให้ฉันด้วย ฉันจะใช้เวลาพักร้อนในบ้านหลังนั้น...” อิชเลย์หันไปสบตาเลขานุการของเขาก่อนตะพูดต่อว่า “...ร่วมกับภรรยาของฉัน”

นิคโคลัสชะงักเท้าของเขาทันทีที่ทั้งสองเดินเข้าสู่อาคารซึ่งเจ้านายของเขาก็ไม่ต้องการร่มอีกต่อไป ชายหนุ่มหุบร่มแล้วโค้งตัวส่งนายเหนือหัวของเขาเล็กเป็นเชิงทั้งรับคำสั่งและบอกลา

“อ้อ...นิค” อิชเลย์หัวกลับมา

“ครับ คุณอิชเลย์”

“บอกคนที่กำลังรอข่าวจากนายจนนั่งไม่ติดด้วยว่า อะไรก็ตามที่สามารถทำให้ซินเดอเรลล่าของฉันหนีหายไปคราวที่แล้ว มันจะไมได้ผลอีก เพราะเธอไม่ใช่เจ้าหญิงที่จะรอคอยแต่การช่วยเหลือของเจ้าชายอีกแล้ว เธอเป็นอย่างที่เธอเป็น”



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

2,067 ความคิดเห็น

  1. #1640 MAya SHadow (@beezzz422) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 15:12
    ไม่ท!น ไม่ทน! กรีดร้องงงจากใจ
    #1640
    0
  2. #1565 Undernetwork (@undernetwork) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 01:58
    ฝ่ายชายซึนเดเระ ฝ่ายหญิงยันเดเระ แง่ะ เหมาะกันจนน่ากลัว
    #1565
    0
  3. #1283 Cleobow (คลีโอโบ) (@cleobow) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2556 / 06:04
    พี่กัลคะ เรื่องนี้ไม่ผิดหวังเลย สนุกมากๆ ค่ะ 
    #1283
    0
  4. #1082 Helena. (@mint-fah) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2555 / 23:42
    มันสนุกเกินบรรยายคะ
    #1082
    0
  5. #940 Mystery man (@154356) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2555 / 22:08
    สงสารนางเอกจังเลย ว่าเมื่อก่อนต้องไม่สนใจนางเอกเเน่เเล้วนางเอกก็คงโดนเหยีดหยามจากครอบครัวพระเอก ไม่ยอมรับเเหงๆ
    ดูไม่ออกเลยว่าพระเอกรักนางเอกหรือเปล่าเเต่นางเอกยังรักพระเอกอยู่เเน่เลย
    #940
    0
  6. #932 casino (@t_a_n1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2555 / 14:57
    สนุกมาก อินกับเนื้อเรื่องรู้สึกอึดอัดจนมุมแทนนางเอกเลยตอนที่คุยกัน เหมือนนางเอกจะชนะแต่ก็ยอมพระเอกทุกที ไม่ชอบๆๆเลยอยากให้นางเอกเหนือกว่าพระเอกจัง :3
    #932
    0
  7. #660 ซาราอิโกะ (@araeako) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กันยายน 2555 / 14:24
    เอาใจช่วยคู่นี้ค่ะ ^^

    จัดการเหล่าบรรดาญาติๆให้หงายหลังไปเลย !!!!
    #660
    0
  8. #349 knenon1412 (@knenon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2555 / 20:30
    ไหงเราดันไปชอบ มิสเตอร์แม็คโดเวลล์ ได้หว่า 

    สนุกมากครับ^^

    #349
    0
  9. #345 palpal (@palpal) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2555 / 21:49
    มันน่าตื้นเต้นน และติดตามมากกกก ค้างๆๆสุดๆๆๆ

    ยิ่งอ่านตอนสปอยแล้ววว ยิ่งอยากอ่านจนจะลงแดง 555+
    #345
    0
  10. #343 Amirabbit (@ichiharayuuko) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2555 / 20:46
    สนุกมากค่ะ
    อัพตอนต่อไปเร็วๆนะคะ ^^
    #343
    0
  11. #341 femalnconfake (@femalnmomoko) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2555 / 00:25
    รอตอนต่อไปน่ะค๊าาาา
    #341
    0
  12. #340 นาโนพิ้งค์กี้ (@nanopinkie) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2555 / 07:59
    สนุกมากค่ะ อ่านมาแค่นี้แล้้วก็รู้สึกสงสารซินเดลจริงๆ เฮ้อ เอาใจช่วยทั้งซินเดลทั้งพี่กัลเลยค่ะ ส่วนมิสเตอร์แม็คโดเวลล์ เชอะ หมั่นไส้! อินไปหน่อยนะคะ หุหุ
    #340
    0
  13. #337 bks (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2555 / 23:10
    เจ๋งไปเลยยยย



    อย่าไปยอมบรรดาญาติๆ >
    #337
    0
  14. #336 puphaa (@puphaa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2555 / 21:42
    มันต้องอย่างนี้สิ
    #336
    0
  15. #335 fevor (@medium6) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2555 / 16:50
    ค้างมากเลยอ่าพี่กัล T___T สนุกมากๆด้วย ^O^
    #335
    0
  16. #334 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2555 / 13:58
    เกิดอะไรขึ้นกับคนสองคนที่เดินจากกันไป ทั้งๆที่ยังรัก มือที่สอง สาม สี่ ห้า หรือว่าคนในครอบครัวเหรอ ทำให้คนสองคนเปลี่ยนไป แต่ที่ซินเดลทำทุกอย่าง เพราะต้องการความรักจากคุณ ทอม คุณไม่รู้ หรือแกล้งไม่สนใจ หรือคำว่าผลประโยชน์ของคุณสำคัญกว่าความรัก หรือคำว่าหน้าที่ที่มีต่อประชาชนทุกคนในโลก มันสำคัญนัก ก็ให้ความรักของซินเดลตายไปตลอดกาล อย่ามาแสดงความรักอะไรๆจอมปลอมอีกเลย มันเจ็บ ปวด รู้ไหม ยิ่งการรับรู้ว่า คุณสนใจแต่งาน งาน งาน ไม่ได้สนใจเธอเลย แล้วจะมาอ้างคำว่าครอบครัว ทำไม
    เป็นซินเดอเรลล่า ที่เจ้าชายต้องตามหาเจ้าหญิง แต่ไม่ใช่คนที่เคยอยู่ด้วยกัน และเลิกกันแบบนี้ แต่น่าจะเป็นเจ้าหญิงตัวจริงเสียงจริงต่อจากนี้มากกว่า
    555+ น่าขันนะ ไม่มีอะไรที่อิซเลย์ไม่รู้ แต่เรื่องของความรักของคนสองคน นายกลับไม่รู้เรื่องปล่อยให้เวลายาวนานมาถึง 5 ปี นายทำได้ยังไง ทั้งๆที่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน ทำไมเพิ่งจะมา หรือว่าจะรอให้แข็งแกร่งแบบนี้เสียก่อน
    สงสารผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง ที่ตอนนี้เก่ง กล้า แต่ยังอ่อนแออยู่ดี ใช่ไหม บทจะยั่วก็โอนะ แต่ลืมนึกถึงตอนที่จบการยั่วของตัวเอง แต่เป็นบทเริ่มต้นยั่วของเจ้าชายรูปหล่อและสามีที่ดีแห่งปีเข้าไป เป็นไงบ้างล่ะ ซินเดล เธอควรตอบรับนัดเดทกับคนอื่นบ้าง คิดว่าไงล่ะ อิอิ
    #334
    0
  17. #333 [ChocO] (@lovechokkorag) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2555 / 00:13
    อุ๊ย แรงงงงง (แต่ชอบ)
    ในความแตกร้าว ก็ยังมีความรักแฝงอยู่ กิ๊บกิ๊ว
    อ่านแล้วเขินมากค่ะพี่กัล ><
    อยากรู้จริงๆ เลยว่าอะไรทำให้พระเอกกับนางเอกแยกจากกัน
    #333
    0
  18. #332 ท่านเฟิร์น (@ladyfern) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2555 / 22:23
    นิยายแต่ละเรื่องของพี่กัล ปริศนาเยอะจริงๆ
    #332
    0
  19. #331 Freesia (@lunaria) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2555 / 21:27
    สนุกค่ะ  แล้วก็งงๆกับสองคนนี้ด้วย 
    #331
    0
  20. #329 white_pearl (@white-pearl) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2555 / 20:27
    ปริศนาเยอะมากกกกก และสนุกมากเช่นกัน
    #329
    0
  21. #328 satamp_mee (@kongwiriyapaisan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2555 / 19:17
    นิยายพี่กัลปริสนาเยอะ และทำหนูค้างได้ทุกเรื่องจริงๆ เลยค่ะ
    รอๆๆๆๆ ตอนต่อไปนะค่ะ ^o^
    #328
    0
  22. #327 สายลม (@a_miw) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2555 / 17:14
    พี่กัล มันค้างมากกกอ่ะ
    ทั้งคู่ดูเหมือนว่ายังรักกันอยู่
    เเต่ครอบครัวทำให้ต้องเเยกกันเลย
    มาอัพเร็วๆนะค่า
    #327
    0
  23. #326 นิต้า (@n1a2n3) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2555 / 16:47
    เนื้อเรื่องก็ค้าง. สปอยค้างกว่า


    #326
    0
  24. #324 ^__^$noW fL@kE (@kalo_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2555 / 12:40
    อ่านแบบ หว่าววว >< รอดููต่อไป อิอิ
    #324
    0
  25. #322 ปิ่นปัก (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2555 / 23:40
    คำพูดที่เป็นปริศนา ปมปัญหาที่ค้างคาใจ โอ๊ยยยยอยากอ่านตอนต่อไปแล้วค่า
    #322
    0