SEVENA เซวีน่า...มหานครแห่งมนตรา

ตอนที่ 85 : จดหมายจากใครสักคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,706
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    8 ก.ค. 49

SEVENA เซวีน่า...มหานครแห่งมนตรา
Author กัลฐิดา


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


จบแล้วค้า~~~~


ในที่สุดก็มาถึงตอนสุดท้ายของภาคนี้แล้วล่ะ!!!!


โล่งใจนึกว่าจะโพสไม่ทันซะแล้ว ขณะนี้เป็นเวลา ตีหนึ่งกับอีกยี่สิบนาที
กัลพึ่งเดินทางมาถึงบ้าน(กรุงเทพ)ค่ะ


รีบตรงดิ่งมาโพสตอนสุดท้ายทันที เดี๋ยวต้องขอตัวไปอาบน้ำ
แล้วพักผ่อนเสียที เหนื่อยจัง


เจอกันภาค 3 ค่ะ


กัลฐิดา


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ตอนที่ 82 จดหมายจากใครสักคน


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


จากโลกแห่งความฝันอันแสนเงียบสงบเสียงของโลกความเป็นจริงค่อยๆ
เข้ามาทำให้มันจางหายไป เสียงนกร้องทักทายผู้มาเยือนต้นไม้ของตน
เสียงสายลมพัดมาอ่อนๆ กระทบกับกระดิ่งอันเล็กที่ได้มาจากวินด์โคลโล


ส่งเสียงใสดังเสนาะเพื่อรับแสงแดด ร่างบางขยับบิดตัวเล็กน้อยเปลือกตาสีนวล
กระพริบลืมขึ้นถี่ๆ เพื่อปรับรับแสงให้ทันก่อนจะเผยให้เห็นดวงตาสีนิลเป็นประกายแจ่มใสขึ้น


เพดานห้องที่คุ้นเคย กลิ่นห้องที่อวลไปด้วยกลิ่นของตัวเธอ ทำให้เฟมีลถอนลมหายใจ
ออกมาอย่างเป็นสุข หลังจากที่ฝันเห็นเรื่องคุณปู่มาสองเดือนกว่า


เฟมีลไม่เคยนอนหลับสนิทอย่างนี้เลย อาจจะเป็นเพราะตอนนี้เธอได้รู้สิ่งที่ค้างคาใจมาตลอดแล้ว
 รับรู้ ทำใจ และกำลังคิดหาทางแก้เท่าที่เธอจะทำได้...ใครคนหนึ่งพูดว่า


เงื่อนงำบางอย่างต้องรอเวลาให้มันคลี่คลายเอง เฟมีลก็จะรอ...เพราะลางสังหรณ์ของเธอ
บอกกับเธอว่า....คงอีกไม่นาน


เฟมีลนอนมองเพดานอยู่พักใหญ่เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ทำให้หญิงสาวลุกขึ้นบิดขี้เกียจ
ผู้ที่ก้าวเข้ามาใหม่ส่งรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนมาให้


"ตื่นแล้วหรือคะ คุณหนู" เฟลามีนเอ่ยขึ้นพร้อมกับตรงเข้ามาช่วยเก็บที่นอน
"ค่ะ ไม่ได้ตื่นสายอย่างนี้มากนานเป็นปีแล้วค่ะป้า เฮ่อ มีความสุขจัง"
เสียงหัวเราะเบาๆ ดังออกมาจากริมฝีปากของแม่บ้านคนเก่ง


"แต่หนูมอรีลก็ตื่นเช้าเหมือนเดิมนะคะ..."
"และตอนนี้ก็นั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุด" เฟมีลเอ่ยต่อขึ้นอย่างรู้ทัน ยิ่งเรียกร้อยยิ้มของ
เฟลามีนให้กว้างขึ้นอีก หลังจากเก็บกวาดเรียบร้อยสาวน้อยเจ้าของห้องก็เอ่ยขึ้นว่า


"งั้นหนูรีบหน่อยดีกว่า ยังมีหนังสือให้อ่านอีกตั้งเยอะ" น้ำเสียงกระตือรือร้นหายไปในห้องน้ำ
ตามด้วยเสียงฮำเพลงเบาๆ ที่ดังออกมาอย่างอารมณ์ดี


กองหนังสือมหาศาล(สำหรับเฟมีล) กองตั้งบังร่างเล็กของมอรีลที่กำลังจดอะไรบางอย่างเอาไว้จนมิด
ผู้เข้ามาใหม่มองกองหนังสือด้วยความเหนื่อยใจ นี่เธอต้องอ่านหนังสือทั้งหมดจริงๆ เหรอเนี่ย
ร่างเล็กเงยหน้าจากหนังสือขึ้นมาส่งสายตาดุให้อีกฝ่ายที่ยิ้มแหยเต็มที่อย่างรู้ตัวว่าทำผิด


"ตื่นสายนะ" เสียงเข้มๆ ที่ไม่จริงจังอะไรเอ่ยขึ้นเมื่อจำเลยนั่งลงตรงข้ามเธอ
"ก็มันเหนื่อยมาหลายวันนี่ นี่ตกลงว่า หนังสือทั้งหมดในการ์ดมันคือเจ้า 4-5 กองนี่เหรอ"
มอรีลพยักหน้าก่อนจะชี้ไปที่กองหนังสือก่อนจะอธิบายว่า


"สามกองนี้เป็นกฎหมายกลาง ส่วนอีกสองกองตรงนี้เป็นเศรษฐกิจ ฉันคัดแล้วก็..."
ดวงตาสีน้ำเงินหันมาสบตาที่มองเธอตาปอยก่อนจะพูดต่อว่า


"เอาการ์ดสอดให้แล้วครบทุกเล่ม แต่ไม่ใช่ว่าจะให้เธอนอนเล่นสบายนะเดือนนี้"
เฟมีลตรงเข้ามากอดมอรีลทันทีอย่างรู้ทัน


"จ้าๆ อ่านนะ ฉันจะอ่านให้หมดเลย มอรีลน่ารักที่สุด วันนี้เอาอะไรก่อนดี..."
เฟมีลมองกองหนังสือเพื่อหาเล่มบางที่สุดก่อนจะตัดใจเลือกเล่มที่มอรีลคิดว่ามันบาง
แต่หนาไปสำหรับเฟมีลขึ้นมา จากนั้นมหกรรมการอ่านหนังสือที่มากที่สุดในชีวิตของสาวน้อย
นักดนตรีอัจฉริยะก็เริ่มขึ้น


ความน่ากลัวของสิ่งที่เรียกว่าการสอบคืออะไร สำหรับเฟมีลมันคือ การที่เรามีหนังสือให้อ่าน
มากกว่าเกินกว่าเวลาที่เรามี แม้บางคนเคยบอกเอาไว้ว่าให้อ่านอย่างสม่ำเสมอแต่เฟมีลคิดว่า


ใครมันจะทำได้ ก็เวลาที่ผ่านมาเเฟมีลไม่ได้นั่งๆ นอนๆ อยู่เฉยๆ นี่นา ทำนู้นทำนี่ยุ่งไปหมด
 สุดท้ายอ่านยังไงก็อ่านไม่ทันสักที แม้แต่คนที่อ่านหนังสือตลอดอย่างมอรีลก็เแทบเอาตัวไม่รอด
 เฟมีลก็ต้องย่ำแย่กว่านั้นอยู่แล้ว


กฎหมายและเศรษฐกิจ แค่ฟังชื่อก็น่าเบื่อแล้ว สองวิชานี้แม้มันจะเข้าใจยากสักหน่อยแต่เรา
ก็สมควรที่จะรู้มัน เศรษฐกิจนั้นค่อนข้างจะสบายสำหรับเฟมีล


เนื่องจากเนื้อหาส่วนใหญ่ที่มีหนังสือจะเกี่ยวกับการดูแลตัวเองในเรื่องเงินเท่านั้น
 ไม่ว่าจะเป็นการหา การใช้ การเก็บออม เฟมีลคิดว่านี่น่าจะเป็นวิชาเศรษฐศาสตร์มากกว่า
เพราะมีเนื้อหาบางส่วนเท่านั้นก็เกี่ยวกับโครงสร้างเศรษฐกิจชองเซวีน่าโดยตรง


เรื่องการจัดสรรเงิน ของถนัดของเฟมีลอยู่แล้ว ไม่ต้องอ่านก็แทบจะเข้าใจ
แต่เรื่องกฎหมายนี่สิปัญหา ในความคิดของเฟมีล กฎหมายคือสิ่งที่สร้างขึ้นเพื่อไม่ให้คนทะเลาะกัน


 ถ้าเราทำตามกฎทุกคนก็จะไม่เดือดร้อน การเรียนรู้กฎหมายจึงเป็นสิ่งที่ควรทำ
แต่ทำไมหนังสือกฎหมายต้องเขียนออกมาได้เข้าใจยากอย่างนี้ อ่านแล้วปวดสมองจริงๆ


จากปริมาณหนังสือทั้งหมด จึงทำให้ในช่วงหนึ่งเดือนสุดท้ายของชีวิตเจสเทิร์นของเฟีมีลและเพื่อนๆ
เต็มไปด้วยตัวหนังสือ ความเงียบ และสุดท้ายคือการสอบ


"เฮ้อ!!!!! เสร็จเสียที" เสียงถอนหายใจอย่างสบายใจขอสาวน้อยผมดำที่มัดรวบเรียบร้อย
เพื่อไม่ให้รบกวนสมาธิในการสอบที่แสนยาวนานนั้น


"นี่ๆ เฟมีล มอรีล วันนี้นายชาลีบอกว่าจะปิดร้านออสทิคเลี้ยงฉลองล่ะ ไปไหม"
เสียงที่มาก่อนตัวของรีเนลทำให้เฟมีลและมอรีลที่กำลังตกลงว่าจะกลับบ้านก่อนดีไหม
หันกลับมามองสาวน้อยผู้มาใหม่อย่างสนใจ


"เลี้ยงจริงหรือเปล่ารีเนล" เฟมีลเอ่ยขึ้นอย่างคาดหวังเต็มที่ คำตอบที่ได้รับคือใบหน้ายู่ของเพื่อนสาว
"เปล่าย่ะ หารกัน หารกัน ไปไหม? เห็นว่าจะไปกันหมดเลยน้าพวกห้องสองห้องสามก็ไป"
 น้ำเสียงเชิญชวนเต็มที่ของรีเนล ทำไให้เฟมีลหันไปขอความเห็นจากมอรีล


"ไปเถอะเฟมีล เดี๋ยวฉันตามไปทีหลัง หนังสือแค่นี้สบายมาก" เฟมีลมองหนังสือสองเล่มโต
ที่อยู่ในอ้อมแขนของคนตัวเล็กอย่างชั่งใจ


"จะดีเหรอ มอรีลเล่มนี้ฉันก็อ่านด้วยนะ" มอรีลรีบสั่นหน้าตอบก่อนจะใช้มืออีกข้างดันเฟมีลไปหารีเนล
"ไปเถอะ เดี๋ยวพอไปคืนหนังสือนะ คุณลีบราต้องชวนทานน้ำชาอีกแน่ๆ เลย เธอจะได้รอเงกน่ะสิ
ฉันไปเองดีกว่า เธอไปสั่งขนมเผื่อฉันก่อนเเล้วกัน"


"ก็ได้ งั้นฉันไปกับรีเนล เธอเอาอเรย์ไว้แล้วกัน รีบตามมานะ" มอรีลพยักหน้ารับ
 โบกมือลาเพื่อนทั้งสองแล้วมุ่งหน้าสู่ห้องสมุดตามทางที่คุ้นเคย


กว่างานเลี้ยงจะเลิกก็เย็นมากแล้ว เฟมีลและมอรีลไม่ได้ตรงหลับบ้านเหมือนทุกที
เพราะวันนี้พวกเธอต้องพารีเนลหลับไปส่งบ้านด้วยเวลาถึงบ้านจึงช้าออกไปอีก


พอรถจอดปุ๊บร่างบางก็เดินลงจากรถตรงไปยังไปในห้องสมุดที่เปรียบเหมือนห้องนั่งเล่น
สำหรับเฟมีลไปแล้ว เฟมีลล้มตัวลงนอนกับโซฟาใหญ่อย่างเป็นสุข


"เฟมีล งั้นฉันขึ้นไปอาบน้ำนะ" มอรีลเอ่ยขณะที่เดินผ่านประตูห้องสมุดที่เปิดอ้าอยู่เพื่อขึ้น
บันไดสู่ชั้นบน เฟมีลได้ยินเสียงมอรีลทักทายป้าเฟก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าของหญิงวัยกลาง
คนเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับเสียงประตูที่ปิดลง


"วันนี้ท่าทางคุณหนูดูเหนื่อยๆ นะคะ" เฟมีลพลิกตัวกลับมานอนคว่ำดวงตาสีนิลใสจ้องมอง
แม่บ้านของเธอก่อนจะพูดขึ้นว่า


"วันนี้สนุกกันใหญ่เลยค่ะป้า เฮกันไปเฮกันมา เหมือนได้ปลดปล่อยอะไรซักอย่าง
 แล้วอีกอยย่าง พวกเราจะได้เจอกันเป็นวันสุดท้ายแล้วของปีนี้ เจอกันอีกทีก็โน้นเลยเดือนกรกฏา
สิงหาโน่นวันนี้ก็ถือเป็นเลี้ยงส่งไปด้วย"


 เฟมีลเล่าไปยิ้มไปโดยไม่ได้สังเกตว่ามีอะไรบางอย่างในมือของเฟลามีน อะไรบางอย่างที่
ทำให้มือของเฟลามีนสั่น


"วันนี้มีจดหมายถึงคุณหนูค่ะ" เฟลามีนเอ่ยเสียงอ่อนโยนก่อนจะส่งซองจดหมายสีขาวสะอาด
ให้เด็กสาวที่กระเด้งตัวลุกขึ้นทันทีอย่างตื่นเต้น มือบางสั่นเล็กน้อยเมื่อรับจดหมายน้อยมาไว้ในมือ


ดวงตาสีนิลกวาดมองหน้าซอง หน้าซองจดหมายไม่เหมือนเดิมมันไม่ได้เขียนด้วยลายมือ
อันสวยงามของคุณตา ไม่มีตัวอักษรใด ไม่มีเลย มันว่างเปล่า ใบหน้านวลเงยหน้ามองคน
ที่ส่งให้แต่....ว่างเปล่า ที่ตรงนั้นไม่มีใคร ป้าเฟหายไปไหน??? 


เฟมีลนึกฉงนอยู่ในใจก่อนจะก้มลงดูซองจดหมายจากใครสักคนฉบับนี้ มือบางค่อยๆ
เปิดซองออกมาอย่างเบามือ


เสียงเพลงอันอ่อนโยนลอยออกมาจากซองจดหมายที่เปิดขึ้น เสียงเพลงที่ทวีความดังขึ้นเรื่อยๆ
 เพลงที่เฟมีลรู้จักดีและจำได้ขึ้นใจ....เพลงของพ่อ เสียงดีดของเปียโนที่แสนอ่อนโยนเหมือน
มีมืออันนุ่มนวลของพ่อมาสัมผัสหัวของเธอ สัมผัสที่มีทั้งปลอบโยนและชมเชย


 เสียงเพลงเงียบหายไปแล้วก็ดังขึ้นอีกเหมือนเทปที่เปิดวนไปวนมา เด็กสาวเอนหลังพิงพนักโซฟา
เหมือนต้องมนตร์สะกด เปลือกปิดลงอย่างเชื่องช้าพร้อมใบหน้าที่เป็นสุข
ปล่อยให้เพลงนั้นบรรเลงไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีวันจบสิ้น


ห่างออกไปแค่เพียงประตูกั้น แม่บ้านคนเก่งกำลังกุมมือที่ส่งจดหมายให้เด็กสาวไว้แน่น
เปลือกตาที่ปิดลงเพื่อปิดบังความเจ็บปวดอะไรบางอย่างไม่ให้คนภายนอกได้รับรู้ 


 ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเพื่อไม่ให้เปล่งเสียงคราญครางออกมา แต่เสียงเพลงดังลอดออกมาจาก
ห้องสมุดทำให้เธอลืมตาขึ้นแล้วพยุงตัวเดินหนีเข้าห้องครัวโดยที่ยังกุมมือข้างนั้นเอาไว้


ตู้สมุนไพรถูกเปิดออก เฟลามีนเอื้อมมือข้างที่ปกติไปหาอะไรบางอย่าง มือที่ปล่อยจากให้เป็นอิสระ
เผยเเผลเหวอะเหมือนสัตว์อะไรมากัดจนเลือดไหลหยดมาตามน่องแขน หยดเลือดหยดลงบนพื้น
ครัวยิ่งทำให้


เฟลามีนเร่งหาของที่ต้องการจนครบ จากนั้นก็เลือกสมุนไพรหลายสิบอย่างที่เอาออก
มาผสมกันอย่างละเล็กละน้อย สุดท้ายมือข้างทื่ไม่ได้รับบาดเจ็บก็ทาบทับลงบนกองสมุนไพรนั้น
 เพียงเสี้ยววินาทีลำแสงสีเขียวเรืองก็เปล่งแสงออกพร้อมกับค่อยๆ เคลื่อนไหลไปยังแผล


ห่อหุ้มมือข้างนั้นไว้ด้วยผ้าพันแผลสีเขียวใสไม่นานเลือดก็หยุดไหล แสงสีเขียวค่อยๆ จางหายไป
 ไม่มีรอยเหวอะอีกแล้วเพราะมีมือขาวสะอาดเข้ามาแทนที่ เฟลามีนมองมือข้างนั้นอย่างเศร้าใจ


สองมือยกขึ้นกุมอะไรบางอย่างที่บริเวณหน้าอก สองตาหลับลงอย่างทุกข์ทรมาน....
แม้แต่จะจับเสียงเพลงของเขาก็ไม่ได้งั้นหรือ


"ป้าเฟ ป้าเฟคะ ป้าเฟ" เฟลามีนทิ้งมือลงข้างตัวแล้วหันไปมองเจ้าของเสียงที่เรียกสติเธอกลับมา
น้ำเสียงที่ปรับจนเป็นปกติถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนว่า


"มีอะรคะ หนูมอรีล" มอรีลเหลือบมองรอยแดงที่พื้นเล็กน้อยก่อนจะพูดเสียงที่ไม่ได้ติดใจอะไรว่า
"เดี๋ยวหนูจะดูแปลงต้นไม้ ถ้าเฟมีลหาหนูบอกว่าหนูอยู่ที่นั่นนะคะ"


"ค่ะ" เสียงตอบรับดังขึ้นเหมือนปกติ รอยยิ้มก็ปกติ แต่มอรีลมองร่างที่หันไปเก็บล้างห้องครัว
อย่างที่ทำทุกวันอย่างฉงนปนแปลกใจ เธอคงชอบสังเกตแม่บ้านคนนี้จนเป็นนิสัยไปแล้ว
เฟลามีนเก่ง ฉลาด และรักเฟมีลสามข้อนี้มอรีลรู้ดี แต่มันน่าแปลกก็ตรงนี้แหละ


 ทำไมคนที่เก่งขนาดนี้ถึงเป็นแค่แม่บ้าน วันนี้ก็มีเรื่องให้แปลกใจอีกแล้ว
 รอยสีแดงเมื่อกี้มัน...รอยเลือดหรือเปล่า??? 


มอรีลคิดพลางเดินผ่านเจ้าบาซิลที่นอนหลับอย่างเป็นสุขแล้วออกจากตัวบ้านไป
ความเงียบเข้าครอบครองคฤหาสน์ไดเอนแพนไทร์อีกครั้ง เสียงดนตรีที่ดังอออกมาจาก
หน้าต่างห้องสมุดทำให้บ้านที่แสนเงียบเหงาหลังนี้ดูอบอุ่นขึ้น


 เด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินยังคงดูแลแปลงดอกไม้ของเธออย่างมีความสุขไม่นานสายลม
ก็พัดเอาใครบางคนมาอยู่ใกล้


 ดวงตาสีน้ำตาลของแม่บ้านผู้เป็นปริศนาของคฤหาสน์มองภาพนั้นผ่านกระจกห้องครัว
อย่างอ่อนโยนก่อนจะก้มลงดูเบื้องล่างเมื่อสัมผัสได้ถึงขนนุ่มนิ่มของเจ้าขนปุยรอยยิ้มถูกส่งมา
ให้ดวงตาที่เหมือนจะปลอบปนอ้อนนั้นก่อนจะเดินออกจาห้องครัวไปยังห้องสมุด


ในนั้นเด็กสาวเจ้าของคฤหาสน์กำลังหลับ หลับเพื่อไปพบกับครอบครัวของเธอในความฝัน....
ครอบครัวที่มีคุณตา คุณยาย คุณพ่อ คุณแม่ ป้าเฟ และเจ้าบาซิล....ครอบครัวแสนรักของเธอ


 อีกนานกว่าเฟมีลจะตื่นขึ้นมาพบกับความเป็นจริงที่ไม่ได้สวยงามเหมือนความฝัน
 อีกไม่นานเวลาของการคลี่คลายทุกสิ่งจะมาถึง และอีกไม่นาน...ที่ครอบครัวที่แสนสุขของเธอ
จะไม่ใช่เพียงแค่ฝัน


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ร่างของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทนอนนิ่งอยู่บนเตียงแก้ว ณ ยอดปราสาทออโรร่า
มีปฏิกิริยาขึ้นทันทีที่ร่างบางของหญิงสาวเจ้าของปราสาทเคลื่อนตัวมาอยู่ข้างๆ มือบางค่อยๆ
ยกมือหนาขึ้นแนบใบหน้านวลอย่างคิดถึง


"ท่านดีขึ้นบ้างไหม"


เสียงหวานถามอย่างเป็นห่วง ตลอด 3 เดือนหลังจากทำพิธีกรรมเธอไม่ค่อยได้เข้ามาหาเขามากนัก
เพราะเด็กสาวที่ชื่อลอลิน มาเจสก้าต้องไปโรงเรียนทุกวัน แม้ที่นั่นจะทำให้เธอได้สัมผัสกับ
ความสดใสแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน แต่เขาคนนี้ล่ะ เขาคนที่นอนอยู่ตรงหน้าเธอนี้ต้องอยู่คนเดียว
อย่างเงียบเหงา ออโรร่าคิดอย่างเศร้าใจ


'ข้าสบายดี ท่านอย่าห่วงไปเลย ข้าดีขึ้นมาก นานแล้วนะที่ไม่ได้คุยกับท่านอย่างนี้"
 น้ำเสียงอารมณ์ดีทำให้ออโรร่าเผยรอยยิ้มออกมาทันที


"ก็เพราะท่านนั่นแหละ อยากนอนอยู่อย่างนี้ทำไม" คำพูดแง่งอนทำให้เสียงหัวเราะเบาๆ
ดังขึ้นในจิตของอีกฝ่าย ก่อนที่น้ำเสียงจริงจังจะดังขึ้นว่า


'เขาเริ่มรู้ตัวแล้วนะ ท่านอย่าลืมบอกให้ฟามีร์รู้ด้วย' ใบหน้านวลแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที
"ข้ารู้แล้ว ในเมื่อข้าสัญญาไว้ ข้าไม่เคยผิดสัญญาหรอก"


น้ำเสียงจริงจังเช่นกันของออโรร่าดังขึ้นก่อนที่ทั้งสองจะเงียบปล่อยให้เวลาด้านนอกเคลื่อนไป
จนกระทั่งร่างบางก็ก้มลงนอนซบอกอีกฝ่าย ออโรร่าจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง


"ดราฟ เมื่อไรเรื่องพวกนี้จะจบซักที ข้าอยากพักจังเลย" น้ำเสียงเหนื่อยหน่ายของหญิงสาวทำให้
คนที่นอนอยู่พูดขึ้นอย่างปลอบโยนว่า


'เพราะเราติดหนี้เขา เจ้าหญิงของข้า เซวีน่าติดหนี้เขา เราต้องแก้ไขก่อนที่จะแก้ไขไม่ได้
 พวกเราทุกคนต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา'


"แต่เราก็ให้สิ่งนั้นคืนแก่เขาไม่ได้อีกแล้ว มันสายไปแล้ว ท่านก็รู้" ออโรร่าเถียงขึ้น


'3000 ปีก่อนเราคืนสิ่งนั้นให้เขาไม่ได้ แต่ 3000 ปีต่อมาเราคืนให้เขาได้ วิธีที่พวกท่านพ่อคิด
จะต้องได้ผล เป็นหนี้เขาเราต้องชดใช้' ออโรร่าพยักหน้ากับอกคนรักอย่างเข้าใจ


แม้ว่าเธอจะไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้ แต่สุดท้ายเธอก็ต้องขอความช่วยจากแผนการนี้เช่นกัน
น้ำเสียงที่พูดต่อขึ้นจึงเข้มแข็งผิดกลับน้ำเสียงเหน็ดเหนื่อยเมื่อครู่


"เป็นหนี้เขาเราต้องชดใช้...แม้ว่าการใช้หนี้ครั้งนี้จะล่าช้าถึง 3000 ปีก็ตาม..."


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27,888 ความคิดเห็น

  1. #26573 !! {[ Angle AND Devil ]} !! (จากตอนที่ 85)
    วันที่ 24 มกราคม 2552 / 19:52
    มีหนังสือแล้วค่ะ สนุกมากค่ะ
    #26,573
    0