SEVENA เซวีน่า...มหานครแห่งมนตรา

ตอนที่ 7 : ความฝัน/ปริศนา/มนตรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,889
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    18 ต.ค. 48

SAVENA เซวีน่า...มหานครแห่งมนตรา

Author กัลฐิดา



ตอนที่ 5 ความฝัน/ปริศนา/มนตรา



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



แสงสีแดงที่น่าอึดอัดนี้ มันคืออะไร??? ทำไมเราถึงมาอยู่ในห้องสมุดล่ะ

เมื่อกี๊เราพึ่งเข้านอนนี่
    



\"กริ๊ด !!! คุณผู้หญิงเร็วค่ะ คุณท่านเอาตัวคุณหนูไปแล้ว\"

เสียงเฟลามีนกรีดร้องอยากตกใจดังขึ้นที่ข้างนอกห้อง



ป้าเฟเป็นอะไร คุณท่าน ? คุณผู้หญิง ?  



เฟมีลวิ่งออกไปที่ต้นเสียงเห็น ชายแก่คนหนึ่งกำลังจับตัวเด็กอายุประมาณ 2-3 ขวบ

ลากขึ้นบันไดจะถึงขั้นบนสุดอยู่แล้ว

    

\"อย่านะคะคุณพ่อ อย่าทำหลาน\"

เสียงหวานดังจากข้างหลังของเฟมีล เมื่อเฟมีลหันไปดู



เธอก็ต้องตะลึงหญิงสาวตรงหน้าดูจากใบหน้าแล้วคงอายุประมาณ 20 กว่าๆ

ผมของเธอเป็นสีน้ำเงินเข้ม สีของน้ำทะเล ดวงตาเป็นสีของท้องฟ้ายามค่ำคืนรับกับ

ใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวเนียนอมชมพู



ร่างสูงโปร่งเข้ากับชุดที่สวม เป็นชุดยาวคุมถึงข้อเท้าสีขาวสะอาด สีหน้าและแววตา

ของเธอตอนนี้ดูร้อนลน มือยกขึ้นเหมือนจะไขว่คว้าตัวเด็กหญิงกลับมาในอ้อมกอด

น้ำตาคลอเมื่อเห็นเด็กหญิงร้องไห้ไปร้องเรียกเธอไป

    

\"คุณแม่ช่วยเฟรมด้วย คุณปู่ใจร้าย ฮือ ฮือ คุณแม่\"

    

\"คุณพ่อคะ ปล่อยหลานเถอะค่ะ ปล่อยหลานเฟรขอร้อง\"



ชายแก่ไม่ได้หยุดตามร้องขอของหญิงสาว เขาทำเหมือนไม่ได้ยินเสียงคร่ำครวญของ

หญิงสาว ไม่ได้ยินเสียงร่ำไห้ของเด็กหญิง ยังไม่ทันสิ้นเสียงขอร้องของหญิงสาว

ผมสีน้ำทะเลดี เด็กหญิงผมแดงก็ถูกจับโยนลงมาจากชั้น 2 ทันที !!!!!

    

\"กริ๊ด!!!!! คุณหนู\"

    

\"เฟรมลูกแม่!!!\"



เฟมีลพยายามวิ่งไปรับเด็กเพราะเธออยู่ใกล้ที่สุด แต่หญิงสาวข้างหลังเธอวิ่ง

ทะลุผ่านตัวเธอไป รับเด็กทันพอดี เด็กหญิงเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของมารดาก็ร้องไห้โฮ

แต่แววตากลับแสดงความโกรธ เด็กหญิงแหงนหน้าขึ้นไปข้างบนส่งเสียงกรีดร้องว่า

    

\"คุณปู่ใจร้าย ใจร้าย!!!!\" แสงสีแดงพุ่งจากตัวเด็กหญิงไปที่ชายแก่ทำให้ชายแก่กระเด็น

ไปติดผนังกระทบด้านหนึ่งไปอีกด้านหนึ่ง

    

\"เฟรม ลูกเฟรม ลูกรักของแม่ หยุดลูก หยุด เฟรมเชื่อแม่ หนูไม่รักแม่เหรอลูก แม่ขอร้อง\"



แสงสีแดงค่อยๆ จางลง จางลง พร้อมๆ กับภาพที่เลือนหายไป...



เฟมีลลืมตาขึ้นก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงของเธอเอง แสงแดดส่องเข้ามาในห้อง

ทำไห้เฟมีลรู้ว่าตอนนี้เป็นเวลาสายมากแล้ว



เราฝันอะไร มีผู้หญิงสวยมาก กับเด็กผู้หญิงใช่ไหม ใช่เราหรือเปล่า

แต่ผู้หญิงคนนั้นเรียกเด็กนั่นว่า \'เฟรม\' นี่ไม่ใช่เรา สงสัยเราฟังเรื่องจากคุณลุงเลย

เอามาฝันแน่เลย ไม่เอาแล้วไปอาบน้ำดีกว่า หิวจัง




ห้องอาหาร

    

\"อรุณสวัสดิ์ค่ะป้าเฟ วันนี้มีอะไรทานคะ\"



เฟมีลเข้านั่งประจำตำแหน่งก็เห็นอาหารหน้าตาแปลกๆ



นั่นต้มอะไรสีเหลืองเชียว เอ๊ะมีไข่ดาวด้วย

    

\"วันนี้มีสตูโมซ่าค่ะ มีเครื่องเคียงเป็นไข่โมลีทอด เผ็ดหน่อยนะคะ

ป้าเห็นมันสายแล้ว คุณหนูกินเผ็ดตอนเช้าๆ ได้หรือเปล่าคะ\"

    

\"ได้ค่ะ มีอะไรหนูก็กินได้หมด ตอนอยู่ที่เซเวนอดจนเคยมาอยู่นี่สงสัยจะ

น้ำหนักขึ้นหลายโล\"

    

\"ขึ้นน่ะดีแล้วค่ะ คุณหนูผอมมากๆ จนป้าคิดว่าถ้ามีลมพัดมาคุณหนูต้อง

ปลิวไปตามลมแน่ๆ\"

    

\"ป้าคะโมซ่าคืออะไร\"

    

\"โมซ่าเป็นชื่อต้นไม้ค่ะ ผลมันจะคล้ายๆ อือ อ้อ คล้ายๆ กล้วยค่ะคุณหนูแต่รสชาติ

ไม่เหมือนนะคะ เรามักเอามันมาทำสตูค่ะ รสชาติมันจะคล้ายๆ แกงกระหรี่\"

    

\"ป้าคะ ป้าเป็นคนทำความสะอาดหอคอยใช่ไหม\"

ป้าเฟยิ้มแต่ไม่สดใสเหมือนเคยมันดูเศร้าๆ

    

\"ค่ะ คุณหนูคงทราบเรื่องทั้งหมดแล้ว\"

    

\"ไม่ค่ะ สิ่งสำคัญที่หนูยังไม่รู้คือ คุณลุงคือใคร? ป้าเฟเรียกคุณลุงว่าคุณผู้ชาย

ลุงเป็นพี่ของพ่อเหรอคะ\"

    

\"เอาไว้คุณหนูเจอคุณลุงแล้วถามท่านเองดีไหมคะ\"

    

\"โห ป้าอ่ะ บอกหน่อยก็ไม่ได้\"

    

\"กินเถอะค่ะ เดี๋ยวป้าต้องไปเย็บเสื้อที่ค้างไว้อีก\"

    

\"ค่า ป้าเฟ\"



หอคอย

    

เฟมีลเปิดประตูเข้ามาในห้องกะว่าจะเดินไปที่แท่นหินเลยแต่สายตาเหลือบไปเห็น

หน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดรับแสงเข้ามา



เอ ตอนอยู่ที่เซเวนเราก็ชอบมาอยู่ที่นี่เหมือนกัน ชอบมองเมือง ไม่รู้ว่าเมืองที่นี่จะ

เหมือนที่เซเวนหรือเปล่า เมื่อเธอเดินมาถึงหน้าต่าง


    

เซวีน่า โซนมีลักษณะคล้ายยุโปในยุคกลาง ไม่ว่าจะเป็นอาคารบ้านช่อง แต่ผังเมืองกลับ

เป็นระเบียบอย่างประหลาด ผู้คนเดินเท้าบ้าง



นั่นรถม้าหรือเปล่ามองไกลๆ อย่างนี้ดูไม่ค่อยออก ไม่รู้ว่าเป็นม้าหรือตัวอะไร

เดี๋ยวค่อยไปถามป้าเฟดีกว่า มีตลาดด้วย ตรงนั้นคล้ายอนุสาวรีย์อะไรซักอย่าง



เฮ้อ เมื่อไรเราจะได้ออกไปบ้างนะอยากเดินเที่ยว ดูบ้านดูเมืองกับเขาบ้าง

หวังว่าปริศนานี้คงเป็นปัญหาสุดท้ายนะ เหนื่อยจะตาย วิ่งรอกอยู่ในบ้านตัวเอง

อย่างนี้ก็ดีหรอกแต่มากๆ ก็ไม่ไหว




เฟมีลละสายตาจากเมืองกลับมาที่แท่นหิน

    

ปริศนาที่ 3 ขึ้นที่สูงก็ต้องใช้ ลงที่ต่ำก็ต้องใช้ เหยียบย่ำกันเข้าไป หารู้ไม่อยู่ใกล้ตัว



ขึ้นที่สูง ลงที่ต่ำเหรอ ผ่านไปก่อน เหยียบย่ำ รองเท้า ใช่รองเท้าแน่ๆ เราใช้รองเท้า

เดินขึ้นเดินลงบันได ก็ตรงกับขึ้นที่สูง ลงที่ต่ำ เอ ในบ้านหลังนี้มีรองเท้าคู่อื่นอีกไหม




เฟมีลวิ่งเข้าไปหาป้าเฟที่ห้องนั่งเล่น เห็นป้าเฟกำลังเย็บเสื้ออยู่

    

\"ป้าเฟคะ ในบ้านนี้ตู้เก็บรองเท้าหรือเปล่าคะ คือหนูหมายความว่าที่เซเวนหนูไม่เคยมี

เพราะหนูมีรองเท้าแค่ไม่กี่คู่ แต่ที่เซวีน่านี่เคยมีคนอยู่เยอะน่าจะมีตู้เก็บรองเท้าบ้าง\"

    

\"มีค่ะ อยู่ตรงประตูทางเข้าไงคะ ตู้ที่มีแจกันดอกไม้ตั้งอยู่ข้างบน

คุณหนูจะเอารองเหท้าเหรอคะ เดี๋ยวป้าไปหยิบให้\"

    

\"เปล่าค่ะ เดี๋ยวหนูไปเอาเอง\"

    

เฟมีลเดินไปที่ประตูทางเข้าเห็นตู้สูงเท่าเอวมีแจกันดอกไม้แห้งวางอยู่ข้างบน

เมื่อเปิดออกดูก็เห็นรองเท้าหลายคู่ แต่ที่แปลกคือรองเท้าพวกนี้ดูใหม่

แล้วก็ขนาดมันพอๆ กับเท้าเธอเลย



สงสัยป้าเฟจะซื้อเอาไว้ให้เรา แย่แล้ว ไม่เห็นมีรองเท้าเก่าๆ เลยแล้วจะหาคำตอบ

จากไหน




พอเอามือลูบๆ ตู้



ก็ไม่มีอะไรสลักไว้นี่แปลกจัง ทุกทีต้องมีคำตอบนี่ หรือว่าเราคิดผิด แต่ไม่นะ

ก็รองเท้านี่แหละ




ลูบแล้วไม่ได้ผลก็ลองเคาะดู



เสียงตรงนี้ทำไมฟังดูกลวงๆ มันเป็นร่องด้วยนี่ ต้องหามีดมาแคะ



เฟมีลวิ่งกลับไปหยิบมีดในห้องครัวแล้วกลับมาที่ตู้รองเท้าอีกครั้ง ลงมือแงะตามร่อง



เปาะ



เสียงแผ่นไม้หลุดออกมา ภายในเป็นช่องวางด้วยกระดาษสีแดง



เจอแล้ว เจอแล้ว



ทายผิดจ้ะ ถ้าอยากออกจากบ้านก็กลับไปอ่านปริศนาดีๆ



ผิดเหรอ เราผิดตรงไหนง่ะ



คิดพลางก็เดินขึ้นบันได ผ่านระเบียงมาถึงหน้าประตูที่จะไปที่หอคอย



ก็รองเท้าไม่ใช่เหรอเวลาเราเดินขึ้นบันไดก็ใช้ อันนี้ขึ้นที่สูง ลงที่ต่ำก็ใช้รองเท้า

เดินลงบันไดไง รองเท้าก็คือสิ่งที่เราเหยียบย่ำ เดี๋ยวก่อน เดินขึ้นบันได เดินลงบันได

ถ้าไม่ใช่รองเท้าก็ต้อง...




เฟมีลหันหลังกลับวิ่งไปที่บันได บันไดของคฤหาสน์ไดเอนแพนไทร์เป็นบันไดหินอ่อน

สีขาว บันไดจะเชื่อมจากสองฟากของชั้นสองที่เชื่อมระหว่างโซนตะวันออกและโซน

ตะวันตกของบ้าน ปูทับด้วยพรมสีแดงคล้ำ เฟมีลเอามือลูบตามราวบันไดทั้งสองข้าง



ไม่มีลองเลิกพรมดูดีกว่า



เมื่อพลิกพรมขึ้น ที่ขอบของขั้นบันไดก็มีตัวอักษรสีแดงตัวเล็กเขียนอยู่



    ทางที่เข้ามาคือทางที่ออกไป     ลูกแก้วใสเป็นสื่อสู่โลกกว้าง

    ให้เจ้าเอามือทาบแล้วกล่าวตาม     นคราเซวีน่าคือหนึ่งเดียว




นคราเซวีน่าคือหนึ่งเดียวงั้นเหรอ ทางที่เข้ามาคือทางที่ออกไป ห้องสมุดสินะ

ลูกแก้วก็มีอยู่อันเดียว ต้องลองดู




ห้องสมุด



เฟมีลเดินวนเป็นวงกลมอย่างครุ่นคิด



จะลองดีไหม แต่ถ้าไม่ลองก็ไม่ได้ออกจากบ้าน แล้วเราจะไปช่วยพ่อกับแม่ได้ไง

เอาก็เอา คุณลุงคงไม่ได้ทำอะไรแปลกๆ ใว้หรอกน่า




เฟมีลหยุดเดินเอามือทาบที่ลูกแก้ว

    

\"นคราเซวีน่าคือหนึ่งเดียว\"

    

พอสิ้นเสียงแสงสีทองจากลูกแก้วก็แพร่ขยายออกกลายเป็นทรงกลมห่อห้อมร่าง

ของเฟมีลเอาไว้ และสาดแสงไปโดนชั้นหนังสือรอบๆ ห้อง หนังสือทุกเล่มก็เปล่งแสง

สีสันของแสงจากหนังสือแตกตามสีของปก  แดง เขียว  น้ำตาล ฟ้า ขาว  ดำ เงิน

และทอง  



เส้นสีต่างๆ วิ่งวนย้ายจากชันนี้ไปชั้นนู้นฉวัดเฉวียนไปหมด เมื่อสิ้นแสงเฟมีลก็พบว่า

จากชั้นหนังสือที่จัดไม่เป็นระเบียบ ก็กลายว่าตอนนี้ได้จัดเรียงเป็นระเบียบตามสี

ของหน้าปกเรียบร้อย



ครืด ครืด...



เสียงชั้นหนังสือเริ่มเคลื่อนตัว โต๊ะทำงานลอยขึ้น พรมคลี่ตัวออกกลายเป็นพรม

เจ็ดเหลี่ยมปูเต็มห้องไปสิ้นสุดที่ชั้นหนังสือเเละชั้นหนังสือเดิมที่ตั้งชิดขอบผนังห้อง

เป็นรูปหกเหลี่ยมก็เคลื่อนตัวกลายเป็นรูปเจ็ดเหลี่ยม



อ้อ ไอ้ชั้นใหญ่ตรงนี้มันปิดมุมที่ 7ไว้นี่เอง เราถึงได้ไม่รู้ว่าห้องสมุดเป็นรูปเจ็ดเหลี่ยม

ถึงว่าในแปลนบ้านก็เป็นรูปเจ็ดเหลี่ยม




เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ร่างของเฟมีลก็ค่อยๆ ลอยลงมาที่พื้น ทรงกลมสีทองก็หายไป

ประตูห้องสมุดก็เปิดออก

    

\"ประตูบ้านเปิดแล้วล่ะค่ะ คุณหนูลองออกไปเดินเล่นดูไหมคะ\"

    

\"ค่ะ\"



เฟมีลวิ่งออกจากห้องสมุดไปที่ประตูแต่เสียงเรียกของป้าเฟเรียกเอาไว้ก่อน

    

\"คุณหนูจะออกไปโดยไม่มีเงินเหรอคะ แล้วก็เปลี่ยนรองเท้าก่อนด้วยนะคะ นี่ค่ะ\"



ป้าเฟพูดพลางยื่นกระเป๋าถักไหมพรมสีน้ำตาลขนาดเท่าฝ่ามือให้ เฟมีลเปิดออกดู

ในนั้นมีแผ่นกระดาษเยื้อไม้ท่าทางทนทานขนาดเท่าบัตร ATM สีเทา

แล้วก็มีเหรียญสีเงินกับสีทองด้วย

    

\"มันใช้ยังไงคะป้าเฟ\" เด็กสาวพลิกดูอย่างสนใจ

    

\"ธนบัตรสีเทานั่นมีค่าใบละ 100 นีโลค่ะ เหรียญสีทองนั่นมีค่า 50 นีโล

เหรียญเงินมีค่า 10 นีโล ถ้าคุณหนูไปซื้อของเวลาเขาทอนมาอาจจะมี

เหรียญที่ลักษณะคล้ายๆ ลูกแก้วสีทองแดงแต่ละลูกจะมีค่า 1 นีโลค่ะ\"

    

\"ค่าครองชีพที่นี่สูงไหมคะ\"

    

\"สูงค่ะ แต่ไม่สูงเท่ากับที่ดาโรก้า เซวีน่า โซนเป็นที่สองค่ะส่วนดาโรก้านั้นเป็นที่หนึ่ง\"

    

\"งั้นหนูไปก่อนนะคะ ป้าเฟไม่ต้องทำกับข้าวไว้นะคะ เดี๋ยวหนูคงกินจากข้างนอกมาเลย\"

    

\"ค่ะ ไปดีมาดีนะคะ\"



แต่เฟมีลไม่อยู่รอฟังแล้ว รีบหยิบรองเท้าออกจากตู้สวมแล้ววิ่งออกไปเลย

ทิ้งให้ป้าเฟส่ายหน้าอย่างเอ็นดู



ยังไงๆ คุณหนูก็ยังเป็นเด็ก เอาล่ะ ขั้นต่อไปใช่ไหมคะคุณท่าน...

    

เซวีน่า โซน เป็นศูนย์กลางของมหานครเซวีน่าทั้งทางด้านการปกครอง เศรษฐกิจ และ

การคมนาคม ทั่วเมืองจึงมีคนแต่งตัวแปลก หลากสีสันเต็มไปหมด เฟมีลวิ่งออกมา

จากคฤหาสน์สิ่งแรกที่สังเกตเห็นคือ



พื้นถนนของเซวีน่าเป็นแผ่นหินไม่ใช่แผ่นคอนกรีตพิเศษไร้ริ้วรอยอย่างเซเวน รถม้า

ที่เฟมีลเคยเห็นแต่ในพิพิธภัณฑ์ ก็มีเห็นวิ่งแต่สัตว์ที่ใช้เทียมรถมันไม่ใช่ม้าน่ะสิ

แต่เป็นเสือขาวคาดลายดำ



ตัวมันใหญ่เท่าม้าเลย ดูมันไม่ค่อยดุร้ายเท่าเสือในสารคดีที่เฟมีลเคยดู



ที่นี่เขาใช้เสือลากรถกันเหรอ โห ใจกล้าจัง



เฟมีลเดินไปเรื่อยๆ



ทำไมแถวนี้มันไม่มีบ้านคนหรือไง ตั้งแต่เดินมานอกจากบ้านเราแล้วมีแต่รั้วกับตันไม้

หรือว่าที่นี่เขานิยมปลูกบ้านไว้ลึกๆ




ปากก็ไวเท่าความคิดพอเห็นป้อมที่ขึ้นป้ายว่า สอบถามเส้นทาง ก็เดินเข้าถามทันที

    

\"พี่คะ แถวนี้ไม่มีบ้านคนเลย ทำไมคนเยอะจัง หรือว่าเขาปลูกบ้านกันลึกถึงไม่เห็นตัวบ้าน\"



คำที่เรียกพี่ไม่น่าจะใช้ได้เลยกลับชายวัยรุ่นแย้มฝาโลงอย่างชายตรงหน้า แต่สิ่งที่เฟมีล

เรียนรู้มาตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยคือ ไม่มีมนุษย์คนไหนอยากแก่!!!



เพราฉะนั้นการเริ่มต้นที่ดีคือไม่เน้นเรื่องอายุของเขา พี่คนนี้ก็ดูจะไม่พ้นทฤษฎีนี้ของ

เฟมีล แกหันมาส่งยิ้มอย่างเอ็นดูเด็กสาวตัวเล็กผมดำตาดำคนนี้แล้วเอ่ยว่า

    

\"พึ่งเคยมาโซนครั้งแรกล่ะสิ\"



เฟมีลพยักหน้าโซนคือ เซวีน่าโซนมั้ง สงสัยคนที่นี่เขาเรียกให้สั้นเข้า

    

\"ที่โซนเนี้ย สภากลางเขาออกกฎหมายว่าด้วยเรื่องการปลูกสร้างอาคารและที่อยู่อาศัย

ฉบับที่ 1658 เมื่อ 50 ปีที่แล้วว่าจะแบ่งโซนให้สร้างบ้านได้ 4 พื้นที่ ตามทิศเหนือ ใต้

ตะวันออก ตะวันตก นั้นแหละ



พื้นที่ 4 ส่วนนี้จะให้คนเข้ามาปลูกสร้างอาคารไม่ว่าจะเป็นบ้าน โรงแรม ร้านค้า

โรงพยาบาลหรืออะไรก็ได้ แต่ส่วนนี้ที่ ที่น้องเดินผ่านมาเขาจะให้ตระกูลเก่าแก่ที่อาศัยอยู่

ในโซนมาตั้งแต่สร้างอาณาจักรเซวีน่าอยู่



คฤหาสน์พวกนี้สร้างมานาน อาณาเขตของคฤหาสน์เลยค่อนข้างใหญ่

หนูเห็นรั้วสีทองนั่นไหม นั่นน่ะเป็นอาณาเขตของคฤหาสน์ไดเอนแพนไทร์ เป็นตระกูล

ที่เก่าแก่ที่สุดของโซน แถมรวยด้วย



ส่วนถัดไปที่เห็นเป็นรั้วสีเงินนั่นเป็นคฤหาสน์กูตเร็ต ยังมีอีกหลายตระกูลนะ เดินๆไป

เดี๋ยวหนูก็เห็น หน้าประตูใหญ่เขาจะเขียนบอกเองแหละ แล้วนี่น้องจะไปไหนล่ะ

หรือว่าหลงทาง\"



\"เปล่าค่ะ หนูไม่ได้หลง หนูอยากไปตลาดค่ะ คิดว่าเดินไปอีกหน่อยคงถึง

แต่นี่เดินมานานแล้วยังไม่ถึงซักที\"



พี่ชาย(แก่)ตรงหน้าทำหน้าตกใจ

    

\"จะเดินไปเหรอ มันไกลนะ เอางี้เดี๋ยวพี่จัดรถให้\"



พูดเสร็จเหมือนลุงแกกดปุ่มอะไรไม่รู้ก็มีลูกบอลสีน้ำเงินลอยออกมาที่ตรงหน้าเฟมีล

แล้วลูกบอลก็ค่อยๆ แตกออกกลายเป็นรถเสือลากที่เฟมีลเห็นบนถนน



อะไรน่ะ รถทั้งคันไปอยู่ในลูกบอลได้ไง

    

\"พี่คะ ทำไมเขาเอาเสือมาลากรถได้คะ\" ชายแก่ทำหน้างงๆ



อะไรคือเสือ

    

\"เจ้าตัวนี้เขาไม่เรียกว่าเสือหรอก เขาเรียกว่าตัวทิงเจอร์ เป็นสัตว์ที่เกิดที่ดินอร์ต้า

โดยจอมเวทย์พสุธาจะเอามาเลี้ยง เเละให้อาหารเวทย์



พอมันโตได้ที่เราก็จะนำมาฝึกลากรถ แล้วก็บรรจุลงใน Ballcar ที่น้องเห็นเป็น

ลูกกลมๆ นั่นไง เนี่ยเป็นสิงค้าส่งออกอันดับหนึ่งของดินอร์ต้าเชียวนะ\"

    

\"ค่าเช่าเท่าไรคะ แล้วถ้าถึงจุดหมายหนูจะเอามันมาคืนยังไง\"

    

\"55 นีโล พี่คิดน้องเท่าราคาคนกันเองเลยนะเนี่ย ส่วนเรื่องส่งคืนไม่ต้องห่วง

แค่น้องบอกกับตัวทิงเจอร์ว่า กลับ มันก็จะกลับมาหาพี่เอง\"

    

\"นี่ค่ะ 60 นีโล\"



เฟมีลหยิบเหรียญทอง 1 เหรียญกับเหรียญเงินอีก 1 เหรียญส่งให้ ก็ได้รับเงินทอน

ที่มีลักษณะเป็นลูกแก้วสีทองแดงขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 1 เซนติเมตรมา 5 ลูก

    

\"เดินทางโดยสวัสดิภาพ แล้วอย่าลืมมาใช้บริการพี่อีกล่ะ อ้อ ถ้าจะไปตลาดตลาดที่

ใกล้ที่สุดก็ให้บอกกับทิงเจอร์ว่า จัตุรัสเซวีเรี่ยน นะ\"

    

\"ค่ะ\" เฟมีลรับคำแล้วก้าวขึ้นรถลากไป



จัตุรัสเซวีเรี่ยน

    

เฟมีลมาถึงตลาดในอีก 15 นาทีต่อมา



เชื่อแล้วว่าไกลจริงๆ นี่ขนาดนั่งรถนะถ้าเดินล่ะก็ไม่อยากคิด ถึงว่าป้าเฟถึงต้องใช้

ไปรษณีย์เวทมนต์ ใครจะไปอยากเดินตลาดไกลๆ อย่างนี้




เฟมีลลงจากรถลากพูดคำว่า \"กลับ\" แล้วลูบหัวเจ้าทิงเจอร์ไปทีนึง



ถ้าอยู่เซเวนจะมีโอกาสไหมเนี้ย เสือขาวเชียวนะ !!

    

ตลาดในเวลาเที่ยงเต็มไปด้วยผู้คน ร้านค้าโดยเฉพาะร้านอาหารจะมีคนแน่นขนัด

เฟมีลยังไม่หิว เลยเดินเที่ยวไปเรื่อยๆ ซื้อขนมกินเล่นบ้าง



ไอ้ไส้กรอกนี่อร่อยจัง ไม่ได้ทำจากหมูแน่เลย อาหารที่นี่ก็หน้าตาประหลาด ไม่ได้นะ

เฟมีลล่า มาอยู่เซวีน่าไม่กี่วันแกจะกลายเป็นคนเลือกกินเหรอ ไม่ อาหารทุกอย่าง

มีคุณค่านะ แล้วเงินก็หายากด้วย อย่าลืมตัวเด็ดขาด




เฟมีลเดินเข้าไปใกล้อนุสาวรีย์เซวีเรี่ยนที่อยู่ใจกลางจตุรัส อนุสาวรีย์นี้เป็นรูปปั้นสีดำ

เป็นลักษณะคนเจ็ดคนใส่เสือผ้าลักษณะต่างกัน 7 แบบชูมือขึ้นมาบรรจบกันตรงกลาง

ตรงฐานสลักคำว่า



        SAVERIAN MASCULIN

                  สร้างเมื่อ ปี ซ.ศ. ที่ 12 โดยคณะผู้ก่อตั้งอาณาจักร

                                 นคราเซวีน่าคือหนึ่งเดียว




ประโยคสุดท้ายนี่เหมือนที่คุณลุงให้พูดก่อนที่จะออกจากบ้านเลย สงสัยเป็นคำขวัญ

ประจำเมือง




เฟมีลเดินผ่านอนุสาวรีย์ไป แล้วตัดสินใจว่าจะเดินให้รอบจัตุรัส

ผ่านร้านค้า ทั้งขายเสื้อผ้ารองเท้า โรงแรมขนาดเล็ก ร้านเสริมสวย  



แม้แต่ที่นี่ก็มีร้านเสริมสวยด้วย ผู้หญิงเราเนี้ยสุดยอดเลย



จนมาถึงหน้าร้านที่มีคนรุมกันอยู่หน้าประตู



ร้านนี้กำลังอยู่ในช่วงโปรโมชันหรือไง



พอเงยหน้าดูป้ายร้าน ACACIA\'s BOOK SHOP  



อ้าว ร้านหนังสือ ชาวเซวีเรี่ยนนี่ท่าทางจะรักการเรียนมาก รุมซื้อหนังสือกันใหญ่

เอ๊ะ ไม่ใช่นี่ จะเป็นหนังสือได้ไง ถืออกมาแค่กระดาษแผ่นเดียวเอง ลองถามเขาดูดีกว่า




\"พี่ชาย เขารุมซื้ออะไรกันเหรอ\"

เฟมีลสะกิดถามผู้ชายอายุราว 20 ที่ต่อแถวอยู่เป็นคนสุดท้าย



\"อ้อ ใบสมัครเข้าเรียนของ SAVENA SORCERY SCHOOL น่ะ\"



\"โรงเรียนนี้เขารับคนอายุ 40 กว่าๆ ด้วยเหรอ\"

เฟมีลถามพลางชี้นิ้วไปที่หญิงวัยกลางคนที่ต่อแถวถัดไปข้างหน้าอีก 3 คน



\"เปล่า เขารับเด็กที่อายุครบ 15 ปีเท่านั้นแล้วที่เห็นนั่นเป็นผู้ปกครอง เด็กๆใน

อาณาจักรนี้ก็ต้องมาเข้าโรงเรียนที่นี่ทั้งนั้น\"



\"ทำไมคะ ไม่มีโรงเรียนอื่นอีกแล้วเหรอ\"



\"มันก็ไม่เชิง แต่ทุกโรงเรียนในเซวีน่าจะรับเด็กที่สอบผ่านจากที่นี่ที่เดียว เอาใหม่นะ

หมายความว่าเด็กที่จะเข้าเรียนในโรงเรียนทุกโรงเรียนต้องสอบเข้าที่นี่ให้ได้ก่อน แล้วทาง

คณะกรรมการจะดูความเหมาะสมของตัวเด็ก ว่าสมควรไปเข้าโรงเรียนไหน เข้าใจยัง\"



\"ค่ะ ใบสมัครจะขายถึงวันไหนคะ\"



\"วันพรุ่งนี้ เขาขายกันแค่ 2 วัน ที่ 9 กับ 10 เดือนกรกฎาคมของทุกปี

พอวันที่ 17 เขาจะเรียกไปสอบ\"



\"ขอบคุณนะพี่ชาย\"



เราคงไม่ต้องเข้าโรงเรียนล่ะมั้ง ไม่ไหวต้องไปเรียนอ่านเขียนใหม่ ดูท่าที่นี่คงไม่มี

โรงเรียนสำหรับเด็กพิเศษแน่ สงสัยคุณลุงจะให้เราเรียนเอง หนังสือที่บ้านก็มีเยอะแยะ

ดนตรีเวทย์นั่นก็น่าสนใจ กลับบ้านไปหาวิชาที่อยากเรียนดีกว่า ป้าเฟคงช่วยได้
  



เฟมีลเดินวกกลับไปตรงหัวมุม มองหาป้อมสอบถามเส้นทางซึ่งสังเกตไม่ยากเลย

เดินเข้าไปแจ้งความจำนงขอเช่า Ballcar หนึ่งคัน เมื่อถึงตอนจ่ายเงินก็ต้องตกใจ

เพราะค่าบริการแพงกว่าตอนขามาเป็นเท่าตัว



รู้แล้วว่าค่าครองชีพสูง ที่นี่มันกดขี่ผู้บริโภคชัดๆ คราวหลังต้องถามป้าเฟแล้วว่า

มีทางลัดมาตลาดไหม จะได้ไม่ต้องเสียเงินค่ารถ
  



รถลากวิ่งจนมาถึงในคฤหาสน์ เฟมีลก็เห็นป้าเฟมายืนรออยู่แล้ว เธอกระโดดลงจากรถ

สั่งให้ทิงเจอร์กลับไป แล้วหันไปถามป้าเฟว่า



\"มีอะไรหรือคะ ป้าเฟ\"



\"มีจดหมายด่วนจ่าหน้าซองถึงคุณหนูค่ะ\"



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27,888 ความคิดเห็น

  1. #27741 Gift monta (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:09
    เฟมีลน่ารักจัง งอนแม้กระทั้งทิงเจอร์
    #27,741
    0
  2. #27642 ✿Jasminmin.s (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มกราคม 2555 / 20:54
    อยากไปเที่ยวมั่ง -w-
    #27,642
    0
  3. #27591 นักอ่าน...lnwcool (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 13:20
    ...นางเอกน่ารักดีนะ
    #27,591
    0