SEVENA เซวีน่า...มหานครแห่งมนตรา

ตอนที่ 4 : หนังสือและการเดินทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,848
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    18 ต.ค. 48

SAVENA เซวีน่า...มหานครแห่งมนตรา

Author กัลฐิดา



ตอนที่ 2 หนังสือและการเดินทาง



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



หลังจากกินสปาเกตตี้ที่ราดด้วยซอสมะเขือเทศที่ลดราคาอย่างเอร็ดอร่อย

เฟมีลก็จัดการเก็บล้างภายในครัวให้สะอาดเรียบร้อยเหมือนเดิม



คฤหาสน์หลังนี้ไม่มีคนใช้อยู่เลยแม้แต่คนเดียว



แน่ล่ะสิ ก็เธอไม่มีเงินจ้างนี่นา เงินจะกินข้าวครบเดือนยังไม่มี นับประสาอะไรกับต้อง

เลี้ยงคนอีก 1 คน เฟมีลเดินออกจากห้องครัวตรงไปที่ห้องหนังสือ ที่เธอมักจะเข้าไป

ทำอะไรก่อนที่จะเข้านอนเสมอ



ภายในห้องสมุดมีชั้นวางหนังสือเต็มไปหมด แต่กลับไม่มีหนังสือเลยสักเล่มเลยบนชั้น

เฟมีลเข้าใจว่าหนังสือทั้งหมดคงถูกเคลื่อนย้ายออกไปตั้งแต่ก่อนเธอเกิด ในห้องที่ล้อม

รอบด้วยชั้นนั้นก็จะมีโซฟายาวขนาด 3 คนนั่งพร้อมชุดรับแขกอีกชุด



โต๊ะทำงานขนาดใหญ่อีก 1 โต๊ะ บนโต๊ะมีกรอบรูปอยู่หลายอันภายในเป็นรูปของเฟมีล

ตั้งแต่ประมาณ 3 ขวบจนถึง 6 - 7 ขวบเพราะหลังจากที่คุณลุงหายไปนั้น

เฟมีลก็ไม่ยอมถ่ายรูปอีกเลยนอกจากถ่ายรูปลงระเบียนนักศึกษา



พื้นห้องปูด้วยพรมที่ถักเป็นลายอะไรสักอย่างที่เฟมีลก็มองไม่ค่อยออก คล้ายๆ กับ

แผนที่แต่ดูอีกทีก็เหมือนวิวทิวทัศน์  ข้างห้องยังมีนาฬิกาลูกตุ้มตั้งพื้นที่มีขนาดใหญ่

มันจะตีบอกเวลาทุกๆ ชั่งโมง อย่างเช่น 6 โมงมันก็จะตี 6 ครั้ง



วันนี้ก็เป็นเหมือนที่ผ่านมา เฟมีลเก็บล้างทุกอย่างในห้องครัวเสร็จก็เข้ามาอยู่ในห้องสมุด

เริ่มกิจวัตรประจำวันโดยการเปิดโทรทัศน์ดูข่าวสารบ้านเมือง ละคร หรือรายการอะไรก็ได้

ตามที่ต้องการ ดูโทรทัศน์ไปได้ซักพักใหญ่ เฟมีลก็เริ่มเบื่อ



วันนี้ไม่มีอะไรให้ดูเป็นพิเศษเลย เบื่อจัง



พอเริ่มเบื่อสมองก็เริ่มฟุ้งซ่าน



จะได้งานทำเมื่อไรนะ เงินที่มีอยู่กินพอได้แค่เดือนครึ่งเท่านั้น แล้วที่นี้จะทำไง



และอื่นๆไปเรื่อย ขณะที่กำลังฟ้งซ่านจนถึงขีดสุด สายตาก็เหลือบไปเห็น

หนังสือเล่มหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะทำงาน



เอ๊ะ ! หนังสือเล่มนี้มาอยู่ที่นี่ได้ไง เอ หรือว่าเราถือมาวางไว้ ช่างมัน ไหนๆ

ก็อยู่ตรงนี้แล้วอ่านเล่นซักหน่อยก็ดี จะได้เลิกฟุ้งซ่านซะที




เมื่อคิดได้ดังนั้น เฟมีลก็ลุกจากโซฟาแล้วเดินไปหยิบหนังสือที่เป็นเหมือนของขวัญ

วันเกิดชิ้นเดียวในรอบ 9 ปีนี้มาเปิดดู



ชื่อที่อยู่ที่หน้าปกเขียนด้วยหมึกสีทองว่า \"SAVENA\" พอเปิดหน้าปกเข้าไป

ที่ปกในก็เห็นเป็นตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือสวยงามว่า



\"สุขสันต์วันเกิด เฟรม ลูกจะเป็นที่รักของพ่อและแม่เสมอ\"



แค่อ่านประโยคสั้นๆนี้ก็ทำให้เฟมีลรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเสียดแทงเข้าไปในอก

เหมือนมีก้อนอะไรก็ไม่รู้มาจุกอยู่ที่ลำคอ เธอไม่เคยรู้ว่าพ่อแม่เธอเป็นใคร ไม่เคยมีญาติ



แม้แต่ลุงที่เป็นคนเพียงคนเดียวที่พอจะนับญาติได้ ก็เหลือไว้เพียงรูปภาพที่ไม่รู้ว่าใช่

คนคนเดียวกับตัวจริงหรือเปล่า พูดกันตามตรงแบบไม่เห็นแก่น้ำใจตนเองก็ต้อง

บอกว่าในโลกอันกว้างใหญ่ใบนี้เธออยู่ตัวคนเดียวจริงๆ



ถ้าถามว่าแล้วเพื่อนล่ะ ไม่มีบ้างหรือ เธอคงต้งอธิบายอีกยาวเริ่มแรกก็ด้วยความที่เธอ

เป็นเด็กพิเศษเพื่อนก็มี แต่ต่างวัยกันทั้งนั้น แล้วพวกนั้นก็ไม่ค่อยมาสุงสิงกับเธอ

วิชาที่เธอเรียนมันคือการแข่งขัน ใครจะทำได้มากกว่าใคร ออมมือไม่ได้



เพราะถ้าเราหย่อนฝีมือลง นั่นหมายถึงเราต้องตกเป็นรองเขาทันที สถานะอย่างเธอต้อง

เป็นที่ 1 เท่านั้นจึงจะได้รับทุน เธอเลยถูกเพื่อนเกลียด ถ้าไม่เกลียดก็ไม่ยอมคบด้วย



จบมางานที่ทำก็แสนจะอยู่ในที่ที่เงียบสงบ ไม่มีเวลาไปเที่ยวที่ไหนกับใครเขา

จนบัดนี้ตกงานอีก แล้วใครเขาจะช่วยเธอได้ล่ะ นอกจากเธอต้องช่วยตัวเอง



เฟมีลดึงตัวเองออกจากความเศร้าหมองทั้งหมด เธอเลิกคิดเรื่องแบบนี้มานาน

เพราะถ้าคิดมากไปก็ไม่ต้องทำอะไรกันพอดี เธอยังต้องมีภาระที่ต้องรับผิดชอบอีกมาก

ไม่มีเวลาแม้แต่จะมาสงสารตัวเอง



มือข้างขวาก็ทำงานได้อย่างใจพลิกหน้าต่อไปของหนังสืออย่างทันที เมื่อเฟมีลจะ

ก้มลงอ่าน ก็ได้ยินเสียงนาฬิกาตีบอกเวลา 19.00 น. ตีทั้งหมด 7 ครั้ง

เมื่อสิ้นเสียงของนาฬิกาจู่ๆ ก็มีแสงเปล่งออกมาจากหนังสือ



เฟมีลตกใจนึกว่าหนังสือนี้ติดกลไกอะไรไว้จึงโยนมันออกจากตัว แต่หนังสือก็เหมือน

ไม่มีน้ำหนัก มันลอยเคว้งอยู่กลางห้องสมุด หน้าของหนังสือโดนพลิกเหมือนมีมือ

ล่องหนมาเปิด จากระดับความเร็วปกติก็เร็วขึ้นเรื่อยๆ จนสายตาของเฟมีลมองไม่ทัน



ทุกครั้งที่หน้าหนังสือโดนพลิก ตัวอักษรที่อยู่ในหน้านั้นจะหลุดออกมา แล้วต่อกัน

เป็นสายโซ่ของตัวอักษรวิ่งล้อมรอบตัวเธอและห้องสมุดเอาไว้ เฟมีลพยายามสังเกตว่า

อักษรที่หลุดออกมาอ่านว่าอะไร



แต่กลับพบว่าตัวอักษรที่หลุดออกมาเป็นภาษาอะไรก็ไม่รู้ เธอไม่เคยเห็นมาก่อน

เมื่อหนังสือเปิดถึงหน้าสุดท้ายปกหลังปิดลง แสงสว่างจ้ามากๆ ก็กระจายตัวออกจาก

ตัวอักษรที่วิ่งวนอยู่ในห้องจนเฟมีลต้องหลับตา ยกมือขึ้นปิดหน้า ซุกตัวอยู่บนโซฟา



เวลาผ่านไปซักพัก เฟมีลพยายามเงี่ยหูฟังว่าเกิดอะไรขึ้นไหม สิ่งที่เธอได้ยินคือ

ความเงียบ เงียบอย่างที่มันเป็นมาทุกวัน เธอจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น เธอยังอยู่ในห้องสมุด

ห้องเดิม แต่สิ่งที่แปลกไปก็คือ ชั้นหนังสือทุกชั้นมีหนังสือเต็มไปหมด



หนังสือสูงตั้งแต่พื้นจรดเพดาน เท่าที่มองมันมีการจัดเรียงที่ค่อนข้างไม่เป็นระเบียบเลย

สีสันของสันปกหนังสือแตกต่างกันไป แดง เขียว  น้ำตาล ฟ้า ขาว  ดำ เงิน และทอง  

คละกันไปหมดจนดูละลานตา



เหลือบมองไปที่โต๊ะหนังสือก็เห็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงบนโต๊ะอีกเหมือนกัน

ที่ขอบโต๊ะด้านขวามีลูกแก้วใส ภายในมีควันสีทองฟุ้งกระจายเต็มไปหมด



ไอ้นี่คืออะไรวะเนี้ย แต่ปัญหามันได้อยู่ตรงน้าน~~ ปัญหาก็คือที่นี่ยังเป็นบ้านของเรา

หรือเปล่า หนังสือทั้งหมดนี่มาจากไหน แล้วไอ้ลูกแก้วนี่อีก




ความสงสัยยังไม่ได้รับการคลี่คลายตาก็เหลือบไปมองนาฬิกา 19.07 น



อะไรกัน ตอนที่หนังสือนั้นเรืองแสงนาฬิกาตี 7 ที แสดงว่ามัน 1 ทุ่มตรง

แล้วตอนนี้พึ่งผ่านมาแค่ 7 นาทีเอง เป็นไปไม่ได้แน่ๆ ที่จะมีคนขนหนังสือพวกนี้เข้ามา

ในบ้านของเราในเวลาเพียงแค่นี้ แถมเราก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรผิดปกติด้วย




แอ๊ด เสียงประตูห้องสมุดเปิดออก เฟมีลหันควับไปที่ประตูทันที



ใคร ? เราอยู่คนเดียวนี่นา หรือว่าเป็นขโมย !!



คิดได้ดังนั้นจึงรีบวิ่งไปหลบหลังโซฟาทันที มีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาในห้อง

แล้วเสียงก็หายไป เฟมีลค่อยๆโผล่หน้าขึ้นมาอย่างช้าๆ

    

\"จ๊ะเอ๋ !!\" จู่ๆ ก็มีหน้าของผู้หญิงโผล่มาอีกด้านของโซฟา

    

\"เฮ้ย !!\" เฟมีลกระโดดถอยหลัง หัวก็เลยไปโขกกับขอบโต๊ะทำงานดัง



โป๊ก !!!



\"โอ๊ย \"

    

\"เจ็บมากไหมคะคุณหนู เดี๋ยวป้าหายามาทาให้\" น้ำเสียงดูร้อนลนเจือไปด้วยความห่วงใย

ที่เฟมีลไม่เคยได้รับจากใครมานานมากแล้ว

    

\"ไม่เจ็บเท่าไรหรอกค่ะ แต่ที่อยากถามก็คือคุณมาอยู่ในบ้านของดิฉันได้ยังไงคะ

เข้าทางไหนแล้วเข้ามาทำไม ถ้าต้องการเงิน ดิฉันไม่มีให้หรอกค่ะ

ดิฉันเพิ่งตกงานเมื่อเช้านี้เอง\" พูดพลางก็ก้าวถอยพลาง



ไม่ได้หรอกต้องป้องกันไว้ก่อน



สายตาแสดงออกว่าไม่ไว้ใจผู้หญิงกลางคนที่หน้าตาดูใจดีคนนี้

หญิงกลางคนมองท่าทางของเฟมีลก็อดอมยิ้มไม่ได้



นี่ขนาดกลัว ยังกล้าถามเยอะขนาดนี้ ถ้าไม่กลัว คุณหนูคงแผลงฤทธิ์น่าดู

    

\"ป้าชื่อ เฟลามีน คุณหนูเรียกป้าว่าเฟเฉยๆ ก็ได้ ป้าไม่ต้องการเงินหรอกค่ะ

แค่เงินเดือนที่คุณหนูให้ป้าก็พอกินแล้ว ส่วนป้าเข้ามาที่นี่ได้ยังไงนั้น

ป้าว่าคนที่เข้ามาไม่ใช่ป้าแต่เป็นคุณหนูต่างหาก\"

    

เอ๊ะ ป้าคนนี้พูดยังไง เราอยู่ของเราแต่ป้าแกต่างหากที่เข้ามาในบ้านเรา แต่ดูท่าทาง

แล้วไม่น่าเป็นคนร้าย แล้วทำไมเขาเรียกเราว่าคุณหนู เราไม่ได้จ้างแม่บ้านนี่นา


    

\"โอเคค่ะ แล้วป้ายังไม่ได้บอกหนูเลยว่า ป้ามาทำอะไรในบ้านของหนู\"



เฟมีลย้ำคำว่า \'บ้านของหนู\' เพื่อให้คนตรงหน้ารับรู้ว่า เขาต่างหากคือผู้บุกรุก

    

\" ป้าเป็นแม่นมของคุณหนูค่ะ เป็นมาตั้งแต่คุณหนูเกิด จนถึงประมาณคุณหนูอายุ

ได้ประมาณ 3 ขวบ คุณผู้ชายก็พาคุณออกจากบ้านไป\"



\"โอ๊ะ ตายจริง ป้าลืมที่คุณผู้ชายสั่งไว้เลย ตอนนี้คุณหนูคงงงมากใช่ไหมคะ

ป้าผิดเอง ดีใจมากไปหน่อยที่คุณหนูกลับมา นี่ค่ะ จดหมายนี้เป็นจดหมายที่คุณผู้ชาย

บอกว่าถ้าคุณหนูมาให้เอาให้คุณหนูอ่าน แล้วเรื่องทั้งหมดคุณหนูจะเข้าใจเอง\"



พูดพร้อมกับยื่นซองจดหมายที่ค่อนข้างหนาให้เฟมีล

เฟมีลรับจดหมายมาอย่างงงๆ



ใครคือคุณผู้ชาย ?



เมื่อรับจดหมายมาเฟมีลก็เดินไปนั่งลงที่โซฟาเหมือนเดิม แล้วลงมือฉีกซองจดหมาย

ออกดู ส่วนป้าคนนั้นเมื่อเห็นเฟมีลจะอ่านจดหมายจึงเอ่ยว่า

    

\"คุณหนูอ่านจดหมายไปก่อน เดี๋ยวป้าไปหาขนมมาให้ทานดีกว่านะคะ ได้เวลาน้ำชาพอดี\"



พูดเสร็จก็เดินออกไป ทิ้งให้เฟมีลที่ไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว เพราะมัวแต่จดจ่ออยู่ที่จดหมาย



ถึงเฟมีลล่าหลานรัก

    

    ตอนนี้หลานคงรู้สึกงงมากใช่ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับหลาน เกิดอะไรขึ้นกับ

    บ้านหลังนี้ หลานไม่ต้องสงสัยว่าหลานอยู่ที่ไหน ที่นี่คือบ้านของหลานหลังเดิม

    หลังที่หลานอยู่มาตั้งแต่เกิดและนับจากนี้หลานก็จะได้เป็นเจ้าของมันอย่าง

    แท้จริง



    แต่ถ้าบ้านหลังมีอะไรผิดเพี้ยนไปก็คงจะมีแต่มิติของโลกเท่านั้น โลกของเรา

    มีมิติเลื่อมล้ำ ทับซ้อนกันมากมาย มีทั้งมิติที่ตรงกันข้ามกันอย่างสิ้นเชิง

    และมิติที่เป็นโลกคู่ขนานกัน



    ตอนที่หลานได้อ่านจดหมายอยู่นี้ หลานคงมาถึงบ้านแล้ว คนที่ส่งจดหมาย

    ให้หลานเขาเป็นแม่นมของหลานตั้งแต่หลานเกิด เป็นคนที่ดูแลทุกสิ่ง

    ทุกอย่างที่บ้านหลังนี้ หลานไม่ต้องกลัวว่าเขาจะเป็นคนร้าย

    เพราะเขาจะเป็นคนสุดท้ายในโลกนี้ที่คิดจะทำร้ายหนูได้

    

    อารัมภบทมายาวแล้วลุงก็มีของขวัญต้อนรับการกลับบ้านให้หลานด้วย

    แต่มันจะได้มาง่ายๆ มันก็คงไม่สนุก หลายปีที่ผ่านมาหลานคงมีคำถาม

    มากมายที่อยากจะถามลุงรวมทั้งเรื่องในคืนนี้ ลุงจะตอบให้



    แต่ หลานต้องหามันด้วยตัวของหลานเอง เรามาทดสอบกันหน่อยว่า

    หลานมีคุณสมบัติพอไหมที่จะรับรู้เรื่องราวทั้งหมดหรือไม่

    แต่ถ้าหลานไม่สนใจมัน ลุงก็ขออวยพรให้หลานอยู่อย่างมีความสุข

    ในบ้านหลังนี้

                    รักหลานเสมอ



\"ไม่เห็นจะรู้เรื่องขึ้นมาเท่าไรเลย เขียนมาตั้งยืดยาว เอ แล้วไอ้กระดาษสีแดงนี่มันอะไร

จะลองเปิดดีไหม เอาวะ มันคงไม่มีสัตว์ประหลาดออกมาหรอก\"



พอเปิดกระดาษสีแดงที่ปิดผนึกออกก็เห็นว่าในกระดาษนั้นเขียนว่า    



ปริศนาที่ 1 คนต่างชาติ คนข้ามแดน มาแปลกถิ่น สิ่งสำคัญสิ่งแรกคืออะไร



\"อ้อ ปริศนาที่คุณลุงพูดถึงน่ะเอง คนต่างชาติ คนข้ามแดนเหรอ passport สิ

แต่คุณลุงบอกว่าที่นี่คือบ้านเราแต่ต่างมิติ แล้วมันที่ไหนกันล่ะนี่

แย่แล้ว คุณลุงไม่ได้บอกเอาไว้ด้วย ทำไงดีเฟมีล\"



ในขณะที่ความคิดกำลังยุ่งเหยิง เฟมีลก็ได้ยินเสียงเปิดประตูพร้อมกับร่างของป้าเฟ

ที่ถือถาดสีเงินเข้ามาด้วย

    

\"ทานขนมเค้กก่อนนะคะ ป้าทำไว้ฉลองวันเกิดให้คุณหนูโดยเฉพาะเลยค่ะ\"

    

\"ป้ารู้วันเกิดของหนูด้วยเหรอคะ\"

    

\"รู้สิคะ ป้าเลี้ยงคุณหนูมาตั้งแต่เกิดนี่ ทุกปีไม่ได้ทำหรอกค่ะ ที่ทำปีนี้เพราะคุณผู้ชายบอก

เอาไว้ว่า คุณหนูจะกลับมาตอนวันเกิดอายุ 15 ป้าเลยเตรียมการไว้ตั้งแต่บ่าย ลองทานสิคะ\"



เฟมีลหยิบช้อนตักเค้กหน้าตาแปลกๆ



ทำด้วยอะไรเนี้ย สีถึงได้แดงซะขนาดนี้



ตักขึ้นมองอย่างขยาดๆ



กินแล้วจะท้องเสียไหมเนี้ย เอาเถอะคุณลุงบอกว่าป้าคนนี้เขาจะไม่ทำร้ายเรา ก็ไม่ทำร้ายสิ



เมื่อลิ้นได้รับรสชาติของเค้ก ตาก็มองมาทางชิ้นเค้กอย่างทึ่งๆ



อื้อ อร่อยจังมีหวานมีเปรี้ยวเหมือนฟรุ้ตเค้กของโปรดเราเลย

    

\"เค้กนี้ทำจากอะไรคะ ป้าเฟ อร่อยจัง\"

\"ทำมาจากเลือดของวิหคไฟค่ะ\"



พอฟังคำตอบแล้วเฟมีลแทบจะพ่นเค้กออกจากปาก



เลือดของตัวอะไรก็ไม่รู้ คนที่นี่เขาชอบกินของแปลกๆ กันหรือไง

ทำไม่ไม่มีกลิ่นคาวเลยล่ะ สงสัยจะฟอกอย่างดี


    

\"เลือ...เลือดเหรอคะ ทำไมไม่มีกลิ่นคาว\"

    

\"อ้อ คุณหนูคิดว่าเป็นเลือดจริงๆ หรือคะ ไม่ใช่หรอกค่ะ วิหคไฟที่ว่ามันเป็นพืช

ชนิดหนึ่งที่ขึ้นในรัฐบาซิลล่าเท่านั้น ผลของไอ้ต้นนี้มันเป็นรูปนกสีแดงเพลิงค่ะ\"



\"พอเราเอาผลมันมาคั้น จนได้ที่มีสีแดงเหมือนเลือด สามารถนำมาทำอาหาร

คาวหรือขนมก็ได้ เราเลยเรียกมันว่าเลือดของวิหคไฟไงคะ\"



ป้าเฟอธิบายไปอดเอ็นดูเฟมีลไม่ได้ ช่างสงสัยจริงๆ



\"ป้าเฟคะ ที่นี่มันที่ไหนคะ\"



เหมือนว่าป้าเฟจะไม่ตกใจกับคำถามนี้เลย ส่งยิ้มที่อ่อนโยนมาให้เฟมีล

    

\"ที่นี่คือ มหานครเซวีน่า ค่ะ เป็นโลกที่ทับซ้อนอยู่กับ มหานครเซเวน ที่คุณหนูอยู่\"

    

\"แล้วทำไม หนูต้องไปอยู่ที่นั่นด้วยคะ ทำไมหนูถึงไม่ได้อยู่กับคุณพ่อคุณแม่\"



แววตาของป้าเฟหมองลงแต่พอกระพริบตาแววตานั้นก็หายไปเหลือไว้แต่

แววตาที่เอ็นดู

    

\"อันนี้ป้าคงตอบคุณหนูมากไม่ได้ คุณผู้ชายเตรียมคำตอบให้คุณหนูแล้ว

ไม่ไช่หรือคะ คุณหนูก็ต้องทำตามสิคะ ห้ามโกงนะ\"

    

\"โธ่ ป้าคะ ใบ้นิ๊ดนึงก็ยังดี เอางี้ถ้าหนูไม่เล่นเกมกับคุณลุง

ป้าจะไม่บอกหนูเลยเหรอคะ\"

    

\"แล้วคุณลุงของคุณหนู บอกว่าถ้าคุณหนูไม่เล่นเกมกับท่าน จะให้คุณหนูทำยังไงคะ\"



แต่ถ้าหลานไม่สนใจมัน ลุงก็ขออวยพรให้หลานอยู่อย่างมีความสุขในบ้านหลังนี้



\"คุณลุงบอกให้มีความสุขในบ้านหลังนี้ เห็นไหมคะไม่มีอะไร...เอ๊ะหรือว่า\"



เฟมีลหันมามองป้าเฟ เห็นแกนั่งยิ้มอย่างขันๆ ก็เริ่มเห็นเค้าความยุ่งยาก

จึงรีบวิ่งออกจากห้องสมุดไปที่ประตูหน้าบ้าน เมื่อวิ่งมาถึง



ประตูที่เคยเปิดออกตามใจปรารถนาก็ไม่เป็นเช่นเคย ไม่ว่าเธอจะผลัก

จะตะโกนสั่งให้เปิดอย่างไร มันก็ไม่ตอบสนอง

    

\"เห็นไหมคะ ยังไงคุณหนูก็ต้องรู้อยู่แล้ว เพราะงั้นป้าไม่จำเป็นต้องบอกหรอกค่ะ

เดี๋ยวป้าเอาถาดขนมไปเก็บแล้วจะเข้านอนแล้วนะคะ คุณหนูจะเข้านอนเลยไหม\"



ป้าเฟยังพูดได้เหมือนปกติ



ถ้าบ้านนี้ปิดตาย ป้าเฟก็ต้องโดนขังด้วย ทำไมป้าแกไม่สะทกสะท้านเลยอ่ะ

    

\"ป้าไม่กลัวถูกขังในนี้เหรอคะ\"

    

\"ไม่หรอกค่ะ ป้าไม่กลัวถูกขัง เพราะป้าอยู่ในนี้มา 9 ปีเต็มแล้ว

จะอยู่ไปอีกนานเท่าไรก็ไม่มีปัญหา\"



ห๊า!!! 9 ปี ไม่ได้ออกจากบ้านเลยเนี้ยนะ แล้วจะเอาอะไรกินกัน~~~

โอ๊ยตาย ตายลูกเดียวถ้าอาหารที่มีหมดแล้วเราก็ต้องอดตาย

คุณลุงนะคุณลุงทำกับหลานได้



คอยดูนะ เจอหน้าต้องเล่นงานซะให้หนักเลย คดีเก่ายังไม่ชำระ มาคดีใหม่นี่อีก

ได้ คุณลุงแล้วเราจะได้เห็นดีกัน มาทดสอบกันว่าเฟมีลล่าหรือ

ปัญหาที่คุณลุงทิ้งไว้ใครมันจะแน่กว่าใคร...


    

สีหน้า หม ายมาดของเด็กสาว บ่งบอกถึงการตัดสินใจของเด็กสาวเป็นอย่างดี

ทำให้หญิงกลางคนผ่อนหายใจแบบโล่งอกอย่างแผ่วเบา



งานชิ้นแรกสำเร็จแล้วค่ะ คุณหนูเป็นอย่างที่ท่านบอกจริงๆ เข้มแข็ง เข้มแข็งมากค่ะ...

    

\"ป้าคะ แล้วหนูจะได้พักห้องไหน มีเสื้อผ้าของหนูหรือเปล่า\"



หลังจากตัดสินใจได้เฟมีลก็สบายใจชึ้นเริ่มห่วงว่าตัวเองจะไม่มีที่ซุกหัวนอน

    

\"ห้องนอนใหญ่ไงคะ ส่วนเรื่องเสื้อผ้า ป้าจัดไว้ให้ในตู้แล้วค่ะ ราตรีสวัสดิ์ นะคะคุณหนู\"



เฟมีลมองส่งป้าเฟที่เดินหายไปในความมืดของระเบียงทางเดิน

แล้วหันกายเข้าไปในห้องนอนห้องเดิมที่ไม่เหมือนเดิม



เวลาผ่านไปซักพักบ้านทั้งบ้านก็กลับมาเงียบสงบลง



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27,888 ความคิดเห็น

  1. #27847 butterfly-white (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 12:25
    ตกลงแล้ว ใครเป็นคนให้หนังสือเฟมีล!!!!!!!
    #27,847
    6
    • #27847-1 fujiwara(จากตอนที่ 4)
      22 มกราคม 2559 / 22:09
      เราว่าน่าจะเป็นพ่อของเฟมีลแหละค่ะ ไม่แน่ใจนะคะ 55
      #27847-1
    • #27847-6 SiHi(จากตอนที่ 4)
      28 ตุลาคม 2561 / 12:12
      พ่อให้นะคพ
      #27847-6
  2. #27771 ฮิบาริ สึนะโยชิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2556 / 21:56
    ตอนเธอจะฉลาดก็ฉลาด ตอนจะซื่อก็เอามึนกันไปตามๆกัน จริงๆเลยน้าเฟมีล~  ไม่รู้เลยใช่มั้ยเนี่ยว่าอนาคตข้างหน้าต้องเจออะไรบ้าง นึกแล้วน่าสงสาร
    #27,771
    0
  3. #27738 Gift monta (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:41
    โอ้....พลิกมากชีวิต
    #27,738
    0
  4. #27720 เฟย์ๆ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2555 / 23:24
    เฟ ชื่อเรานี่นาแค่ชื่าอเราเขียนว่า เฟย์ แต่บางคนขี้เกียจเขียน ยอ.ยักษ์ การันต์ เลยเขียนว่า เฟ =w=
    #27,720
    0
  5. #27639 ✿Jasminmin.s (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มกราคม 2555 / 21:27
     หายใจไม่ทั่วท้องเลย -..-
    #27,639
    0
  6. #27590 นักอ่าน...lnwcool (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2554 / 13:10

    อือหึ..น่าสนุกจัง

    #27,590
    0
  7. #27405 meleto (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2553 / 22:23

    สุขสันต์วันเกิด เฟรม

    โอ๊ะ! ชื่อเรานี่นา  555+

    #27,405
    0
  8. #27064 ll 3AЯ3iE ll (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2552 / 20:45
    สนุกจังเลยค่าา ^^
    #27,064
    0
  9. #26933 EmmieCHAN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2552 / 12:42
    อึ้งมาก
    #26,933
    0