SEVENA เซวีน่า...มหานครแห่งมนตรา

ตอนที่ 12 : วลีแห่งอัญมณี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,525
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    19 ต.ค. 48

SAVENA เซวีน่า...มหานครแห่งมนตรา

Author กัลฐิดา



ตอนที่10 วลีแห่งอัญมณี



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



ในห้องประชุมห้องใหญ่ตรงกลางห้องมีโต๊ะประชุมยาวมีคนนั่งอยู่ 8 คน ทุกคนต่างมี

สีหน้าเคร่งเครียดเหมือนกำลังคิดปัญหาไม่ตกอยู่ ชายกลางคนผมสีน้ำเงินเอ่ยขึ้นด้วย

น้ำเสียงที่เครียดๆว่า

    

\"3 วันก่อน รอยยิ้มศิลา หายไป แสดงว่าฝ่ายนั้นเริ่มดำเนินการแล้วนะ\"

    

\"เป็นความผิดของผมเองที่ปล่อยให้มันเอาไปได้ แต่ก็ยังสบายใจได้สักพัก ที่มันได้ไป

แค่ครึ่งเดียวเท่านั้น\" เสียงดังมาจากชายกลางคนผมทองสวมชุดสีน้ำตาล

    

\"เราต้องปกป้องส่วนที่เหลือไว้ให้ดีที่สุด ตลอด 9 ปีมานี้ทางฝ่ายนั้นได้ น้ำตาวารี

กับ ภาคีวาโย ไปแล้วนี่ยังมาได้ รอยยิ้มศิลา อีกครึ่งนึงอีก\"

หญิงสาวเพียงคนเดียวในห้องเอ่ยด้วยเสียงที่เครียดพอกัน

    

\"ใช่ แต่เราก็วางใจได้อย่างหนึ่ง ยังไงส่วนที่เหลือก็ยังไม่มีคนรู้ว่ามันอยู่ที่หรอก มีแต่

ทายาทผู้ก่อตั้งของแต่ละรัฐเท่านั้นที่รู้\" ชายผมขาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

    

\"แต่ท่านก็อย่าลืมสิว่าเขาก็เป็นหนึ่งในตระกูลผู้ก่อตั้งเหมือนกันไม่งั้น 2 ชิ้นแรกเขาจะ

ได้ไปอย่างง่ายอย่างนั้นหรือ\" ชายกลางคนสวมชุดสีดำกล่าวสวนขึ้นมา

    

\"ท่านทั้งหลายอย่าพึ่งวิตกกังวลกันเกินไป ลืมแล้วหรือว่าเรามารวมตัวกันที่นี่เพื่ออะไร\"

ชายแก่ท่าทางใจดีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็น

    

\"ท่านโดว์แกรนท์ เห็นว่าเธอกลับมาแล้วรึ\" ชายที่อายุน้อยที่สุดเอ่ยถามชายแก่ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

\"ใช่ ผมพึ่งได้ทดสอบเธอไปเมื่อเร็วๆ นี้เอง\"

    

\"งั้นก็ดีเลย คงใกล้เวลาแล้วใช่ไหม\" ชายกลางคนที่มีผมสีน้ำเงินพูดอย่างใจร้อน แต่

โดว์แกรนท์ส่ายหน้าเป็นคำตอบ ส่งผลให้ชายคนนี้ชะงักยิ้มไป คิ้วขมวดเข้าหากันทันที

    

\"ทำไม ในเมื่อเรารอมาตั้งนานแล้ว หรือว่าท่านผู้นั้นมีปัญหา\"



\"ใช่ ท่านผู้นั้นพึ่งส่งข่าวมาถึงผมว่าเธอยังไม่พร้อม และฝากบอกพวกท่านทั้งหลายด้วย

ว่าไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องของเขา ตอนนี้เขาคนนั้นยังเคลื่อนไหวไม่ได้ พวกเรายัง

พอมีเวลาเตรียมการ\"



คนทั้ง 7 รับฟังแล้วพยักหน้า โดว์แกรนท์กล่าวต่อไปอีกว่า

    

\"เมื่อใดที่ มนตราจีนีร่า ถูกเปิด...เมื่อนั้นจะถึงเวลาของเรา\"



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



\"ประวัติศาสตร์และการก่อตั้งอาณาจักร เป็นวิชาที่ว่าด้วยเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นใน

มหานครเซวีน่าตั้งแต่ก่อนและหลังการก่อตั้งอาณาจักร คำถามแรกที่ครูจะถามพวกเธอ

ทุกคนก็คือ ใครเป็นผู้ก่อตั้งอาณาจักรเซวีน่า\"



เสียงเนิบนาบจาก ศาสตราจารย์ เคฟี ปาลีคาลี ดังอย่างต่อเนื่องในห้องจะหาคนที่ยัง

ไม่หลับยังยากแล้วใครเขาจะยกมือตอบกัน ท่านศาสตราจารย์ก็ยังไม่รู้สึกตัวท่าน

ก็กล่าวต่อไปว่า

    

\"คณะผู้ก่อตั้งอาณาจักรแระกอบด้วยบุคคล 7 คนที่เป็นจอมเวทย์ที่เก่งกล้า….\"



เสียงของศาสตราจารย์เคฟีเบาลงเรื่อยๆ ๆ ใจของเฟมีลนั้นลอยไปที่เมล็ดพืชที่อยู่ที่บ้าน

เมื่อคืนเธอกับมอรีลฝึกพฤกษาเวทย์จนดึก แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ไม่สามารถทำให้ดอกไม้

บานซักที เธอทำได้แค่ให้งอกออกมาเป็นดอกตูม แต่ทำยังไงมันก็ไม่บาน….

    

\"คุณเฟมีลล่า คุณเฟมีลล่า!!\" เฟมีลสะดุ้งเฮือก รั้งสายตาจากกระจกห้องเรียนกลับมา

ที่หน้าชั้นทันที

\"คะ? คะ?\"

    

\"รู้สึกว่านอกห้องจะมีอะไรน่าสนใจว่าผมเยอะนะ ไหนลองตอบผมมาสิผู้ที่ดำรง

ตำแหน่ง \'ศาสตราจารย์จอมเวทย์\' คนปัจจุบันคือใคร\"



ก็ใครเล่า ไอ้ ศาสตราจารย์จอมเวทย์ มันเป็นตำแหน่งของอะไรยังไม่รู้แล้วจะรู้ไหมว่า

เป็นใคร อะไรดีล่ะ รู้จักศาสตราจารย์อยู่ 2 คน คงไม่ใช่คนนี้หรอก


    

\"ศาสตราจารย์ ฟาร์มี กูตเร็ต ค่ะ\" ศาสตราจารย์เคฟีพยักหน้าอย่างพอใจ



\"ถูกต้อง คุณนั่งลงได้ ศาสตราจารย์ฟาร์มี กูตเร็ต คือ ผู้ดำรงตำแหน่งคนปัจจุบัน

แล้วเรามาพูดถึงท่านทำไม เพราะว่า ตระกูลกูตเร็ต เป็น 1 ในตระกูลของทายาท

ผู้ก่อตั้งนะสิ ในห้องนี้ก็ยังมีอีกตระกูลใช่ไหม คุณลีโอ\"

    

\"ครับ\" เสียงตอบดังมาจากข้างหลังของเฟมีล

\"ถ้าพูดถึง 7 ตระกูลก็ต้องรู้ว่าแต่ละตระกูลครอบครองรัฐไหน ไหนมีใครรู้บ้าง\"

มอรีลรีบยกมือขึ้น ดูเหมือนว่าวิชานี้มอรีลจะชอบเป็นพิเศษ

    

\"7 ตระกูลประกอบด้วย (1) กูตเร็ต ครอบครองรัฐโพลาโต้  

(2) ฟรานเชสก้า ครอบครองรัฐดาโรก้า (3) ซีซานีน ครอบครองรัฐบาซิลลา



(4) อิบเซน ครอบครองรัฐดินอร์ต้า (5) วู้ด ครอบครองรัฐฟอริโซ่

(6) วอลเดน ครอบครองรัฐวารีเน่ และ (7) เอนเซล ครอบครองรัฐวินด์โคโลค่ะ\"

    

\"เก่งมากคุณมอรีล ทำไมเราถึงต้องรู้ว่าแต่ละรัฐมีตระกูลใดครอบครอง

นั่นก็เพราะเราจะดึงเข้าสู่บทเรียนในวันนี้ไงล่ะ ตระกูลทั้ง 7 คือ ตระกูลของเจ้าผู้ครองรัฐ

ต่างๆ แต่ละตระกูลจะมีสัญลักษณ์ประจำตระกูล\"



\"สัญลักษณ์พวกนี้เปรียบเสมือนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ประจำรัฐ สัญลักษณ์ดังกล่าว คือ อัญมณี

7 ชิ้น ตามบันทึกประวัติศาสตร์อัญมณีทั้ง 7 ชิ้น คือ สิ่งที่ผู้ก่อตั้งถ่ายเทพลังของตน



หลังจากที่พวกเขาเหล่านั้นได้สร้างอาณาจักรแห่งนี้และเก็บเอาไว้ในที่ที่คนในตระกูลเท่านั้น

จะรู้ ไม่มีใครเคยเห็นว่ามันมีรูปร่างเป็นอย่างไร\"



\"มีแต่เสียงเล่าขานของ วลีแห่งอัญมณี วลีที่เก่าแก่ที่สุดของเซวีน่า\"

    

\"รอยยิ้มศิลา น้ำตาวารี ภาคีวาโย เตโชปักษา ดวงตาพฤกษก กระจกตะวัน กังหันรัตติกาล\"    



เสียงของศาสตราจารย์ เคฟี ก้องกังวานอย่างประหลาด เฟมีลรู้สึกถึงความยิ่งใหญ่

ของมัน อัญมณีพวกนี้จะเป็นยังนะ เป็นเรื่องจริง หรือว่าเพียงแค่สิ่งที่เล่าขานต่อ ๆ กันมา

    

\"อาจารย์ครับ ผมอยากรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือครับ\" อาเรส จูโน เด็กชายร่างเล็กที่สุด

ของห้องถาม



\"เธอเชื่อมันไหมล่ะ\" อาจารย์ถามกลับ

\"ผมว่าถ้ามันมีจริง ทำไมถึงไม่มีใครเคยเห็นมันเลยล่ะครับ\"

  

\"คนเรามักจะเชื่อในสิ่งที่ตนเห็นเท่านั้น ทั้งที่สัมผัสทางตาเป็นสัมผัสที่หยาบที่สุดของมนุษย์

ผมจะยกตัวอย่างๆ ง่าย ทำไมในมิติอื่นเขาถึงไม่รับรู้ถึงพลังในตัวเหมือนอย่างที่พวกคุณ

รู้สึกล่ะ\"



\"นั่นเป็นเพราะเขามีความเชื่อว่าทุกอย่างที่ตาเห็นคือสิ่งที่เป็นความจริง ส่วนสิ่งที่มองไม่เห็น

นั่นเป็นเรื่องหลอกลวงนั้น ใจของเขาเชื่ออย่างนั่น เมื่อสัมผัสที่ละเอียดที่สุดของมนุษย์

มันโดนปิดกั้นซะแล้ว เขาถึงไม่รู้สึกถึงพลังอย่างที่คุณรู้สึก\"

    

\"สรุปว่า วลีแห่งอัญมณีจะสัมผัสได้ด้วยใจงั้นหรือครับ\"

\"ใช่  มีใครสงสัยอีกไหม\"

    

\"อาจารย์คะทำไมผู้ก่อตั้งถึงต้องถ่ายโอนพลังของตัวเองใส่อัญมณีด้วยคะ\"

เซเลน่า ไฮน์ ยกมือถามต่อ

    

\"เพราะว่าท่านทั้ง 7 มีความคิดว่า การที่จะให้รัฐทั้ง 7 รัฐที่มีความแตกต่างกันมากอยู่

ด้วยกันอย่างสงบสุขตลอดไปจะต้องมีการคานอำนาจกัน และอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ



การที่จะปกครองคนหมู่มากมันต้องใช้ทั้งพลังและปัญญา พลังจากอัญมณีจะช่วย

เจ้าผู้ครองรัฐในการปกครองรัฐแต่ละรัฐไงล่ะ\"

    

\"อย่างงี้ ถ้าคนไม่ดีขึ้นปกครองประชาชนก็เดือดร้อนสิคะ\"

\"แล้วเธอเคยได้ยินว่ามีชาวเซวีเรี่ยนรัฐไหนเดือดร้อนเพราะเจ้าผู้ครองรัฐไหม\"

\"เอ่อ เท่าที่ทราบไม่มีค่ะ\"

    

\"ใช่เท่าที่ผมทราบก็ไม่มี นั่นเป็นเพราะว่าพิธีกรรมการเลือกเจ้าผู้ครองรัฐของแต่ละรัฐ

จะอาศัยพลังของอัญมณีในการเลือกไงล่ะ ผู้ที่ได้รับเลือกจากอัญมณีเท่านั้น

จึงเป็นเจ้าผู้ครองรัฐคนต่อไป\"

    

\"แล้วพิธีกรรมจะเริ่มขึ้นเมื่อไรคะ\" เซเลน่าถามต่อ

\"แต่ละรัฐจะไม่เหมือนกัน ตามแต่ข้อกำหนดแห่งอัญมณีซึ่งข้อกำหนดที่มีแต่เจ้าผู้ครองรัฐ

คนปัจจุบันเท่านั้นที่รู้\"



กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง......

    

\"เอาล่ะหมดชั่วโมงพอดี วันนี้ให้พวกเธอไปอ่านบทนี้ต่อเองนะ คราวหน้าเราจะมาพูดถึง

แต่ละรัฐ\"



ศาตราจารย์เคฟี เดินออกไปแล้วเฟมีลก็ยังนั่งอึ้ง ในขณะที่คนอื่นเข้า

เก็บข้าวของเพื่อจะไปเรียนในชั่วโมงถัดไป

    

\"เฟมีลเก็บของเถอะ เราต้องไปเรียนที่ Polar room นะ อยู่ไกลด้วย\"

\"อือ อืม ไปจ้ะ\" เฟมีลเก็บของอย่างลวกๆ แล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมๆ กับมอรีล



Polar room



Polar room คือ ห้องดนตรีสีขาวสะอาด ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นสีขาวจนแทบมองไม่เห็นว่าใน

ห้องมีเปียโนสีเดียวกับห้องอยู่ เฟมีลเดินไปลูบคลำๆ เปียโนนั้นทันทีที่วางของที่โต๊ะ

ของตัวเอง



สวยจัง เปียโนนี้สุดยอดเลย ดีดแบบปกติก็ได้ดีดแบบเปียโนเวทย์ก็ได้ อยากลองเล่นดู

จัง เล่นได้ไหมนะ




\"เฟมีล เธอเล่นเปียโนให้เราฟังสักเพลงสิ\" ราเชล มินเตอร์ตระโกนมาจากหลังห้อง

ทุกคนในห้องที่คุยอยู่จึงหันมาสนับสนุน



\"เอาเพลงอะไรล่ะ\"

\"แล้วแต่คนเล่นจะเล่นเถอะ\" มอรีลตอบแทนเพื่อนๆ เฟมีลพยักหน้า ลงนั่งที่เก้าอี้แล้ว

เริ่มบรรเลงเพลงที่เธอชอบที่สุด Fur Elise ของ Beethoven  



เสียงเปียโนดังอ่อนหวานไปทั่วห้อง ทุกคนต่างหยุดการกระทำทุกอย่างตั้งใจฟังเพลงที่

เธอเล่น แม้แต่คนที่หน้าตายที่สุดในห้องถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าสีหน้าของเขาอ่อนโยนลง

เสียงเพลงจบลงพร้อมกับเสียงปรบมือจากบุคคลที่พึ่งเดินเข้ามาในห้อง



เฟมีลเงยหน้าขึ้นก็พบชายวัยกลางคนที่อายุยังไม่สามารถพรากความหล่อเหลาของเขา

ไปได้ ผมสีน้ำตาลแดงกับผิวสีขาวกลืนไปกับชุดขาวที่เขาสวมใส่ รอยยิ้มที่ประดับบน

ใบหน้ายิ่งทำให้เขาดูเด็กลงอีกหลายปี



เฟมีลรู้ทันทีว่าเขาต้องเป็นเจ้าของห้อง เจ้าของเปียโนตัวนี้ และเขาก็คือ

มาสเตอร์ นีชา โรเซลลี



เด็กสาวลุกจากเก้าอี้แล้วย่อกายทำความเคารพมาสเตอร์อย่างนิ่มนวล มาสเตอร์โค้งศีรษะ

เล็กน้อยแล้วเดินเข้ามาอยู่หน้าห้อง



\"สวัสดีเด็กๆ เมื่อสักครู่คุณเฟมีลล่าได้เปิดชั้นเรียนวันนี้ด้วยเพลงที่ไพเราะที่สุดเพลงหนึ่ง

มีใครในห้องนี้รู้บ้างไหมว่าทำไมเปียโนถึงมาอยู่ในห้องเรียนของเราครับ\"

    

\"ทำไมล่ะคะมาสเตอร์\" สาวน้อยร่างไม่น้อยตามตัวยกมือขึ้นถาม



\"เพราะเวทย์แห่งแสงเป็นเวทย์ที่จะแสดงพลังได้ดีที่สุดเมื่อมันแปรมาเป็นเสียงดนตรีน่ะสิ

ครับ นานแสนนานมาแล้วที่จอมเวทย์แห่งแสงใช้เครื่องดนตรีต่างๆ ในการแสดงถึงพลัง

ของตน คำถามที่ตามมาก็คงไม่พ้นว่าเพราะอะไรใช่ไหมเด็กๆ\"



เด็กหลายคนในห้องพยักหน้ากันหงึกๆ ด้วยความงง



แสงมันเกี่ยวอะไรกับเสียงวะ

    

\"เวทย์แห่งแสงเป็นหนึ่งในสองเวทย์ที่เรียนรู้ได้ยากที่สุดสำหรับคนที่ไม่ได้มีธาตุแห่งแสง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่เกิดที่ดาโรก้าจะมีพลังแห่งแสงต่ำมาก แต่ถึงจะเป็นเด็กที่เกิดใน



โพลาโต้เองก็ใช่ว่าจะมีพลังแห่งแสงได้ถึงขั้นจะใช้เวทย์แห่งแสงได้นะ มันยังมีปัจจัยอื่นๆ

เข้ามาประกอบอีกด้วย\"



\"ดังนั้นในสมัยโบราณจะหาจอมเวทย์แห่งแสงที่เก่งๆ สักคนก็ต้องรอเวลาถึง 10 กว่าปี  

เมื่อปีซ.ศ. 1642 มีศาสตราจารย์จอมเวทย์แห่งแสงท่านหนึ่งได้สร้างของเล่นขึ้นมาชิ้นหนึ่ง

ท่านให้ชื่อมันว่า เกล็ดตะวัน มันเป็นเครื่องคนตรีที่มีลักษณะคล้ายขลุ่ยในปัจจุบัน\"



\"เกล็ดตะวันที่ท่านได้สร้างขึ้น ท่านบอกว่ามันจะแก้ปัญหาเรื่องการใช้เวทย์แห่งแสงแก่ผู้ที่

ไม่ได้มีธาตุแห่งแสงโดยตรง หลังจากนั้น จึงได้มีการนำเกล็ดตะวันมาใช้ในเวทย์แห่งแสง

เมื่อมีก้อนหินตกลงบนผิวน้ำ ผิวน้ำก็จะกระจายเป็นคลื่นน้ำจากวงแคบๆ กลายเป็น

กว้างขึ้นๆ\"



\"เกล็ดตะวันถูกนำไปศึกษาวิจัยเพื่อใช้ในการพัฒนาเครื่องดนตรีชนิดอื่นจนเมื่อ

ซ.ศ.ที่ 2860 ศาสตร์แห่งแสงดนตรีก็ถึงจุดสูงสุดเมื่อเราสามารถสร้างเปียโน

เวทย์ขึ้นมาได้เป็นตัวแรก\"



มาสเตอร์ นีชา หยุดพูดนิดหนึ่ง กวาดสายตามองนักเรียนที่จ้องมาทางตนอย่างพอใจ

\"ดังนั้น เวทย์แห่งในปัจจุบันเราจึงเรียกมันในอีกชื่อว่าศาสตร์แห่งแสงดนตรี\"



\"มาสเตอร์คะ งั้นวันนี้เราจะเริ่มด้วยการลองเล่นเปียโนตัวนี้หรือคะ\"

สาวน้อยคนเดิมยกมือถามอีกมาสเตอร์นีชายิ้มให้อย่างอ่อนโยนพร้อมกับตอบว่า

    

\"ไม่ใช่ครับคุณลีนา พวกคุณยังเด็กเกินไปที่จะเรียนศาสตร์แห่งแสงดนตรี  

วิชานี้คุณจะได้เรียนก็ต่อเมื่อคุณเข้าเป็น Morgen ที่โพลาโต้เท่านั้น ส่วนวิชาที่คุณจะเรียน

ในชั้นนี้คือเวทย์แห่งแสงเบื้องต้นว่าด้วยการเรียก การควบคุม และการหยุดพลังเท่านั้น\"

    

\"โห มาสเตอร์ครับทีเฟมีลยังเล่นได้ทำไมพวกเราถึงเล่นไม่ได้ล่ะครับ\"

นิกยกมือขึ้นโวยอย่างใจกล้า

    

\"แล้วคุณสามารถเล่นเปียโนได้ถึงขั้นเดียวกับคุณเฟมีลล่าหรือเปล่าคุณนิกโคโร คุณไม่ต้อง

รีบร้อนไป ทุกคนมีจุดเด่นของตัวเอง ไม่จำเป็นว่าเราต้องเก่งได้เหมือนคนอื่น

ถ้าไม่อย่างนั้นโลกของเราคงไม่มีการเกื้อกูลกันใช่ไหม\"



\"ถ้าทุกคนต่างเก่งเหมือนกันหมดก็จะไม่มีใครยอมใคร โลกเรามิต้องวุ่นวายเหรอ ไหนลอง

บอกผมสิคุณเฟมีลล่าคุณใช้พฤกษาเวทย์ได้เท่ากับคุณนิกโคโรหรือเปล่า\"    

    

\"ไม่ค่ะ มาสเตอร์\"

\"เห็นไหม เอาล่ะ ผมว่าวิชานี้คงไม่น่าเบื่อเกินไป ถ้าพวกคุณทำตัวดีๆ ในชั่วโมงนี้  ชั่วโมงหน้า

ผมจะมีรางวัล\" มาสเตอร์นีชาเอ่ยอย่างมีเลศนัย

    

\"รางวัลอะไรคะมาสเตอร์\" ลีนาถามอย่างกระตือลือล้น

\"เวทย์พลางตัวเป็นไง\" คำตอบเรียกเสียงเฮจากเด็กในห้องได้เป็นอย่างดี

การเรียนการสอนในวันนี้จึงเป็นไปด้วยความสนุกสนาน

    

\"มาสเตอร์ นีชา นี่สุดยอดเลย ยังกะเด็ก\" มอรีลเอ่ยเมื่อจบคาบเรียน

\"อือ เฮ้ย\" เฟมีลหยุดเดินทันที

    

\"ลืมอะไรเหรอเฟมีล\" มอรีลถามเมื่อเห็นเพื่อนสาวหันกายเดินกลับไปทางเก่า

\"มอรีลไปหาอเรย์นะ เราลืมว่ามาสเตอร์นัด เดี๋ยวค่อยเจอกัน\"



เฟมีลวิ่งกลับไปที่ห้องเรียนพอเข้ามาในห้องก็ได้ยินเสียงเปียโน เพลงนี้มัน...

    

\"มาสแตอร์เล่นเพลงของพ่อได้ด้วยเหรอคะ\" เฟมีลถามเมื่อเพลงจบลง

มาสเตอร์ นีชา เงยหน้าขึ้น

    

\"ทำไมผมจะเล่นไม่ได้ล่ะ ก็เพลงนี้เป็นเพลงที่ผมกับเชนร่วมกันแต่งเพื่อลูกสาวตัวน้อย

ของเรา\"



ลูกสาวหรือว่ามาสเตอร์ คือ......บ้าน่าพ่อหายสาบสูญจะมาอยู่ที่นี่ได้ไงเล่าเฟมีลอย่า

คิดเพ้อไปหน่อยเลย


    

\"เฟมีล ฉันเป็นพ่อบุญธรรมของหนู เชนกับฉันเราเป็นเพื่อนรักกันมานาน นานมากจน

เขาแต่งงานเราก็ยังติดต่อกันเสมอ เมื่อเฟรล่าคลอดหนูเชนก็ยกหนูให้เป็นลูกของฉันด้วย\"



เฟมีลยืนตะลึงกับคำอธิบายของมาสเตอร์ที่กลายมาเป็นพ่อของเธออย่างสดๆ ร้อน ๆ

    

\"นั่งก่อนสิเรามีเรื่องต้องคุยกันอีกเยอะนะ\" เฟมีลเดินไปนั่งที่เก้าอี้อีกตัวที่ตั้งอยู่ข้างๆ เปียโน

\"มาสเตอร์คะ\"

    

\"เรียกพ่อเถอะ ยังไงก็ถือว่าเรียกเชนเขาก็แล้วกัน\"

\"คุณพ่อคะ พ่อหนูหายไปไหนคะ\" มาสเตอร์นีชาถอนหายใจเอื้อมมือมาลูบหัวเฟมีล

อย่างปรานี

    

\"พ่อของหนูไม่ได้ไปไหน เขาต้องอยู่ใกล้ตัวหนูแน่ๆ แต่เพียงตอนนี้มันยังไม่ปลอดภัย

นักที่เขาจะปรากฏตัว หนูคิดถึงพ่อหรือ\" เฟมีลพยักหน้า

    

\"หนูอยากเจอพ่อกับแม่ หนูอยากรู้ว่าพวกท่านเป็นคนยังไง หนู......\" เฟมีลพูดต่อไม่ได้

เธอไม่อยากร้องไห้

    

\"พ่อเข้าใจ หนูมีหน้าที่ของหนู คุณพ่อคุณแม่เขาก็มีหน้าที่ของเขา เมื่อไรที่เรื่องราว

เรียบร้อยเขาก็จะกลับมาหาหนูเอง เอาล่ะ ตอนนี้เรามาพูดถึงเรื่องของเราดีกว่านะ\"

    

\"พ่อให้หนูเอาเปียโนมาทำไมคะ\"

\"มีของอย่างหนึ่งที่เชนเขาฝากไว้นานแล้ว บอกว่าถ้าหนูมาหาพ่อเมื่อไรให้เอาให้

เรียกเปียโนของหนูออกมาสิ\"



เฟมีลทำตามเมื่อเปียโนสีดำออกมา มาสเตอร์นีชาเดินไปที่เปียโนพรมนิ้วลงบนคีย์เสียง

ต่ำๆ สูงๆ ไม่เป็นระเบียบดังขึ้นไม่นานเปียโนสีดำก็ค่อยๆ กลายเป็นเปียโนแก้วใสอย่าง

น่าอัศจรรย์ เสียงของเปียโนเงียบหายไปแล้ว



แต่คีย์ของเปียโนกลับไม่หยุดทั้งๆ ที่มาสเตอร์ นีชา ละมือออกจากคีย์แล้วก็ตาม เปียโนแก้ว

ค่อยๆ เล็กลง เล็กลง จนมีขนาดสูงแค่ 1 เซนติเมตรเท่านั้น มาสเตอร์นำสร้อยเงินมา

ร้อยเปียโนเอาไว้แล้วนำมันมาคล้องคอเฟมีล

    

\"ใส่เอาใว้แล้วมันจะคุ้มครองหนู ต่อไปนี้หนูห้ามเอาเปียโนออกมาเล่นอีก ถ้าอยากจะเล่น

ให้มาเล่นที่ห้องนี้หรือไม่ก็เล่นที่บ้านเข้าใจไหม\"

    

\"ทำไมล่ะคะ\" เฟมีลถามด้วยความสงสัย

\"เมื่อถึงเวลาหนูจะรู้เอง เอาล่ะขอให้ปีนี้หนูมีความสุขนะ เรียนที่นี่ให้มีความสุขและหนู

คงไม่สอบตกในวิชาของพ่อใช่ไหม\"

    

\"แน่นอนค่ะ แต่พ่อคะ วิชาอื่นหนูไม่รับรอง หนูว่าหนูไม่มีพลังอย่างที่คนอื่นเขามีเลยค่ะ\"

\"หนูมี ถ้าหนูเชื่อว่าหนูมีหนูก็จะมี\"

    

\"พ่อพูดเหมือนศาสตราจารย์เคฟีเลยค่ะ ใช้ใจสัมผัสเหรอคะ\"

\"ใช่ ใจเท่านั้นคือตัวกำหนด จะร้ายจะดี จะมีหรือไม่มี จะเห็นหรือไม่เห็นล้วนอยู่ที่ใจ

หนูไปเถอะเพื่อนรอกลับบ้านไม่ใช่เหรอ\"

    

\"พ่อไม่ไปกินข้าวกับหนูเหรอคะ หนูอยากฟังเรื่องของคุณพ่อคุณแม่\"

\"ไม่ล่ะจ้ะ เรายังมีเวลาอีกเยอะวันนี้พ่อมีธุระกับท่านผู้อำนวยการ\"

\"ค่ะ พรุ่งนี้หนูมีเรียนเวทย์แห่งรัตติกาล หนูว่าหนูแย่แน่\"

    

\"ใจเท่านั้น จำไว้คนดี\"

\"ค่ะ\" เฟมีลเดินออกจากห้องไปแล้วทิ้งให้มาสเตอร์ นีชา ใว้ในห้อง

    

\"ทำไมไม่ไปทานข้าวกับเฟมีลล่ะ นีชา\" เสียงดังขึ้นจากด้านหลังของมาสเตอร์แต่

ดูเหมือนมาสเตอร์จะไม่ตกใจเลยสักนิด

    

\"ท่านก็รู้ว่าทำไม ?\" มาสเตอร์ นีชา ตอบด้วยเสียงสำรวมพร้อมกับหันไปเผชิญหน้ากับ

บุคคลที่เป็นใหญ่ที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้

    

\"ให้เธอไปแล้วสิ\"

\"ครับ ของทุกสิ่งในโลกย่อมมีเจ้าของเสมอ\"

\"เธอจะไปทานอาหารกับฉันไหม ไหนๆ ก็ไม่ได้ไปกับลูกแล้วนี่\"

    

\"ครับ ในห้องมีเด็กคนหนึ่ง….\" มาสเตอร์ นีชา เอ่ยเมื่อออกเดินไปกับอเดเล

\"ลีโอ ฟรานเชสก้า\" อเดเลเอ่ยต่ออย่างรู้ทัน

\"ครับ ไม่น่าเชื่อว่าเป็นเด็กที่เกิดที่ดาโรก้า เขาใช้เวทย์แห่งแสงได้ดีมาก\"

    

\"เชื้อไม่ทิ้งแถวไง นีชา อย่าลืมสิว่าเขาน่ะลูกใคร\"

\"ผมเข้าใจ และก็โล่งใจที่เขาอยู่ใกล้เฟมีล อย่างน้อยความสามารถของเขาต้องช่วยเธอได้\"

\"ถ้าไม่ทะเลาะกันจนได้เรื่องก่อนนะ ฮึ ฮึ\"

    

\"พวกเขาไม่ถูกกัน?\"

\"ก็ไม่แน่ เราก็ต้องดูกันต่อไป ไม่แน่นะนีชา คุณอาจจะได้ลูกเขยในอนาคต\"

    

\"ผมไม่นิยมการแต่งงานการเมืองครับท่าน\" มาสเตอร์นีชาเอ่ยเสียงเครียดๆ

\"ก็ไม่แน่ พวกเขายังเด็ก มันอาจเป็นแค่เรื่องล้อเล่นของฉันหรืออาจจะเป็นเรื่องจริง

สำหรับคุณก็ได้\"



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



คุยกับผู้เขียน



ใครที่อยากฟังเพลง Fur Elise ฉบับเปียโนก็เข้าไปเว็บนี้เลยนะคะ



http://members.tripod.com/MrMaestro/midi.html



พอเข้าไปแล้วเลื่อนเม้าสหานักประพันธ์ ชื่อ Beetoven, Luwig Van

เพลงจะอยู่เพลงที่ 4 ชื่อว่า Fur Elise ค่ะ กดที่ชื่อเพลงแล้วก็ใส่หูฟัง(เปิดลำโพงก็ได้)



เท่านี้คุณก็จะได้ฟังแล้วว่า เฟมีลล่าของเราเล่นเพลงที่ไพเราะแค่ไหน

รับรองว่าเพลงนี้ต้องมีเพื่อนๆ หลายคนเคยฟังมาแล้วแน่



เชื่อสิ!!!



                กัลฐิดา



Ps. The title \'Fur Elise\' in German is just a dedication meaning simply, \'For Elise.\'



ปล. เพลง Fur Elise เป็นภาษาเยอรมัน แปลว่า For Elise เป็นเพลงที่อุทิศให้แก่แฟน

คนแรกของ Beetoven นั่นก็คือ Elise ค่ะ



-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27,888 ความคิดเห็น

  1. #27271 war-ventania (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2553 / 17:26

    หนูชอบเพลงนี้มากเลยค่ะ  ฟังไปเงียบๆ  ก็รู้สึกเศร้านิดๆค่ะ

    #27,271
    0
  2. #27084 mil_lovekitty (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 มกราคม 2553 / 16:45
    อ่านเซวีน่า และก็มีครบแล้ว ทั้ง5เล่ม
    สนุกมากๆเลยค่ะ อ่านจนปกเยินแล้วก็ยังไม่เลิกค่ะ
    ติดมากจริงๆ ถ้าพี่กัลเล่น เด็กดี ก็แอดหนูด้วยนะค่ะ
    เป็นแฟนพันธุ์แท้ค่าาา
    #27,084
    0
  3. #26515 #//#DeK-ZA#//# (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2551 / 19:42
    ถึงจะแพงไปซักนิด แต่ก็คุ้มค่ะ!! ^o^

    เพลงนี้ชอบมากๆค่ะ นึกถึงกล่องดนตรีไขลานอ่ะ

    มักจะใช้เพลงนี้เสมอเลย ฟังแล้วแบบว่า รื่นหู ชอบมากๆค่ะ

    เรื่องนี้สนุกๆมากเลยๆ ตอนนี้อ่านถึงเล่ม 3 แล้ว

    T^T เหนื่อยมากแต่ก็สนุกมากค่ะ

    Beetoven เขาเป็นคนที่สุดยอดมากค่ะ!!
    #26,515
    0