คิวรัก...หมายเลขหนึ่ง

ตอนที่ 1 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,844
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 160 ครั้ง
    20 ส.ค. 62

คิวรัก...หมายเลขหนึ่ง 

ถ้าเป็นคนที่ใช่ คิวหัวใจไม่ต้องรอ

 

หมายเหตุ ตัวละคร พฤติกรรม และเหตุการณ์ต่างๆ ในนิยายเรื่องนี้ เป็นเรื่องที่สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิง แม้จะมีการอ้างอิงถึงสถานที่ กิจกรรม และประเพณีที่มีอยู่จริง แต่ผู้เขียนมิได้มีเจตนาลบหลู่หรือสร้างความเสียหายให้กับความเชื่อ หรือวิชาชีพใดๆ หากมีข้อผิดพลาดประการใด ทางผู้เขียนขอน้อมรับทุกคำติชมและขออภัยไว้ ณ ที่นี้



-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-

 

Lerdvichanvej Hospital Project

อักษรภาษาอังกฤษตัวพิมพ์ใหญ่สีเขียวสดดูโดดเด่นบนแฟ้มสีขาวสะอาดซึ่งวางลงตรงหน้านายแพทย์เด่นชัย ทรัพย์รักษ์ พร้อมกับเสียงทุ้มกังวานของเพื่อนรุ่นพี่ร่วมอาชีพที่รู้จักกันมานานปีก็เอ่ยขึ้นว่า

“ช่วยหน่อยนะเด่น”

เด่นชัยเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มมาเปิดดู จากหน้าที่หนึ่งซึ่งเป็นรายละเอียดทั่วไปของโรงพยาบาล เรื่อยไปยังหน้าต่อๆ ไปจนมาหยุดอยู่ที่หน้าเอกสารงบการเงิน คิ้วสีดอกเลาของนายแพทย์ผู้คร่ำหวอดอยู่ในการบริหารงานโรงพยาบาลมาหลายสิบปีถึงกับขมวดเข้าหากัน

“อาการหนักใช่ไหม” แพทย์รุ่นพี่เปรยขึ้น 

คิ้วที่ขมวดมุ่นคลายออกขณะเงยหน้าขึ้นสบตาแพทย์รุ่นพี่ ก่อนจะคลี่ยิ้มมุมปากตอบ

“ก็หนักอยู่นะ ได้มายังไงครับ”

“คนรู้จักเอามาปรึกษา เขาอยากให้ช่วย เห็นว่าน่าสนใจเลยนึกถึงนาย”

เด่นชัยฉีกยิ้มกว้างพลางก้มลงพลิกรายละเอียดการเงินตรงหน้าดูต่อไปจนถึงหน้าสุดท้ายแล้วปิดแฟ้ม ก่อนจะวางลงบนโต๊ะ

“สนใจไหม”

“ถึงบอกว่าไม่สนใจ พี่ก็คงอยากให้ผมสนใจอยู่ดี” เด่นชัยตอบพลางหัวเราะในลำคอ

คนถามพลอยหัวเราะตาม แล้วเอื้อมหยิบแฟ้มขึ้นมาถือไว้พร้อมกับเอ่ยต่อ

“ตกลงอยากจะมาเล่นสนุกด้วยกันไหมล่ะ”

ดวงตาของเด่นชัยเปล่งประกายสนุกวาบขึ้น แต่ยังคงตอบว่า “ไม่คิดว่าพวกเราแก่เกินไปที่จะทำเรื่องพวกนี้แล้วเหรอครับ”

“เพราะแก่เลยต้องฝึกสมองไง ไม่งั้นเดี๋ยวสมองเสื่อมกันพอดี ช่วยหน่อยน่า ว่างๆ อยู่ไม่ใช่เหรอ”

พอโดนถามอย่างนั้นเด่นชัยก็ได้แต่ส่ายหน้า สมชาย ศรีสุริยศาสตร์ อายุมากกว่าเขาสองปี พวกเราเจอกันตอนเรียนเฉพาะทางเมื่อสี่สิบกว่าปีก่อน ด้วยความที่มีแนวทางการทำงานและความคิดคล้ายกันก็เลยวนเวียนอยู่ด้วยกันมากว่าค่อนชีวิต เพราะแบบนั้นเด่นชัยจึงรู้ดีกว่าใคร เมื่อใดที่สมชายพูดว่า สนุก ย่อมหมายความว่าเขาห้ามปฏิเสธ

“เอาจริงเหรอครับ”

“คนแก่ไม่พูดเล่น” สมชายตอบด้วยน้ำเสียงที่แกล้งทำขึงขัง แต่เด่นชัยยังไม่ทันได้ตอบ โทรศัพท์มือถือของสมชายก็ดังขึ้น

“โทษที ยายดาโทร. มา”

คนอายุมากกว่าเอ่ย แล้วยื่นแฟ้มในมือให้ เด่นชัยจึงต้องรับแฟ้มไว้ แล้วพูดว่า

“ตามสบายครับ”

“ลาออก?...ได้สิ ปู่จะลองคุยให้...อืม...”

ขณะที่รุ่นพี่คุยโทรศัพท์กับหลานสาวหัวแก้วหัวแหวนอยู่ เด่นชัยก็เปิดแฟ้มไปที่หน้างบการเงินในส่วนที่แยกประเภทรายละเอียดต่างๆ แล้วเพ่งตามองไปยังตัวเลขสีแดงที่เด่นหราจนแสนบาดตาด้วยแววตาครุ่นคิด

“...แล้วด้วงมีแผนจะไปทำที่ไหนต่ออืม งั้นถ้าตัดสินใจยังไงก็ให้เขาเข้ามาคุยกับปู่แล้วกันนะ จ้ะ แล้วเจอกันวันอาทิตย์”

“หนูดาจะลาออกจากงานงั้นเหรอครับ” เด่นชัยถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายเก็บโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋าเสื้อ

สมชายส่ายหน้า “ไม่ใช่หรอก เพื่อนของเขาต่างหาก นายก็รู้จักนี่...หมอคริษฐ์ไง”

เด่นชัยเลิกคิ้ว “คริษฐ์? อ๋อ เด็กที่เพิ่งมีข่าวว่าโดนนักศึกษากับเพื่อนร่วมงานประเมินว่ามีพฤติกรรมไม่เหมาะสม ใช่ไหมครับ เห็นว่าถูกกดดันหนักเลย ถ้าไม่ติดเรื่องใช้ทุนก็คงลาออกแน่”

“นั่นแหละที่หนูดาอยากให้ฉันช่วย ด้วงยังเหลือเวลาที่ต้องใช้ทุนอยู่อีกหลายปี ถ้าจะจ่ายเป็นเงินแทนก็หลายล้านอยู่ คงลาออกไม่ได้ง่ายๆ แต่บรรยากาศในการทำงานตอนนี้ก็แย่มากไม่แพ้กัน”

เด่นชัยพยักหน้า

อาจารย์ทันตแพทย์ที่เรียนจบเฉพาะทางมามีไม่น้อยก็จริง แต่จะหาทันตแพทย์ที่จบเฉพาะทางถึงสองสาขาอย่างหมอคริษฐ์นั้นมีน้อย ต้นสังกัดที่ให้ทุนไปเรียนก็คงไม่อยากสูญเสียบุคลากรชั้นหัวกะทิแบบนี้ไปโดยที่ยังใช้งานไม่คุ้ม

แต่ถ้าทำงานร่วมกับคนอื่นไม่ได้ก็ดูท่าจะอยู่ยาก เด่นชัยคิด ขณะได้ยินสมชายเอ่ยอย่างเสียดายว่า

“จริงๆ ด้วงก็ไม่ได้ทำตัวไม่เหมาะสมอะไร เพียงแต่เป็นคนเข้มงวดและมนุษยสัมพันธ์ไม่ค่อยดีนัก ก็สไตล์เด็กเรียนเก่งนั่นแหละ แต่เรื่องฝีมือนี่ไม่เป็นรองใครเลยนะ อายุแค่นี้ทั้งฝีมือทำคลินิกและผลงานวิจัยของเขานี่ แถมเป็นคนละเอียด ก็เด็กคนนี้ไง ที่วางระบบคลังวัสดุให้คลินิกพิเศษของคณะ น่าส่งเสริมมาก”

“ผมได้ยินมาอย่างนั้นเหมือนกัน อืม...” เด่นชัยรับคำ แล้วในเสี้ยววินาทีนั้น สมองของเขาก็ผุดแผนการบางอย่างแวบขึ้นมา คนที่เพิ่งปรามาสตัวเองว่าแก่เกินกว่าจะทำอะไรจึงวางแฟ้มที่กางอ่านอยู่เมื่อกี้ลงตรงหน้าเพื่อนรุ่นพี่ แล้วเคาะนิ้วลงที่หน้างบการเงินของแผนกทันตกรรมโรงพยาบาลเลิศวิชาญเวช

สมชายมองตามนิ้วที่เคาะลงบนหน้ากระดาษของเด่นชัยแล้วเลิกคิ้ว

“พี่คิดว่าไง” เด่นชัยถาม

“น่าสนุกนี่”

“ใช่ไหมล่ะครับ”

คนเป็นพี่คลี่ยิ้ม “นายจะติดต่อเองหรือให้ฉันติดต่อ”

เด่นชัยพับแฟ้มปิดลง แล้วยืดตัวลุกขึ้นทั้งที่ยังสบตาคนถาม

“แหม เราก็แก่ๆ กันแล้วนี่ครับ”

ดวงตาของสมชายเปล่งประกาย ขณะที่เด่นชัยเอ่ยต่อว่า

“ถ้าไม่บริหารสมองเสียบ้าง เดี๋ยวมันจะแย่เนอะ”




>>> เจอกันวันที่ 27 สิงหาคมนะคะ <<<


Writer : Kalthida



Dent Talk :

เปิดเรื่องให้ไว้ก่อน เรื่องนี้กัลคิดว่าจะโพสต์ทุกวันอังคาร เจอกันแบบหนึ่งตอนเต็มๆ วันที่ 27 นะคะ ตอนนี้ขอไปเก็บรายละเอียดอีกนิดหนึ่งก่อน ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 160 ครั้ง

76 ความคิดเห็น

  1. #34 Pyaar (@bow-jutatip) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 20:08
    ถามมนิดนึงค่ะ ไรท์เขียนร่วมกับนักเขียนนามปากกา มินรญา ไหมคะ เพราะเห็นว่าใช้ชื่อโรงพยาบาลและชื่อผอ. เหมือนกันค่ะ พอดีเราตามอ่านเรื่องนั้น เลยคิดว่าเป็นซีรีย์คาบเกี่ยวกันไหม (ชื่อเรื่อง วรรัก นามปากกา มินรญา)
    #34
    0
  2. #33 Pyaar (@bow-jutatip) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 20:08
    ถามมนิดนึงค่ะ ไรท์เขียนร่วมกับนักเขียนนามปากกา มินรญา ไหมคะ เพราะเห็นว่าใช้ชื่อโรงพยาบาลและชื่อผอ. เหมือนกันค่ะ พอดีเราตามอ่านเรื่องนั้น เลยคิดว่าเป็นซีรีย์คาบเกี่ยวกันไหม (ชื่อเรื่อง วรรัก นามปากกามินรญา)
    #33
    0
  3. #13 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 23:24

    เรื่องสนุกๆนี่ คงสนุกจริงๆนั่นแหละค่ะ

    #13
    0
  4. #6 Orathai Kapat (@nuorathai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 02:41
    ติดตามเลยค่ะ. น่าสนุกมากกกกกก
    #6
    0
  5. #5 khawphan (@khawphan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 20:38
    ตามติดเลยค่ะ
    #5
    0
  6. #3 Ciel En Rose (@jingin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 15:06

    รอค่าาาา><

    #3
    0
  7. #2 เทริเซีย (@taya_B) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 15:00
    รอเลยค่าาา
    #2
    0
  8. #1 Richy Gloomy (@angie-berich) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 14:56
    หูยยย รอเลยค่ะ มาโพสทุกวันนะคะ
    #1
    0