Witchoar

ตอนที่ 80 : Book Three : 02 ภูตอากาศ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 213 ครั้ง
    16 มี.ค. 61

Witchoar 

Book Three : ถ้วยแก้วแห่งโมนาเชีย



*******************************

  หมายเหตุ : การถอดคำศัพท์ในเนื้อหาจะอิงจากการออกเสียงในภาษาอังกฤษเป็นส่วนใหญ่ โดยเนื้อหาที่โพสต์อาจมีความผิดพลาดทางการสะกดอยู่บ้างเนื่องจากเป็นฉบับดราฟค่ะ


เจย์พลิกหน้าบันทึกในมืออ่านไปเรื่อยๆ ขณะที่กิดิมกับเนโรประลองพลังสู้กันแบบไร้เสียงอยู่เหนือศีรษะเขา เจย์ได้รับอนุญาตให้ไม่ต้องลงไปช่วยงานในกะของมาสเตอร์มูซอล เพราะไม่อยากให้พี่วินน์ต้องเหนื่อยเฝ้าโซอี้มากไป ระหว่างรอโซอี้ฟื้นจากสลบชายหนุ่มเลยไปหยิบบันทึกสมัยที่เขาเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีหนึ่งมาอ่านอีกครั้ง

ไม่ใช่ว่าเขาจำไม่ได้ว่าตัวเองเขียนอะไรไว้ แต่หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์หลายอย่างมา เจย์พบว่า เขาคนก่อนคงชอบเล่นเกมซ่อนนัยบางอย่างไว้ในสมุดบันทึกละมั้ง ทุกอย่างที่เขาเขียนไว้ในบันทึกบางครั้งดูเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่จริงๆ กลับซ่อนอะไรไว้มากมาย และการได้กลับมาอ่านครั้งนี้ก็ทำให้เจย์สังเกตเห็นบางอย่างในบันทึกเพิ่มขึ้น ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้สังเกตเห็นมันมาก่อน นั่นคือ บันทึกในแต่ละหน้าถูกทำสัญลักษณ์ไว้ที่มุมกระดาษ โดยบางหน้าก็มีสัญลักษณ์เหมือนกัน แต่บางหน้าก็แตกต่างกันออกไป

‘สงสัยจะชอบวาดรูปด้วยนะเนี่ย’ เจย์คิด

“อืม” คนที่นอนสลบไปหลายชั่วโมงส่งเสียงอืออาดังขึ้น เจย์จึงละสายตาจากหน้าบันทึกที่อ่านอยู่ไปมอง แล้วพอเห็นโซอี้เริ่มขยับตัว ชายหนุ่มจึงวางสมุดบันทึกลงแล้วชะโงกหน้าเข้าไปดูใกล้ๆ พอดีกับคนที่นอนอยู่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

“เฮ้ย!” โซอี้เด้งตัวลุกพรวดขึ้น

โป๊ก!

เสียงหน้าผากของโซอี้โขกกับหน้าผากของเจย์เข้าอย่างจังจนเสียงดัง โซอี้เลยทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงตามเดิมพร้อมกับยกมือกุมหน้าผาก ขณะที่เจย์ก็เซถอยหลังไป ดีที่เขายังทรงตัวได้เลยถอยหลังไปนั่งบนเก้าอี้ที่นั่งอยู่เมื่อกี้

“โอ๊ย! นี่นายเข้ามาในห้องฉันทำไมเนี่ย” โซอี้บ่นพึมพร้อมกับลูบหน้าผากป้อยๆ ก่อนจะลดมือลงแล้วลืมตา พอเห็นภายในห้องชัดตาจึงพูดอย่างกังขาว่า “...อ้าว ห้องนายนี่นา แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”

เจย์ใช้พลังลูบไล้หน้าผากบริเวณที่โดนกระแทก ความเจ็บปวดจึงค่อยๆ ลดลงพร้อมกับย้อนถามไปว่า 

“เธอจำไม่ได้เลยเหรอ”

โซอี้ลุกขึ้นนั่งขัดสมาธิ แล้วส่ายหน้า “ไม่ ฉันจำได้ว่าได้ยินเสียงหอนของคูสิท เอ่อ ปีศาจรับใช้ของคุณมูซน่ะ แล้วก็...” พูดไปโซอี้ก็ขมวดคิ้วอย่างคิดหนัก มันเหมือนกับความทรงจำของเธอไม่มีเหลืออยู่เลย 

เจย์เห็นอย่างนั้นก็พานนึกไปถึงครั้งก่อนที่โซอี้เจอกับกูส เธอก็มีอาการหวาดกลัวมากแบบนี้เลย แต่พอหลายวันต่อมา โซอี้ก็กลับมาสดใสได้เหมือนเดิม

‘หรือว่าโซอี้จะเป็นโรคความจำเสื่อมเหมือนเรา’

‘อย่ามั่วเที่ยวคิดสะเปะสะปะไปว่าใครๆ จะเหมือนเจ้าได้ไหม’ เสียงกิดิมพูดดักคอดังขึ้นในจิต เจย์เลยเงยหน้าขึ้นมอง จึงเห็นกิดิมยืนเหยียบอกเนโรอยู่ แต่สายโซ่ของเนโรกลับพันรัดอยู่รอบลำตัวของกิดิมแน่น

‘อย่าเล่นกันแรงไปนะครับ’ เจย์ส่งเสียงปรามไป

‘ธรรมดา / ธรรมดา’ สองเอเทมมูตอบพร้อมกัน แล้วเริ่มงัดข้อกันอีกครั้ง ส่วนเจย์ก็กลับมามองหน้าโซอี้ที่ยังครุ่นคิดเพื่อทบทวนความทรงจำของเธออยู่ 

“จำไม่ได้แล้วอะ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมฉันถึงมาอยู่ห้องนาย”

เพราะรู้ว่าโซอี้กลัวกูส เจย์เลยไม่อยากพูดให้อีกฝ่ายคิดถึงสิ่งที่เธอหวาดกลัวซ้ำอีก แต่การไม่บอกแล้วโซอี้มารู้ทีหลัง เขานี่แหละที่อาจตกเป็นฝ่ายต้องกลัวมากกว่า ดังนั้นเจย์เลยตัดสินใจพูดว่า

“คุณครูซเขาส่งกูสมาจับตัวเธอ เพื่อล่อให้ผมออกไปหาเขา”

“ฮะ!” โซอี้ทวนเสียงสูงอย่างตกใจ

เจย์เลยย้ำว่า “แต่กูสจับเธอไม่ได้หรอกนะ ผมไปถึงก่อน แต่ดูเหมือนเขาจะทำอะไรสักอย่างไม่รู้ แทนที่พลังของผมจะพาเราทั้งคู่กลับเข้ามาในร้านน้ำชาวิทาเรีย มันกลายเป็นว่าเราพลัดตกเข้าไปอยู่ในอาณาเขตของเขาแทน”

“อาณาเขตของปีศาจ นี่มันเรื่องใหญ่นะ แล้วนายรอดมาได้ยังไง คุณมูซไปช่วยเหรอ หรือคุณเมจ”

“อืม ไม่นะเป็นคูสิท เขากัดฉีกบาร์เรียร์ป้องกันอาณาเขตจนทะลุเข้าไปเลย”

โซอี้ยกมือขึ้นทาบอกแล้วกลอกตาไปมา เจย์เห็นอีกฝ่ายทำท่าเหมือนคิดหนักมากก็เลยถามว่า

“ทำไมเหรอ”

“อาณาเขตของคนคนนั้นถูกทำลายด้วยพลังของปีศาจรับใช้งั้นเหรอ เป็นไปไม่ได้หรอก นั่นน่ะ ครูซ ซิมป์สัน เชียวนะ”

เจย์ยกมือขึ้นเกาหัวอย่างไม่เข้าใจ โซอี้ก็ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ประตูห้องนอนของเขาก็เปิดออก แล้วมาสเตอร์มูซอล มาสเตอร์เกลดา มาสเตอร์ฮัลฟี่ และมาสเตอร์เมจก็เดินเรียงแถวกันเข้ามา

“โซอี้ฟื้นแล้วเหรอ” 

โซอี้ลดมือที่ทาบอกลง แล้วยิ้มตอบ “ค่ะ ขอโทษที่ทำให้ทุกอย่างวุ่นวายนะคะ ร้านเสียหายมากหรือเปล่าคะ”

เจย์ลอบมองสีหน้าของโซอี้ แล้วอดรู้สึกเหลือเชื่อไม่ได้ แทนที่จะห่วงตัวเองก่อน โซอี้กลับห่วงว่าร้านจะได้รับความเสียหาย

“ไม่เป็นไรหรอก ห้องรับแขกของหนูคงต้องซ่อมแซมใหม่” 

คำตอบของมาสเตอร์เมจทำให้โซอี้ผุดลุกขึ้นทันที 

“ตายละ คุณแม่ต้องบ่นแน่เลย ขอตัวก่อนนะคะ” 

เจย์ลุกตามแล้วอยากจะห้ามโซอี้ไม่ให้ออกจากห้อง เพราะไม่รู้ว่าครูซจะกลับมาอีกหรือเปล่า แต่พอสบตามาสเตอร์เกลดาที่ส่งสายตาเหมือนจะบอกให้ปล่อยโซอี้ไป เจย์ก็เลยไม่ห้าม

“ไม่เป็นไรใช่ไหมครับ ถ้าให้โซอี้อยู่คนเดียวอย่างนั้น” เจย์ถามย้ำพลางเดินตามเหล่ามาสเตอร์ออกมาที่ห้องรับแขก มาสเตอร์เมจกับมาสเตอร์มูซอลนั่งลงบนโซฟายาวก่อน ขณะที่มาสเตอร์เกลดาเดินเลยไปนั่งบนโซฟาเดียวโดยที่มาสเตอร์ฮัลฟี่เป็นคนเดียวที่ยังยืนอยู่ แล้วชี้ไปที่โต๊ะรับแขก

“ขยับหน่อย”

อยู่ๆ โต๊ะตัวนั้นก็ขยับยกตัวสูงขึ้น โดยตรงขาโต๊ะปรากฏขาคนโปร่งใสขึ้นสี่ข้าง ก่อนจะก้าวเดินพาโต๊ะไปตั้งหลบอยู่ตรงมุมห้องอย่างเรียบร้อย แม้จะเคยเห็นอะไรแบบนี้มาบ้างแล้ว แต่เจย์ก็อดนึกไม่ได้ว่า ถ้าเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นมีวิญญาณอยู่จริง มันก็น่ากลัวอยู่นิดหน่อยนะ

“มายืนตรงนี่สิเจย์” เดียตี้สั่ง เจย์เลยก้าวผ่านฮัลฟี่ไปยืนตรงหน้ามาสเตอร์ผู้เป็นใหญ่ในร้าน แล้วถามว่า

“มีอะไรเหรอครับ”

“สั่งเอเทมมูของนายให้เงียบเสียงหน่อย” มูซอลเอ่ย และนั่นทำให้ทั้งกิดิมและเนโรที่กำลังต่อสู้กันหยุดชะงักลงทันที แล้วหันมาสบตาเจย์

เจย์เลยพูดว่า “ไปเล่นข้างนอกก่อนนะ”

เอเทมมูทั้งสองตนกะพริบตาปริบๆ อยู่ชั่วขณะ แล้วหายตัวไปจากตรงนั้น 

ฮัลฟี่มองความว่าง่ายของเอเทมมูสองตนนั้น แล้วพูดว่า “เหมือนเป็นพี่เลี้ยงเด็กเลยนะนายน่ะ”

เจย์ยิ้มแห้ง ดีหน่อยที่ตอนกลางคืนมีแค่กิดิมกับเนโร เพราะโฟร์เทียจำศีลไปแล้ว ไม่อย่างนั้นห้องคงได้วุ่นวายกว่านี้แน่นอน เมื่อห้องเงียบลง เจย์ก็ยืนนิ่งให้มาสเตอร์ทั้งสี่จ้องเขาอยู่นาน ก็ยังไม่มีมาสเตอร์คนไหนพูด เจย์ก็เลยเอ่ยขึ้นว่า

“เอ่อ มีอะไรผิดปกติเหรอครับ”

“เมื่อตอนงานเบลเทน นายจำอะไรได้มากกว่าตอนที่โซอี้ร้องให้ช่วยไหม” เดียตี้ถาม

เจย์เลิกคิ้ว “ไม่ครับ ผมจำอะไรไม่ได้เลย”

“งั้นนายก็ไม่รู้ละสิ ว่านายไปหาพวกแม็กด้วยวิธีไหนใช่ไหม”

เจย์หันไปสบตาเกลดา “ครับ ผมจำไม่ได้ว่าผมไปที่นั่นได้ยังไง รู้ตัวอีกทีก็อยู่ที่นั่นแล้ว ทำไมเหรอครับ หรือจะมีการรื้อคดีนั้นอีกรอบ” 

ฮัลฟี่ส่ายหน้า “เปล่า พวกเราแค่อยากถามให้แน่ใจ เพราะวันนี้นายน่ะ สามารถเคลื่อนย้ายตัวเองได้โดยไม่มีเอเทมมู”

“ครับ?” เจย์ถามเสียงสูง ฮัลฟี่เลยอธิบายว่า

“การเคลื่อนย้ายถือเป็นเวทมนตร์ชั้นสูงอย่างหนึ่ง แต่ละศาสตร์ก็จะมีวิธีของตัวเอง อย่างเนโครแมนเซอร์จะใช้พลังผ่านดวงวิญญาณที่พวกเราทำพันธสัญญาไว้”

“ครับ” เจย์พยักหน้า 

“แต่ว่านายไม่ใช่” มูซอลเอ่ยขึ้น แล้วก่อนที่เจย์จะถามว่า ถ้าเขาไม่ได้ใช้วิธีนั้นแสดงว่าเขาใช้ศาสตร์กัลดราบกในการเคลื่อนย้ายใช่ไหม พลันบรรยากาศในห้องก็เย็นยะเยือกลงจนขนอ่อนบนหลังคอของเจย์ลุกชัน

ฟิ้ว!

ห่าเข็มสีแดงพุ่งเข้าหาเจย์อย่างไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า เจย์เบิกตากว้าง พอเขาอยากจะหลบ ขาของเขาก็ถูกยึดเอาไว้ไม่ให้ขยับ 

‘ตาย...แน่’ เจย์ร้องในใจ แล้วในเสี้ยววินาทีที่เข็มเหล่านั้นกำลังจะพุ่งเข้าเสียบตัวเขา อยู่ๆ มันก็หายวับไป

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไปชั่วขณะ เจย์กะพริบตาถี่ๆ พลางส่งสายตาไปมองมาสเตอร์มูซอลที่ฉีกยิ้มเย็นมาให้ จนเขารู้สึกว่ามือเย็นเฉียบลงและหัวใจก็เต้นรัวเร็ว 

“ทะ...ทำไมเหรอครับ” เจย์ถามเสียงตะกุกตะกัก

มาสเตอร์มูซอลเพ่งมองเจย์โดยไม่ตอบ ก่อนจะลุกและเดินมาหยุดตรงหน้าเจย์ พลางเอื้อมมือมาหาเขา เจย์กลืนน้ำลายอย่างยากเย็นและพยายามทำใจให้นิ่งไว้ เมื่อมือของมาสเตอร์มูซอลมาหยุดแค่ตรงหน้าเขา ชายหนุ่มก็ผ่อนลมหายใจยาวออกมา

“ไม่ต้องกลัว...” มูซอลเอ่ย แล้วทันใดนั้น เปลวไฟสีแดงก็พุ่งออกจากมือเขาตรงเข้ากระแทกใส่หน้าเจย์อย่างจัง

ฟู่!

เปลวไฟสีแดงที่เจย์คิดว่าจะกระแทกหน้าเขาอยู่รอมร่อนั้น มันดันแหวกตัวออกไปสองข้างราวกับว่ารอบตัวเขามีเกราะแก้วครอบไว้ เจย์เบิกตากว้างมองเปลวไฟที่พุ่งเข้าหาตั้งแต่เริ่มจนมันดับไป เขามองเห็นตราเวทอยู่ที่กลางฝ่ามือของมาสเตอร์มูซอล

“ชัดเจนนะ” มูซอลเอ่ย

“อือ” เดียตี้รับคำ

“อะไรเหรอครับ” เจย์ถามอย่างมึนงง พลางก้มลงมองดูที่ข้อเท้า สงสัยว่าเมื่อกี้ทำไมเขาถึงไม่สามารถขยับตัวหลบหลีกได้ แต่เมื่อเขาก้มลงมอง อาการที่เหมือนถูกรัดข้อเท้าก็หายไป พอเงยหน้าขึ้นมาสเตอร์มูซอลก็เดินกลับไปนั่งบนโฟกับมาสเตอร์เมจแล้ว

“รู้จักปีศาจรับใช้ไหม เจย์” เดียตี้ถาม

“เอ่อ ครับ ผมเคยอ่านผ่านตามาบ้าง” เจย์ตอบ

“แล้วรู้ตัวไหมว่าตัวเองก็มี”

“ครับ!” เจย์ร้องเสียงสูง เกลดาที่นั่งอยู่ด้านหลังจึงอธิบายเพิ่มว่า

“การที่นายเคลื่อนย้ายไปไหนมาไหนได้ พวกเราคิดว่า มันไม่ได้เกิดจากการใช้พลังของนายร่วมกับเอเทมมู”

“แล้วไม่ใช่กัลดราบกเหรอครับ” 

เกลดาส่ายหน้า “เราเคลื่อนย้ายได้ก็จริง แต่ต้องใช้ร่วมกับรูนตลอดมา และรูนที่ใช้ในการเคลื่อนย้ายคือตัวนี้...” เกลดาแบมือแล้วกิมอรีสโตนก็ปรากฏขึ้น

‘Riado’ เจย์อ่านคำนั้นในใจ มันเป็นรูนในกลุ่มเฟรย่า สื่อความหมายถึง การเดินทาง การก้าวไป เจย์เคยแต่ผสมเล่นตอนทำการบ้าน แต่เขายังไม่เคยใช้รูนตัวนี้เพราะการที่เขาจะใช้รูนตัวไหนได้ ก็มักเกิดจากกิดิมนำมันออกมาให้เขา

“กิดิมยังไม่ได้ให้รูนตัวนี้กับนายใช่ไหมล่ะ” เกลดาถาม ขณะที่ฮัลฟี่พูดต่อว่า

“ขณะที่ผ่านมาพวกเราคิดมาตลอดว่านายเคลื่อนย้ายตัวเองด้วยเนโครแมนซี ซึ่งมันก็ใช่ ยกเว้นเมื่อกี้ ตอนที่นายกลับมา”

เจย์สบตาฮัลฟี่แล้วนึกถึงวิธีที่ทำให้เขากลับมาที่ร้าน และนั่นทำให้เขาพานนึกไปถึงตอนที่เขาเรียกโซอี้กลับมา ในตอนนั้น ครูซเองก็มองเขาด้วยสายตาประหลาดใจอยู่นิดหน่อยเหมือนกัน

“คือว่า จริงๆ ก็มีเรื่องแปลกอยู่อย่างครับ”

“เรื่องอะไร” เดียตี้ถาม

เจย์หลุบตาลงคิดทบทวนถึงตอนที่เขาพยายามเรียกโซอี้ให้กลับมาว่า เขาทำได้อย่างไร แล้วจึงพูดว่า

“ตอนแรกคุณครูซเอาโซอี้ไปซ่อนครับ ผมไม่เห็นเธอก็เลยร้อนใจและพยายามเรียก แต่ก็ไม่ได้ผล ผมเรียกเธอกลับมาไม่ได้” ขณะที่เล่าเจย์ก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมอง ดวงตาเขามองเห็นวงเวทที่ใจกลางฝ่ามือ พลางพูดต่อ “...ขนาดตอนนั้นผมสามารถติดต่อกับกิดิมได้ แต่ผมกลับเรียกโซอี้มาไม่ได้อย่างที่คิด”

เจย์เงยหน้าขึ้นมองมาสเตอร์ทุกคน 

“แต่สุดท้าย ก่อนคุณคูสิทจะทะลวงฝ่าบาร์เรียร์ป้องกันอาณาเขตของคุณครูซเข้ามา ผมก็เรียกเธอมาได้ครับ ตอนแรกผมนึกว่าเพราะกิดิมเข้ามาอยู่ในระยะที่ผมเชื่อมต่อพลังได้ จริงๆ มันอาจไม่ใช่ก็ได้”

“ปีศาจมีอำนาจสูงกว่าวิญญาณ หากนายไม่รู้” ฮัลฟี่ตอบข้อสงสัยของเจย์ ขณะที่มาสเตอร์เมจเอ่ยต่อว่า

“ปีศาจไม่ใช่วิญญาณ พวกเขามีอำนาจเทียบเท่าภูต เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ แม้แต่เอเทมมูก็ใช่ว่าจะต่อกรกับปีศาจชั้นสูงได้” 

เจย์สูดหายใจเข้าลึกเพราะเริ่มเข้าใจแล้วว่า ทำไมมาสเตอร์ทั้งสี่ถึงได้จ้องเขาเขม็งมาตั้งแต่เดินเข้ามา

“แสดงว่าผมอาจใช้พลังของปีศาจ ใช่ไหมครับ” เจย์หยุดคำพูดไว้อย่างไม่ค่อยมั่นใจ 

“ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น” มูซอลเอ่ย

“หมายความว่าไง” เกลดาถาม แต่มูซอลกลับไม่พูด เกลดาเลยถามย้ำว่า

“อย่ามาทำเป็นอมพะนำไว้หน่อยเลยน่า หรือจริงๆ นายก็ไม่รู้”

“เปล่า แต่ลูกศิษย์ของนายทำเรื่องเหลือเชื่ออีกแล้วน่ะสิ” มูซอลตอบพลางชี้นิ้วไปที่เจย์และพูดต่อว่า 

“เรื่องของกลิ่นปีศาจนั่นเอาไว้ก่อน แต่สิ่งที่เจย์พูด และบาร์เรียร์ป้องกันที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ มันไม่ใช่พลังของปีศาจ ถึงอย่างงั้นก็ไม่หมายความว่า เขาไม่ได้ใช้ศาสตร์โมนาเชียหรอกนะ”

คนฟังทั้งสามขมวดคิ้วนิ่วหน้าไปตามๆ กัน แต่สองในสี่ของมาสเตอร์ที่อยู่ในห้องไม่ใช่ผู้ใช้ศาสตร์เวทมนตร์ขาวนั่นจึงไม่ใช่เรื่องแปลก มูซอลจึงได้แต่เหลือบไปมองฮัลฟี่ สารวัตรมือปราบแห่งเมืองวิชชอร์จึงนึกเอะใจแล้วถามว่า

“เขาใช้ภูตงั้นเหรอ”

ดวงตาของเดียตี้และเกลดาเบิกโตขึ้นเล็กน้อย เช่นเดียวกับเจย์ที่ก็อ้าปากค้างไปด้วย ขณะที่มูซอลอธิบายต่อ

“ก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่ใช่ พลังที่เขาใช้ และเจ้าสิ่งที่คุ้มครองเขาอยู่ มันคือพลังของภูตอากาศ”

“ภูตอากาศเหมือนที่เขียนไว้ในกุญแจย่อยของโซโลมอนเหรอครับ” เจย์ถาม 

เจย์รู้สึกเหมือนตัวเองหูฝาดไป ตั้งแต่เขาเข้ามาในเมืองวิชชอร์และรู้ว่าพ่อมดมีจริง เขาก็ลืมนึกถึงหนังสือที่เผยแพร่เรื่องราวมหัศจรรย์ของเวทมนตร์และปีศาจอย่างหนังสือ กุญแจย่อยของโซโลมอน ไปเลย

“หนังสือเล่มนั้นทำเงินได้ดีเลยละ แต่ก็อย่างว่าละนะ ของขายมันก็ต้องโดนจำกัดไปหลายอย่าง ไม่อย่างนั้น พวกมือใหม่คงได้ตายกันเยอะเพราะเรียกของที่ไม่ควรออกมาน่ะสิ” มูซอลเอ่ยพลางถอนหายใจ แล้วพูดเปลี่ยนเรื่องไป

“ทีนี้จะทำไงเมจ ดูเหมือนงานจะเข้าพวกเราจริงๆ แล้ว”

“นายแน่ใจเหรอว่าเจย์ใช้ภูตอากาศ ในอาณาเขตของพวกเราเนี่ยนะ” 

“แน่นอนที่สุด แถมน่าจะเป็นภูตระดับราชาด้วยนะ ไม่อย่างนั้นฉันเล่นหนักขนาดนี้เขาต้องปรากฏตัวแล้ว” มูซอลตอบ

“แต่ไม่มีทางที่ภูตอากาศจะอยู่กับเขาได้ตลอดเวลา พวกเขาจะถูกเรียกออกมาเพื่อกิจบางอย่าง เมื่อเสร็จกิจนั้นแล้วพวกเขาก็จะหายไปไม่ใช่เหรอ” ฮัลฟี่แย้งไปตามหลักการ 

“ก็เพราะยังไม่เสร็จกิจน่ะสิ เขาถึงยังอยู่ และจากที่ดู...” มูซอลหยุดพูดไปนิดหนึ่ง ขณะดวงตาที่เปล่งประกายวาบของเขาจ้องมองเจย์ที่ทำหน้ามึนอยู่ เพราะไม่เข้าใจสิ่งที่เหล่ามาสเตอร์พูดสาธกกันไปมาเลย จากนั้นจึงพูดต่อว่า “...น่าจะอยู่มานานแล้ว ฉันว่า น่าจะเป็นการเชิญให้ออกมาทำตามคำขอแบบมีเงื่อนไข”

“นั่นหมายความว่าเขาต้องใช้โมนาเชียได้ชำนาญมากเลยนะ นายก็รู้ว่าภูตอากาศถือเรื่องนี้มากแค่ไหน”

“เพราะอย่างนั้นฉันถึงได้บอกว่าเด็กเส้นของนายน่าสนใจไง เขาใช้มันได้อย่างชำนาญ...อ้อ ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่า เขาน่าจะเคยใช้มันได้อย่างชำนาญมากกว่า”

เจย์ลอบกลืนน้ำลายลงคอเพราะรับรู้ได้ถึงอากาศที่เย็นยะเยือกลงอีกครั้ง แต่ความหวาดกลัวของเขาก็อยู่กับเขาไม่นานเพราะทันทีที่มาสเตอร์เมจยกมือให้สองผู้ใช้ศาสตร์เวทมนตร์ขาวหยุดพูด บรรยากาศในห้องก็กลับมาเป็นปกติ

“เจย์”

“ครับ”

“ลองเรียกโซอี้มาซิ”

“ตอนนี้เหรอครับ” เจย์ทวนถามให้แน่ใจเพราะโซอี้เพิ่งกลับไป แล้วไม่รู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ด้วย แต่พอสบตามาสเตอร์เมจ ชายหนุ่มก็รับคำแล้วหลับตาลง พลางนึกว่า ในตอนนั้นเขาทำอย่างไร มือทั้งสองข้างของเขากำแน่นเหมือนกับตอนนั้น ยืนอยู่บนพื้นเหมือนกันแล้วใช้ความคิดว่า จะต้องเรียกโซอี้มาให้ได้ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“โซอี้”

แวบ!

แล้วพื้นที่เจย์ยืนอยู่ก็ปรากฏวงเวทที่มีลักณะเหมือนเข็มทิศซึ่งกำลังหมุนติ้วอยู่จนมองตามไม่ทันว่ามันหมุนไปหยุดที่ตรงไหน ทันใดนั้น ร่างของโซอี้ก็ร่วงปุ๊ลงมาตรงหน้าเจย์จนชายหนุ่มต้องรวบตัวเธอไว้

“นายทำอะไรน่ะ” โซอี้ถามอย่างไม่เข้าใจ แล้วเพิ่งรู้สึกว่าในห้องไม่ได้มีแค่เธอกับเจย์ จึงหันไปสบตากับมาสเตอร์เกลดาที่มองเธออย่างประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบจากใครเลย

“ทดสอบเจย์อยู่เหรอคะ” โซอี้ถามขึ้น แต่แทนที่จะมีใครสักคนตอบเธอ มาสเตอร์ทั้งสี่กลับขยับตัวเข้ามาใกล้เจย์ แล้วก้มมองที่พื้นซึ่งตอนนี้ไม่มีวงเวทให้เห็นแล้ว

“ภูตอากาศอย่างนายว่าจริงๆ” เดียตี้เอ่ย

“และไม่ใช่ภูตอากาศระดับธรรมดาด้วยนะ” ฮัลฟี่เอ่ยเสียงขรึมเสริม

“เป็นใครเหรอครับ” เจย์ถามขึ้นเพราะอยากรู้ เขาไม่แน่ใจหรอกว่า เขาเพิ่งทำอะไรไป แต่หากได้รู้ชื่อ บางทีเขาอาจจะพอรู้จักเพื่อนใหม่คนนี้บ้าง 

‘หวังว่าจะไม่ทะเลาะกับพวกเอเทมมูก็พอ’ เจย์คิด ขณะได้ยินมูซอลตอบว่า

“ราชาภูตอากาศแห่งทิศตะวันออก...คาร์เนเซียล ”




>>> แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ <<<


Writer : Kalthida

(IG & Twitter : kalthida)


Writer's Talk :

เพื่อนใหม่ออกมาอีกแล้วค่ะ แต่ไม้รู็ว่าเพื่อนใหม่คนนี้จะมีบทบาทอะไรบ้างนะคะ พอมาเขียนนิยายเรื่องยาว ก็สนุกกับการเล่นกับตัวละครแปลกใหม่มาก หวังว่าทุกคนจะตื่นเต้นสมกับการรอคอยนะคะ


เปิดจอง "Witchoar (วิชชอร์) เล่ม 3 : ถ้วยเเก้วแห่งโมนาเซีย" 

พร้อมขอรับลายเซ็น "กัลฐิดา"

ดูรายละเอียดหนังสือร่วมรายการทั้งหมดที่นี่ 

The Witchoar เล่ม 3 >> กดเลยจ้า <<








ปล. ตอนนี้หนังสือ Witharia Art Book เอาขึ้นหน้าร้านแล้วค่ะ

>> สั่งซื้อ <<


ปล.อ. ใครต้องการสั่งซื้อ Withchoar Book One : หยดน้ำแห่งกัลดราบก สามารถสั่งซื้อได้ตามลิงค์นี้เลยค่ะ 

>> สั่งซื้อ <<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 213 ครั้ง

4,364 ความคิดเห็น

  1. #960 อสูรไร้ลักษณ์ (@deathorlife) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 22:59
    ได้หนูเจย์มาแล้ว แต่พอลองอ่านดูไหงตรงคาเนเซียลเป็นมหาจักรพรรดิแต่ที่ลงนี่เป็นราชาอ่า
    #960
    0
  2. #889 Ak[i]tO (@akitokun) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 14:49
    อยากได้เล่มใจจะขาด นับวันรอเลย ตอนแรกอยากซื้อในงานหนังสือ แต่ไม่ไหวแล้ววว สั่งแบบส่งด่วนเลย เจเทพมากๆ เทพแบบไม่รู้ตัวเอง 5555
    #889
    0
  3. #879 milky_bread (@milky_bread) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 22:41
    เข้ามาอ่านรอบที่ 10 แล้วค่าาา ตอนต่อไปมาวันไหนบ้างคะ ตามติดชีวิตนายเจย์สุดๆ เลยค่ะ
    #879
    0
  4. #877 Lunar Lethisia Lightseriars (@piinzpq) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 18:46
    พ่อมดที่เก่งที่สุดสินะ ทางที่เหนือกว่าคุณวิท
    #877
    0
  5. #876 s-am-n (@s-am-n) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 18 มีนาคม 2561 / 16:50
    อยากอ่านต่อแล้ววววว แง
    #876
    0
  6. #875 LOEY614 (@kibha) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 23:38
    เจย์เก่งมากเลยนะ ใช้เวลาไม่นานแต่มีแต่ตัวเทพๆมาอยู่ด้วยทั้งนั้นเลยอะ ว้าวววววววววว
    #875
    0
  7. #874 iriss28 (@nut28phat) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 21:52
    ถ้ามีกลิ่นปีศาจด้วย
    แสดงว่าเจย์จะมีทั้งภูติ(ระดับราชา), เอเทมู(ระดับTop) แถมด้วยปีศาจ(ระดับสู๊งงงงงง) สินะ

    อยากรู้แทนเจย์เลยว่าพวกตัวร้ายอยากได้ตัวเจย์ไปทำไม
    #874
    0
  8. #873 MonaLis (@isarean_ice) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 21:30
    เจย์เทพมากกกกกกกกกก
    #873
    0
  9. #872 Babeswr (@nubabe) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 20:54
    เจย์เทพมากฮือออ
    #872
    0
  10. #870 apaween (@annypie) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 14:04
    ชนะเลิศ มีเพื่อนใหม่มาให้รู้จักอีกแล้ววว จะมีอีกไหมนะ555555
    #870
    0
  11. #869 Neekhokkloy (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 10:00
    โหหห สุดยอดอะ
    #869
    0
  12. #868 Be Yah (@xvalya_8) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 08:09
    เอาออกมาเหอะ มันเป็นการ&#8221;ตามติดเจย์
    #868
    0
  13. #866 lalissaJJ (@lalissa2536) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 23:20
    ตื่นเต้นตลอดเวตาะพูดเล้ยยย
    ไใ่เคยเดาทางถูกเลย
    #866
    0
  14. #865 Devilblackfox (@yumehitotsu) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 22:33
    สุดท้ายเจย์เปนสุดยอดพ่อมด ใช้ได้ทุกศาสตร์ เก่งกว่าใคร
    #865
    0
  15. #864 GTuiar (@maybe-shop) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 21:15
    ยิ่งเข้าเล่มต่อไป เหมือนเจย์ยิ่งมีออพชั่นเสริมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆเลย55555
    #864
    0
  16. #863 Calminy (@v-var) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 21:06
    ลุ้นไปในทุกๆตอนจริงๆค่ะ
    #863
    0
  17. #862 Hazel1A (@hazel-nut) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 20:25
    เพื่อนใหม่จะน่ารักเหมือนเหล่าเอเทมมูหรือเปล่าน้าา สงสารเจย์อยู่หรอกที่ต้องมาเลี้ยงเด็ก(?) แต่ก็อยากให้มีเด็กเพิ่ม น่ารักดีค่ะ 555
    #862
    0
  18. #861 Sun Chayanee (@wchayanee) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 19:49
    โอ้ย ค้างงงงงงง &#128514;
    #861
    0
  19. #860 DReam ROse (@dreammaneerat) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 19:17
    โเหมือนครอบครัวขยายขึ้นนะเจย์555
    #860
    0
  20. #859 Kon--Kon (@Kon--Kon) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 19:12
    ดิฉันว่าฟันธงว่าเจย์สามารถใช้ได้ทุกศาสตร์และใช้อย่างเชี่ยวชาญเสียด้วย ปล.เจย์ห่วงแค่เรื่องนั้นจริงๆสินะ 555
    #859
    0
  21. #858 อสูรไร้ลักษณ์ (@deathorlife) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 19:07
    เจย์น้อยจะมีอะไรปกติบ้างมั้ยเนี่ย ทั้งเอเทมมู นี่ยังราชาภูตอากาศอีก
    #858
    0
  22. #856 psrps (@ploysp18) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 18:27
    โอ้ยยย ตื่นเต้นทุกทีที่ได้อ่าน
    #856
    0
  23. #854 kataurii (@kiyo-haru) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 17:38
    ชอบบบบบบบ เจย์เริ่มเท่อ่ะ มีความใช้ภูต
    #854
    0
  24. #853 lonly_girl (@Tussarin) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 17:32
    รู้สึกเจย์มันจะเทพเกินไปแล้ว แต่ก็นะ ความเทพก็เเลกมาด้วยความพยายามที่บ้าคลั่งของเจย์ 55555 คนบ้าากะบอัฉริยะห่างกันแค่กนะดาษแผ่นเดียวจริงๆ
    #853
    0
  25. #852 MIDORAHAKI (@hhhockey) (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 17:13
    จะแบ่งให้คนอื่นเก่งบ้างได้ไหมอะพระเอกคนนี้ โซอี้ท้อแล้วน้า
    #852
    0