Witchoar

ตอนที่ 250 : Book Seven : 03 คำอนุญาต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 197 ครั้ง
    14 เม.ย. 62

Witchoar 

Book Seven : น้ำชาแห่งวิทาเรีย


*******************************

  หมายเหตุ : การถอดคำศัพท์ในเนื้อหาจะอิงจากการออกเสียงในภาษาอังกฤษเป็นส่วนใหญ่ โดยเนื้อหาที่โพสต์อาจมีความผิดพลาดทางการสะกดอยู่บ้างเนื่องจากเป็นฉบับดราฟค่ะ


เจย์เคลื่อนตัวไปตามจัตุรัสกลอย่างคล่องแคล่ว วันนี้มาสเตอร์เดียตี้ต้องการดูผลการฝึกของเขาเพื่อประเมินรอบที่สอง เจย์จึงตั้งใจเต็มที่ จัตุรัสกลอันเล็กที่เขาใช้เป็นตัวช่วยในการเคลื่อนที่หมุนกลับทิศไปมาขณะช่วยเขาให้เคลื่อนตัวไปตามตำแหน่งของหมายเลขจนกระทั่งถึงหมายเลขสุดท้าย ร่างของเจย์ก็ถูกดีดออกจากจัตุรัสกลที่เปลี่ยนรูปร่างไปเป็นตารางลูกบาศก์ แล้วเริ่มปรากฏตัวเลขชุดใหม่อีกครั้ง เจย์จึงใช้การควบคุมและเคลื่อนย้ายตัวเลขเหล่านั้นให้ไปอยู่ที่ตำแหน่งใจกลางของลูกบาศก์ แล้วมันก็หายไป

เจย์พบว่า ยิ่งเขาฝึกให้สามารถเคลื่อนตัวในจัตุรัสกลได้คล่องมากเท่าไร เขาก็จะสามารถควบคุมอักขระมนตราบนจัตุรัสกลได้ง่ายขึ้นเท่านั้น มันอาจเกี่ยวกับที่เขาคุ้นชินกับการเคลื่อนที่ก็ได้ มันเลยทำให้เขามีรูปแบบการเคลื่อนที่ไปยังจุดเป้าหมายอยู่ในหัวมากขึ้น ทำให้การตอบสนองก็เร็วขึ้นด้วย

ปุ้ง!

ตัวเลขตัวสุดท้ายถูกสลายไป ณ ใจกลางจัตุรัสกล แล้วอาณาเขตของอะบลามีลินที่เกิดจากลูกเต๋าก็สลายไป เจย์ลดมือลงมาทาบอยู่บนหน้าอก เขารับรู้ได้ว่าตัวเองกำลังหอบหายใจอย่างหนักหน่วง ปกติเขาก็เคลื่อนไหวได้เชื่องช้าอยู่แล้ว การใช้ศาสตร์แห่งอะบลามีลินติดต่อกันเป็นเวลานาน ยิ่งทำให้ร่างกายเขาเหนื่อยมากขึ้น

“ดีมาก” เดียตี้เอ่ยชม

เจย์จึงค้อมศีรษะให้แก่ครูฝึก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อฟังคำวิจารณ์การใช้พลังของเขา

“คุณเรียนรู้ได้ไวอย่างที่ผมคาด ถือว่าผ่านขั้นการควบคุมแล้ว ต่อจากนี้ก็จะเข้าสู่ขั้นตอนสำคัญซึ่งไม่แพ้การรักษาสมดุลและการควบคุมพลัง”

เจย์สูดหายใจเข้าลึก จากที่เขาอ่านตำราของการฝึกในศาสตร์นี้มา สิ่งที่มาสเตอร์สอนนั้นตรงกับหลักการสอนขั้นพื้นฐานของอะบลามีลินทุกประการ เริ่มจากการรักษาสมดุล ตามด้วยการควบคุม และขั้นต่อไปก็คือ...การสร้าง

“เราจะมาเรียนวิธีการสร้างจัตุรัสกลกัน”

เจย์กลืนน้ำลาย เมื่อได้ยินเดียตี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติธรรมดา

“จัตุรัสกลหากดูเพียงผิวเผิน มันก็คือตารางที่ประกอบขึ้นด้วยสี่เหลี่ยจัตุรัสธรรมดาๆ แต่ความจริงก็อย่างที่คุณรู้ตอนฝึกการเคลื่อนที่นั่นแหละ มันไม่ใช่แค่สี่เหลี่ยมธรรมดาใช่ไหม”

“ครับ มันเป็นลูกบาศก์ในรูปแบบของสี่มิติ”

เดียตี้พยักหน้า แล้วลากนิ้วเป็นเส้นตาราง เส้นสีทองถูกลากขึ้นอย่างง่ายดาย ขณะที่เจย์ก็ลากมือตาม แต่กลับไม่สามารถลากเส้นให้เป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสได้

“อะบลามีลินเป็นศาสตร์เวทมนตร์แห่งวัตถุเช่นเดียวกับกัลดราบก แต่แตกต่างกันตรงที่ว่า มันมีส่วนผสมของพลังทางจิตวิญญาณอยู่ด้วยพอสมควร ผู้ฝึกศาสตร์แห่งอะบลามีลินจึงทำหน้าที่เป็นผู้เชื่อมต่อระหว่างสิ่งที่เป็นวัตถุและที่ไม่ใช่วัตถุ” เดียตี้เอ่ยพลางลากนิ้วหมุนไปเป็นวงกลม สี่เหลี่ยมที่เขาสร้างขึ้นก็หมุนตัวตาม แล้วค่อยๆ กลายเป็นรูปลูกบาศก์

“คำถามคือ การเชื่อมต่อคืออะไร”

เจย์มองลูกบาศก์ที่เกิดขึ้นลูกหนึ่ง แล้วมันก็เพิ่มเป็นลูกบาศก์สองลูก และเมื่อลูกบาศก์ทั้งสองลูกยิ่งหมุนเร็วขึ้น รูปร่างของมันก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปเป็นรูปทรงของนาฬิกาทรายได้อย่างน่าอัศจรรย์

โห ทำได้แล้ว สุดยอด เจย์คิด พลางมองนาฬิกาทรายอย่างชื่นชม ก่อนจะรู้สึกตัวว่าเขาต้องตอบคำถามของมาสเตอร์ ชายหนุ่มจึงรีบตอบว่า

“เอ่อ มันหมายถึง การประสานพลังกันหรือเปล่าครับ”

“ใช่ มันคือการประสานพลัง ระหว่างพลังจากจิตวิญญาณกับพลังของร่างกาย...”

เจย์แบมือ แล้วสร้างจัตุรัสกลขึ้นมา ชายหนุ่มเงยหน้ามองนาฬิกาทรายของมาสเตอร์เดียตี้แล้วคิดตาม เจย์สร้างจัตุรัสกลขึ้นมาได้ แต่ไม่สามารถสร้างลูกบาศก์ขึ้นมาอย่างที่มาสเตอร์ทำได้

ความแตกต่างระหว่างการสร้างของสองอย่างนี้ มันคืออะไรกันนะ

“ซึ่งผลผลิตจากการประสานพลังนั้นก็คือ ทรายแห่งชีวิต”

เจย์กะพริบตา แล้วเลื่อนสายตาจากนาฬิกาทรายไปสบตาเดียตี้ มาสเตอร์หนุ่มจึงแย้มยิ้มให้

“จัตุรัสกลธรรมดาสามารถสร้างขึ้นมาได้จากพลังวิญญาณเพียงอย่างเดียวได้ แต่ถ้าจะสร้างนาฬิกาทรายแห่งอะบลามีลิน วัตถุดิบที่ใช้ต้องเป็นสิ่งที่อัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณและพลังของร่างกาย นั่นก็คือ ทรายแห่งชีวิต”

“หมายความว่า ที่ผ่านมาผมใช้อะบลามีลินโดยใช้แค่พลังวิญญาณงั้นเหรอครับ” เจย์ถามด้วยความงุนงง

เดียตี้พยักหน้า

“เป็นไปได้สูงว่ามันเป็นอย่างนั้น เพราะผมไม่ได้กลิ่นทรายแห่งชีวิตจากตัวคุณเลย”

เจย์ยกมือขึ้นถูหลังคอ เขาเองก็เคยสงสัยว่าเขาเป็นพ่อมดในศาสตร์เวทมนตร์สายไหนกันแน่ จนกระทั่งเขามาแน่ใจภายหลังว่า เขาสามารถใช้ศาสตร์เวทมนตร์ได้อย่างชำนาญทั้งหกศาสตร์ ห้าในหกศาสตร์เวทมนตร์นั้น เจย์คนก่อนก็ก้าวล้ำไปถึงจุดสูงสุดของศาสตร์นั้นๆ แล้วด้วย มีเพียงศาสตร์แห่งอะบลามีลินเท่านั้นที่ได้รับการยืนยันแน่นอนแล้ว ว่าเขายังฝึกไม่สำเร็จ

“เป็นกลิ่นเดียวกับที่ผมได้กลิ่นจากตัวพี่ซีราฟกับพี่โจแอนน์หรือเปล่าครับ”

เดียตี้พยักหน้า

“ใช่ ทั้งสองคนนั้นอยู่ในช่วงถ่ายเททรายแห่งชีวิตอยู่”

“ถ่ายเท?”

มุมปากของหัวหน้ามาสเตอร์แห่งร้านน้ำชาวิทาเรียยกขึ้นนิดๆ

“มันก็มีวิธีอื่นอยู่เหมือนกัน ถ้าไม่อยากใช้วิธีแบบโบราณอย่างการดื่มหยดน้ำแห่งกัลดราบก เพื่อทำลายนาฬิกาชีวิต”

เจย์ยิ้มแห้ง ก่อนจะนึกเอะใจว่ามาสเตอร์เดียตี้ต้องการจะสื่อความหมายอะไร

ถ้าตลอดมาเราใช้อะบลามีลินผ่านพลังิญญาณ แถมรอบตัวเราไม่มีกลิ่นของทรายแห่งชีวิตเลย แต่เราก็ยังมีชีวิตอยู่...

“แล้วทรายแห่งชีวิตของผมอยู่ที่ไหนล่ะ” เจย์ครุ่นคิดพลางพึมพำเบาๆ ขณะมองเดียตี้อย่างจนปัญญา เจย์รู้ตัวดีว่า ในสภาพร่างกายตอนนี้ เขาไม่มีทางกู้ความทรงจำที่หายไปให้ฟื้นคืนกลับมาได้เลย

“นั่นละ สิ่งที่เราต้องคุยกันวันนี้ คุณคนก่อน เอาทรายแห่งชีวิตไปเก็บไว้ที่ไหน”

“แต่ผม...ลืมไปหมดแล้ว” เจย์ตอบอย่างจนแต้ม

เดียตี้มองเจย์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาอีกคู่ ซึ่งนั่งเงียบอยู่บนศีรษะของเจย์มาตั้งแต่เริ่มฝึกอะบลามีลิน เจย์จึงเหลือบตาขึ้นมองตาม แล้วอุทานว่า

“กิดิม”

ไอ้เจ้าผมทองจอมเจ้าเล่ห์ กิดิมเอ่ย

“แต่กิดิมทำพันธสัญญากับผมคนก่อนว่าจะเก็บความลับทั้งหมดไว้” เจย์แย้งขึ้น

“ใช่ แต่รู้อะไรไหมเจย์” เดียตี้หลุบตาลง

เจย์กะพริบตา แล้วทันทีที่เดียตี้เหลือบตาขึ้นมาสบตาเขาอีกครั้ง ร่างกายของเจย์ก็สะท้านเยือกเพราะดวงตาที่เพ่งตรงมาพร้อมกับคำพูดที่ว่า

“เอเทมมูน่ะมีประโยชน์มากกว่าที่คุณคิดนะ”

เปรี๊ยะ!

กระแสพลังที่พุ่งตรงออกมาจากเดียตี้ทำให้บาร์เรียร์ของกิดิมที่กางป้องกันเจย์อยู่ตลอดถึงกับแตกร้าว เจย์มองรอยแตกนั้น แล้วจึงเคลื่อนตัวเองถอนห่างจากเดียตี้โดยอัตโนมัติ แม้สมองของเจย์จะยังไม่เข้าใจสิ่งที่เดียตี้พูดมากนัก แต่ลางสังหรณ์ของเขาก็บอกว่า สิ่งที่เดียตี้คิดและกำลังจะทำ มันเป็นอันตรายต่อหนึ่งในสมาชิกครอบครัวของเขาแน่นอน

แวบ!

อยู่ๆ แรงกดดันและกระแสพลังที่พุ่งมาจากมาสเตอร์เมื่อครู่ก็หายไป แล้วเดียตี้ก็หัวเราะหึๆ ออกมาเบาๆ

“มะ...มาสเตอร์” เจย์ร้องเรียก ก่อนจะรู้สึกได้ว่า เหล่าเอเทมมูของเขาอีกสี่ตนก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขาโดยพร้อมเพรียงเช่นกัน

“ออกมากันพร้อมเพรียงขนาดนี้แสดงว่าผมคิดถูกสินะ”

เนโรยกมือขึ้นกอดอก ขณะที่โฟร์เทียถอนหายใจแรงๆ แอนนิมอสหันมาส่งยิ้มให้เจย์ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากิดิมก่อนจะหันไปเอ่ยกับซีโรว่า

“ในที่สุดก็ถึงเวลานี้จนได้ ว่าไหม”

กิดิมถอนหายใจเฮือก แล้วกระโดดลอยตัวลงจากศีรษะของเจย์เพื่อมารวมกลุ่มกับเหล่าเอเทมมูตนอื่นๆ

“พวกคุณกำลังจะทำอะไร” เจย์ถามอย่างใจไม่สู้ดี แต่คนที่ตอบคำถามของเจย์กลับเป็นผู้มาใหม่ซึ่งเพิ่งก้าวขึ้นมาบนชั้นดาดฟ้าอย่างสารวัตรหนุ่มฮัลฟี่

“พวกเขาจะคืนทรายแห่งชีวิตให้นายยังไงล่ะ”

“ครับ?”

ฮัลฟี่เดินผ่านเจย์ไปหาเดียตี้ แล้วหันไปมองเหล่าเอเทมมูทีละตน ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่กิดิม

“รู้ไหมทำไมกิดิมถึงอยู่กับนายเสมอ เจย์”

“เพราะกิดิมทำพันธสัญญากับผมครับ” เจย์ตอบ พลางมองแผ่นหลังของเอเทมมูแห่งผืนดินที่ไม่หันกลับมามองเขา หรือส่งสายตาดุเหมือนเคย

กิดิมโกรธอะไรผมเหรอ เจย์ถาม แต่กิดิมกลับไม่ตอบ

“นั่นก็ใช่ แต่เอเทมมูไม่จำเป็นต้องอยู่ติดตัวกับเนโครแมนเซอน์ตลอดเวลา ดูอย่างฉันกับโบนสิ หรือแม้แต่เอเทมมูตนอื่นๆ ของนายก็เหมือนกัน พวกเขาไม่ได้อยู่ใกล้นายตลอดใช่ไหมล่ะ”

เจย์พยักหน้า ถึงอย่างนั้นเขาก็รู้สึกอุ่นใจทุกครั้งที่กิดิมอยู่กับเขา น้ำหนักอันเล็กน้อยของกิดิมสามารถสร้างความอุ่นใจให้เขาได้อย่างมากมาย ถ้านั่นเกิดจากการที่กิดิมเลือกที่จะอยู่กับเขา เจย์ก็ยินดี พอคิดถึงตรงนี้เจย์ก็พบว่า หากเป็นเวลาปกติ กิดิมคงจะต้องดุเขาแล้ว ว่าเขาพูดจาน่าขนลุก แต่ครั้งนี้ กิดิมกลับไม่พูด

ทำไมละ กิดิม เจย์ถาม แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบกลับมา ขณะที่ฮัลฟี่เอ่ยต่อ

“ฉันเองก็ไม่ทันนึกเหมือนกันว่าทำไมกิดิมถึงทำอย่างนั้น จนกระทั่งเมจยืนยันว่านายไม่ได้ครอบครองนาฬิกาทรายแห่งอะบลามีลิน และรอบตัวนายก็ไม่มีกลิ่นอายของทรายแห่งชีวิตอยู่เลย ดังนั้น จึงมีเพียงข้อสันนิษฐานเดียวที่พวกเราเห็นตรงกันก็คือ นายคนก่อนได้เก็บซ่อนทรายแห่งชีวิตไว้ในที่ที่ใกล้ตัวและมิดชิดที่สุด ซึ่งก็คือ...”

ฮัลฟี่ชี้ไปที่กิดิม

“ในตัวกิดิม”

เจย์อ้าปากค้างอย่างคิดไม่ถึง พลางมองแผ่นหลังร่างเล็กจิ๋วที่เหมือนเขาอย่างแกะแต่เป็นเอเทมมูแห่งผืนดินสิงอยู่ กิดิมยืนกอดอกอย่างผึงผายเผชิญหน้าอยู่กับฮัลฟี่และเดียตี้อย่างไม่หวั่นเกรงใดๆ ขณะที่เดียตี้พูดต่อว่า

“ผมเองก็ไม่ทันคิดเรื่องนั้นเหมือนกัน เพราะมันเป็นวิธีการเก็บทรายแห่งชีวิตที่ทำได้ยาก และเท่าที่เคยเห็นคนใช้วิธีนี้ก็มีแค่การเก็บทรายแห่งชีวิตไว้เพียงเล็กน้อย ไม่เคยมีใครยอมเสี่ยงเก็บทรายแห่งชีวิตของตนทั้งหมดไว้ในตัวเอเทมมู เพราะหากเอเทมมูตนนั้นมีพลังไม่แกร่งพอ ก็จะทำให้ทั้งเอเทมมูตนนั้นและทรายแห่งชีวิตทั้งหมดนั้นสูญสลายไปก่อนเวลาอันควรอย่างน่าเสียดาย”

“แต่ผมทำแบบนั้นเหรอครับ แล้วทำสำเร็จ” เจย์ถามอย่างไม่อยากเชื่อ

“นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากตรวจสอบ อาจเป็นไปได้ว่านายไม่ได้เก็บทรายแห่งชีวิตทั้งหมดไว้ในตัวกิดิม แต่แน่นอนว่า หากเราได้ตววจสอบกิดิม เราก็สามารถรู้ที่อยู่ของทรายแห่งชีวิตทั้งหมดของคุณได้”

“ตรวจสอบ...เหรอครับ” เจย์ถามแต่ยังไม่เข้าใจอยู่ดี

ซีโรจึงอธิบายเสริมขึ้น

“พวกเขาหมายถึง การสลายร่างของกิดิมเพื่อนำทรายแห่งชีวิตออกมาน่ะ”

“สลาย...” เจย์ถาม

“ก็คือทำลาย เพราะแต่แรกกิดิมก็เป็นเอเทมมูที่ไร้รูปร่างอยู่แล้ว การที่คงรูปร่างเหมือนกับนายตัวจิ๋วแบบนี้อยู่ได้ ก็เพราะร่างนั้นสร้างขึ้นมาจากทรายแห่งชีวิตของเจ้ายังไงล่ะ” ซีโรตอบ นั่นทำให้เจย์เคลื่อนตัวมามายืนบังอยู่หน้ากิดิม แล้วค้อมศีรษะให้ฮัลฟี่

“อย่าทำเลยนะครับ”

ไอ้บ้า กิดิมเอ่ย แต่เจย์กลับเงยหน้าขึ้นมองฮัลฟี่และเดียตี้พลางย้ำ

“อย่าทำเลยนะครับมาสเตอร์ มันต้องมีวิธีอื่น...เอ่อ จะมี...ไหมนะ”

ฮัลฟี่หันไปสบตาเดียตี้ แล้วหันกลับมาตอบเจย์ว่า

“ถึงอยากทำแค่ไหนก็ทำไม่ได้หรอก”

“เพราะอะไรครับ”

”เพราะต้องได้รับคำอนุญาตจากนายก่อน”

“ผมไม่อนุญาตครับ” เจย์ตอบสวนกลับไปทันควันจนฮัลฟี่หลุดยิ้ม

“ไม่ใช่นาย แต่เป็นนายคนก่อน”

เจย์กะพริบตาถี่ๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้าง “ดีนะที่ผมความจำเสื่อม”

คำตอบนั้นทำให้ทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบ ขณะที่เหล่าเอเทมมูต่างพากันถอนหายใจ เมื่อเห็นเจย์มีท่าทางเหมือนโล่งอกแบบแปลกๆ

“ถ้าไม่อนุญาต แล้วคุณจะสร้างนาฬิกาทรายแห่งอะบลามีลินขึ้นมาได้ยังไง”

คำถามของเดียตี้ ทำให้รอยยิ้มของเจย์ค่อยๆ หุบลง มาสเตอร์ได้อธิบายมาก่อนแล้วว่าเขาจะสร้างนาฬิกาทรายแห่งอะบลามีลินได้ต้องใช้ทรายแห่งชีวิต แต่เขาตอนนี้ไม่มีทรายแห่งชีวิตเลย แล้วจะสร้างมันได้อย่างไร

“ไปคิดดูแล้วกัน แล้วค่อยมาบอกผมอีกที วันนี้พอแค่นี้ละ ไปพักเถอะ”

เจย์ยังไม่ทันได้ค้อมศีรษะลา เดียตี้ก็หายตัวไปแล้ว เจย์สบตาฮัลฟี่แล้วถามว่า

“ผมทำให้มาสเตอร์เมจโกรธหรือเปล่าครับ”

ฮัลฟี่ยิ้ม

“นายคงไม่อยากเห็นเมจโกรธจริงๆ หรอก ไปพักแล้วลองคิดดูดีๆ เถอะว่าควรทำยังไง”

เจย์หันไปมองเหล่าเอเทมมูที่มองมาที่เขาเช่นกัน แล้วชายหนุ่มก็ยังตอบย้ำคำเดิม

“ไม่ครับ ผมไม่อนุญาต”

“อืม งั้นก็ค่อยๆ คิดนะ ฉันไปก่อน”

พูดจบ ฮัลฟี่ก็เดินกลับไปยังบันไดทางลงจากชั้นดาดฟ้า เจย์เลยหมุนตัวมองตามแล้วถามไล่หลังฮัลฟี่ไปว่า

“ถ้าเป็นคุณฮัลฟี่ คุณจะเลือกทำลายคุณโบนเหรอครับ”

ฮัลฟี่ที่กำลังจะก้าวลงบันไดไปหยุดชะงัก แล้วหันมาสบตาเจย์

“นายคิดว่าไงล่ะ”

เจย์ส่ายหน้า ฮัลฟี่เลยยิ้มอ่อนให้ แล้วตอบว่า

“ฉันก็จะเลือกเหมือนนายแหละ”

“ใช่ไหมล่ะครับ”

ฮัลฟี่พยักหน้าแล้วเหลือบสบตากับกิดิมและเหล่าเอเทมมูของเจย์ทีละตน พลางเอ่ยต่อว่า

“ฉันไม่รู้หรอกว่านายคนก่อนตั้งใจจะทำอะไร แต่ในบรรดาการบ้านของเขาที่ให้แก่นายทั้งหมด โจทย์ข้อนี้ นับว่าโหดที่สุดละ คุยกันดีๆ แล้วกัน”

เจย์มองฮัลฟี่เดินลงจากดาดฟ้าไปแล้ว เขาก็หันมามองเหล่าเอเทมมูทั้งห้าตนของเขา พลางทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างอ่อนแรง ความรู้สึกยินดีที่ตัวเองฝึกฝนจนสามารถทำแบบฝึกหัดในสองขั้นตอนแรกของศาสตร์อะบลามีลินผ่านได้ มันหายวับไปเลยเมื่อเทียบกับโจทย์ใหม่ที่เกิดขึ้นแทน

การสร้าง จะเกิดขึ้นได้อย่างไร หากเขาหา วัตถุดิบไม่ได้

ความจริงข้อนั้นทำให้เจย์ยกมือขึ้นลูบหน้าเพื่อตั้งสติ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเหล่าเอเทมมูที่คงรับรู้ได้ว่าเขามีความคิดกับเรื่องนี้อย่างไร แต่พวกเขาก็ยังคงรอคอยเจย์อยู่ในความนิ่งสงบ เพื่อฟังการตัดสินใจของเขา

“ไหนบอกว่า ถึงผมตายไป เอเทมมูก็ยังคงอยู่ได้ไงครับ”

“นั่นไม่รวมถึงการสลายร่างเพื่อเอาของนั่นออกมา ทรายแห่งชีวิตเป็นทรายที่มีพลังยิ่งใหญ่ การเก็บกักมันไว้ว่ายากแล้ว การนำมันออกมาจึงมีแค่วิธีการเดียวคือ ทำลายภาชนะที่ห่อหุ้มมันไว้เท่านั้น” ซีโรเอ่ย

เจย์มองเอเทมมูแห่งผืนป่าอยู่ชั่วขณะ แล้วยกมือขึ้นลากผ่านตัวของเอเทมมูทั้งหมดจนมาหยุดที่กิดิม และใช่ เขาสามารถจับร่างของกิดิมได้ ทำไมกันนะ ทำไมเขาถึงไม่เคยเอะใจ เอเทมมูทั้งห้าตนของเขา มีเพียงกิดิมเท่านั้นที่เขาสามารถจับตัวได้ มีเพียงกิดิมเท่านั้นที่เขารับรู้ได้ถึงน้ำหนักตัวแม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม ทั้งที่เอเทมมูตนอื่นเขารับรู้ได้ถึงพลังเท่านั้น และมีเพียงกิดิมเท่านั้นที่ใช้ศาสตร์แห่งกัลดราบกซึ่งเป็นศาสตร์ที่ต้องเป็นมนุษย์เท่านั้นถึงจะใช้เวทมนตร์ของศาสตร์นี้ได้ ถึงอย่างนั้น เจย์ก็ยังยืนยันคำตอบเดิม

“ผมไม่มีทางอนุญาตแน่นอน”

กิดิมที่อยู่ในอุ้งมือเจย์เงยหน้าขึ้น

เจ้ามันบ้า

เจย์ยิ้ม กิดิมก็ดิ้นหลุดจากมือเจย์ แล้วลอยตัวขึ้นไปนั่งอยู่บนศีรษะเจย์เหมือนเคย

แล้วทีนี้จะทำยังไงต่อ

เจย์กะพริบตาถี่ๆ แล้วยิ้มกว้างขึ้น

ห้ามพูดคำน่าขนลุกนะ

“กิดิมใจดี”

เพี้ยน

“แล้วเจ้าจะทำยังไงต่อ” โฟร์เทียถาม

เจย์เลยหุบยิ้มแล้วนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง อยู่ๆ ชายหนุ่มก็นึกถึงคำพูดของเนโรที่เคยพูดกับเขาว่า

การที่เจ้าลืมทุกอย่างไป บางทีมันก็ช่วยอะไรได้หลายอย่างนะ

“นอกจากผมดื่มหยดน้ำแห่งกัลดราบกเพื่อทำลายนาฬิกาทรายแห่งชีวิตแล้ว การลืมทุกอย่างก็เป็นสิ่งหนึ่งที่ผมต้องการด้วยใช่ไหมครับ”

เหล่าเอเทมมูหันมองหน้ากัน

“เพราะอะไรครับ”

ไม่มีใครตอบ แต่ครั้งนี้เจย์กลับตอบออกมาเอง

“ไม่ใช่เพราะว่า ผมคนก่อนต้องการให้ผมตัดสินใจจัดการกับปัญหานี้ด้วยสายตาของคนที่มองเรื่องนี้อย่างตรงไปตรงมาเหรอครับ”

เอเทมมูทุกตนยังคงนิ่ง ยกเว้นแต่แอนนิมอสที่ยิ้มร่า เจย์เลยมั่นใจว่าเขาคิดถูก เขาคนก่อนเป็นคนเก่ง และต้องรู้อะไรเยอะมากเลยทีเดียว ถึงอย่างนั้น การรู้มากก็อาจไม่ช่วยให้ตอบคำถามบางคำถามได้ เขาจึงเลือกที่จะลืมทุกอย่างไปซะ เพื่อให้เขาคนใหม่ซึ่งรู้เฉพาะในสิ่งที่ควรรู้ได้ตัดสินใจเอง

เป็นคนขี้แกล้งใช้ได้เหมือนกันนะเราคนก่อนเนี่ย เจย์คิด ขณะพูดว่า

“งั้นเราคงต้องไปหาคุณอัสรูโซ่ก่อน”

“ไปหาอัสรูโซ่ทำไม” โฟร์เทียถามอย่างแปลกใจ

เจย์ขยับตัวลุกขึ้น พลางปัดมือไปตามตัว แล้วตอบว่า

“ก็ตั้งแต่ผมตื่นมา สปิริตเพียงตนเดียวที่ใช้กัลดราบกได้ มีแค่เขานี่นา”






Writer : Kalthida

(IG & Twitter : kalthida)


Writer's Talk :

ตอนกัลเขียนตอนนี้ แม้จะเป็นสิ่งที่คิดไว้ตั้งแต่แรกก็แอบน้ำตารื้นขึ้นนิดหน่อย เพราะเจย์คือตัวละครที่สื่อสารอย่างตรงไปตรงมา เขาไม่ใช่ตัวละครที่ต้องการความยิ่งใหญ้่หรือเด่นดังเลย สิ่งเดียวที่เจย์ต้องการคือการได้มีชีวิตอยู่กับครอบครัวของเขา ดังนัั้นความคิดและการกระทำของเจย์จึงอยู่บนพื้นฐานนี้ ซึ่งในความเห็นกัล หากใครสักคนมีความเชื่อหนึ่งและนำพาชีวิตไปด้วยความคิดนั้นจนถึงที่สุด แม้สิ่งที่พวกเขาทำไม่ใช่สิ่งที่ยิ่งใหญ่ แต่มันก็คงเท่มากถ้าเขาทำสำเร็จ

เพราะน้ำหนักของความฝันไม่ว่าเล็กหรือใหญ่ หนักเท่ากันเสมอ

สุขสันต์วันครอบครัวค่ะ

ปล. เฟสบุคเป็นอะไรไม่รู้ มันแชร์ไม่ได้ แงๆ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 197 ครั้ง

4,362 ความคิดเห็น

  1. #3620 Chenismine (@chenismine) (จากตอนที่ 250)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 19:32
    อยากทราบว่า มาสเตอร์เดียตี้จะมีเล่มแยกไหมคะ หรือว่าเล่มพิเศษของพวกมาสเตอร์กับวิท ติดงอมแงมเลยค่ะ ฮืออออออ
    #3620
    1
    • #3620-1 Matsuo Masahiro (@matsuo_masahiro) (จากตอนที่ 250)
      16 เมษายน 2562 / 10:17
      มีแผนจะเขียนอยู่ค่ะ แต่รอเคลียร์ตารางหน่อยนะคะ ^^
      #3620-1
  2. #3619 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 250)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 17:28

    ความจำเสื่อม แต่ความจำดีมากหลังจากฟื้นตื่นมาอีกครั้งนี่ มันน่ากลัวนะคะ

    เก็บทุกรายละเอียดเลย สู้ สู้ ค่ะ

    #3619
    0
  3. #3616 Jjay🎭 (@tangmo150649) (จากตอนที่ 250)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 10:44
    กิดิมดูซึนๆ จริงๆแล้วดีใจล่ะสิ ที่เจย์ไม่ทำลายตัวเองอ่ะ
    #3616
    0
  4. #3615 Veenas (จากตอนที่ 250)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 10:21

    ช่วงวันหยุดยาวทุกเทศกาล... หนังสือที่มักจะหยิบมาอ่านบ่อยๆ คือเซวีน่า ที่ไม่ว่าจะอ่านกี่รอบก็ยังรักเสมอ เป็นหนังสือชุดที่ยับเยินที่สุดในชั้นหนังสือเพราะเปิดบ่อยมาก จนตอนนี้ Witchoar ก็จะเป็นอีกเรื่องที่ยับเยินตามกันไป แถมด้วยพาตัวเองกลับมาสู่การเฝ้ารอตอนใหม่ในเว็บ แบบตอนต่อตอน มีความสุข สนุกไปอีกแบบ (ปล.เล่ม 7 ยังไม่แกะซีล กะว่าจะตามอ่านในเว็บเด็กดีให้จบก่อนแล้วค่อยไปแกะซีลหนังสือ อ่านวนตั้งแต่เล่มแรกใหม่อีกรอบ --- โรคจิตเล็กๆ)

    #3615
    0
  5. #3614 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 250)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 02:52
    กิดิมเป็นสายซึนแหละ
    #3614
    0
  6. #3613 l'm The FLASH (@chiv_dk) (จากตอนที่ 250)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 00:31
    ตอนนี้อ่านครบ7เล่มแล้วค่ะ อยากขอบคุณพี่กัลมากๆๆๆนะคะที่สร้างนิยายที่ดีมากๆ เป็นนิยายในดวงใจต่อจากเซวิน่าเลยค่ะ แต่พอได้จบแล้วก็ใจหายนะคะว่าจบแล้วเหรอ อยากจะให้มีภาคต่ออีกนะคะ และจะติดตามผลงานต่อไปเรื่อยๆเลยนะคะ
    #3613
    0
  7. #3612 khunnaii (@ladymicky) (จากตอนที่ 250)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 23:26
    บอกตรงนี้เลยว่าอ่านครบ7เล่มไปแล้วสามรอบ ก็ยังที่อยากจะหยิบมาอ่านใหม่ได้เรื่อยๆ ให้อารมณ์คล้ายๆเซวีน่าที่อ่านครบ5เล่มเกิน20รอบไปแล้ว ที่สามารถหยิบมาอ่านได้ทุกอารมณ์ ดีมากๆค่ะคุณกัล ดีมากจริงๆ
    #3612
    0
  8. #3611 RollzJI (@hgnn) (จากตอนที่ 250)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 22:54
    กิดิมใจดี
    #3611
    0
  9. #3610 Ssine M (@poonooduk00) (จากตอนที่ 250)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 21:39
    ใจหายแวบเลยค่ะฮือออออ
    #3610
    0
  10. #3609 MIDORAHAKI (@hhhockey) (จากตอนที่ 250)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 20:58
    คนสำคัญยังไงก็ไม่ยอมให้หายไป รักษาทุกคนไว้ให้ได้นะเจย์
    #3609
    0
  11. #3608 Lifia (@Lifia) (จากตอนที่ 250)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 19:36
    .......เจย์คนก่อนนี่เป็นคนยังไงกันนะเจ้า (อยู่ๆก็อยากพูดคำนี้ออกมาหลังอ่านตอนนี้จบ) หนักใจแทนเจย์เลยเจ้า แต่สู้ๆนะเจ้า
    #3608
    0