Until You จนกระทั่ง...คุณ

ตอนที่ 21 : Chapter 21 ซัมเมอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    10 พ.ย. 59

Until you 

จนกระทั่ง...คุณ

 

หมายเหตุ ตัวละคร พฤติกรรม และเหตุการณ์ต่างๆ ในนิยายเรื่องนี้ เป็นเรื่องที่สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิง แม้จะมีการอ้างอิงถึงสถานที่ กิจกรรม และประเพณีที่มีอยู่จริง แต่ผู้เขียนมิได้มีเจตนาลบหลู่หรือสร้างความเสียหายให้กับความเชื่อ หรือวิชาชีพใดๆ หากมีข้อผิดพลาดประการใด ทางผู้เขียนขอน้อมรับทุกคำติชมและขออภัยไว้ ณ ที่นี้



-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-8-

 

           “ไอ้ชัย มึง ตื่น!

กรเป็นคนตื่นเช้าผิดกับลักษณะท่าทางที่ชอบโหวกเหวกโวยวาย เพราะเขาชอบตื่นไปใส่บาตรตอนเช้า โดยขับรถไปรอพระบิณฑบาตตรงถนนด้านข้างมหาวิทยาลัยทุกวันจนติดเป็นนิสัย หลังกลับมาที่หอ กิจวัตรที่สองซึ่งกรต้องทำคือ ปลุกเพื่อนร่วมห้องซึ่งร่วมแชร์ค่าหอกันอย่างชัย

ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่อนุบาลเหมือนกับลม กิน เที่ยว และเล่นด้วยกัน จนสนิทเสียยิ่งกว่าพี่น้อง ดังนั้นบางครั้งก็เกือบจะไร้ซึ่งความเกรงใจ โดยเฉพาะตอนนี้ชัยอยู่ในสภาพเหมือนมีชีวิตอยู่ไปวันๆ กรจึงต้องจู้จี้กับเพื่อนเป็นพิเศษ

“ต่อให้มึงนอนตายยังไง ไอ้วาดมันก็ไม่สนใจมึงหรอกวะ แต่ขืนมึงไม่ไปเรียน มึงได้โดนแม่มึงเอาตายแน่” กรพูด พลางลากเพื่อนที่นอนมองเพดานนิ่งให้ลงจากเตียง ส่วนหนึ่งที่กรต้องดูแลชัยมากเป็นพิเศษ ก็เพราะรู้สึกผิดที่เป็นคนยุเพื่อน แต่อีกใจก็เพราะห่วงเพื่อนจะโดนคุณนายน้ำผึ้ง คุณแม่ของชัยมาแพ่นกบาล หากชัยหมดสิทธิ์สอบเพราะไม่เข้าเรียน

“ยังๆ ยังอีกมึง ไปล้างหน้าล้างตาได้แล้ว กูซื้อโจ๊กมาเผื่อมึงด้วย เร็ว!

ในที่สุดชัยก็ผุดลุกขึ้นยืน พลางยกมือถูหน้าไปมาเพื่อเรียกสติ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไป กรเทโจ๊กใส่ชามพร้อมกับเหลือบมองตามหลังเพื่อนไปด้วย แล้วถอนหายใจยาว

แม้จะพูดน้อยลง แต่ชัยก็อาการดีขึ้นมาก อย่างน้อยก็ยังยิ้มและหัวเราะได้ตามปกติเวลาอยู่ต่อหน้าเพื่อนๆ แต่ความเจ็บปวดยังมีให้เห็นชัดเจน เมื่อมันกลับมาหอ บางทีการที่ชัยไม่ได้อยู่หอคนเดียวเหมือนเพื่อนคนอื่นในคณะก็เป็นเรื่องดี

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะทำไมกรหันไปดูประตูแวบหนึ่ง แล้วรีบรูดถุงโจ๊กให้ออกมาจนหยดสุดท้าย แล้วทิ้งถุงไป จากนั้นจึงเดินไปเปิดประตู

“อ้าว ไอ้ธี จะออกไปแล้วเหรอ”

อดีตลีดคณะที่แม้แต่ตอนนี้ก็ยังมีเด็กคณะอื่นมาตามจีบ แต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจ ธีแย้มยิ้มให้เพื่อนอย่างลำบากใจแล้วตอบว่า

“ยัง พอดีอยู่ๆ รถเราก็สตาร์ตไม่ติด เลยจะมาขอติดรถไปด้วย”

“ได้ดิ เออ กินอะไรยัง กูซื้อโจ๊กมาหลายถุง กะเก็บไว้กินตอนกลางคืนด้วย แต่ถ้ามึงยังไม่ได้กินไร กินกับพวกกูก็ได้” กรตอบ พลางเดินไปที่หน้าห้องน้ำ แล้วทุบประตู

“เฮ้ย! อย่าหลับอีกรอบนะมึง ออกมากินข้าวเร็วจะได้ไปเรียน ไอ้ธีจะไปด้วย”

ธีเดินเข้ามาในห้อง แล้วมองคนที่แต่งชุดนิสิตพร้อม ผละจากประตูห้องน้ำ แล้วเดินไปหยิบชามมาเพิ่มอีกใบ ทั้งที่เขายังไม่ได้ตอบรับเลย ว่าจะกินอาหารเช้าด้วยหรือเปล่า

“กรนี่ก็ดูแลคนอื่นดีเกินคาดนะ” ธีเอ่ย พลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ แล้วมองกรแกะยางรัดถุง

“กูเป็นคนดีปะละ อย่าหลงรักกูแล้วกัน คู่แข่งเยอะนะมึงบอกเลย” คนชอบพูดเล่นพูดตลก ในขณะที่คนฟังได้แต่พิจารณาคนผิวคล้ำที่เกิดจากชอบออกกำลังกาย ที่ไม่ว่าทุกวันจะเหนื่อยจากการเรียนขนาดไหน กรก็มักจะไปวิ่งไม่ตอนเช้า หรือไม่ก็ตอนดึกเสมอ

“ใช่ คู่แข่งเยอะ เยอะจนโสดสนิทเลยมึงน่ะ” ชัยแขวะ ขณะเดินออกจากห้องน้ำ จนกรหันไปทำท่าเงื้อมือเหมือนจะต่อย แต่พอเห็นชัยหัวเราะสดใส คนขี้ห่วงก็ลดมือลง แล้วพึมพำว่า ฝากไว้ก่อน แล้วหันมาเลื่อนชามโจ๊กให้ธี ก่อนจะนั่งบนเก้าอี้ตัวที่เหลือและกินส่วนของตัวเอง

“อ้าว พวกมึง นั่งกันหมดแล้วกูนั่งไหน” ชัยถามขณะสวมเสื้อ

“พื้นดิ คนช้าก็ต้องถูกลดชั้น กูเทให้แล้วยังจะบ่นอีก”

ชัยพึมพำสวดเพื่อน พลางรีบแต่งตัว แล้วมากินโจ๊กของเพื่อน ก่อนจะเป็นคนเก็บชามทั้งหมดไปล้างเหมือนรู้หน้าที่ ธีมองการอยู่ร่วมกันของสองเพื่อนซี้ แล้วเอ่ยขึ้นขณะนั่งซ้อนมอเตอร์ไซค์ไปกับกรว่า

“ทั้งสองคนก็เป็นคนรักสะอาดมากเลยนะ”

กรหันไปเหลือบมองเพื่อนจากกรุงเทพฯ แล้วตอบว่า “ไม่เป็นระเบียบ คุณนายน้ำผึ้งได้เอาตายน่ะสิ วันดีคืนดีก็เข้ามาตรวจหอ ถ้าเห็นจานไม่ได้ล้างคงได้ถูกลงวินัย”

“คุณนายน้ำผึ้ง?”

“คุณแม่ของไอ้ชัยมัน เป็นครูปกครองของโรงเรียนพวกกูด้วย เลยซวยโดนคุมความประพฤติทั้งในและนอกโรงเรียนเลย” กรเล่ากิตติศัพท์ความโหดของแม่เพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงสยองขวัญจนธีหัวเราะ

“ขนาดนั้นเลย”

“ขนาดนั้นแหละ แม่กูเลยเห็นด้วย บอกให้พวกกูแชร์หอกันอยู่ ประหยัดทั้งเงิน ประหยัดทั้งเวลาในการควบคุม”

แม้น้ำเสียงของกรจะดูรำคาญ แต่ธีสัมผัสได้ ว่าที่กรยอมแชร์ห้องอยู่กับเพื่อน เหตุผลหนึ่งก็เพราะไม่อยากให้แม่เป็นห่วง

“มีเพื่อนอยู่ด้วยก็ดีกว่าไม่มีอยู่แล้ว” ธีตอบ ขณะลงจากรถเมื่อกรจอดรถในลานจอดรถหน้าตึกคณะพยาบาล

“เอ้อ วันนี้เวรมึงไปอยู่กับกระดิ่งที่ห้องสมุดใช่ไหม”

ธีพยักหน้า

“มึงไม่ต้องไป”

“อ้าว ทำไม”

“เดี๋ยวมึงไปบอกไอ้ลม ว่ามึงต้องไปทำธุระด่วนกับกู ให้มันไปอยู่กับกระดิ่งแทน”

“แต่เมื่อวานลม...”

“เออ เชื่อกูเถอะน่า แล้วก็จะดีเอง” กรสวนขัดขึ้นก่อนธีจะพูดจบ พลางเดินไปโอบไหล่ธี แล้วพูดเบาๆ ว่า

“กูว่า ไอ้ลมมันยังไม่รู้ตัวว่าชอบกระดิ่ง ให้มันสองคนอยู่ด้วยกันบ่อยๆ มันจะได้ถอนตัวไม่ขึ้น กูฉลาดปะละ”

ธีส่ายหน้า “ยังไม่เข็ดอีกเหรอกร”

“เข็ดเขิดอะไรมึง กระดิ่งมันไม่เหมือนไอ้วาดหรอก กูก็แค่อยากให้เพื่อนได้สิ่งที่ดีที่สุด ผิดตรงไหนวะ เอาตามนี้นะ”

“พวกมึงซุบซิบอะไรกัน” ชัยที่เพิ่งแล่นรถเข้ามาจอดข้างๆ ถาม

“มึงไม่ต้องรู้หรอก ไปๆ ไปเรียน” กรตอบตัดบท แล้วลากคอธีให้เดินไปพร้อมกัน

 

“อ้าว ลม ไหนบอกว่าจะกลับบ้านวันนี้ไม่ใช่เหรอ” กระดิ่งถาม เมื่อเห็นเพื่อนสนิททรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามเธอ ห้องสมุดในภาคเรียนฤดูร้อนนั้นแทบไม่มีคน กระดิ่งเลยไม่ต้องไปนั่งในโซนเงียบ

“อือ พอดีธีต้องไปไหนกับกรไม่รู้ เลยให้เรามาแทน”

กระดิ่งยิ้ม “ไม่ต้องสลับกันมาเฝ้าเราก็ได้ เราตั้งใจอ่านทุกวันอยู่แล้ว”

“ใครว่าเรามาเฝ้า แค่มาดูว่ากระดิ่งไม่เข้าใจตรงไหนหรือเปล่าเท่านั้นแหละ”

“งั้นก็กลับสิ”

ลมเลิกคิ้ว กระดิ่งเลยยิ้มกว้าง “ล้อเล่นน่า ขอบใจมาก เราแค่ไม่อยากกวนเท่านั้น ปิดเทอมแทนที่จะได้พัก ทุกคนก็มาวุ่นกับเราคนเดียวนี่แหละ”

“ไม่เป็นไร ก็เพื่อนกันนี่นา” ลมตอบเสียงเบา ขณะมองกระดิ่งก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ

กระดิ่งอ่านหนังสือจนลืมเวลา รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนกระเพาะเริ่มบิดเพราะความหิวนั่นแหละ จึงเงยหน้ามองคนมานั่งเฝ้า ก็เห็นลมฟุบหลับไปแล้ว หญิงสาวจึงเอื้อมมือไปเขย่าลมพร้อมเรียก

“ลม ลม”

ลมขยับตัวลุกขึ้น พลางหันมามอง ก่อนจะผุดลุกขึ้นลูบหน้าลูบตา “ขอโทษที เมื่อคืนเราเล่นเกมกับพวกกรจนดึกน่ะ”

กระดิ่งหัวเราะพลางเก็บชีตเรียนเข้ากระเป๋า “ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ หิวไหม ไปหาอะไรกินกัน”

“แล้วจะกลับหอเลยหรือเปล่า”

“อื้อ นี่ก็เย็นแล้ว ไปอ่านต่อที่หอดีกว่า”

“งั้น...กินอะไรดี”

“ร้านยำใกล้หอเราดีมะ อยากกินอะไรแซ่บๆ หัวนี่มึนไปหมดแล้วเนี่ย” กระดิ่งตอบ พลางสะพายกระเป๋าแล้วก้าวเดินไปพร้อมกับลม แต่พอเดินออกไปยืนหน้าห้องสมุด ทั้งคู่ก็ต้องเผชิญกับสายลมที่พัดรุนแรงจนใบไม้ปลิวว่อน ตามด้วยเสียงคำรามบนท้องฟ้าที่บ่งบอกว่าฝนกำลังจะตก

“ฝนหลงฤดูหรือไงนะ” กระดิ่งพึมพำ

“ดูท่าฝนจะตก ไปรถเราก่อนไหมแล้วทิ้งรถหลีดไว้ที่นี่ พรุ่งนี้ค่อยมาเอา”

กระดิ่งมองสภาพอากาศอย่างประเมิน ถ้าเธอขับไป ลมพัดแรงๆ มีหวังบังคับแฮนด์รถไม่ได้อีก คนตัวเล็กเลยพยักหน้า

“เอาอย่างนั้นดีกว่า คราวที่แล้ว เราฝืนขับรถตอนฝนตกหนักนะ เรารู้สึกเลยว่าล้อหน้ามันลอย รถเกือบล้มแน่ะ”

“รถหลีดมันเบานี่นา แล้วฝนมอนอธรรมดาเสียที่ไหน เฮ้ย! กระดิ่งระวัง!

สิ้นเสียงร้อง ลมก็พุ่งตัวเข้าไปรัดเอวคนที่รีบเดินจัดจนสะดุดขาตัวเองเกือบล้มหน้าคะมำตกบันได ดีที่ลมคว้าไว้ได้ทัน แล้วรั้งตัวคนเสียหลักมาแนบอก ขณะเขายื่นมืออีกข้างไปคว้าหลักยึดไว้ทันท่วงที

“โอ๊ย! เกือบไปแล้ว” คนซุ่มซ่ามเอ่ยอย่างหวาดเสียว

“เดินระวังหน่อยสิ ร่วงลงไปเนี่ย หมอไม่รับเย็บเลยนะ” ลมเตือนเสียงดุ พลางปล่อยคนตัวเล็กให้ยืนทรงตัว กระดิ่งหันมายิ้มกว้าง แล้วตอบว่า

“แต่ยังไม่ร่วงนี่นา ขอบใจนะ”

ลมมองคนที่ไม่รู้สึกรู้สาว่าเกือบเกิดอุบัติเหตุอย่างอ่อนใจ แล้วเดินลงบันได

“ปกติก็ไม่สวยอยู่แล้ว เดี๋ยวจะแย่ไปกว่าเดิมนะ”

“ไอ้ลม!” กระดิ่งร้องเรียกเสียงหลงเมื่อโดนเพื่อนแขวะ แต่ชายหนุ่มกลับหัวเราะร่า และรีบวิ่งหลบมือที่คิดจะทำร้ายเขา

ภาพสองหนุ่มสาวที่หยอกล้อกันเป็นเรื่องปกติ แต่ไม่ปกติในสายตาของคนมอง ทำให้หญิงสาวในชุดเสื้อคลุมสีเขียวใบมะกอก ซึ่งเพิ่งเดินออกจากศูนย์หนังสือจุฬาฯ หยุดชะงัก แล้วเฝ้ามองตามจนรถของลมแล่นออกจากลานจอดรถหน้าสำนักหอสมุดไป

“ลม...”

 

“เฮ้ย กูว่าฝนจะตกว่ะ” กรเปรย ขณะตักทับทิมกรอบมะพร้าวอ่อนเจ้าดังในถ้วยตัวเองกินอย่างเร่งรีบ ส่วนธีที่ต้องติดสอยห้อยตามมาด้วยเพราะไม่อยากรู้สึกผิดที่โกหกกระดิ่ง และโยนหน้าที่ของตัวเองไปให้ลมก็เงยหน้ามองฟ้า

“รีบกลับกันดีกว่า แต่ว่าจะทันฝนลงเม็ดหรือเปล่า” ธีเสนออย่างกังวล

“ไม่ทันหรอก มันตั้งสิบกว่าโล รีบกินแล้วไปหาที่หลบฝนก่อนดีกว่า” กรบอก ขณะโซ้ยของทั้งหมดโดยเร็ว

“งั้นไปบิ๊กซีไหม มีหนังที่กูอยากดู ดูจบฝนคงหยุดตกพอดี” กรชวน ขณะยื่นหมวกกันน็อกให้เพื่อน แล้วหันมาใส่ของตัวเอง ก่อนจะขึ้นคร่อมรถ

“เรายังไงก็ได้”

กรออกรถ แล้วเร่งความเร็วขับไปตามเส้นทางลัดซึ่งจากที่นี่ตรงไปยังห้างแห่งเดียวของพิษณุโลกที่มีโรงภาพยนตร์ และพวกเขาก็ทำเวลาหนีฝนไปถึงห้างนั้นได้ทันแบบเฉียดฉิว เมื่อสองหนุ่มวิ่งเข้าประตูห้างได้ไม่นาน ฝนก็เทลงมาพอดี

“โชคดีไป เกือบไม่ทัน ปะ ไปดูรอบหนังที่จะฉายกัน”

กรเดินนำพาธีขึ้นบันไดเลื่อนเพื่อไปยังโรงหนัง

“กรจะดูอะไร”

“สตาร์วอร์ดิวะ เพิ่งเข้าเลย กูเป็นสาวกเจได”

ธีเงยหน้ามองใบปิดหนังที่โฆษณาอยู่อย่างทำใจ โดยส่วนตัวธีชอบดูหนังโรแมนติก แต่ถ้าบอกกรตอนนี้ ด้วยนิสัยของอีกฝ่ายก็คงไม่สนใจความชอบของเขา แล้วเลือกสิ่งที่ตัวเองอยากดูแน่ ธีเลยพยักหน้ารับ ไม่นานทั้งคู่ก็ไปนั่งอยู่ในโรงหนังที่คนเต็มโรง

หนังไซไฟชื่อดังทำให้กรตื่นเต้นและสนุกไปตลอดช่วงเวลา แต่ธีกลับนั่งนิ่งเพราะดูไม่รู้เรื่อง บางตอนเขาก็เผลอหลับ เพราะปะติดปะต่อเรื่องไม่ได้ แล้วลอบถอนหายใจเมื่อหนังขึ้นหน้าเครดิต ธีรีบลุกแต่กลับโดนคนสนุกกับหนังดึงให้นั่งลง ธีหันมาถามทางสายตา กรจึงชี้นิ้วไปทางที่นั่งซึ่งต่ำลงไปอีกสามแถว และคนที่ลุกขึ้นยืนพร้อมกับกระป๋องป็อปคอร์นที่ว่างเปล่า ก็ทำให้ธีเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ

“แสตมป์?” ธีกระซิบถาม

“เออ มากับใครวะ มึงช่วยกูดูหน่อย เขาหันหลังกูมองไม่เห็น”

ธีเอียงคอเพื่อดู ไฟที่สว่างขึ้นเพื่อเป็นแสงนำทางให้คนเดินออก ทำให้ธีเห็นคนที่มากับแสตมป์ว่าใส่เสื้อยืดสีเลือดหมู เขาจึงหันมาตอบที่ข้างหูกรว่า “น่าจะเป็นเด็กวิศวะนะ”

“ไอ้แตมมันไปมีแฟนตอนไหนวะ ไม่เห็นรู้เลย” หน่วยข่าวกรองกรบ่น แล้วลุกขึ้นลากธีให้เดินตามเป้าหมายไป

“กูอยากรู้ว่ะ”

ธีถอนหายใจ “ถ้าแสตมป์จับได้ ต้องโกรธแน่”

“มันบังเอิญเว้ย บังเอิญเข้าใจ๊ กูไม่ได้ตามมัน” กรหาเหตุแก้ตัว

กรยังเดินตามเพื่อนร่วมคณะซึ่งเดินหายเข้าไปในร้านสุกี้ชื่อดัง ตอนแรกธีก็นึกว่ากรจะหยุดตามแค่นั้น เพราะได้เห็นหน้าผู้ชายที่มากับแสตมป์แล้ว แต่กรกลับลากธีให้เข้าไปในร้านนั้นด้วย

“กูว่ากูจำได้ละ ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร” กรที่เอาแต่ชะเง้อชะแง้จนเห็นหน้าผู้ชายที่มากับแสตมป์ได้เต็มตาหันมาบอกธี

“ใครเหรอ”

“พี่ป๊อก พี่โรงเรียนกู แม่งตอนมืดๆ มองไม่ออก”

“แล้ว...เขาเป็นคนดีไหม”

“ของดีเลยละมึง หล่อ รวย เก่ง เตะบอลเก่งอีกต่างหาก ไอ้แตมมันโชคดีว่ะ”

ธีพยักหน้า พลางหันไปส่งยิ้มให้พนักงานที่มายืนรอรับออร์เดอร์นานแล้ว แต่กรเอาแต่มองคนอื่น

“ก็ดี งั้นสั่งอาหารเลยไหม”

“สั่งอะไร” กรถาม แล้วเหมือนนึกได้ว่าตัวเองไม่ได้ตั้งใจเข้ามากิน แต่เมื่อเข้ามาแล้วก็เลยจำใจต้องสั่งอาหาร จนเมื่อพนักงานคล้อยหลังไป คนสอดรู้สอดเห็นก็ถามว่า

“มึงมีเงินติดตัวมาเท่าไร”

ธีเลิกคิ้ว “ทำไม”

“เงินกูหมดไปตั้งแต่ค่าตั๋วหนังแล้ว มึงมีเงินจ่ายค่าอาหารใช่ไหม”

คำถามที่บังคับคำตอบ ทำให้ธีนิ่งอึ้งไป แล้วหัวเราะ

“มึงหัวเราะเชี่ยอะไรของมึง ถ้าไม่มีเงินนี่พวกเราซวยเลยนะเว้ย” กรโวยวาย แต่ธียังไม่ทันตอบพนักงานก็นำของที่สั่งมาเสิร์ฟ ธีรอให้พนักงานเดินห่างไปก่อน แล้วตอบคนที่ไม่คิดหน้าคิดหลังว่า

“เราก็มีเงินไม่พอเหมือนกัน”

“อ้าว เชี่ยแล้วไง”

“แต่เรามีบัตร...” ธีพูดต่อ

กรอ้าปากค้างแล้วชี้หน้าคาดโทษเพื่อน ราวกับฝากแค้นนี้ไว้ก่อน โทษฐานทำให้หัวใจเขาหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม แต่ธีกลับฉีกยิ้มกว้างขึ้น

“ยิ้มห่าอะไรของมึง กูเครียดนะเว้ย”

ธีหุบยิ้ม แต่ไม่นานก็ฉีกยิ้มกว้างอีก เมื่อเห็นกรเริ่มเทของที่สั่งมาทุกอย่างลงในหม้อต้มที่น้ำกำลังเดือด กลิ่นหอมของอาหาร เสียงพูดคุย ดังแทรกไปด้วยเสียงฝนที่เทกระหน่ำลงมา

ทั้งหมดนั้นทำให้ธีระคิดว่า การมาทำ ธุระกับกรวันนี้ ก็ไม่ได้แย่นักหรอก


>>> แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ <<<


Writer : Kalthida

(IG & Twitter : kalthida)

Writer Assistant : Veerandah

(IG & Twitter : veerandah)


Dent Talk :

ใครเป็นเด็กมน. ที่เข้าเรียนหลังปี 2549 ไปแล้วคงไม่ค่อยคุ้นกับคำว่า "สำนักหอสมุด" นักเพราะปัจจุบันตึกนี้ได้กลายเป็น NUIC หรือ International Collage ไปแล้ว แต่ด้านล่างก็ยังเป็นศูนย์หนังสือจุฬาอยู่ บริเวณนี้มีการเปลี่ยนแปลงไปมากผิดกับตอนที่กัลเรียนอยู่ ในเวลานั้น สำหรับเด็กทันตะที่อยู่โยงเฝ้ามหาวิทยาลัยกันตั้งแต่ปีสอง สำนักหอสมุดเป็นอะไรที่อาจเรียกว่าเป็นบ้านหลังที่สอง เพราะคิดอะไรไม่ออกก็จะมาฝังตัวที่นี่

พอมาเขียนนิยายฉากของสำนักหอสมุดก็เยอะมาก 555 หลังๆ ก็จะมีหอสมุดใหม่ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามบ้าง รุ่นกัลก็ประเดิมใช้ตั้งแต่เปิดตึกเช่นกัน พอมองกลับไปแบบนี้เราก็เป็นกลุ่มแรกในการเปิดตึกหลายๆ ตึกเหมือนกัน อย่างรุ่นของพี่วี ก็เปิดตึกเรียนรวม QS โรงละคร เป็นรุ่นแรกๆ ก็ดีอย่างนี้แหละค่ะ ได้ใช้ของใหม่คลอด ^^

อีกอย่างที่พูดถึงในตอนนี้ก็คือ ขนมหวานเจ้าอร่อยของพิษณุโลก ทับทิมกรอบมะพร้าวอ่อน ร้านทับทิมกรอบ 3 หนุ่ม ร้านนี้ตอนแรกกัลไม่รู้จักค่ะ แต่เพื่อนที่เป็นคนพิษณุโลกบอกว่าอร่อยมาก พอได้กินก็รู้ว่าอร่อยจริงๆ ยิ่งดึกคนก็จะยิ่งเยอะเหมือนแจกฟรีเลยค่ะ 555 ใครผ่านไปเที่ยวพิษณุโลกอย่าลืมไปลองชิมนะคะ ขับเลยวงเวียนหอนาฬิกาขาออกนอกเมือง อยู่ทางซ้ายมือ เลยขอนำเอามาเป็นฉากสำหรับสองหนุ่มเขาเสียหน่อย



กร เป็นตัวละครที่น่ารักมากในหลายๆ เรื่อง มีทั้งความรักเพื่อน ความเจ้าแผนการ ความเสือก เอ้ย ความอยากรู้อยากเห็น รวมๆ กันอยู่ในตัวคนเดียว จนเขียนไปเขียนมา เลยจะกลายเป็นคนอ่านทดลองของกัล #ทีมพี่กร กันหมดเลย ส่วน #ทีมเทพธี ของเราก็ไม่แพ้ สองคนนี้มีเคมีเข้ากันหลายๆ อย่าง แต่จะเป็นอย่างที่ทุกคนลุ้นหรือเปล่า ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของทั้งสองคนดีกว่าเนอะ ลุ้นกันยาวๆ เลยค่า 555 



ปล. สำหรับ รุ่นพี่ รุ่นเพื่อน รุ่นน้อง ของกัลที่ผ่านเข้ามาอ่าน กัลอยากให้มองว่า นี่เป็นบันทึกความทรงจำที่ใส่สีตีไข่ของกัลฝ่ายเดียว ตามประสาคนฟุ้งซ่านมากกว่า กัลไม่ได้มีเจตนาไม่ดี อย่างไรนี่ก็คือ นิยายเพื่อความบันเทิง อ่านเอาเล่นๆ สนุกๆ พอให้คิดถึงกันนะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

1,624 ความคิดเห็น

  1. #1513 Nitipa (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:44
    ต้องอ่านหนังสือยามดึกที่ใต้หอสมุดด้วยนะคะ



    อ่า อ่านนิยายเรื่องนี้แล้วระลึกถึงความหลังเลยค่ะ
    #1513
    0
  2. #505 Pook (y) (@vainlyhope) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2559 / 07:13
    กรธี แค่กๆ ตอนแรกจะเชียร์ให้ธีมาเสียบชัย แต่เราว่ากรก็ดีนะ อ้าว ชิปนี่ 5555
    #505
    0
  3. #248 nass_san (@nass) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 21:27
    ความจิ้นนี้ กร-ธีก็มาจย้าาาาาาา
    #248
    0
  4. #201 Be Yah (@xvalya_8) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 23:56
    กรธี เคมีเข้ากันดีนะคะ
    #201
    0
  5. #199 ข้าวหอม (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 21:22
    ขอบคุณค่ะ อัพให้คนอ่านกระชุ่มกระชวยทุกวันเลย อ่านแล้วคิดถึงสมัยเรียนเลย
    #199
    0
  6. #198 ใบไม้เปลี่ยนสี (@beaw_nile) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 19:02
    เราเคยกินทับทึมกรอบเจ้านี้ค่ะตอนไปเที่ยวพิษโลก. หลายปีแล้ว. ยังจำได้ว่าอร่อยมาก
    ปล. เราชอบมิตรภาพระหว่างเพื่อนของกรกับธีมากกว่านะคะ. มันดูอบอุ่นดดี แล้วก็ยาวนานด้วย. แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นขึ้นอยู่กับคุณกัลเลยค่ะ
    FC. ตั้งแต่เซวีน่า
    #198
    0
  7. #197 pukpui2153 (@pukpui2153) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 17:47
    ชอบธีและกรนะ แต่ไม่อยากให้คู่กันชอบมิตรภาพแบบนี้มากกว่า เพราะหากเรามีเพื่อนสนิทที่สามารถพูดคุยได้ทุกเรื่องมันเป็นอะไรที่ดีมากๆ และมันยืนยาวดี 
    #197
    0
  8. #196 Monster. (@babyilikeyou) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 17:39
    โง้ย ทำไมเขินธีกร ควรจะธีกรแหละ ไม่น่ากรธี หมั่นไส้กร 5555555 น่ารักจังเลยยยยย 
    #196
    0
  9. #195 Jaruwan Muakthong (@ninjarz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 16:50
    ไปกินตลอดเลย แต่ตอนนี้ราคาแอบแพงไปหน่อย แนะนำไอติมไข่ก็อร่อยนะ เลยไปนิดหน่อยเอง
    #195
    0
  10. #194 มะลิซ้อน (@achjaya) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 16:05
    ชอบกรนะ ใส่ใจคนรอบข้างดีมากๆ ถึงแม้จะกวน..มากๆๆๆๆๆๆ
    #194
    0
  11. #193 littlestar crazy (@sky37) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 15:55
    เดี๋ยวนะคะ เดี๋ยววว ทำไมมีความกรธี 555555 น่ารักมากเลย นี่ก็ลุ้นคู่ลมกับกระดิ่งทุกวันเลย
    #193
    0
  12. #192 มายอีฟ. (@evening731) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 14:39
    อ่านตอนนี้แล้ว #กรธี มาแรงมากๆ ลมกับกระดิ่งก็น่ารักกกก
    #192
    0
  13. #191 Pornrat D. (@modhuff) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 13:46
    โอ๊ยยยย ตอนนี้ดีต่อใจมาก ฟินนนนนนน แต่ก้อยอย่ากลับมานะ - -
    #191
    0
  14. #190 ขวัญ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 12:57
    ธีกับกรคือยังงัย เราจิ้นกระจายแล้วนะเนี่ย อิอิ
    #190
    0