ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้?

ที่จริงไม่ค่อยอยากอัพไดวันนี้เท่าไหร่นะ เพราะร้องอยู่หน้าคอมเลย ดีที่ไม่มีใครเห็น= = เดี๋ยวต้องเสแสร้งบทไปว่าอ่านนิยายรักแสนเศร้ามา ตายเลยฉาน

วันนี้ก็เล่าให้ท่านเอลฟัง คนอื่นๆด้วย ช๊อคกันไปยกใหญ่ แต่พอเป็นแบบนี้ มันเริ่มจะทำให้รู้สึกถึงความในใจคนอื่นที่มีต่อเรามากถึง เห็นแบบนั้นแล้วร้องออกมาได้หน้าตาเฉยเลยอะ ไม่รู้เพราะอะไร นั่งโทษตัวเองอยู่อย่างนั้น ว่าทำไมเราถึงทำอะไรไม่คิด?

สุดท้าย พอขึ้นบ้านปั้บ ขอโขกมันสักทีเถอะ ถ้าคราวนี้ลืมหมดมันก็ไม่ต่างอะไรจากลืมไปบ้าง.. โขกให้จำได้สักครั้งเถอะ ว่าที่เราลืมไปน่ะ มันมีอะไรบ้าง

แต่ทว่า

มันเริ่มทำให้สับสนและปวดหัว

ภาพเริ่มตัดฉายเป็นตอนๆเข้ามาในหัว

ปวดหัวจริงๆ สุดท้ายก็จำได้ทั้งหมด น้ำตาแทบทะลักเลย เจ็บอะดิถามได้ เจ็บมากด้วย

บางสิ่ง.. เราคิดว่าควรจะลืมมัน เพื่อก้าวเดินหน้าต่อไป

อีกสิ่ง.. เราคิดว่าปล่อยไว้ให้เป็นคติเตือนใจไม่ให้เราพลาดแบบนั้นอีก ดีกว่า..

จากนี้ไปเราจะพยายามให้ดีขึ้น จะมีความอดทนให้มากขึ้นหน่อย นะ เราจะพยายาม

ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้?

ความคิดเห็น