ตำนานไวรัส..~

วันนี้มากล่าวถึงตำนานไวรัสที่ยาวนาน(?) ของกลุ่มเรา
เริ่มจากตอนม.1 วันที่เห็นเอ๋อๆเด๋อๆผมหยิกๆไม่ค่อยเหมือนชาวบ้านอย่างเรา ได้เข้าไปเรียนที่โรงเรียนของพ่อเป็นวันแรก!!

ตอนนั้นเราเป็นคนค่อนข้างขี้อาย ไม่กล้าพูดกับใคร[ติดมาตั้งแต่ประถม]
จนกระทั่งเข้าแถวเคารพธงชาติ เราก็ต้องไปต่อแถว แต่เราไม่อยากอยู่หน้า แถมมาช้าหน่อย ก็เลยขออยู่หลัง

วินาทีนั้น คือจุดเริ่มต้นของตำนานเรื่องนี้..

ติว เดินเข้ามาทักเรา แล้วถามชื่อเรา พร้อมกับแนะนำตัวว่า
'อ้อ หวัดดี เค้าติว นะ รึว่าจะเรียกตะหลิวก็ได้ ก็ไม่ว่ากัน ส่วนนี่ชื่อจ๋านะ เป็นเพื่อนกันไว้'
ตอนนั้นเราดีใจมาก ที่มีคนมาทักเรา เพราะแอบเหงาปากเล็กๆ ถึงจะไม่กล้าพูดก็เหอะ แต่ถึงพูดไปก็ไม่รู้จะพูดกับใครดี แล้วก็อยากจะหาคนคุยอยู่ด้วย ไม่งั้นคงจะนั่งเหม่อ

จ๋าเป็นเพื่อนคนที่สอง ที่เราพบ ที่ติวแนะนำให้เราได้รู้จัก เธอเป็นคนมีอัธยาศัยดีมาก

พอเข้าแถวเสร็จ เราก็เดินขึ้นไปที่ห้อง อยู่ตั้งชั้น4 ตอนนั้นเราคิดเลย ประถมก็ชั้นสาม ม.ต้นก็ชั้นสี่ แล้วม.ปลายต้องเดินไปมาระหว่างเก้าชั้น ขาไม่หักตายกันก่อนรึไงนะ

แต่แล้วเมื่อนั่งที่ เราก็เป็นคนอืดอาดพอสมควรก็เลยทำอะไรชักช้ายืดยาด สุดท้ายก็ได้นั่งติดประตูหลังห้องจนได้ โดยติวกับจ๋านั่งข้างกัน2โต๊ะด้านหน้าเรา เราก็เลยนั่งข้างหลังคนเดียว แต่ทว่าไม่ได้อยู่คนเดียว

มีเพื่อนอีกคนเดินมาถามว่าตรงนี้ว่างไหม?
เราก็บอกว่าว่าง เขาก็เลยขอนั่งด้วย
และก็เริ่มแนะนำตัว
เราก็ได้รู้ว่า เธอชื่อแครอท

ซึ่งระหว่างเรียนเราก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย เกี่ยวกับเรื่องนั้นบ้าง เรื่องนี้บ้าง
จนกระทั่งวันหนึ่ง เราเริ่มแต่งนิยายWindy Princess Matora ภาคแรก!!! และเป็นครั้งแรก

ตอนนั้นจำได้อย่างดี ว่าเราวาดรูปได้เละห่วยแตก ถ้าเทียบกับตอนที่เราวาดอยู่ตอนนี้=w="
แต่แครอท เป็นกำลังใจให้เราเสมอ บอกว่าแต่งเลยๆ เดี๋ยวจะอ่านๆ
แล้วตอนเราวาดรูปเราก็ชอบแอบๆไว้ จนกระทั่งแครอทต้องลงไม้ลงมือทำให้เราเอาออกมาให้ดูให้ได้TwT[เค้าวาดมะสวย อย่าดูเรย~]
แต่แครอทบอกว่า เธอก็อยากวาดรูปเช่นกัน เราก็เสริมบ้าง วาดเลยๆ เป็นเพื่อนกันๆ!!

หลังจากนั้นไม่นาน เราก็พบกับเพื่อนอีกคนหนึ่ง เธอคือเพื่อนโรงเรียนเก่าเราเอง แต่อยู่คนละห้อง เธอรู้/6 แต่เราอยู่/7 ก็เลยเคยเจอกันอยู่บ้าง แต่ไม่เคยคุยกัน

จนกระทั่งได้มารู้จักกัน ก็เป็นที่รู้ว่า ทั้งเราและชมพู่ คอการ์ตูนเหมือนกัน
ตอนนั้นเรากำลังบ้าชาแมนคิง นารูโตะ และFMA ส่วนชมพู่ บ้าเนกิมะ กับเลิฟฮินะแบบสุดๆไม่แพ้กัน

และก็มีมาอีกคน เธอเป็นคนเงียบๆ เธอชื่อว่ามาย ติวกับจ๋าเห็นมายเงียบๆไม่ค่อยคุยกับใครจึงจัดการ 'ลาก' เข้ากลุ่ม[ขอเน้นในคำว่าลาก..]
ตอนนั้นเรียนวิทย์ เราก็พบกับใหม่ เพราะแครอทคุยอยู่ เรากำลังละเมอเอ๋อๆ หน้าใหม่กับเพื่อนในห้องอีกคนคือโดนัท เหมือนกันมาก เราก็เลยถามว่า 'โดหรอ?'
หน้าแตกยับเยินงับ=w="

และมีอีกคน คือพี่ทราย อายุมากที่สุดในห้อง และเป็นคนที่สอบเข้าโรงเรียนได้ที่1อีกด้วย แต่พี่ทรายไม่ค่อยคุยกับใครเท่าไรนัก
ติวก็เลยจัดการ 'ลาก' มาอีกคน- -"

และแล้ว.. ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น ที่ทำให้เรากับชมพู่ได้เข็ดจากการคุยเสียงดัง
เพราะอาจารย์.. ไล่พวกเราออกไปนั่งหน้าห้อง สุดท้ายชมพู่ต้องบ่นแล้วลากเราไปขอโทษอาจารย์=w="ทั้งๆที่คนผิดจริงๆคือเราแท้ๆ..
วันนั้นก็เลยได้คำพูดสั้นๆว่า
พ่อโดดสอน[ติดงานนอกโรงเรียน]
พี่โดดเรียน[ติดกิจกรรมนอกโรงเรียน]
น้องโดนไล่[ออกจากห้องเรียน]

- -"ซวยเนอะ..

หลังจากนั้น เมื่อเข้าเทอม2 ก็มีพลอยเข้ามาในกลุ่มอีกคน.. และเธอก็ได้รับฉายาในฐานะที่สูงน้อยสุดในกลุ่มว่า 'เตี้ยAward' = ="
เธอเป็นคนจริงจังกับทุกงาน แต่เรื่องเล่นนี่ก็หยุดกันไม่อยู่นะ หุๆ
เธอเก่งเรื่องการพรรณนาและแต่งบทกลอน เคยติดอันดับที่3?ของสายชั้นอีกด้วย

และก็มีอีกคนคือบีม รู้จักกันเพราะว่ามีงานเกี่ยวกับคอมเมื่อไร พ่อคุณเธอนี้ก็จะจัดการให้ ทำให้มันเป็นสิ่งเชื่อมโยงกันให้พวกเรามารวมตัวอีก

พอเริ่มเข้าม.2 จัดห้องเรียนกันใหม่ ก็ต้องย้ายที่นั่ง เราก็ได้นั่งติดหน้าต่าง อยู่แถวกลางๆ ส่วนชมพู่กับแครอทนั่งติดกับเรา แต่เว้นช่วงเป็นแถวแนวตั้ง พลอยก็อยู่ด้านหลัง

และแล้ว นักเรียนใหม่ก็เข้ามา นั่นนคือออและโย พวกเราเห็นก็เลยจัดให้นั่งข้างๆกันด้วย โดยอยู่ด้านหลังพวกเรา

คุยกันไปคุยกันมา โยกับออก็สนิทกับกลุ่มเรามากขึ้น จนกระตั้งได้สมาชิกใหม่เพิ่มมาอีก2คน

ส่วนเบียร์ สมาชิกคนที่12 ครบโหลพอดี เธอถูกกลุ่มเพื่อนเก่าไม่ชอบหน้าก็เลยออกมา แล้วมาอยู่กับกลุ่มพวกเรา.. เศร้าเหมือนกันนะ.. การถูกกลุ่มเพื่อนทิ้งนี่น่ะ..

และโดนัท คนที่13 เกินโหลพอดี เธอก็โดนแบบเดียวกับเบียร์ แต่อยู่คนละกลุ่มกับเบียร์อยู่แล้วล่ะนะในตอนแรก แต่เธอถูกเพื่อนแกล้ง..
จึงเป็นสาเหตุให้เธอออกมา

เมื่อมีครบ13กลุ่ม จึงตั้งชื่อกลุ่มกันว่า Virus
หรือ
Vr. Family
ชื่อไทย ตระกูลไวรัส

พวกเราอยู่ด้วยกันมา แต่ก็มีกลุ่มย่อยๆแบ่งกันในกลุ่มอีกทีนึง

จนกระทั่งม.2เทอม2
เปลี่ยนที่นั่ง เราอยู่หลังกว่าเดิมแถวนึง
พลอย แครอท ชมพู่ บีม ทราย มาย โดนัท ออ โย เบียร์ อยู่ข้างหน้าหมด[แครอททิ้งเค้าTwT]
ฝ่าฟันอุปสรรคมาเยอะพอสมควร แต่มันก็มีเรื่องในกลุ่มบ้าง แต่มันก็จบลงด้วยดี
กลุ่มเรามีเรื่องบาดหมางกับกลุ่มพวกตัง.. ใช่..
มีเรื่องกันมานานแล้ว แต่ก็ไม่เคยเปิดใจคุยกัน
แต่ตอนเราปรึกษากับอาจารย์พูนและอาจารย์มนตรี
ท่านทั้งสองคนเป็นกลางดีจริงๆ อาจารย์มนตรีบอกว่าจะทำให้พวกเราเข้ารวมตัวด้วยกันให้ได้

แต่แล้วเมื่อพวกตังรู้เข้าเรื่องที่พวกเราไปปรึกษาอาจารย์มนตรี
ก็เรียกไปคุยกัน ข้างสนามบาส
และมัน.. ยืนตะคอกใส่พวกเราเสียงดัง
คนข้างสนามบาส.. หันมามอง แต่ไม่รู้หรอกว่ามองใคร พวกเราแค่ตีหน้าเซ่อซ่าเงียบไปเท่านั้นแหละ

แต่โดนัท.. โดนเข้าจนอดไม่อยู่
'โด แกบอกว่าม็อบเข้าข้างพวกเค้าใช่มั้ย'
ตังพูดแบบนี้ จริงๆโดนัทไม่ได้เป็นคนบอก ม็อบต่างหากที่เป็นคนพูดเอง
และมัน.. ทำผิด ทำให้บีมร้องไห้หลายครั้ง
มันก็ไม่เคยจะขอโทษ
ขอโทษสักครั้งอะ ทำได้มั้ย? แกทำผิดอะ แกรู้จักขอโทษบ้างมั้ย เป็นผู้ชายรึเปล่า?
เราคิดแบบนี้หลายครั้ง

แต่สุดท้ายมันก็ทำเล่น โดก็บอกว่าไม่ยกโทษให้แล้วก็ไม่คุยกับมันเลยร่วม3อาทิตย์

และแล้วก็เกิดเหตุการณ์หนึ่งขึ้น
กระทู้.. ที่พลอยตั้ง ว่าใครนิสัยเสียที่สุดในห้อง2/1ปีนี้
มันเป็นตัวจุดชนวนสิ้นสุด..จริงๆ..
พวกเฟิร์สก็มาโพสต์ แล้วด่ากันไปด่ากันมา
แล้วก็มีRepหนึ่ง บอกว่า
'เค้ารู้นะ ว่าพวกแกอยู่ในกลุ่มพวกผู้หญิงที่มีเรื่องบาดหมางกับกลุ่มพวกเค้าใช่ปะ ดูแค่นี้ก็รู้แล้วว่าเป็นใคร'
ใช่.. มันดูออก.. ไม่แปลกหรอก ก็แค่นี้แหละ
จะคุยกันอีกก็ได้.. กลัวซะที่ไหนล่ะ?
แต่หลังจากนั้น พี่ทรายก็โมโห
และมาลงที่ออ โทษเรื่องกระทู้บอกว่าออเป็นคนตั้ง..
จริงๆ ออไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับกระทู้นั้นทั้งสิ้น..
ออบอกพี่ทรายว่าไม่เกี่ยวกับออแล้ว แต่พี่ทรายกลับหันมาตะคอกใส่ว่า
'ไม่เชื่อ!'
แล้วก็เดินหนีไป

ออทนไม่ไหว ก็เลยปรึกษากับโย ว่าจะออกจากกลุ่ม อย่างแน่นอนแล้ว ออและโย โดนมาหลายครั้ง เบียร์ก็โดน โดก็โดน

ใช่..
ตอนเที่ยงจึงนัดไปคุยกันที่ห้องคอมให้เรื่องมันเคลียร์ๆกันไปซะที ตกลงใครจะออก ใครจะอยู่ แล้วไวรัสมันจะเป็นไงต่อ
โยกับออเล่าว่า พี่ทรายเขียนระบายใส่สมุดว่า

'เพื่อนแบบนี้ไม่มีก็ได้หรอก'
'พวกนี้พูดคุยวันๆแต่เรื่องผู้ชาย'
'อยู่ไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไร'
'ทำประโยชน์อะไรไม่ได้เลย'

พวกมันแอบไปเห็นตั้งนานแล้ว.. แต่
มันไม่เคยคิดจะบอกพวกเรา
'พวกแกทำไมไม่บอกพวกเค้า ให้พวกเค้าโง่งมมาจนป่านนี้เนี่ยนะ!?'
แครอทลุกขึ้นถามอย่างอดไม่ได้
'ไอโยมันไม่ให้บอก'
ความผิดตอนนี้ ลงที่โย
'ไม่รู้แหละ แต่ถ้าเป็นแบบนี้ พวกแกไม่มีสิทธิ์ที่จะออก พี่ทรายต่างหากที่ต้องออก!!'
แครอทพูดชี้ชัด หลังจากนั้นทรายก็เดินมาจากมุมบันไดพอดี
ไม่รู้ว่าจะได้ยินที่แครอทพูดหรือเปล่า..
แต่เราคิดว่าคงได้ยินอยู่บ้างแหละ..

สุดท้าย ตกลงกันว่าจะไม่ใช้ชื่อกลุ่มว่าไวรัส และพี่ทรายจะออกจากกลุ่ม
พวกเราจะเหลือแค่12คน
สนุกกันแค่นี้
จะไม่ไปยุ่งกับกลุ่มพวกตัง พวกมันคิดจะทำอะไรก็เชิญตามสบาย
พวกเราจะสนุกกันแค่นี้.... ใช่.. แค่นี้จริงๆ..

กล่าวถึงคู่หูทองประจำกลุ่ม
โดย พลอยและแครอท..
อิจฉาเฟ้ย เห็นสองคนนี้ไปไหนมาไหนด้วยกันแล้วอิจฉา ทำไมไอเราไม่ยักกะเจอเพื่อนที่เดินไปไหนด้วยกันแบบนี้มั่งTwT
เริ่มต้นเรื่องที่ว่า ไม่ว่าเรื่องอะไร สองคนนี้จะรู้ความคิดอีกฝ่ายเสมอ
'รอท.. เค้ารู้นะว่าแกคิดอะไร'
'พลอย เค้าก็รู้เหมือนกันว่าแกคิดอะไรอยู่'
นี่แหละ จุดเริ่มต้น จนกลายมาเป็นคู่หูทองที่รู้ใจกันมากที่สุดในกลุ่ม
ปล. เกิดเหตุฉุกเฉิน ยัยมาโทระมันวิ่งออกไปร้องโฮหน้าบ้าน 'พวกแกอย่าติดกันมากได้ม้ายยยยย ช้านอิจฉาเฟร้ยยยยยย!!!!!'

ไม่ว่าซ้อมเชียร์ 2คนนี้เป็นต้องนั่งติดกัน
ไม่รู้สิ ช่วงนี้ที่เรามองพลอยกับแครอทบ่อยๆ..
ไม่รู้เหมือนกันนะ อาจจะเป็นแค่คิดไปเอง
แต่เราคิดว่าตอนที่เรามองสองคนนี้
เรารู้สึกเหมือนกับมองโออิชิกับเอจิอยู่อย่างนั้นแหละ
เรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆนะ เราก็เลยชอบมองสองคนนี้บ่อยๆ[ด้วยความอิจฉา- -]
เรามันคนขี้อิจฉา เรารู้ตัวดี..
เราน่ะ.. อยู่แต่ในโลกแห่งความฝันจริงๆ..
ไม่เคยเปิดใจให้ตัวเอง... หึ..
ถึงจะไม่มีคู่หูกับเขาก็ไม่เป็นไร แต่อย่างน้อย
ตอนนี้เราก็ยังมีคนที่เราเชื่อใจ.. อย่างเต็มที่
แม้ว่าจะไม่ได้เจอหน้ากันตรงๆก็ตาม หรือแค่เห็นผ่านภาพถ่าย

เราเริ่มจะเข้าใจมากขึ้นนิดๆ
คู่หู
ไม่จำเป็นต้องชอบเหมือนกัน เพียงแต่มีจิตใจที่ดีต่อกัน และยังคงผูกพันธุ์แน่นแฟ้นซึ่งกันและกัน และเชื่อใจกัน ไม่ทอดทิ้งกัน ทั้งคู่ จะไม่มีทางแยกจากกันอย่างแน่นอน..

และ..
ฟิคTeniPuri[มาจากไหนฟะ!!!!]
รู้สึกว่าร่างกายเราจะตอบสนองกับจิตใจเสียเหลือเกิน ที่เราชอบมองแครอทกับพลอยเพราะจะสังเกตสองคนนี้หรือเปล่านะ
เพื่อเอาไปแต่งฟิค ตอนนี้ได้ประเด็นหลักแล้ว..
ถ้าพลอยมาอ่าน รู้ด้วยนา..
ว่าเรา.. จะแต่งให้ดู
จะให้รู้ไว้
ว่าฝีมือการแต่งฟิคจริงๆของเรา?[มั้ง?]
มันไม่ได้มีแค่ที่ว่าจะลำเอียงมาทางด้านเราเสมอไป

ตอนแต่งเราคิดสดก็จริง
แต่ก่อนจะบรรจงพิมพ์มันลงไปในเครื่องคอมน่ะ เราจะคิดดูก่อนว่า มันสมควรมั้ย?
และอีกอย่างคือ
'แบบนี้จะเข้าอิมเมจตัวละครหรือเปล่า?'
คิดไปคิดมา

ถ้าพลอยจะเข้าตอนที่เราชอบไม่เหมือนกัน?
แล้วถ้าไปชอบซ้ำกับคนอื่นแล้วพลอยยังจะแต่งอีกล่ะ?
แสดงว่า..
พลอยคงจะมีอคติกับเราสินะ..?
แต่.. มันก็ไม่ต่างกันหรอก
ถ้าเป็นตอนที่พวกเราชอบซ้ำกันโดยที่พลอยไม่ซ้ำใคร? แล้วยังจะแต่งหรอ?
อยากให้คิดถึงจุดนี้จัง
จะให้ชอบไม่เหมือนกันเสมอไป มันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ
ก็พลอยบอกว่าอยากแต่งฟิคดีเกรย์แมน
เอ๊า ก็เราชอบราวี่เหมือนกันนี่?
พลอยก็ชอบราวี่ แล้วทำไมพลอยถึงแต่งได้
ทำไมTeniPuriถึงไม่เข้า?
แปลกจริงนะ พลอยนี่..
บอกว่าจะเข้าก็ต่อเมื่อชอบไม่เหมือนกัน
แต่นี่ก็มาเหมือนกันอีกแหละ
มันหมายความว่ายังไงหนอ?...

ถ้าพูดเรื่องข้อเสียของเรา
ในกลุ่ม.. พวกเธอก็จะคิดว่าเราเพ้อเรื่องการ์ตูนอย่างเดียว
ใช่ ข้อนั้น ยอมรับ
เราเพ้อจริงๆ
ก็เราน่ะ.. มันนักเพ้อฝันไม่ใช่รึไง?
เราคิดว่า จะว่าเราในเรื่องอื่นอย่างพวกนิสัยซะแล้ว..
ดีใจ ที่บอกเราว่าไม่ชอบเราในจุดนี้
เราดีใจจริงๆนะ..
ที่ยังมีคน.. บอกข้อเสียของเรา ให้เราแก้ตัว
จะพยายามก็แล้วกัน..
เพื่อเพื่อนๆ..

เราน่ะ ในกลุ่มคิดๆแล้ว เราอยากจะพูดหลายๆเรื่อง
แต่พอจะเข้าเรื่องอื่นทีไร
ก็ไม่เคยมีใครฟัง จนเราลืมไปแล้วว่าจะพูดอะไร
นี่เป็นมุมมองของเราเองแหละ
ช่วงนี้ก็มีแต่คนจับกลุ่มกันคุย
บีม-ชมพู่-โดนัท
พลอย-แครอท
จ๋า-ติว
ออ-โย
มาย-เบียร์
สุดท้าย ก็มีเราเพียงคนเดียว เราอาจจะคิดไปเองก็ได้
แต่ตอนนี้
เรารู้สึกว่ามันกำลังเป็นแบบนี้อยู่จริงๆนะ..

เราก็เลยกลับไประบายเอาในmsn
ตอนนี้เราจะคุยอยู่ไม่กี่คน
ก็มีปาล์ม อาร์ม แมด แล้วก็บัน บางทีก็คุยกับคนอื่นอยู่บ้าง อย่างแอน..

สองสามวันนี้เราทะเลาะกับแมดอยู่เหมือนกัน
เฮ้อ.. ไม่ขอบอกแล้วกันว่าทะเลาะเรื่องอะไร
มันเป็นเรื่องส่วนตัวของแมดน่ะ..
เรามันก็เตือนอะไรไม่ค่อยได้เรื่อง แมดก็เลยโกรธเราไปซะงั้น
วันนี้ก็กะจะลองโทรไปคุยอยู่เหมือนกัน
ตอนนี้เหงาปากจริงๆ ตอนจะโทรหาทรายทีไรก็มักจะลืมก่อนทุกที [มานึกได้ตอนนั่งหน้าคอม- -"]

เอ้อ..
เอาเป็นว่าวันนี้ จบตำนานไวรัสไว้เท่านี้ล่ะจ้ะ..^^