| MY BADBOY | รักสุดท้าย-ผู้ชาย[อยาก]เลว [Yaoi]

ตอนที่ 3 : |MY BADBOY|-2-สิ่งที่กำลังจะเปลี่ยนไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 64
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 มิ.ย. 59

MY BADBOY

 

-2-

สิ่งที่กำลังจะเปลี่ยนไป

 

 

            (“ห้ะ ? รับเข้าทำงานแล้ว”)

 

            “เออ ก็อย่างที่บอก เก็บของรอ พี่ดาร์กเขาไม่ชอบรอใคร”

 

            (“ทำไมรับวะ งงนะเว้ย เห้ย”)

 

            “กูจะไปรู้ปะวะ เลิกทำโง่ แล้วเก็บของได้แล้ว กูจะนอนต่อแล้ว แม่ง วันเสาร์ทั้งทีจะได้นอนดีๆก็ไม่ได้”

 

            ปริญญาสบถยาวหลังถูกปลุกขึ้นมาด้วยเสียงโทรศัพท์สายตรงจากเจ้านายอย่าง อัคพล ให้โทรไปย้ำอีกเพื่อนสนิทว่าจะเข้าไปรับช่วงบ่ายๆ จนคน พึ่งนอนไปไม่ถึงชั่วโมงต้องดีดตัวมาต่อสายหาบุคคลที่สามนั้นทันที

 

            “ฮืม~… พี่ปาล์ม โทรหาใครน่ะ” อาจเป็นเพราะ ร่างสูงอาจพูดดังไปหน่อย จนทำให้คนบนเตียงลุกขึ้นมางัวเงียถาม ทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา

 

            “เพื่อนพี่ครับ ฟลุ๊ค นอนต่อเถอะ เดี๋ยวบ่ายๆพี่พาออกไปห้าง” ปริญญาบอกเด็กหนุ่มบนเตียงนั้น ก่อนจะขยับเข้าไปนอนกอดไว้เหมือนเดิม

 

            ฟลุ๊ค หรือ พัธกร เด็กหนุ่มหนึ่งในสามคนของปาล์ม ที่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้อง และคอนโดชั้นนี้

นั้นเป็นเพราะอัคพล กำหนดว่า ห้ามคนนอกขึ้นมาบนคอนโดชั้นนี้ ชั้นของพนักงานในร้านโดยเฉพาะ แต่กำหนดให้ สามารถเข้าได้ 3 คน และต้องผ่านการตรวจสอบจากอัคพลก่อนเท่านั้น คือ พ่อ แม่ และคนรัก

 

            ซึ่งร่างเล็กในอ้อมกอดเขาก็ได้รับสิทธิ์นั้นในนาม คนรักของเขา

 

*****

            ทางฝ่ายของรณพัฒน์เอง หลังจากวางสายจากเพื่อนสนิทไป ก็ลุกขึ้นมาจากเตียง ที่ก็ยังงงๆอยู่ว่ากลับมานอนบนนี้ตั้งแต่เมื่อไร และยังไง  ?

 

            แต่ตอนนี้คำถามนั้นยังไม่ได้สำคัญกว่าคำสั่งของเจ้านายคนใหม่ จนต้องรีบเก็บเสื้อผ้าและของจำเป็นใส่กระเป๋า ซึ่งดูเหมือนของจำเป็นของเขามันอาจจะมากไป

 

            กระเป๋าสี่ใบ..

ใบแรก เสื้อผ้าแบนด์ดังหลายสิบชุด

ใบที่สอง เครื่องประดับและอุปกรณ์ส่วนตัว

ใบที่สาม รองเท้าและกระเป๋า

ใบที่สี่ เอกสารและหนังสือ

 

และแน่นอนของที่ขาดไม่ได้ จนต้องมีกระเป๋าใบที่ห้ากีต้าร์ตัวโปรด

 

“เห้อ เสร็จสะที” กว่าจะจัดของเสร็จ คนบ้าแฟชั่นก็ทิ้งตัวนอนลงบนเตียงกว้างอย่างเหน็ดเหนื่อย กะพักสักครู่แล้วจึงจะลุกไปอาบน้ำ

 

ครืดดดครืดดด

 

หากแต่เสียงโทรศัพท์ที่โชว์เบอร์แปลกกลับทำให้เขาต้องลุกขึ้นมารับเสียก่อน

 

“ครับ รณพัฒน์รับสาย”

 

(“เสร็จหรือยัง ฉันถึงแล้ว”)

 

“ใคร ?

 

(“ดาร์ก”)

 

“อ้อ แปปนึงนะคุณ เดี๋ยวลงไป”

 

แฮ่กๆๆ

“รอเดี๋ยวนะ ขึ้นไปเอาอีกรอบก่อน” แม้จะขนของลงมารอบแรกก็เหนื่อยมากพอแล้ว แต่ไลฟ์ก็ไม่คิดจะทิ้งของข้างบนอย่างแน่นอน เพราะเขายังไม่ได้เอา กีต้าร์ ตัวโปรดลงมา

 

“ไม่ต้องขึ้นไป จะใช้อะไรมากมาย ที่นั่นมีพร้อมทุกอย่าง”

“ไม่ได้ครับ มันมีของสำคัญ”

“อะไร นั้นคงกระเป๋าเสื้อผ้า และนี้ก็เอกสาร แค่นี้ก็พอแล้วไม่ใช่รึไง”

“ไม่ได้ รอก่อนนะคุณ”

“ไม่ ฉันไม่ชอบและไม่เคยรอใคร” แววตาที่เริ่มจะติดขุ่น แล้วน้ำเสียงที่เริ่มแข็งกว่าเดิม ทำให้คนที่ตอนนี้ยืนอยู่หน้าคนที่มีอำนาจเหนือกว่าตัวเองเกร็งเล็กๆ จนสุดท้ายก็ต้องยอม

 

“อ่าๆ ก็ได้ๆ”

 

แม้ไลฟ์จะดื้อดึงกับคนอื่นสักแค่ไหน แต่กลับผู้ชายอย่างอัคพลเขากลับไม่กล้า แม้จะเถียง แต่อะไรบ้างอย่างบอกเขาว่าไม่ควรจะขัดผู้ชายคนนี้

 

“คุณเอาเบอร์ผมมาจากไหน”

 

ทันทีที่ขึ้นมานั่งบนรถคันหรู รณพัฒน์ก็เอ่ยปากถาม ไม่ใช่เพราะอยากรู้แต่ถามเพื่อไม่ให้บรรยายกาศมันวังเวงก็เท่านั้น

 

“ถ้าฉลาด ก็ไม่ยาก”

 

แต่คำตอบที่ได้กลับมา กลับไม่ใช่วิธีการง่ายดายหรือยากเย็นในการจะหาเบอร์ของเขา แต่กลับได้เป็นคำตอบปัดๆที่ทำให้เงิบ จนคนถามรู้สึกหน้าชาคล้ายอาการ ที่เรียกว่าถูก หลอกด่า

 

ถึงกระนั้นเองอัคพลก็ไม่ได้สนใจท่าทีหงุดหงิดข้างกายหรืออะไร แค่ยื่นมือที่คีบบุหรี่ออกนอกหน้าต่าง เพื่อไม่ให้ควันเข้ามาติดหนังราคาแพงของรถตนเอง แล้วบังคับพวงมาลัยด้วยมือเดียว ท่าทีที่ทำให้รณพัฒน์หันหน้าไปอีกฝั่งนอกหน้าต่าง ก่อนความเหนื่อยจะเล่นงานจนเผลอหลับไป

 

ตื่นมาอีกทีเขาก็เห็นคอนโดหรูอยู่ตรงหน้า พร้อมคนข้างๆที่กำลังปลดสายนิรภัยของตัวเองออก แล้วก้าวออกไปอย่างไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่นิด

 

“ฮัลโหล เฟียส

(“ครับพี่ดาร์ก”)

“เรื่องที่บอกเมื่อคืน โอเคไหม”

(“มันไม่พอวะพี่ พี่ก็น่าจะจำได้”)

“แล้ว ?

(“มันไม่เหลือจริงๆ ห้องแดนมันผมให้ไม่ได้หรอกนะ”)

“แล้วคิดหรอ ว่าเขาจะกลับไป”

(“ไม่รู้ แต่ผมจะรอ”)

“หึ”

(“ถ้าอย่างนั้น พี่ก็ให้หมอนั่นอยู่ห้องเดียวกับพี่ไปก่อน เดี๋ยวผมโทรเคลียให้ ได้ห้องเมื่อไรจะบอกอีกที”)

“แต่ฉันไม่ชอบให้ใครยุ่งเรื่องส่วนตัว”

(“แต่พี่ไม่มีทางเลือก”)

“เฮ้อ เออๆ จัดการ เร็วๆแล้วกัน”

(“ครับ”)

“อืม บาย”

(“เดี๋ยวพี่ดาร์ก”)

“อะไร”

(“ระวังนะครับ”)

“ระวังอะไร”

(“ระวังจะเป็นแบบผม..”)


35%

-อัคพล-

            ผมวางสายจากเฟียสมันไป แต่กลับมองมือถืออยู่อย่างนั้น เพราะเผลอคิดตามสิ่งที่ลูกพี่ลูกน้องคนนั้นเตือน

 

            ระวังจะเป็นแบบผม

 

            รู้ดีว่าน้องทำอะไรลงไปบ้าง เพราะบางครั้งเป็นคนยื่นมือเข้าไปช่วย  รู้ว่าตอนนี้น้องกำลังเป็นยังไง เจ็บปวดแค่ไหน แต่มันจะไม่เกิดขึ้นกับผม เฟียสยังเด็กเกินไปกับชีวิตอย่างนั้น  ยังใจอ่อน ยังอ่อนโยน ยังหวั่นไหวมากไปที่จะทำอะไรแบบนั้น

 

            แต่มันไม่เหมือนผม ผมแข็งมากพอที่จะทำสำเร็จผมมั่นใจอย่างนั้น

 

---

 

            หากเป็นอย่างที่เจ้าตัวว่า ความจริงแล้วอัคพลคงเก็บมือถือนั้นเข้ากระเป๋าไปเสีย แล้วเดินตรงเข้าที่พักไป ไม่ใช่เก็บเอาคำพูดของลูกพี่ลูกน้องมาพิจารณาบางทีเขาอาจไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่ค่อยๆเกิดขึ้น

 

        ตอนนี้รณพัฒน์กำลังสำรวจห้องบนตึกสูง สูงจริงๆเพราะเขาอยู่ฉันบนสุด มองออกนอกระเบียงไป เห็นแสงพรอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า เคลื่อนตัวลงหลบหลังตึกสูงมากมายที่อยู่ห่างออกไป  แสงเย็นที่กำลังจะลับ ตัดกับผ้าม่านขาวที่ของชายระเบียง ภาพที่ทำให้เขายิ้ม

 

            ยิ้มอย่าสงบ แล้วปิดตาลงกับภาพนั้น

 

          ผ่อนคลาย ทำไมเขารู้สึกได้ว่าที่นี้ อบอุ่น สงบ และ น่าอยู่

 

            ในขณะที่อีกคนมองภาพบรรยากาศเบื้องหน้าด้วยใจที่อบอุ่น คนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็มองไม่ต่างออกไป จนเดินเข้าไปกอด 

 

กอดเอวสอบของอีกฝ่ายเอาไว้ปล่อยให้เวลาผ่านไปอย่างนั้น คางของร่างสูงเกยนิ่งบนไหล่ของอีกคน โยกซ้ายโยกขวาเบาๆด้วยรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนหน้า

 

            หน้าผากกว้างแนบชิด  จนปลายจมูกเตะกันแผ่วเบา

 

            การกระทำที่ทั้งสองคงต่างรู้สึกดี ถ้าไม่ใช่

 

            แปะๆ

            “ตื่น จะกินไหมข้าวน่ะ” 

 

            ฝันสลายพราะโดนอีกคนตบหน้า - -‘

 

            “ห้ะๆ เดี๊ยวไปอาบน้ำก่อน”

 

            ถึงแม้จะรู้สึกแปลกใจ ที่จู่ๆก็ฝันอะไรซุ่มสี่ซุ่มห้าอีกแล้ว แต่พอเห็นสีหน้าของอัคพล เขาจึงไม่อยากจะให้อีกฝ่ายรอนานจนต้องรีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัวอย่างเร็วที่สุด

 

            “สั่งสิ”

          “คุณสั่งเถอะ ผมไม่หิว”

 

จ๊อกกก!

 

          หลังออกมาจากคอนโด อัคพลก็ตรงมายังร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลออกไป และทันทีที่ถึงก็ให้คนที่ดูแล้วคงไม่เคยมาร้านนี้สั่ง

 

            “หึ ปากไม่ แต่ท้องนายน่ะมันบอกว่าควรจะหาอะไรกรอกลงไปสักที”

 

            อัคพลเห็นว่าคนปากดี บอกไม่หิวแต่ท้องร้อง เลยจัดการหยิบเมนูมาสั่งเองไปสองสามอย่าง แค่ให้เพียงพอสำหรับสองคน

 

            “แฮ่กๆ แฮร่”

 

            “กินเผ็ดไม่ได้หรือไง”  หลังจากทานไปได้แค่ไม่กี่คำ รณพัฒน์ก็ออกท่าทางพัดมือพัดไม้ เหมือนว่าที่นี้มันร้อนมากมายทั้งๆที่ก็เป็นร้านที่มีแอร์ อัคพลเองจึงเดาได้ไม่ยากว่าเจ้าตัวคงกินเผ็ดไม่ได้

 

            “กิน.. อึก ..ได้ ..ตะ..แต่ไม่เผ็ดขนาดนี้ อึก” ว่าไปก็ดื่มน้ำลงคอไป ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดง บ่งบอกว่าคงจะไม่ไหวแล้วจริงๆ

 

            “หึ ” ร่างสูงของดาร์กหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเมินหน้าไปอีกทางแล้วยกมือเรียกพนักงานเข้ามาที่โต๊ะ

 

            “ฮันนี่โทสต์” 

*****

            กว่าจะได้ออกจากร้าน ก็เสียเวลาไปร่วมชั่วโมง แต่ความจริงอาจช้ากว่านี้ก็ได้ ถ้าไม่ได้ของหวานที่ดาร์กสั่งมาให้  ไลฟ์เองอาจจะเผ็ดน้ำหูน้ำตาไหลให้คนแถวนั้นเขาตกใจเล่น

 

            “คุณจะไปไหน”

            “ฉันจะแวะไปส่งที่คอนโดก่อน”

            “แล้วคุ..

            “มีสิทธิ์ถามตั้งแต่เมื่อไหร่

 

            สิ้นประโยครณพัฒน์ก็ได้แต่เงียบ หันหน้าออกนอกหน้าต่าง และใช่ มีสิทธิ์ถามตั้งแต่เมื่อไหร่ ?

 

            รู้สึกเหมือนโดนด่าว่าเสือก ยังไงชอบกลวะ!!

 

 

            บรรยากาศตอนนี้ดูเหมือนฝนกำลังจะตก ท้องฟ้ากำลังมืดครึ้มรอหยดน้ำจะล่วงหล่นลงมา นกตัวน้อยกำลังบินกลับรัง เมฆก้อนใหญ่กำลังเคลื่อนไปตามทิศทางลม ไม่นานที่มองภาพนั้น ฝนเม็ดเล็กก็หยดลงมาจริงๆ

 

            “นี้กุญแจสำรอง จะออกไปไหนล็อคห้องให้เรียบร้อย” ดาร์กสั่งคนที่กำลังจะก้าวลงจากรถยนต์ของตัวเองที่ตอนนี้มาจอดหน้าคอนโดเรียบร้อยแล้ว

 

            “ครับ”

            “6โมง เจอกันที่ร้าน ฉันหวังว่านายจะไม่สาย”

            “อ่าว คุณไม่ได้มารับหรอกหรอ”

            “คิดว่าตัวเองเป็นใคร รณพัฒน์ ? 

 

บางทีก็คิดว่าหมอนี้มันปากดีเกินไปปะวะ

นั้นเป็นความคิดของร่างบางในตอนนี้ แต่ก็นะ ได้แค่คิดไม่มีสิทธิ์พูด

 

            “อื้ม รู้แล้ว” ไลฟ์จึงตอบกลับไปแค่นั้น ขายาวกำลังจะก้าวลงจากรถ ถ้าไม่ถูกใครอีกคนดึงแขนไว้ก่อน

 

            กึก

            สัมผัสจากฝ่ามือที่หยาบกร้านเหมือนคนทำงานหนักมาทั้งชีวิต หากแต่กลับอบอุ่นจนรับรู้ได้ ทำให้รณพัฒน์หยุดนิ่งไปหลายวิ ก่อนจะเรียกสติกลับมาได้เพราะอีกฝ่ายเอ่ยเสียง

 

            “คงรู้นะว่าต้องไปยังไง”

 

            “อืม ถ้าฉลาดก็คงไม่ยาก”  ไลฟ์ตอบกลับประโยคสุดท้ายก่อนจะเดินขึ้นห้องไป


     75%


 

-รณพัฒน์-

 

16:37 .

@VIP…03

 

            ห้องนี้เป็นเหมือนห้องชุดที่ใหญ่เป็นพิเศษ ดูไม่น่าจะเหมาะกับคนที่อยู่คนเดียวเลยสักนิด ห้องนอนสองห้อง ห้องรับแขกกว้างที่มีโซฟาตัวใหญ่วางอยู่ ห้องครัวที่มีอุปกรณ์ครบครัน ห้องที่ดูใหญ่พอจะอยู่ได้เป็นครอบครัว แต่เจ้าของกลับอยู่คนเดียว

 

แต่ถึงอย่างนั้นก็คงไม่คิดจะถามเจ้าของห้องให้ถูกด่าเล่นหรอก  ก็เลยมองไปที่ระเบียง  มีต้นไม้อยู่หนึ่งต้น เป็นต้นอะไรสักอย่าง ที่ผมก็ไม่รู้จักเหมือน ไม่ค่อยได้ศึกษาน่ะ

 

            ผมเดินสำรวจไปเรื่อยๆ เพราะตอนนี้ก็พึ่ง 4 โมงนิดๆ แต่อาจดูมืดนิดหน่อย เพราะฝนกำลังตก ผมมองเห็นต้นไม้ต้นนั้น เลยเดินออกไปดู เป็นต้นไม้ต้นเล็กๆ ที่ถูกวางอยู่เพียงต้นเดียว

 

            คุณคิดว่าว่ามันจะเหงาหรือเปล่า บางทีก่อนหน้านี้ อาจมีต้นอื่นๆอยู่ข้างๆมัน แต่เจ้าของคงไม่มีเวลามานั่งดูแล จนมันตายไป ความรักก็คงเป็นแบบนั้น

 

            ผมวางมันลง ก่อนจะเงยหน้ามองท้องฟ้าที่กำลังร้องไห้ ทำไมวันนี้มันดูหดหู่กว่าที่เคยเป็น ข้างล่างยังคงวุ่นวายด้วยเสียงรถมากมายเพราะที่นี้ติดถนนใหญ่แต่ไม่ว่าเสียงจะดังขึ้นมาให้ได้ยินขนาดไหน มันกลับทำให้รู้สึก เหงา มากกว่าที่เคย

           

            ผู้คนมากมายเดินสวนผ่านกันไปมา แต่ไม่มีใครคิดจะสนใจกัน ?

            การจราจรในเมืองใหญ่ที่กำลังติดขัด จนบางคนคงจะอารมณ์เสีย

            สุนัขจรจัดที่ผู้คนเดินผ่านไปอย่างไม่เห็นค่า มองไปก็คิดสงสาร ไม่ได้สงสารแค่มาหรอก ลองคิดย้อนไป หมาตัวนั้นก็ไม่ได้ต่างอะไรกับผมตอนนี้

 

            ผมเดินกลับมานั่งบนโซฟามองปอยฝนผ่านม่านบาง ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างได้

 

            อยากเล่นกีต้าร์ 

 

17:15 .

 

            ผมวิ่งออกมาจากคอนโดเพราะฝนยังคงตก ในห้องไม่มีร่ม แต่อีกหน่อยคงต้องซื้อติดไว้  วิ่งตามทางที่คิดว่ามันน่าจะใช่ จนมาถึงป้ายรถเมล์

 

            ขึ้นมาถึงหน้าร้าน แต่สภาพก็เปียกปอนกว่าที่คิดไว้ทีแรก แต่คงไม่เป็นอะไรหรอก ยังไงร้านคงมีชุดยูนิฟอร์มให้เปลี่ยนอยู่แล้ว

 

            แต่มันกลับไม่ได้เป็นแบบนั้นน่ะสิ ผมเดินเข้าไปในร้าน แล้วได้คำตอบว่า ชุดมีเพียงพอแค่สำหรับพนักงานเสิร์ฟเท่านั้น  ให้ตาย!

 

 

*******

ท่ามกลางพายุฝน ที่โหมกระหน่ำ

ท่ามกลางคำว่าเรา ที่เป็นอดีตไป

ท่ามกลางเงาของไฟที่สะท้อนบนถนนใหญ่

รับรู้ถึงความสะใจของใครบางคน

 

ท่ามกลางเดือนและดาวที่ค่อยค่อยลาไป

ท่ามกลางความเสียใจที่ไม่มีใครสน

ท่ามกลางหยดน้ำตาที่มันยังรินไหลหล่น

เพราะรู้ว่าคนอีกคนเขาไปมีใคร

 

อัคพลเดินกลับเข้ามาในร้านของตัวเอง หลังจากออกไปธุระ แต่ทันทีที่ก้าวขาเข้ามากลับได้ยินเสียงดนตรี กับท้วงทำนองผ่านคำร้อง ที่ฟังดูเจ็บปวดของคนด้านบน

 

เธอเก่งที่ทำให้ฉันยังจำเธอไม่ลืม

เธอเก่งที่ทำให้ฉันดื่มด่ำกับความทุกข์ทน

เธอเก่งที่ทำให้ฉัน เจอใครกี่คน

ก็ไม่ทำให้ลืมเธอไปจากหัวใจ

 

ฉันแพ้ให้เธอทุกทาง โอ้ที่รัก

ฉันแพ้ให้เธอทุกทาง หมดหัวใจ

แพ้เธอหมดทุกทางจริงจริง ไม่ว่ายังไง

คำว่ารักก็ยังอยู่กลางหัวใจ

 

หากก่อนหน้านี้เขาบอกว่า ไม่สนใจว่าเด็กคนนี้จะร้องเพลงเพราะสักเท่าไรก็ไม่เห็นจำเป็น แต่ตอนนี้ ร่างบางที่กำลังเปียกปอน อาจเป็นเพราะสายฝนข้างนอก เสื้อสีขาวที่ลู่ไปกำลังร่างกาย ปอยผมที่ยังเปียกน้ำ ท่าทางที่ทำให้ อัคพลหยุดยืนมอง

 

ฉันคิดถึงเธอทุกที โอ้ที่รัก
เริ่มต้นไม่ได้สักที ไม่ว่ากับคนไหน
เพราะคิดถึงเธอเหลือเกิน ได้ยินไหม
ฝนฟ้าจะเป็นอย่างไร หัวใจก็ยังเป็นของ เธอ 

หัวใจฉันยังเป็นของ เธอ

 

            แววตาของคนที่ยังคงเจ็บปวด รับรู้ได้ถึงคนเบื้องล่าง สายตาที่ยังคงสะท้อนความเสียใจ สายตาที่มั่นคง

 

            มั่นคงแบบที่อัคพลต้องการ



..........



|2/6/2559|

คะ หายไป3เดือน หายแบบหายหัว 5555 เข้ามหาลัยแล้วชีวิตวุ่นวายเนอะ 

ตอนนี้อิพระเอกของเราเริ่มเห็นบางอย่างในตัวนายเอกเราแล้วเนอะ นางดูน่าสงสารจัง >< 

ใครยังไม่ลืมเรื่องนี้ ฝากเม้น ฝากทวง ฝากเตือนด้วยน้า อิไรท์มันจะได้กระเตื้อง




ฝากคอมเม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยเนอะ ^^ 

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

32 ความคิดเห็น

  1. #29 0955049265 (@0955049265) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 17:29
    รอค่าาาาา มาต่ออีกนะ
    #29
    0
  2. #24 A&M (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 20:56
    มาต่ออออเถอะ สู้ๆคราา
    #24
    0
  3. #23 A&M (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 20:55
    มาต่ออออเถอะ สู้ๆคราา
    #23
    0
  4. #22 kamonwan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 19:37
    รอนาจาาา
    #22
    0
  5. #21 A&M (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 18:17
    รออออ ^^
    #21
    0
  6. #20 A&M (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 00:13
    หุๆ มาอัพแย้ววว จะรอต่อนะคะ สู้ๆ
    #20
    0
  7. #19 A&M (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 00:12
    หุๆ มาอัพแย้ววว จะรอต่อนะคะ สู้ๆ
    #19
    0