| Love is Find | ม.ปลายในความทรงจำ [Yaoi]

ตอนที่ 22 : ตอนที่ 18 ยื้อ 75%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 มี.ค. 59

-18-

ยื้อ

 

            “เฮ้ออออ เหนื่อยชะมัดเลย” ผมเดินกลับเข้ามาในห้องหลังจากที่เราวิ่งกันจนเย็นมากแล้ว

 

            ผมกลางแขนสองข้างออกแล้วทิ้งตัวลงนอนแผ่บนเตียงกว้างของตัวเอง จนรู้สึกผ่อนคลาย

           

            “เฮ้อออ เหนื่อยจัง” ? ประโยคคุ้นๆไหมครับ แต่ไม่ใช่เสียงผมครับ เป็นเสียงอีกคน ก่อนที่มันจะทำท่าเดียวกับผม แต่มันหันหน้าลง ?

 

            ฟุบ อึก!!

            “เฟียส ลุกดิ มันจุก” แหง่แหละครับ ตัวอย่างควาย ? ทิ้งตัวลงมาทับผมได้อ่ะ

 

            “ทีตอนนี้จุกนะ ทีตอนอื่น...”

 

            “หุบปาก!!..เงียบไปเลยนะมึง”

           

            “ทำไมล่ะครับ หืม” มันพูดพร้อมเอามือหนาๆของมันมาบีบจมูกผม ไอ้นี้มันท่าจะชอบจมูกผมน่ะ บีบได้บีบดี

           

            “งื้ออ อย่าหายใจไม่ออก ลุกเลย จะไปอาบน้ำ”

           

            “รุกหรอ อ้อ กูรุกอยู่แล้ว...” มันพูดกะตุกยิ้มบางๆ

 

ก่อนจะเลื่อนมือหนาเข้ามาในเสื้อผม ลูบไล้บนเอว ไต่จนถึงแผ่นอก ก่อนจะเลื่อนกลับมาอีกเอวบางอีกครั้ง เล่นซะขนลุกชู่ ก่อนที่มันจะ....

 

            “ฮ่าๆๆๆ ไม่เอาเฟียส ไม่เล่น หยุด ฮ่าๆๆ หยุด อ้าคคค”  จี้เอวผม - -

 

            “จะไปไหน มานี้เลยมึง” มันพูดขึ้นหลังจากที่ผมดิ้นหลุดมาได้

 

            “ฮ่าๆๆ ไม่เอาเฟียส กูเหนื่อย ฮ่าๆๆ” แต่แล้วมันก็วิ่งมาตะคุ้มผมได้อีก

 

ก่อนจะดันร่างลงไปแน่นิ่งบนเตียง เปลี่ยนจากเสียงหัวเราะหยอกล้อ มาเป็นความเงียบ นิ่ง หากแต่มันไม่ได้สร้างความอึกอัดให้ผมที่อยู่ข้างล่างตัวมัน แต่มันกลับทำให้ผม...ตื่นเต้น

 

“เฟียส....” ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมเอ่ยปากเรียกชื่อมัน ขณะที่มันค่อยเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิม มือยังคงค้างอยู่ที่เอวผม ความรู้สึกผมตอนนี้ ทำได้เพียง ค่อยๆ...หลบตา รอรับสัมผัสจากคนตรงหน้า

 

Tru…..Tru….ฟอร์ด

เสียงโทรศัพท์ของเฟียสดังขึ้นก่อนที่ผมจะหันหน้าหนีปากของมันที่เหลือไม่กี่เซนจะปิดเข้ากับปากผม

“เฟียส โทรศัพท์” ผมเอ่ยบอกมัน ก่อนที่มันจะลุกออกจากตัวผมอย่างอารมณ์เสีย

 

 

เฟียส

 

“อะไร” เฟียสรับโทรศัพท์เสียงเข้ม แสดงให้ปลายสายคงรู้ว่าเจ้าตัวอารมณ์เสียใช่เล่น

 

(“ไรหว่า รับมาก็รมณ์เสียเลย กูกวนเวลาจู๋จี๋กับเมียรึไง”)

“เออ มันหนีกูเข้าไปอาบน้ำแล้วเนี้ย”

(“เอ้า จริงอ้อวะ ฮ่าๆๆ โทษๆ กูจะถามว่าจะตัดสูทร้านเดียวกันไหม งานเซนโนวเดย์อ่ะ”)

“มึงนัดร้านวันไหน”

(“พรุ่งนี้ บ่ายสาม ไอ้เมนกะไอ้โฮล์ฟก็ตัดร้านนี้ แต่เฟิร์สที่บ้านมันเตรียมให้เหมือนเดิม”)

“อื้ม งั้นเอาร้านเดียวกันแหละ เดี๋ยวกูกับแดนตามเข้าไป”

 

ผมหันไปมองประตูห้องน้ำที่ร่างบางของแดนวิ่งเข้าไป พร้อมเสียงหัวเราะได้ใจที่หนีผมรอด มันทำให้ผมจุกแน่นในอก

 

ผมเคยคิดว่าตัวเองเลว แต่ผมคิดว่าตอนนี้ความเลวของผมมันมากเกินไปแล้ว มากเกินจนผมควรปล่อยให้รอยยิ้มนี้หลุดจากผมไปสักที ก่อนที่มันจะสาย สายสำหรับใจของเราจะรับมันไหว เมื่อเวลานั้น...มันมาถึง

 

“กูขอโทษ แดน ..รัก..รัก  ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น กูจะยังรัก...รักแค่มึง” มันคือเสียงสุดท้ายของค่ำคืนนี้ ก่อนที่ผมจะคลายอ้อมกอดจากคนที่พึ่งหลับไป

 

แล้วตัดสินใจทำบางอย่าง

 

พ่อ...

ชื่อที่โชว์บนหน้าจอตรงนี้ กำลังทำให้ผมลังเล

 

ผมควรจะกดมัน แล้วจบเรื่องทุกอย่าง หรือ ยื้อ... ยื้อเวลาความสุขของตัวเองอย่างคนเห็นแก่ตัว ยื้อมันไว้ ให้ตัวผมรักมันได้นานกว่านี้ ให้ตัวมันได้รักผมบ้าง ให้ เรา ได้รักกันมากกว่านี้ มากพอจะไม่มีวันลืมกัน

 

แล้วสุดท้าย...ผมก็กลายเป็นคนเห็นแก่ตัวแล้วจริงๆ

 

ผมตัดสินใจปิดหน้าจอแล้ววางมือถือลงข้างเตียงเหมือนเดิม กลับเข้ามากอดแดนจากด้านหลัง แล้วหลับตาลง ทำเหมือนมันไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ผมจะลืมทุกอย่าง และทำในสิ่งที่อยากทำ ไม่ใช่ควรทำอีกต่อไป

 

ผมจะกอดมันเอาไว้ จดจำร่างกายนี้ กลิ่นนี้ สัมผัสนี้ ความรู้สึกนี้ จดจำมันไว้ในความทรงจำที่ผมจะมีมันอยู่ในนั้น

 

            เพราะใครจะรู้ว่าวันหนึ่งผมอาจไม่มีสิทธิ์นั้นอีกต่อไป ใช่ใครอาจจะไม่รู้ แต่ผม...รู้ ว่าจะมีวันนั้น 




     วันนี้ผมตื่นเช้า เช้ากว่าทุกวัน เช้าพอที่จะมองแดนมันหลับอยู่ในอ้อมกอด หน้าตามันดูสบายมาก ในขณะที่แขนผมชาไปหมด แต่ผมกลับไม่คิดจะยกมันออก

 

            แดนมันผมยุ่ง แดนมันอมยิ้ม แดนมันนอนน้ำลายไหล แดนมันขี้หนาว แต่ต้องเปิดแอร์นอน เป็นแบบนี้เสมอ ผมสังเกตมาตลอดเวลา ทุกครั้งที่ผมเข้าในห้องนอนมัน จะเห็นมันนอนกอดผ้าห่มแน่น แต่ต่อจากนี้มันจะกอดผมแทน

 

            “หืม มองไร อื้มม ...แหนะๆ กุหล่ออ่ะดิ” แต่เหมือนเจ้าตัวมันจะรู้ตัว เพราะตอนนี้กำลังงัวเงียมากวนผมแล้ว

            “ตื่นแล้ว ก็ไปอาบน้ำแดน บ่ายๆกูจะพาไปร้าน”

            “ร้านไร ร้านขายทองอ้อ เอาดิ อยากได้อะ ฮ่าๆๆ”  ผมรู้ว่าแดนมันแค่พูกวนผมเล่นๆ แต่ถ้ามันอยากได้ แน่นอนผมยินดีให้มันทุกอย่าง

            “จะเอาจริงไหม จะพาแวะไปก่อน”

            “หู้ พูดเล่นหรอกเฟียส จริงจังไปได้ ปล่อยๆ ไปอาบน้ำแล้ว” แดนบอกผมแค่นั้น ก่อนมันจะลุกไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

 

            ผมชอบที่ทุกเช้าจะเป็นปลุกมัน ไม่ใช่เพราะอยากเป็นนาฬิกาปลุก ? หรืออะไร มันแค่ทำให้ผมเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตมันในทุกๆเช้าของแต่ละวัน

 

แดน

           

            วันนี้ชีวิตผมลั้ลลามากครับ ออกจากบ้านปุ๊ป เฟียสมันก็พาตรงไปร้านอาหารที่ผมชอบเข้า แล้วเราก็ไปดูหนังกันต่อ

 

            ตอนแรกผมกลัวว่ามันจะดูได้ไหม แต่มันคงเห็นผมจ้องตัวอย่างหนังหน้าโรงนานไป เลยเดินไปซื้อบัตรแล้วลากเข้าโรงหนังไป

 

            บางทีผมก็ควรจะซื้อปลอกคอมาใส่นะ มันจะได้ไม่ต้องลาก จูงเอาเลย ง่ายดี - -

 

            กว่าจะดูหนังจบ ก็ได้เวลานัด ผมกับเฟียสเลยเดินไปร้านตัดเสื้อที่ฟอร์ดมันนัดไว้ ไปถึงเห็นมันกำลังอ้อล้อพนักงานเลยครับ ที่สำคัญ พนักงานเป็นผู้ชายด้วย

 

            “เดี๋ยวนี้เลิกม่อสาว มาม่อหนุ่มแทนแล้วหรอมึง” ผมเลยเอ่ยทักมันไป

            “ปากดีนะไอ้แดน ว่าแต่กู ข้างๆมึงนี้ผู้หญิงตาย” มันหันมากวนผมกลับก่อนจะหันไปมองพนักงานคนนั้นต่อ ดูแล้วน่าจะยังเด็กกว่าพวกผมอีกนะ ไม่ก็เท่าๆกัน แต่ขาวมาก รักเลยละ

            “เชี่ย..” ผมด่ามันกลับไปแค่นั้น ก่อนเฟียสมันจะดึงมือผมเข้าไปส่วนในร้านที่มีพนักงานอีกคนรออยู่

 

            ผมกับเฟียสนั่งดื่มน้ำยังไม่ทันหมดแก้ว ฟอร์ดมันก็เดินกระฟัดกระเฟียดเข้ามาพร้อมเนกับโฮล์ฟที่พึ่งมาใหม่

            “มันเป็นไรอีกละ” ผมกำลังจะเอ่ยถามเมน แต่ไม่ทัน เฟียสมันถามออกไปก่อน

 

            แม่ม ... ทำไมต้องแย่งซีนคนหล่ออะ ?

 

            “จะอะไรล่ะ ผัวเขามาอ่ะดิ ง่อคอตกเลย กูละขำ จะม่อใครไม่ดูตาม้าตาผัวเขา” เมนมันก็ตอบออกมาขำๆพลางพาโฮล์ฟมันมานั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกันกับผม ผมเลยเห็นต่างหูที่โฮล์ฟมันใส่ชัดๆ ว่าเป็น ตัว M

 

            “จะรู้ปะวะ น้องฟลุ๊คนะ น้องฟลุ๊ค ไม่มาตัดสูทปีเดียว มีสามีหนีกูสะแล้ว”

 

            “แล้วมึงรู้ไหม ว่าแฟนน้องเป็นใคร” ฟอร์ดหันไปถามเพื่อนที่เหมือนจะรู้ดีกว่าเขา

 

            “มึงก็ถามไอ้เฟียสดิ กูว่ามันน่าจะรู้จักดีกว่ากู หึ” เมนหันบอกฟอร์ดก่อนจะนั่งลงบนที่วางแขนของโซฟาข้างๆโฮล์ฟแล้วโอบไหล่ไว้ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจจะล้ออะไรมันตอนนี้ เพราะอยากรู้เรื่องจากบอกเฟียสมากกว่า

 

            “พี่ปาล์ม อยู่คอนโดเดียวกับเรา” มันไม่ได้ตอบฟอร์ดครับ แต่มันหันมาตอบผม ทั้งๆที่ผมก็ไม่ได้ถามนะ ? แต่มันทำไมรู้ว่าผมอยากเสือก แม่ง มันต้องมีจิตสัมผัสแน่ๆ เชี่ย...เฟียสมันมีซิกเซนต์มีแน่ๆ

            “ไม่ยักจะเคยเห็นวะ หรือว่า...”

            “อือ ST1101” เฟียสมันตอบฟอร์ด

 

เหมือนจะเป็นรหัสหรือเบอร์ห้องอะไรสักอย่าง ความจริงคอนโดชั้นที่ผมอยู่ เป็นชั้นบนสุดนะ มีแค่ 3 ห้องด้วย ห้องนึงมันเหมือนจะมีคนอยู่แต่ผมไม่เคยเจอสักที รหัสห้องผมเป็น VIP 02 ห้องเฟียสมันถ้าจำไม่ผิดน่าจะ VIP 01 ผมยังแปลกใจทำไมป๊าซื้อห้องหรูขนาดนี้ให้ 

 

แต่ ST1101 นี้ผมก็ไม่รู้ว่าห้องไหนนะ

 

หลังจากที่คนอื่นหมดข้อสงสัย แล้วต่างคนต่างเดินไปเลือกชุดของตัวเอง เลยเหลือช่องว่างให้ผมถามเฟียสมันบ้าง

 

“ไม่เห็นรู้เลยวะ เฟียส”

“มันเป็นชั้นส่วนตัว เดี๋ยวว่างๆจะพาไปดู”

 

มันบอกแค่นั้น ก่อนที่พนักงานจะเข้ามาตามพวกผมไปลองชุด ที่เหมือนเฟียสมันจะสั่งไว้ก่อนหน้านี้

 

เฟียสมันมักจะเตรียมการล่วงหน้าทุกอย่าง บางทีผมเคยแอบกลัวคนแบบนี้นะ คนวางแผนล่วงหน้ามันมีสองประเภท คือ คนเตรียมพร้อม กับคนเจ้าเล่ห์

 

แต่ผมว่าเฟียสมันคงแค่เตรียมพร้อมเพราะอยากให้ทุกอย่างออกมาโอเค ในแบบที่มันคิดไว้ละมั้ง

 

แต่ตอนนี้เหมือนจะเป็นผมที่ไม่โอเค เพราะ

“เฟียส ทำไมชุดมึงกับชุดกูมันเหมือนกัน - -




ปิดเทอมแล้วคะ จะพยายามมาบ่อยๆแต่ช่วงนี้ฟิวค่อนข้างน้อย กำลังใจเริ่มถดถอย ฮา


150 ความคิดเห็น

  1. #150 A&M (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มีนาคม 2559 / 21:23
    ค้างงง T_T
    #150
    0
  2. #149 A&M (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 23:39
    รออ สู้ๆคะ ^^
    #149
    0
  3. #148 ขอบคุณ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 21:08
    รอจ้า. เฟียสมีอะไรปิดปังอีกใช่ไหม. สงสารแดนจัง.
    #148
    0
  4. #147 A&M (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 22:35
    รอนะคะ สู้ๆ มาต่อไวๆนะคะ
    #147
    0