Dusk Till Dawn [TAENY] Taeyeon x Stephanie

ตอนที่ 8 : DTD - Seven

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 961
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    14 มี.ค. 61

DTD – Seven

ประตูห้องนอนสีขาวถูกผลักเข้ามาตามด้วยร่างของแทยอนที่เดินเข้ามาก่อนสเตฟานี่ แทยอนวางเสื้อคลุมราคาแพงของตัวเองบนเตียงนอน คลายกระดุมเสื้อที่คอออกพอให้หายใจสะดวกขึ้นมาหน่อย ส่วนอีกคนเดินตามเข้ามาเงียบๆ นั่งลงปลายเตียงข้างๆเสื้อของเขา สเตฟานี่มองตามเขาที่ถอดนาฬิกาข้อมือ เครื่องประดับอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ถอดทุกอย่างเรียบร้อยก็เดินเข้าห้องน้ำไป ไม่ได้ให้ความสนใจสเตฟานี่ที่มองอยู่สักนิด ยี่สิบนาทีต่อมาเขาก็ออกมากับชุดสบายๆพร้อมเข้านอน

“เป็นอะไร ทำไมไม่พูด”

พอฉันก้าวเท้าออกมาพ้นประตูห้องน้ำ คนที่คิดว่าหลับไปแล้วเอ่ยถามฉัน

“นี่ ฉันเห็นนะที่เธอมองตามฉันเหมือนจะพูดอะไรกับฉัน”

“ไม่มีค่ะ” ฉันเดินผ่านเขาไปหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มองในกระจกเห็นเขาก้าวเท้าตามมายืนอยู่ด้านหลัง

“แน่ใจนะ?

“...”

“ฉันมีสิทธิ์อะไรในตัวคุณบ้างไหมคะ”

“ทุกอย่าง”

แทยอนหมายความตามที่พูดจริงๆ

...สเตฟานี่มีสิทธิ์ในตัวเขาทุกอย่าง

ฉันยิ้มที่น้อยใจเขาไปก่อนหน้าหายไปหมดพอได้ยินคำว่าเธอมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวแทยอน

“ไปนอนกันค่ะ อยากนอนกอดคุณจะแย่” ฉันลุกขึ้นเดินไปฝั่งเตียงของตัวเอง

“นอนอย่างเดียวเหรอ” แทยอนถามเสียงทะเล้น

“นอนแบบอื่นไม่ให้นอนหรอก เร็วค่ะ... ง่วงแล้ว”

พูดจบฉันก็สอดตัวใต้ผ้าห่มรอเขาขึ้นเตียงมานอนด้วยกัน พอแทยอนทิ้งตัวลงนอนเขาก้อ้าแขนรอฉันขยับเข้าไปกอดเขาแล้วหลับไปพร้อมกัน

-

แทยอนตื่นก่อนสเตฟานี่ในเช้านี้  คนตัวสูงนั่งยืดขากัดเล็บตัวเองอยู่หน้าโทรทัศน์ โทรทัศน์ถูกเปิดไว้ที่ช่องข่าวยามเช้าแต่สายตาแทยอนไม่ได้โฟกัสภาพที่กำลังฉายในหน้าจอสี่เหลี่ยม

“คิ้วขมวดแบบนี้ คิดไรอยู่ใช่มะ”

“ก็มีไรให้คิดนิดหน่อย”แทยอนตอบเสียงเรียบ

“เรื่องอะไร บอกน้องได้ไหม?” เวนดี้วางแก้วกาแฟบนโต๊ะย้ายที่นั่งตัวเองไปข้างๆแทยอน ทำหน้าทำตาอยากรู้

“เรื่องลูก” แทยอนขยับตัวนั่งหลังตรงมือสองข้างจับไหล่น้องสาวไว้ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังมากกว่าเดิม “พี่คิดว่าพี่อยากมีลูก”

“พี่จะท้องเหรอไง! พูดเป็นเล่นหน่า” เวนดี้ส่ายหน้าไม่เชื่อ

“พี่ไม่ได้จะอุ้มท้องเองสักหน่อย” ไม่มีทาง

 “แล้วพี่จะทำยังไง”

“พี่ก็ไม่รู้...” แทยอนทิ้งตัวพิงพนักโซฟาเหมือนเดิม ถอนหายใจหนักอึ้งออกมา

“พี่สะใภ้ ให้พี่สะใภ้ท้องให้สิ”

“ไม่ พี่ไม่ให้ฟานี่เป็นแม่ของลูกพี่หรอก ไม่มีทาง” แทยอนส่ายหน้า เขายังไม่แน่ใจในตัวเอง ให้คนอื่นมาอุ้มท้องลูกของเขาได้ยังไง เขาอยากจะให้ความรักทั้งลูกและก็แม่ แต่กับสเตฟานี่เขายังไม่ได้รักเธอ

ไม่ได้รักสเตฟานี่...

แต่สเตฟานี่ก็มีความสำคัญต่อชีวิตเขา เธอทำให้เขาไม่เหงาตื่นเช้ามาเจอหน้ากันทุกวัน ทำให้แทยอนไม่รู้สึกขาดอะไรเลย ปวดหัว เขาไม่รู้ว่าตัวเองรักสเตฟานี่หรือไม่  เรื่องนี้ทำให้เขาคิดไม่ตก

“คนอย่างฉันเป็นแม่ใครไม่ได้เหรอคะ”

แทยอนกับเวนดี้หันไปตามเสียงคนมาใหม่ที่เดินมาหยุดอยู่ด้านหลังของเราตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ สเตฟานี่ไม่ได้สบตา ก้มหน้าคางชิดอก เวนดี้ลุกขึ้นค่อยๆเดินถอยหลังออกไปคงต้องให้ทั้งคู่เคลียร์กันเอง เธอไม่เกี่ยว ว่าแล้วก็ค่อยๆเฟดตัวเองออกจากวงสนทนาที่น่าจะอึดอัดนี้ออกไปเงียบๆ ...

“เธอเองก็ไม่อยากมีลูกหรอกใช่ไหม”

“อยากมีค่ะ ผู้หญิงทุกคนอยากมีลูกอยากมีครอบครัวกับคนที่ตัวเองรัก”

“แต่เราไม่-“ ไม่ได้รักกัน

ฟานี่รักคุณค่ะ

แทยอนมองคนที่ยืนก้มหน้านิ่งเขาไม่อาจรู้ได้ว่าเธอกำลังทำสีหน้าอย่างไร เขากำลังอึ้งกับสิ่งที่ได้ยินออกมาจากปากสเตฟานี่ หูอื้อตาลายไปหมด ปากบางที่จะขยับพูดสวนไม่มีคำใดพูดกลับไป แต่แค่เสี้ยววินาทีที่เขาเผลอทำสีหน้าลังเลและอึ้งออกไปแล้วกลับมานิ่งตามเดิมแม้ก้อนเนื้อในอกจะเต้นแรงจนใครบางคนแทบจะได้ยินมันอยู่แล้ว

“ฉัน... ฉันไม่คิดว่าฉันรักเธอ ในตอนนี้” พูดไปในอกของตัวเองก็เจ็บแปลบเหมือนโดนช็อต

...ใจร้าย

น้ำตาที่แห่งความเสียใจไหลออกมาจากตาคู่สวยของตัวเอง สเตฟานี่ได้ยินทุกคำที่ออกจากปากแทยอนชัดเจน แม้เขาจะพูดไม่เต็มเสียง แต่สองหูของเธอกลับได้ยินชัดเจนกว่าเสียงอื่นๆ กัดริมฝีปากตัวเองจนห้อเลือดความน้อยใจ เสียใจและผิดหวังชนกระแทกหัวใจดวงน้อยๆของเธอสั่นไหวไปหมด

“ฉันตั้งท้องในฐานะลูกหนี้ของคุณก็ได้ค่ะ”

“...”

“ฉันไม่มีอะไรเลยนอกจากตัวของฉัน”

ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เขาไม่ต้องการกันขนาดนี้ยังยัดเยียดตัวเองให้เขาอยู่ได้ ยังไงชีวิตเธอก็ดิ่งลงสู่จุดต่ำสุดตั้งแต่ไม่มีงานทำ ติดหนี้ก้อนโตไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้หนี้  

“ฟานี่” แทยอนเอ่ยชื่ออีกคนออกมาแผ่วเบา

“ได้โปรด ฉันยอมคุณทุกอย่าง”

 “เธอกำลังทำเหมือนตัวเองเป็นผู้หญิงขายตัวนะ” แทยอนรู้ว่าตัวเองพูดแรงไป เขารู้

สเตฟานี่กำชายเสื้อแน่นกลั้นเสียงสะอื้น ไม่ให้เสียงหลุดออกมาทำแทยอนรำคาญใจ

“หาเงินมาใช้หนี้ยังไม่มี แล้วถ้าเกิดฉันทิ้งเธอแล้วจะเอาเงินที่ไหนไปเลี้ยงดูลูก ตัวเองยังเลี้ยงไม่รอด คิดดูสิ”

ที่แทยอนพูดแค่ต้องการให้เธอคิดให้ดีไม่ได้ตั้งใจพูดทำร้ายจิตใจสเตฟานี่ ชีวิตคนทั้งคนจะให้เขาเกิดมาแล้วลำบากสู้รอให้พร้อมดีกว่า

“แทยอน...”

“อาทิตย์หน้าไปปรึกษาหมอกับฉัน ถ้าอยากท้องให้ฉันนัก” แทยอนพูดกระแทกเธอ คิดว่าดีแล้วก็โอเคเขายังไงก็ได้ถึงเวลานั้นเขาคงจะยอมรับความรู้สึกตัวเอง รักเธออย่างไม่มีข้อกังขาใดๆ พูดจบก็เดินออกไปเสียงรถของแทยอนเคลื่อนผ่านหน้าบ้านรู้ว่าเจ้าของบ้านออกไปข้างนอกแล้ว ทิ้งให้ร่างบางยืนอยู่ตรงนั้น  มองตามรถที่เคลื่อนพ้นประตูบ้านไปด้วยแววตาเศร้าหมอง





Ps. ยังไม่ได้รักในตอนนี้ ตอนหน้าอาจจะรักก็ได้ค่ะ ใครจะไปรู้5555555555555 ส่วนอารมณ์ของฟานี่นั้นแบบคนสิ้นหวังค่ะ ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว รักแทยอนไปแล้วด้วย เพื่อคนที่รักยอมหมดอ่ะ โถ่ เจอกันตอนหน้าค่ะทุกคนน 

เพลง Remember Me ของฟานี่กระตุ้นให้มาอัพมากเลยค่ะ ได้ยินเสียงทูนหัวแล้วรู้สึกมีกำลังใจ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

60 ความคิดเห็น

  1. #44 0914099234 (@0914099234) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 14:17
    ฟานี่น้าสงสาร
    #44
    0
  2. #42 ctf0 (@ctf0) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 20:23
    เศร้าเลยอะ ขอให้ฟานี่หนีแทไปเลยยย เชอะ!
    #42
    0
  3. #41 maprang2626xoxo (@maprang2626xoxo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 23:23
    มาต่อเถิดหนาออเจ้า
    #41
    0
  4. #40 นายช่าง. (@pimmadasuwanphet) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 17:17
    พี่แทใจร้ายยยยย
    #40
    0
  5. #39 Ouiaitha (@Manthana1422) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 07:53
    เย้ มาแล้ววู้ววว ชอบมากๆค่ะไรท์
    #39
    0
  6. #38 Stephanie Hwang (@jokerjib) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 23:38
    ไรท์กลับมาแล้ว เย่ๆ
    ชอบมากคะ แทยอนรักฟานี่ไวๆนะ
    #38
    0