All about SF/OS NamTaehyun

ตอนที่ 7 : Present Perfect (OS/NamSong)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 354
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 มี.ค. 59


? cactus





Present Perfect








ผมกับเค้า เราคบกัน

 

ช่วงเวลาที่ผมมีความสุขมากที่สุด

 

ไม่ว่าเค้าจะทำอะไรก็เป็นความสุขของผม

 

เค้าชื่อ ซง มินโฮ

คิ้วเข้ม ผิวแทน ยิ้มสวย ตัวใหญ่ มีไฝที่จมูก

 

ส่วนผม นัม แทฮยอน

ไม่มีอะไรเลยนอกจากปมด้อยเรื่องคิ้ว มีปานที่นิ้วโป้งซ้าย

 

 

เค้าคือโลกของผม

ไม่สิ..

 

เค้าคืออากาศของผม แค่ขาดเค้าไป3วิ ผมก็เหมือนกำลังจะตาย

 

เค้าเหมือนยาเสพติด ที่ทำให้ผมมีความสุขล้นจนสำลักตาย

 

 

.

 

.

 

"ที่นี่เป็นไงบ้าง?"  เสียงทุ้มของเค้าถาม

ที่นี่ ถ้าจะให้อธิบายตรงๆ ก็ไม่ต่างอะไรกับรูหนู

อพาร์ทเมนต์เก่าๆ ไม่มีอะไรเลยนอกจากโซฟาขาดๆ กับเตียงแข็งๆ

 

 

ผมมองตาเค้า เรามองตากัน

 

 

ที่นี่ไม่มีอะไรดี ผมเลือกจะไม่พูดออกไป

 

 

แต่ผมไม่ได้หมายถึงผมไม่ชอบมันนะ

 

 

เค้าไม่ได้คาดคั้นคำตอบ เพียงแต่ยิ้มเบาๆ

 

 

แล้วจูบผมหลายนาที

 

 

ผมและเค้า เราไม่ใช่พวกไร้บ้านหรือยาจก

กลับกันเราอยู่ในครอบครัวที่ดี

ดีมากจนเราทั้งคู่ต้องหนีออกมา

 

 

 

 

เราอยู่อย่างลำบากกว่าเดิม ไม่ใช่เรื่องที่แย่อะไร

 

มันทำให้เรารักกันมากกว่าเดิมเช่นเดียวกัน

 

 

 

"เหนื่อยไหม" เค้าถามด้วยใบหน้าอิดโรย

 

ผมส่ายหน้า

 

เค้ายิ้ม

 

"ดีแล้ว.." มือหนาหยาบของเค้าลูบหัวผม

แล้วจูบที่หน้าผากผมเบาๆ

แค่นี้ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ

 

 

.

 

.

 

.

 

 

สังคมที่น่ารังเกียจ

กีดกันเรา ทำให้เราต้องเจอแบบนี้

ปากบอกความรักเป็นสิ่งสวยงาม

แต่พอเรารักกันมันกลับเป็นเรื่องที่ผิด

 

เป็นไปได้ ผมก็ไม่อยากอยู่โลกที่เน่าเฟะสักเท่าไหร่

 

แล้วอยู่ทำไม?

 

ก็เพราพเค้าไง ซง มินโฮคนนั้น

 

จะต้องการอะไรอีก แค่เค้า เหตุผลก็มากพอแล้ว

 

 

 

"รักนะ" เค้ากระซิบที่ข้างหู จูบซับน้ำตา

ผมไม่อยากให้เค้าเข้าใจผิด แต่จริงๆมันคือน้ำตาแห่งความสุข

มากเกินไปจนผมอิจฉาตัวเอง

เรากอดกันทั้งๆที่ร่างกายเราเปลือยเปล่า

เหงื่อของเราผสมกัน แต่เรากลับกอดกันแน่นกว่าเดิม

 

 

 

ผมยิ้มจะให้เค้า เท่าที่เค้ายิ้มให้ผม

ผมให้เค้าสัมผัส เหมือนที่เค้าให้ความจริงใจ

มันจะเป็นแบบนี้

จนต่อไป..

ผมรู้สึกยินดีที่ได้พบเค้า และยินดีที่ได้รัก

 

 

 

 

 

 

 

ผมเคยขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้เราได้มาเจอกัน

แต่นั่นก็แค่เคย

เพราะตอนนี้พระเจ้าได้เอาเค้ากลับคืน

 

 

ถ้าผมไม่คิดจะรักตัวเค้ามากขนาดนั้น

ผมคงจะสวดภาวนา แทนที่จะร้องก่อนนอน

สิ่งที่เคยทำเมื่อก่อน เหตุการณ์เก่าๆก็เหมือนย้อนกลับมาฉายอีกครั้ง

 

"ร้องไห้ทำไม?" มือร้อนๆของเค้าเกลี่ยน้ำตาผมทิ้ง

ผมไม่ได้ตอบอะไร แค่ประคองหน้าเค้าแล้วกดจูบ

 

คิดถึง..

 

จูบย้ำๆ ให้ความรู้สึกของผมไปถึงเค้า

 

 

 

 

ผมขออธิฐานให้เค้ามาอยู่ตรงนี้

กลับมาดูแลผมเหมือนเมื่อก่อน

 

ถึงแม้น้ำตาผมจะไหล

แต่ดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนไป

เค้าก็ยังไม่กลับมาในที่ของเรา

 

"เป็นอะไรเนี่ย?" เค้าถามพร้อมขำ กอดผม ลูบหัวผมอย่างที่ชอบผม

 

ผมเกยไหล่กว้าง ส่ายหน้าพรัอมกับเช็ดน้ำตาที่ไหล่เค้า

 

"ตาบวมหมดเลย" เค้าลูบตาผมบางเบา จูบที่เปลือกตา

 

"กลับมาได้ไหม?" เสียงแหบของผมที่ผ่านจากการร้องไห้เอ่ยขึ้น

 

เค้าส่ายหน้า

 

นั่นทำให้ผมเสียใจมากกว่าเดิม

 

"ทำไม?"

 

"มันเป็นไม่ได้หรอกแทฮยอน"

 

ผมกอดรั้งเค้า

 

 

 

 

 

"แทฮยอน.. นายไม่ไหวแล้วนะ" เค้าบอกด้วยเสียงเหนื่อยอ่อน

 

"พอเถอะ.."

 

ไม่

 

"หยุดหลอกตัวเองได้แล้ว.."

 

ไม่อยากฟังแล้ว

 

"ฉันรักนาย" ผมตะโกนสวนเค้า

 

ใบหน้าเรียบเฉย ไม่ได้แสดงสีหน้าปิติยินดีอะไร

 

"ฉันรักนาย" ผมพูดอีกครั้ง

"ฉันรักนาย.." อีกครั้ง

"ฉันรักนาย"

"ฉัน.."

 

 

เพี๊ยะ

 

 

มือขาวๆตบลงมาบนใบหน้าผม

 

 

"แทฮยอน!!" เค้าเขย่าไหล่ผมไม่หยุด

ตะโกนด้วยเสียงแหลมๆใส่ผม

 

 

หนวดหู

 

 

"พอเถอะ.. ขอร้อง.." เสียงเค้าสั่น มือของเค้าสั่น เค้ากุมมือผมแน่น

 

 

"ขอร้อง.. อย่าทำแบบนี้.."

 

 

รู้สึกหมดแรง..

 

 

"เพราะพี่.. ผมเกือบจะได้เจอมิโนอยู่แล้ว.." ผมพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

 

 

ตอนนี้แค่ลืมตา ก็เหนื่อยมากแล้ว

 

ผมควรจะได้พักผ่อน ถ้าลี ซึงฮุนไม่มาปลุกผม

 

"นายต้องไปโรงพยาบาล"

 

"อย่ามายุ่ง" แขนผมเจ็บเกินกว่าจะยกไหว ที่จะผลักเค้า

 

แต่ดูเหมือนว่าเค้าจะไม่ได้ยินเสียงของผม..

 

 

 

 

 

 

ง่วงจัง..

ผมปิดเปลือกตาลง

 

เจ็บด้วย

ฤทธิ์ยาคงจะหายไปแล้ว..

 

 

 

 

ยอมนายขนาดนี้แล้วนะมินโฮ

หวังว่าเราจะได้เจอกัน

 

 

 

.

.

.

.

หมอบอกผมว่า ผมเป็นโรคซึมเศร้า

ต่อว่าร่างสูงว่าทำไมดูแลผมไม่ดี

เค้าได้แต่ก้มหน้า

ทำไมผมต้องให้คนที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผมมาตัดสิน

 

 

หลายเดือนที่ผ่านมา

ทุวันผมต้องกินยาบ้าๆที่มีชื่อว่า Lexapro หลังอาหารตามที่หมอสั่ง

โดนซึงฮุนคุมประพฤติ แน่นอนผมแอบคายยาบ่อยๆ

 

ไร้สาระนะว่าไหม

 

ผมได้แต่โกรธแค้นลีซึงฮุนอยู่ในใจ

อีกนิดเดียวแล้วแท้ๆที่ผมจะได้เจอมินโฮ

 

"อยากเจอมินโฮ" ผมพูดขึ้นในขณะที่เค้ากำลังปลอกส้มให้ผมกิน

"พรุ่งนี้.. พรุ่งนี้จะพาไป"

 

ผมยิ้มอย่างบริสุทธ์ หลังจากไม่ได้ยิ้มมาหลายปี

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

ไม่ใช่

ไม่ใช่ที่นี่

ซึงฮุนพามาผิดที่แล้ว

 

 

เค้ายื่นดอกลิลลี่สีขาวมาให้

 

 

ผมมองหน้าเค้า

ร้องไห้ออกมา เหมือนคนบ้า

นานเท่าไหร่ไม่รู้จนผมนั่งทรุดลงไป

 

 

"ชั้นอยากให้นายหายแล้วมีความสุขอีกครั้งนะแทฮยอน" เค้าพูดขึ้นหลังจากที่เงียบไปนาน

 

 

 

"ถ้าตอนนี้มินโฮอยู่ คงพูดกับนายแบบนี้แน่"

ว่าจบเค้าก็จับมือผมให้วางช่อดอกไม้ไว้หน้าแท่นหิน

 

 

 

 

นัม แทฮยอน ผู้ป่วยทางจิต

 

เป็นทั้งโรคซึมเศร้า และพยายามฆ่าตัวตาย

 

ซง มินโฮ คนที่ผมรักและผมเกลียดที่สุด

 

เป็นอากาศ เป็นคนที่ผมรักหมดหัวใจ เป็นคนที่ทำให้ผมกล้าทำในสิ่งที่ผิด

 

เค้าหักหลังผม ทรยศผม

 

และสุดท้ายก็เป็นตัวผมเองที่ทำให้เค้าจากไป

 

สิ่งที่เสียไปทำให้รู้สึกเสียดายและเสียใจ

 

 

"เราเลิกกันเถอะ" เค้าพยายามเอามือที่ผมกุมออก

 

"พี่ทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง" ผมตะโกนใส่หน้า ทุบตีเค้า

 

"พี่จะมาบอกเลิกกับผมแบบนี้ไม่ได้ ไหนสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันไง" ผมกอดเค้าแน่น

 

"นายก็รู้ไม่ใช่รึไงว่าพี่ไม่ได้รักแล้ว"

 

รู้มานานกว่าสองปี แต่ยังคงหลอกตัวเอง

 

เค้านอกใจ ไปมีใหม่กับ แน่นอนในใจผมรู้ว่าเค้าคบกับผมต่อด้วยความสงสาร

ไม่ใช่รักอีกต่อไปแล้ว

 

"ไม่พี่ยังรักผมอยู่" ผมตะโกนเถียง

 

"หยุดหลอกสักทีได้ไหมวะ" เค้ากระชาก แล้วผลักผมอย่างแรง

 

เหมือนตัวผมเองจะไม่สามารถควบคุมสติได้

รู้ตัวอีกที ที่พื้นก็เต็มไปด้วยเลือด

 

(ฮัลโหล?)

 

"ซึงฮุน.."

 

.

 

.

 

 

 

 

 

เคยได้ยินคนพูดว่า ความรัก มันก็คืออาวุธชิ้นหนึ่ง

ที่เราหยิบมันขึ้นมาแล้วๆค่อยๆกรีดหัวใจตัวเอง ซ้ำๆอย่างช้าๆ

สุดท้ายก็มีแต่เราเท่านั้นที่เจ็บปวด เพียงลำพังอย่างโดดเดี่ยว








จบ.




-----------------------

แต่งให้เพื่อนคนนึงที่เกิดวัน 03.03

ขอบคุณพล๊อตจากเจ้าขอวันเกิดด้วย

งงเนื้อเรื่องเรื่องกันไหมคะ55555

นัมคบกับมิโนมานานมากจนวันนึงก็มาพบความจริงว่ามิโนมีชู้

แต่ก็ฝืนตัวเองคบต่อ กลายเป้นโรคซึมเศร้า

สุดท้ายนัมก็เผลอฆ่ามิโนไปจนได้ ได้พี่ฮุนมาช่วยหนี

โรคซึมเศร้าก็เป็นหนักเรื่อยๆจนจะฆ่าตัวตายนั่นแหละค่ะ ก็ได้พี่ฮุนมาช่วยไว้ทัน

สรุปใครเป็นพระเอกกันแน่55555555


หวังว่าจะแฮปปี้กับตอนจบนะคะ

เม้นกันหน่อยเนอะ ใครสะดวกทวิตเตอร์ก็ติดแท็ก #ฟิคสั้นของนัมได้นะคะ

 









นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

19 ความคิดเห็น

  1. #12 mycpird (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2559 / 23:51
    หักมุมกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว คุณพระ
    #12
    0