PROFESSOR : 'ของผม' [BL] Rewrite

ตอนที่ 2 : CHAPTER.︱1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,765
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 388 ครั้ง
    29 ก.ค. 63

CHAPTER.︱1


 

ปะ...ปวดหลังชะมัด เมื่อคืนไม่น่าหักโหมจริง ๆ ด้วยสินะ ทั้ง ๆ ที่มีเรียนทั้งเช้าและบ่าย แต่ผมก็ยังจะเที่ยวจนดึกดื่น แถมขากลับยังไปคว้าไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้กลับมาด้วยอีก เล่นเอาแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน ไอ้หมอนั่นก็แรงเยอะจนน่ารำคาญ ไม่รู้ว่าอดอยากมาจากไหน ครั้งเดียวก็น่าจะพอแล้ว แต่ก็ยังจะขอ...


หืม?”


นั่นมัน…รู้สึกคุ้น ๆ ว่าน่าจะเป็นใครสักคนที่ผมอยากจะทำความรู้จักด้วยเมื่อวันก่อนไม่ผิดแน่ แผ่นหลังกว้างอยู่ห่างออกไปไม่ไกลจากจุดที่ผมอยู่มากนัก ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็กำลังจะกลับบ้านเช่นกัน เพราะตอนนี้เราอยู่กันที่ลานจอดรถ และเขาก็น่าจะใกล้ถึงรถของตัวเองแล้วด้วยถ้าให้เดา


ศาสตราจารย์นนนครับ!”


ผมตะโกนเรียกชื่ออีกฝ่ายในระดับเสียงที่ไม่มากจนเกินไป ก่อนจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อตรงไปยังจุดหมายที่เล็งไว้ แต่เมื่อเจ้าของชื่อหันสายตากลับมามองได้เพียงไม่นาน จากแววตาสงสัยในคราแรกก็ค่อย ๆ เรียบเฉยไปในที่สุด มิหนำซ้ำเจ้าตัวยังกดปลดล็อกประตูรถ และเปิดมันออกโดยไม่ไตร่ตรองเลยสักนิด


เฮ้! นี่จงใจเมินกันชัด ๆ เลยนี่!


ไม่ได้ยินที่ผมเรียกหรือไงครับศาสตราจารย์”


จากที่เร่งความเร็วฝีเท้าในตอนแรกกลับกลายเป็นว่าต้องวิ่งเพื่อที่จะได้ทันขัดขวางการจงใจหลบหน้าของคนคนนั้น โชคดีไปที่ระยะทางจากจุดเดิมมาจนถึงตรงนี้มันไม่ได้ไกลอะไรมาก เลยทำให้มาทันก่อนที่เขาจะได้ก้าวขึ้นรถแล้วขับหนีไป


ปึง!


ผมไม่คิดว่าศาสตราจารย์จะไม่ได้ยินที่ผมเรียกหรอกนะครับ”


ผมผลักประตูรถที่เคยถูกเปิดให้กลับไปปิดอีกครั้ง ใช้แผ่นหลังพิงไปที่ประตูบานนั้นเพื่อกันไม่ให้อีกฝ่ายได้มีโอกาสเปิดมันเพื่อขึ้นไปนั่งและขับออกไป เอาล่ะ มาดูกันว่าเขาจะแก้ตัวยังไงในเมื่อเจ้าตัวจงใจเมินผมอย่างเห็นได้ชัด ผมสบนัยน์ตาคมที่จ้องมองมาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกอย่างท้าทาย เขาเหมือนเกมที่ผมอยากจะลองเล่น และดูเหมือนว่าเกมด่านนี้จะไม่ง่ายสำหรับผมเสียด้วยสิ


ครับ ผมได้ยินเสียงคุณ”


คนอายุมากกว่าตอบโดยที่ใบหน้าไม่แสดงสีหน้าอะไรเลย นอกจากความเบื่อหน่ายและความเฉยชาในแบบที่อีกฝ่ายชอบทำ หางคิ้วผมกระตุกไม่หยุดเมื่อมองสีหน้าแบบนั้นของเขา โปรเฟสเซอร์นะโปรเฟสเซอร์ เมื่อวานก็ทีหนึ่งแล้วนะครับ


แต่ศาสตราจารย์ก็เลือกที่จะไม่หยุด” ผมร้องประท้วงเพื่อตัวเองอีกครั้ง แต่ดูเหมือนคนเป็นอาจารย์จะไม่รู้สึกรู้สากับเสียงนกเสียงกาอย่างผมนัก


ผมมีธุระครับ ขอโทษด้วย”


ไม่ใช่ว่ากำลังหาข้ออ้างเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงผมหรอกใช่ไหมครับ?”


“…..”


ตั้งใจจริง ๆ ด้วยสินะ”


พึมพำกับตัวเองเสียงเบา เมื่ออีกฝ่ายเลือกที่จะเงียบแทนการตอบคำถามโง่เง่าที่ผมแกล้งทำเป็นถามไปอย่างนั้น ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แก่ใจแล้วแท้ ๆ จะถามเพื่อตอกย้ำตัวเองทำไมกันรณ


คุณกำลังทำให้ผมเสียเวลานะครับคุณรณกฤต”


แน่สิ ถ้าไม่ทำแบบนี้คุณก็คงขับรถหนีไปนานแล้ว คิดว่าผมจะยอมให้คุณทำแบบนั้นหรือไงศาสตราจารย์ คุณกำลังขอให้ผมทำเรื่องที่ผิดวิสัยตัวเองอยู่นะ


พอดีผมมีเรื่องจะปรึกษาศาสตราจารย์น่ะครับ”


คนเป็นอาจารย์ถอนหายใจแรงก่อนพูดขึ้นมาอีกหนึ่งประโยคโปรเฟสเซอร์ครับ...รบกวนเรียกผมว่าโปรเฟสเซอร์”


หมายความว่าศาสตราจารย์จะยอมเรียกผมว่ารณใช่ไหมครับ?”


อย่าขอเรื่องไร้สาระครับ”


งั้นผมก็ไม่เรียก แฟร์ ๆ ไงครับ ศาส-ตรา-จารย์


เขาเงียบแทนการต่อปากต่อคำ สายตาคู่คมที่จ้องกลับมาคล้ายกับหลุมดำที่พร้อมจะดูดกลืนผมให้ขยับเข้าไปใกล้มากยิ่งขึ้น เขามีความสามารถพิเศษบางอย่าง ความสามารถที่ทำให้ผู้อื่นตกอยู่ภายใต้การควบคุมของตัวเอง และผมก็ต้านทานอำนาจนี้ได้ยากเหลือเกิน


ผมมีเรื่องจะปรึกษาจริง ๆ นะครับ คุณจะไม่รับฟังจริง ๆ เหรอ?”


ไม่มีเรื่องอะไรให้ปรึกษาหรอก ผมแค่หาเรื่องซื้อเวลาเขาเอาไว้ให้ได้นานที่สุดก็เท่านั้น มันไม่ใช่แผนที่ดีนัก แต่มันก็เป็นแผนเดียวที่คิดได้ในตอนที่สติไม่ค่อยจะมีอย่างตอนนี้


ศาสตราจารย์นนนขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนชั่งใจ ผมกังวลว่าเขาจะไม่เล่นตามแผนตื้น ๆ ของผมแน่ แต่มันกลับไม่ได้เป็นเช่นนั้นเสียทีเดียว เพราะเพียงไม่นานหลังจากที่พูดไปอย่างนั้น อีกฝ่ายก็ยอมพยักหน้า และตอบตกลงเพียงสั้น ๆ ในทันที ซึ่งมันทำให้ผมแปลกใจไม่น้อย และก็แอบคิดอยู่ในใจว่านี่แผนเราดีเกินไปหรืออีกฝ่ายตามแผนเราไม่ทันกันแน่นะ?


ถ้าสำคัญมากก็เริ่มเลยครับ ผมมีเวลาให้คุณไม่มาก แต่รับปากว่าจะลองฟังดูก่อน”


คือว่าอย่างนี้ครับ...คือผม...”


พอเอาเข้าจริงก็ไม่รู้จะพูดอะไร ไม่ใช่สิ...รู้ตัวว่าจะพูดอะไร แต่กลับลืมจนหมดสิ้นเพราะเผลอไปสบตาเข้ากับสายตาอีกคู่ต่างหาก เพราะแบบนั้น...เพราะแบบนั้นผมเลยขาดสติสัมปชัญญะในการแก้ปัญหาตรงหน้าไปชั่วขณะ และมันทำให้จิตใต้สำนึกที่แท้จริงของผมทำงานได้ดียิ่งขึ้นจนน่าเป็นห่วง


คุณ...กำลังสะกดจิตผมอยู่ใช่ไหม โปรเฟสเซอร์”


เปล่าครับ”


คุณทำ ผมรู้ว่าคุณกำลังทำมัน”


ผมสะกดจิตใครไม่ได้ครับ และก็ไม่มีทางทำมันกับคุณแน่”


ถ้าอย่างนั้น ทำไมผมถึง...”


เหมือนถูกสะกดจิตโดยสายตาที่แสนอันตรายคู่นั้น ผมพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบา ก่อนที่ฝ่ามือจะค่อย ๆ ยื่นออกไปข้างหน้า แตะปลายนิ้วลงบนปกเสื้อเชิ้ตสีเข้ม และไล้มันขึ้นไปตามขอบปกเสื้อที่นำไปสู่จุดหมายต่อไป


อยาก...สัมผัสตรงนี้”


แย่แล้วล่ะ ผมพูดมันออกไปจนได้ และไม่ใช่แค่เอ่ยวาจาเพียงเท่านั้น แต่ผมยังอาจหาญโดยการเลื่อนปลายนิ้วไปสัมผัสริมฝีปากเรียบตึงที่บัดนี้ถูกปิดสนิทคล้ายว่ามันจะไม่เปิดออกมาอีก สายตาของเรายังคงสบประสานกัน แม้ว่าผมอยากจะลอบมองสิ่งที่อยู่ต่ำกว่าปลายจมูกโด่งรั้นของเจ้าตัวมากกว่าก็ตาม เพราะนอกจากดวงตาที่แสนร้อนแรงของเขาก็ยังมีริมฝีปากคู่นั้นที่ทำให้ผมหลงใหล และอยากจะเป็นผู้ครอบครองมันมากที่สุด


ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสถึงสิ่งที่ต้องการ ฝ่ามือหนาของอีกฝ่ายก็ยกขึ้นมาปัดข้อมือของผมออกห่างอย่างนุ่มนวล แววตาที่สะท้อนออกไปฉายชัดถึงความแปลกใจอย่างปิดไม่มิด แต่ก่อนที่จะได้คำตอบจากการกระทำดังกล่าว ผมก็ต้องได้ช็อกกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนี้อีกครั้ง...และอีกครั้ง


คุณรณกฤตครับ”


เอ๊ะ? ค..ครับ?”


ถึงมันจะเป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่ห่วยแตกแค่ไหน แต่น่าเสียดายที่ต้องบอกว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่ผมทำได้ดีที่สุดในสถานการณ์ตอนนี้


คุณ”


ฝ่ามือหนาแตะลงมาที่หัวไหล่ของผมอย่างแผ่วเบา ก่อนที่น้ำหนักของมันจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับใบหน้าที่ค่อย ๆ ลดระยะห่างเข้ามามากขึ้น เสียงเตือนจากสัญชาตญาณดิบเถื่อนของผมกู่ร้องซ้ำ ๆ อยู่อย่างนั้นจนอึดอัดไปหมดมากกว่านี้ครับโปรเฟสเซอร์ ได้โปรด


รู้ตัวไหม?”


ระยะห่างเพียงแค่ฝ่ามือกั้นเท่านั้นปลายจมูกของเราก็จะชนกัน อีกเพียงนิดเดียวความต้องการของผมก็จะเป็นจริงแล้ว แม้ว่าประสาทการรับรู้จะได้ยินเสียง กึก’ เบา ๆ จากทางด้านหลัง แต่มันก็ไม่สามารถดึงความสนใจของผมจากเจ้าของดวงตาดุดันตรงหน้าไปได้


ว่ากำลัง...”


ดวงตาเมล็ดอัลมอนด์ปิดเปลือกตาลงช้า ๆ อย่างรอคอย ก้อนเนื้อในอกเต้นถี่ด้วยความตื่นเต้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ริมฝีปากเผยอน้อย ๆ เพื่อรอรับการจู่โจมอย่างคนรู้งาน


แต่สิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นน่ะเหรอ...?


ขวางทางผมอยู่”


ในเสี้ยววินาทีที่สับสน ในห้วงเวลาที่บางอย่างกำลังไปได้ดี และผมก็ไร้ซึ่งสติที่ครบถ้วน เหตุการณ์ที่ปรารถณาให้มันเกิดขึ้นกลับถูกทำลายลงด้วยการกระทำที่เรียกได้ว่าโหดร้ายที่สุดของเขา


ฮะ?”


มันอาจจะฟังดูบ้า แต่เสียงปริศนากึกกักนั่นมันคงเป็นเสียงเปิดประตูรถที่เจ้าของมันเป็นคนลงมือ และมันก็เป็นการเปิดประตูที่แรงพอจะทำให้ร่างผมกระเด็นออกมาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ซึ่งคุณรู้อะไรไหม? มันจะไม่น่าเจ็บใจเท่านี้เลยถ้าไม่ใช่เพราะว่าการที่เขาจับบ่าผมเอาไว้ ก็เพียงเพื่อป้องกันไม่ให้แรงที่ส่งมาจากการเปิดประตูซึ่งอาจทำให้ร่างผมกระเด็นไปถึงตัวเขาได้ หรือพูดง่าย ๆ ก็คือ เขาไม่ได้จับบ่าผมเพราะความใคร่ แต่เขาจับเอาไว้เพื่อกันไม่ให้ตัวผมไปกระทบถูกตัวเขาก็เท่านั้น!


นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะโปรเฟสเซอร์นนน!


นี่คุณ”


เมื่อเรียกสติที่แทบไม่หลงเหลือกลับมาได้แล้วบางส่วน ผมจึงหันกลับไปเคาะกระจกรถเจ้าปัญหา ที่มีร่างของคนที่ทำกับผมไว้อย่างเจ็บแสบนั่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยความโมโหเป็นอย่างแรก นี่เขาทำแบบนี้กับผมจริง ๆ เหรอ? ไม่สิ...เขาทำมันลงไปแล้วต่างหาก!


ศาสตราจารย์! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ ฮะ...เฮ้! นี่คุณเกือบขับรถเหยียบเท้าผมนะ!”


เขาไม่ฟัง ไม่สนใจ ไม่หันมามอง และไม่ได้ใส่ใจเลยว่าเท้าผมจะเป็นยังไงบ้าง LAND ROVER สีดำด้านค่อย ๆ หายลับไปจากสายตา ผมยังคงยืนหอบหายใจด้วยความคับแค้นอยู่ที่เดิม มองไปตามทิศทางที่รถและเจ้าของมันมุ่งออกไป ฝ่ามือค่อย ๆ กำเข้าหากันอย่างแน่นหนาจนรู้สึกได้


ผมโกรธ ผมอาย ผมโมโห ผมเกลียดเขาจนอยากจะตะโกนสาปแช่ง และด่าทอต่อสิ่งที่เขาทำมันจนกว่าจะสาแก่ใจ


คุณมัน...”


แต่ผมก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าผมหลงใหลที่เขาเป็นคนแบบนั้น เป็นคนที่ทำให้รู้สึกทั้งหมดที่ว่ามา ผมเกลียดการกระทำที่แสนร้ายกาจของโปรเฟสเซอร์จอมหยิ่ง แต่เพราะท่าทางที่แสนเย่อหยิ่งนั่นแหละที่ทำให้ผมสนใจเขา ให้ตาย—ผมคลั่งเขาจนแทบบ้า ผมต้องการเขาจริง ๆ นะครับ ผมคิดว่าคงไม่มีใครที่จะทำให้รู้สึกโกรธจนอยากจะทำลายกำแพงน้ำแข็งนั้นให้พังลงมาจนย่อยยับเท่านี้แล้ว และใช่...ทั้งหมดนั่นมันเกิดขึ้นได้เพราะคนคนเดียว


ร้ายเหลือเกินนะ”


โปรเฟสเซอร์ครับ คุณชอบเล่นเกมไหมครับ? เกมที่มีชื่อเรียกว่าหนูจับราชสีห์


ผมน่ะ...ชอบมาก ๆ เลยล่ะ ทั้งคุณ...และเกมของเรานับจากนี้ด้วย

 


 

อาทิตย์ถัดมา มันเป็นช่วงเวลาที่ผมรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ ผมรอให้วันจันทร์หวนกลับมาอีกครั้ง หวังว่าวันจันทร์จะมีเจ็ดวันต่อสัปดาห์ แม้มันจะเป็นไปไม่ได้ แต่ผมก็ยังหวังอยู่แบบนั้น ถามว่าเพราะอะไรน่ะเหรอ?


มีใครสงสัยเกี่ยวกับหัวข้อเมื่อสักครู่ไหมครับ?”


ก็เพราะว่ามันเป็นวันที่ผมจะได้เจอกับโปรเฟสเซอร์นนน โดยที่ไม่ต้องพยายามวิ่งตามหาอีกฝ่ายจนทั่วตึกคณะยังไงล่ะ ถูกต้อง ผมเคยพยายามทำแบบนั้นมาหลายครั้งแล้ว ซึ่งตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาความพยายามของผมเท่ากับศูนย์ เสียเวลาอย่างเปล่าประโยชน์จริง ๆ


ผมมีคำถามครับ”


ผมขานรับทันทีเมื่อมีโอกาสได้พูดคุยกับอีกฝ่าย แต่ทว่าคนที่ผมต้องการจะคุยด้วยนั้น กลับทำทีเป็นก้มหน้าก้มตาเปิดหนังสือของตัวเองคล้ายว่าจะหูตึงขึ้นมาชั่วขณะ นี่คงเป็นความสามารถพิเศษอีกอย่างของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย


เฮ้! อย่าจงใจเมินกันจนคนอื่นดูออกขนาดนั้นสิ! มันเสียมารยาทนะ!


ผมบอกว่าผมมีคำถามไง!


นอกจากตะโกนปาว ๆ แล้วผมยังยอมหน้าด้านหน้าทนโบกไม้โบกมือเรียกร้องความสนใจสุดฤทธิ์ นี่ผมพยายามเกินไปหรือเปล่านะ ทำไมอะไร ๆ มันถึงดูลำบากไปเสียหมดสำหรับคนคนนี้


ศาสตราจารย์นนนครับ


เสียงถอนหายใจดังมาจากคนหน้าห้องเรียน ก่อนที่เจ้าตัวจะยอมเอ่ยปากรับคำของผมในท้ายที่สุด


ครับ สงสัยตรงไหนครับคุณรณกฤต


เมื่อกี้คุณถอนหายใจใส่ผมใช่ไหมครับศาสตราจารย์?” หรี่ตาตั้งคำถามอย่างจับผิด แต่ผู้ร้ายกลับยอมรับผิดหน้าตายโดยไม่คิดจะยื่นอุทธรณ์ใด ๆ สักครึ่งคำ


ครับ สงสัยตรงไหนว่ามาเลยครับ หรือจะให้ผมอธิบายให้ฟังใหม่อีกรอบ?”


คุณจะไม่ปฏิเสธหน่อยเหรอว่าไม่ได้ถอนหายใจใส่ผมน่ะ แค่โกหกผมยังเชื่อเลย


ไม่ครับ เพราะผมทำแบบนั้นจริง ๆ”


.....ผมเริ่มสงสัยถึงรสนิยมของตัวเองบ้างแล้ว เจ้าคนน่าตายนั่นมีดีตรงไหนกันนะ


ตกลงไม่มีคำถามแล้วใช่ไหมครับ?”


มีครับ!”


ผมเกลียดเขาจริง ๆ สาบานได้ แต่ทำไมใจมันถึงสั่นไม่หยุดก็ไม่รู้ ผมจะตื่นเต้นอะไรนักหนากับแค่ได้รับฝีปากกับผู้ชายคนนี้ ไม่เห็นจะสนุกตรงไหน น่าหงุดหงิด! คุณมันน่าหงุดหงิดโปรเฟสเซอร์


เชิญครับ”


เมื่อได้รับอนุญาต คำถามแรกก็ถูกส่งออกไปในวินาทีถัดมา


ศาสตราจารย์แต่งงานหรือยังครับ?”


ดูที่สไลด์ถัดไปนะครับ หัวข้อตรงส่วนนี้มักจะพบบ่อยใน...”


และเขาก็เมินผมอย่างเต็มรูปแบบ ร่างสูงเอาแต่ก้มหน้าก้มตาสอนโดยที่ไม่หันมามองผมอีกเลยหลังจบคำถามนั้น แต่ก็ช่างเถอะ ผมเองก็ไม่ได้ต้องการคำตอบตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แค่อยากจะปั่นประสาทเขาคืนบ้าง การที่อีกฝ่ายเอาแต่เมินผมตลอดทั้งคาบมันเป็นอะไรที่น่าหงุดหงิดไม่น้อยเลยทีเดียว


นี่”


การมีตัวตนอยู่ของผมสำหรับเขาคงเปรียบได้กับอากาศธาตุ โปร่งแสง ไร้ตัวตน แต่ก็ไม่ใช่อากาศที่บริสุทธิ์นักหรอกนะ อย่างผมถ้าเปรียบได้กับอากาศ ก็ต้องเป็นอากาศที่เป็นมลพิษแน่นอนอยู่แล้ว


ไม่ได้ยินที่เรียกจริง ๆ น่ะเหรอ?”


ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าโมโห คนอย่างโปรเฟสเซอร์นนนน่ะ...


รณ”


หืม?” ผมหันมองตามเสียงเรียกข้างตัวทันที ด้วยความที่ไม่ได้ใส่ใจรอบข้างมากนัก ผมจึงไม่รู้ตัวเลยว่ามีคนนั่งอยู่เก้าอี้ข้าง ๆ ด้วย


ส่วนคนที่เรียกผม...เป็นใครวะ? ผมจำไม่ได้ว่าเคยหลับนอนกับหมอนี่หรือเปล่า หรือจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าเราเรียนเซคเดียวกันตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วก็จำไม่ได้ว่าเขาชื่ออะไร ซึ่งนั่นก็เป็นเหตุผลที่ดีที่เขาจะเป็นคนแปลกหน้าสำหรับผม และคำถามต่อไปคือ...หมอนี่มีปัญหาอะไรกันแน่


จำเราได้ไหม?”


“…..” หน้าผมคงแสดงคำตอบออกไปหมดแล้ว คนแปลกหน้าคนนี้ถึงได้กระตุกยิ้มมุมปากคล้ายกับอ่อนอกอ่อนใจในตัวผมเสียเต็มประดา อ่า...ผมกับเขาอาจจะเคยเจอกันมาก่อน...ล่ะมั้ง


อย่างที่เขาพูดกันจริง ๆ ด้วยสินะ”


เคยนอนกับเราเหรอ?”


“….!”


แล้วก็เงียบ ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้แล้วจะพูดแบบนั้นออกมาเองทำไม ต้องการจะสื่ออะไรกันแน่? ผมไม่อยากฟันธงว่าไม่รู้จัก เพราะไม่แน่ว่าหมอนี่อาจจะเคยเป็นใครสักคนที่ผมเคยนอนด้วย หรือไม่ก็...ก็ใครสักคนที่พยายามตีสนิทเพื่อหวังเซ็กซ์อยู่แล้ว มีไม่กี่กรณีนักหรอกสำหรับคนที่เข้าหาผมน่ะ—ใครต่อใครก็ต้องการอยู่เรื่องเดียวกันทั้งนั้น


หึ นี่จำกันไม่ได้จริง ๆ เหรอเนี่ย?”


ต้องการให้จำอะไรล่ะ?”


ชื่อไง”


เราไม่จำชื่อคู่นอน แล้วก็ไม่ถามด้วย”


ตอบคำถามนั้นพลางมองผู้ชายหน้าห้องที่กำลังอธิบายบางส่วนเพิ่มเติมด้วยใบหน้านิ่งเรียบ เป็นเรื่องจริงทั้งหมดที่ผมพูดไป และก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าหมอนี่ต้องการอะไรจากผม


ก็พอจะได้ยินมาบ้าง”


อืม ข้อมูลนายถูกต้องแล้วล่ะ”


ผมตอบคนข้างตัวกลับไปเสียงเบา แล้วก้มหน้าเลกเชอร์ตามที่คนหน้าห้องอธิบายอย่างไม่รีบร้อน วันนี้ผมใส่คอนแทคเลนส์มา เพราะฉะนั้นจึงไม่มีปัญหาต่อการมองอะไรไกล ๆ นัก และถึงแม้จะอยากใกล้ชิดกับโปรเฟสเซอร์มากแค่ไหน แต่การนั่งหน้าห้องก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมพิสมัยอยู่ดี


วันนี้เธอจะออกไปดื่มอีกหรือเปล่า?”


อืม ก็เหมือนกับทุกวัน”


งั้นเรา...”


ผมวางปากกาลง ก่อนจะหันหน้าไปมองคนพูดอย่างเต็มตาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ผมรู้ว่าเขาต้องการอะไร ผมรู้ทุกอย่าง แต่ผมก็มีกฎของผม และเขาก็ไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับผมเลยสักนิด


สรุปเราเคยนอนด้วยกันหรือเปล่า?”


ผมถามด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย ไม่ได้กดดัน ไม่ได้หยั่งเชิง แต่ถามเพื่อที่จะได้ตัดสินใจว่าควรจะทำยังไงกับปัญหาในตอนนี้ก็เท่านั้น และยิ่งมองอีกฝ่ายตรง ๆ แบบนี้ก็เพิ่งจะเข้าใจอะไรบางอย่างมากขึ้น ความทรงจำเกี่ยวกับใบหน้าคนในพื้นที่สมองของผมช่างมีความจุที่น้อยแสนน้อยเหลือเกิน


ถ้าจะถามแบบนั้น...ใช่ เราเคยนอนด้วยกัน”


นายชื่ออะไร”


หืม?”


ชื่อ”


เกือบเผลอกลอกตาใส่หน้าอีกฝ่ายไปแล้ว ทางคนแปลกหน้าดูจะดีใจเล็กน้อยที่ผมถามชื่อตัวเอง ซึ่งความจริงแล้วผมแค่ถามไปตามมารยาทเท่านั้น ไม่นึกว่าตัวเองจะจำชื่อชายคนนี้ได้หรอก


เราชื่อเพชร”


เอาล่ะเผ็ด”


เพชร...ชื่อเพชร”


ช่างมันเถอะน่า”


เรื่องมากจริง ผมไม่ได้ถามเพื่อจะจำมันสักหน่อย แล้วก็เลิกมองมาด้วยสายตาแบบนั้นสักที มันน่ารำคาญไม่รู้หรือไง


ชื่อมันไม่ได้สำคัญขนาดนั้นนี่ เอาล่ะเป็ด เผื่อนายยังไม่รู้”


เพชร”


ใครเขาสนชื่อหมอนี่กัน?


เราไม่ซ้ำกับวันไนท์”


เรารู้”


ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ฟังคำตอบ ในเมื่อรู้แล้วยังจะดันทุรังไปทำไม หรือไม่รู้ว่าต่อให้พยายามแค่ไหนผมก็ไม่มีทางตกลง


แล้วทำไม?”


เราแค่อยากลองเป็นคนแรกที่ทำลายกฎของนาย”


อ่า...มีคนอยากลองของเรื่อย ๆ เลยแฮะ หมอนี่เป็นคนที่เท่าไหร่ของเดือนแล้วนะ จำไม่ได้ว่าเคยนับแบบจริง ๆ จัง ๆ หรือเปล่า แต่สถิติของคนที่ทำสำเร็จยังคงเป็นศูนย์เท่าเดิม หรือเขาแค่อยากมาเพิ่มค่าเฉลี่ยของความล้มเหลวให้สูงขึ้นกันนะ


หืม ใจกล้าดีนี่”


เธอจะไม่ลองดูหน่อยเหรอ”


ผมเหลือบตามองอีกฝ่ายเล็กน้อย ยกยิ้มขบขันที่มุมปากบางเบา ก่อนจะหยิบปากกาขึ้นมาจดเลกเชอร์อีกครั้ง คำถามอะไรของเขาล่ะนั่น น่ารักจริง ๆ เลย


หมายถึงลองแหกกฎที่เราตั้งขึ้นเอง?”


อืม กับเรา”


ไม่ล่ะ”


ผมปฏิเสธโดยไม่ต้องคิดเลยกับข้อเสนอนี้ ทำไมถึงคิดว่าตัวเองสามารถทำเรื่องตลกแบบนั้นได้กันนะ ขนาดผมยังไม่เคยคิดจะทำมันกับใครเลยด้วยซ้ำ


เอ๊ะ? เหมือนจะมีอยู่คนหนึ่งหรือเปล่านะ...


รหัส 02148 ตอบคำถามข้อเจ็ดครับ คุณมีความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไร พร้อมอธิบายโดยใช้หลักการแนวทางการปรึกษาด้วยครับ”


ผมมองไปยังหน้าห้อง ที่ที่ร่างสูงกำลังยืนก้มหน้าฟังคำตอบที่ตัวเองถามไปด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ ผมแปลกใจไม่น้อยที่มองไปยังเขาเป็นคนแรกยามเมื่อนึกถึงเรื่องการทำลายกฎของตัวเอง ผมต้องการให้เขาเป็นคนแรกเพื่อเปลี่ยนมันจริง ๆ เหรอ? และคำถามนั้นก็ถูกปัดตกไปทันทีเมื่อคนที่ต้องตอบยังไม่อยากใส่ใจมันในตอนนี้


จนกระทั่งเมื่อคนที่ผมเฝ้าจับจ้องมาตลอดสบประสานนัยน์ตาเข้ากับผมโดยบังเอิญ ในตอนนั้นที่ต่างฝ่ายต่างจ้องกันโดยที่ไม่มีใครยอมพ่ายแพ้ไปเสียก่อน เป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่ผมหาคำตอบให้กับสิ่งที่ตัวเองตั้งคำถามขึ้นมาได้ และก็เป็นผมอีกครั้งที่ยอมแพ้ต่อเกมจ้องตาในครั้งนี้ เพื่อหันไปตอบคำถามของอดีตวันไนท์ฯ ให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น


นายคิดว่าคนแบบไหนที่จะทำลายกฎของเราได้เหรอเพชร?”


นายคนแปลกหน้ากะพริบตาปริบ ๆ ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบริเวณมุมปากทั้งสองข้างเธอเรียกชื่อเราถูก ได้ยินเสียงตัวเองไหมคนเก่ง?”


ไม่ตอบคำถามเราเหรอ?”


ฮ่า ๆ โอเค ๆ แค่ตื่นเต้นน่ะ เพราะเธอเรียกชื่อเราถูกเป็นครั้งแรกเลย”


“…..” เรื่องแค่นี้จะต้องตื่นเต้นไปทำไมกัน ไร้สาระสิ้นดี


อ่า...คำตอบ เราคิดว่าคนที่จะทำให้เธอแหกกฎตัวเองได้...คือเรา”


ไม่ใกล้เคียงเลย”


คนแบบเขาจะเป็นคนกลุ่มสุดท้ายในตัวเลือกของผมด้วยซ้ำ ผมไม่ชอบที่ต้องมาพูดเรื่องเดิมซ้ำ ๆ กับคนที่รู้กฎดีอยู่แล้ว เหมือนกำลังตะโกนอัดกำแพง แล้วกำแพงก็ทำหน้ามึนกลับมา เปล่าประโยชน์


เธอปฏิเสธเราเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ สามหรือเปล่า?” อีกกี่ครั้งคำตอบก็ยังเหมือนเดิมอยู่ดีนั่นแหละ


นายว่า”


หืม?”


คนแบบศาสตราจารย์นนนเป็นไง?”


ฮะ?”


ผมยกยิ้มมุมปากอย่างนึกสนุก ใช่...มันต้องคนที่คาดไม่ถึง ต้องคาดไม่ถึงแบบสุด ๆ นี่แหละถึงจะเร้าใจ ยิ่งเสี่ยงยิ่งน่าสนใจไม่ใช่หรือไง ยิ่งยากมากเท่าไหร่ยิ่งคุ้มค่าที่จะได้มันมา


ต้องระดับเขานี่แหละถึงจะคุ้มค่ากับการทำลายทุกกฎเกณฑ์ของตัวเอง”


“…เธอล้อเล่นแล้ว”


เปล่าสักหน่อย”


ยกยิ้มหวานเชื่อมมากกว่าเดิม เป็นรอยยิ้มที่คนมองไม่นึกชอบใจสักเท่าไหร่นักหรอก ใบหน้าที่เคยประดับรอยยิ้มของอดีตวันไนท์ฯ ค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย ท้ายที่สุดก็ทิ้งไว้เพียงร่องรอยของความทรงจำ


นั่นอาจารย์นะ”


แล้ว...” เอียงคอน้อย ๆ แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจกับประโยคนั้นของอีกฝ่าย ปั้นหน้าใสซื่อที่ไม่ว่าใครมองก็ยังดูออกว่าปลอมเปลือก “ยังไงเหรอ?”


รณ จรรยาบรรณ”


เราจะทำลายมันเอง”


นี่เธอ...”


ทั้งหมดนั่นเลย เราจะทำลายมันเอง”


แค่จรรยาบรรณจะนับว่าเป็นอะไรได้ ถ้าเพื่อสิ่งที่ต้องการแล้ว ต่อให้ต้องทำเรื่องที่ผิดยิ่งกว่านี้ผมก็ไม่ลังเลที่จะลงมือ ถ้าไม่ไขว่คว้าด้วยตัวเองคงไม่ได้ดั่งใจหวัง ผมเรียนรู้เรื่องนั้นมาทั้งชีวิต


รณ...”


ไม่เชื่อเหรอ? แต่เราจริงจังนะ”


ผมจบบทสนทนาลงที่ประโยคนั้นเพื่อหันกลับมาตั้งใจกับบทเรียนตรงหน้าแทน แต่มันคงสายเกินไปสำหรับการแก้ตัวเสียแล้ว เพราะผมไม่เข้าใจเนื้อหาตรงหน้าเลยสักนิดนี่สิ เฮ้อ! วิชานี้มันสูบพลังชีวิตชะมัด!


 

____________________

100%





    #นนนรณกฤต    

Twitter : Click
Fanpage : Click

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ erotic mam x mam gif

NANON








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 388 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

924 ความคิดเห็น

  1. #846 ttni♡ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 23:58
    ไอ่น้องเบาหน่อยยยย
    #846
    0
  2. #840 Sansuyu (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 21:44
    แซ่บไม่หยุด
    #840
    0
  3. #808 srpyw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 13:18
    โหหหหหแซ่บมาก
    #808
    0
  4. #783 piechicofic (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 13:08
    เกมออนรึยัง สายตายฟาดฟันกันสุดฤทธิ์
    #783
    0
  5. #759 canookss (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 12:30
    แรงไม่หยุดดด
    #759
    0
  6. #731 เลดี้วาย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2563 / 14:57
    น้องรณเบาโหน่ยยยยยย
    #731
    0
  7. #630 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 11:50
    แซ่บมากเลยลูก
    #630
    0
  8. #582 Kim-kibom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 08:47
    น้องร้ายกาจ
    #582
    0
  9. #395 Piglet_88 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:16
    มีความมุ่งมั่น
    #395
    0
  10. #377 FNnp142 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:46
    ความมุ่งมั่นของรณแรงกล้ามากค่า 5555555
    #377
    0
  11. #343 ananarnaaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:35
    ชอบๆๆๆ ทำไมถึงพึ่งมาเจอเรื่องนี้เนี่ย
    #343
    0
  12. #342 nannapas331 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:50
    ชอบๆคะ
    #342
    0
  13. #265 ^^นูน่าหัวสีชมพู^^ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 19:57
    น้อนนนนน หนูแซ่บมากลูก55555
    #265
    0
  14. #245 pparpbebi。 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 23:49
    น้องแซ่บอ่ะค่ะ เป็นยัยดื้อ ศาสตราจารย์จะทำยังไงน้า
    #245
    0
  15. #241 pookkie37173 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 15:38
    พึ่งเข้ามาอ่านนะคะ เห็นรีวิวในทวิต พอมาอ่านแล้วน่าสนใจมากกกก อยากให้มาต่อไวๆนะคะ
    #241
    0
  16. #238 MaiNatkamon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 00:25
    แซ่บอ่ะรณ ชอบค่ะ5555
    #238
    1
    • #238-1 DARA T.(จากตอนที่ 2)
      27 ตุลาคม 2561 / 00:28
      พี่องงงงงงงงงง
      #238-1
  17. #217 Orracha Jultha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 13:58
    ดีมากกกกก เราพึ่งมาเริ่มอ่านเเงง น่าจะเจอตั้งนานเเล้ว
    #217
    0
  18. #97 Lyly1307 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กันยายน 2560 / 13:46
    ยิ่งอ่านยิ่งชอบ ดี๊ดี อยากรุว่ารณจะทำยังไงน้ออออออ
    #97
    0
  19. #26 fah_ikon14 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 14:25
    โปรเฟสเซอร์ ช่างน่าหลงไหล อุ๊ปซ์ เร่ชอวคาแล็คเตอร์ของ โปรเฟสเซอร์อ่าาาา แต่ว่า ชื่อเขานี่อ่านไงครับ5555
    #26
    1
    • #26-1 DARA T.(จากตอนที่ 2)
      28 สิงหาคม 2560 / 15:07
      นะ-นน ค่ะ
      #26-1
  20. #14 P's (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 22:04
    รณจะทำทุกทาง...โปรเฟสเซอร์เตรียมตัวรอได้เลย
    #14
    0
  21. #4 noowiwie (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 16:34
    รอติดตามตอนต่อไปน้าา อยากรู้ว่าณรจะมีวิธีเรียกร้องความสนใจยังไง ~
    #4
    0