กลีบลำดวนชวนหอม (omegaverse) | nomin | จบบริบูรณ์

ตอนที่ 11 : ณ วังรภัสสรณ์วรกุล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 185 ครั้ง
    30 พ.ค. 62

กลีบลำดวนชวนหอม

๑๑.ณ วังรภัสสรณ์วรกุล

 

 

ความร้อนใจของท่านชายทำให้เกิดการตัดสินใจอันบุ่มบ่าม เขาขับรถจากเมืองชลบุรีกลับมายังพระนครในทันทีและตรงไปยังวังรภัสสรณ์วรกุลเพื่อเข้าพบกับท่านพ่อและท่านแม่ที่นั่งจิบชาอยู่สวนท้ายวัง  “ท่านพ่อครับท่านแม่ครับ”

 

“อ้าวชายนภ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่เล่าลูก”  หญิงวัยกลางคนไถ่ถาม  “พาพ่อดลมาด้วยหรือ นั่งเสียก่อนสิ”

 

“สวัสดีครับ”  นภัศดลยกมือไหว้อ่อนช้อยก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ ท่านชายคนรัก

 

“ลูกมีเรื่องจะแจ้งให้ทราบมิได้ขออนุญาตแต่อย่างใด”

 

“ลูกจะพูดอะไรหรือ”  เสียงแหบพร่าตามวัยของบิดาดังขึ้น ความกลัวเริ่มเกาะกุมจิตใจคุณชายอีกคราทว่ากลับถูกปลอบโยนด้วยฝ่ามือหนาที่เอื้อมมากุมไว้

 

“ลูกรักกับชายดล เราสองคนจะแต่งงานกันครับ”

 

“คุณพระช่วย....”

 

“นี่ลูกรู้ตัวหรือไม่ว่าพูดอันใดออกมา”

 

“ครับ ลูกรู้ตัวดี”

 

“มันจะเป็นไปได้อย่างไรกันเล่าชนม์พัศนภ ทั้งสองเป็นชายหาใช่เรื่องน่ายินดีไม่ที่จะเกิดงานมงคลขึ้น ไปไตร่ตรองให้ดีเสียเถิด อย่าให้วงศ์ตระกูลต้องมาแปดเปื้อนเพียงเพราะความคะนองใจของเด็กอย่างพวกเธอ”  หม่อมเจ้าเอ่ยเสียงเรียบ  “พ่อจะจัดงานหมั้นให้แก่ลูกและน้องนาถโดยเร็ว จะได้เลิกคิดเรื่องไม่เป็นเรื่องเสียที เราก็เหมือนกันนะชายดล เห็นว่าเป็นสหายแต่ยังเยาว์จึงให้เข้าออกวังได้ตามอำเภอใจ เหตุใดถึงได้คล้อยตามกันไปเสียหมดเช่นนี้ ใช้ไม่ได้จริง ๆ”

 

“ท่านพ่อโปรดอย่าดุชายดลเลยครับ ทุกอย่างเป็นการตัดสินใจของลูกเอง หากจะกล่าวโทษ ลูกขอรับไว้เองทั้งหมด”

 

“พ่อไม่อนุญาต”

 

“ลูกแจ้งแล้วว่ามิใช่การขออนุญาต”

 

“ชายนภ! แม่ไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด”

 

“ท่านแม่ครับ”

 

“หยุดเสียเถิดนะพ่อนภ แม่ขอ”  ดวงหน้าที่ผิดหวังในตัวเขาเสียเต็มประดากำลังอ้อนวอนให้ลูกชายแต่งงานกับหญิงที่จัดหาให้เพียงเพราะอยากรักษาชื่อเสียงวงศ์ตระกูล

 

“ท่านพ่อทราบนี่ครับว่าที่เมืองฝรั่งมันมีอะไร”  ท่านชายพูดออกมาเสียงแข็ง  “เพศที่ซับซ้อนน่ะครับ”

 

“ชายนภ!

 

“หรือท่านพ่อจะเถียงลูกครับว่ามันไม่เป็นความจริง ลูกรู้มาว่าครั้งที่ท่านพ่อได้ไปยังเมืองฝรั่งก็ได้เจอกับชายคนหนึ่งที่เป็นโอเมก้าดังเช่นชายดล”

 

“ชายนภ หนุดพูดได้แล้ว! พ่อจะยังไม่เร่งรัดตอนนี้ก็ได้แต่อย่างไรเสียก็ต้องมีงานแต่งเกิดขึ้น”

 

“ลูกผูกพันธะกับชายดลไปแล้ว ท่านพ่อกับท่านแม่ก็รอเลี้ยงหลานเสียเถิดครับ ลูกมาแจ้งเพียงเท่านี้”  เขาลุกขึ้นโดยฉุดดึงเจ้าของข้อมือเล็กให้ลุกตาม  “ลูกคงไปค้างที่วังนู่นเป็นการชั่วคราว หากท่านพ่อและท่านแม่เข้าใจลูกเมื่อใด เราค่อยกลับมาคุยกันครับ”

 

ท่านชายที่แสนดื้อรั้นเดินหายลับไปจากสายตาของท่านทั้งสอง  “มีสิ่งใดจะบอกน้องไหมคะ”  เสียงถอนหายใจดังขึ้นก่อนที่หม่อมเจ้าจะเริ่มเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟัง เรื่องราวระหว่างอัลฟ่าและโอเมก้าในเมืองฝรั่งหลายสิบปีก่อนยังคงตราตรึงในความรู้สึกไม่เลือนหาย สัญลักษณ์ของความรักยังคงมีตัวตนและใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น ลูกชายต่างมารดาที่ชนม์พัศนภได้เจอะเจอก่อนกลับทำให้เขาเข้าใจดีถึงความสัมพันธ์ระหว่างอัลฟ่าและโอเมก้า

 

“หากเป็นเช่นนั้นอีกไม่นานคุณชายนภัศดลคงตั้งท้องสินะคะ”  เธอพูดโดยที่น้ำตายังคงไหลริน  “ท่านพี่ใจร้ายมิมีเปลี่ยนเลยนะคะ แต่ถึงกระนั้นเรื่องราวในอดีตก็แก้ไขไม่ได้อยู่ดี น้องคงต้องตามใจเจ้านภไปก่อน”

 

“พี่ขอโทษ”

 

“เรื่องของท่านพี่จบไปแล้ว น้องจะไม่รื้อฟื้นค่ะ แต่ชายนภยังคงต้องตบแต่งกับหนูนาถให้เป็นเรื่องเป็นราว ระหว่างนี้คงต้องคุยกับวังนู่นให้ได้ความเสียก่อน”

 

“พี่ฝากน้องด้วยแล้วกัน”

 

“ค่ะ”

 

 

“บอกออกไปเช่นนั้นหามีข้อดีไม่”  คุณชายบอกด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด  “รังแต่จะทำให้มันแย่”

 

“เราร้อนใจ หากไม่ตบแต่ง”

 

“ท่านชายก็ต้องให้เวลาท่านทั้งสองด้วยสิครับ บุ่มบ่ามบอกไปเช่นนั้นยิ่งทำให้ท่านโกรธ”

 

“เราได้เสียกับนายแล้วเราก็ต้องแสดงความรับผิดชอบด้วยสิ ยิ่งผูกพันธะด้วยแล้วนายจะตั้งครรภ์เมื่อใดก็ย่อมได้”

 

“เรา...ตั้งครรภ์ได้ด้วยหรือครับ”

 

“ใช่”

 

“ประหลาดจริง แล้วเราจะคลอดลูกออกมาอย่างไร น่ากลัวออก”

 

“เราจะพาไปคลอดที่อังกฤษนายไม่ต้องกลัวนะ”  รอยยิ้มค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวาน

 

“ท่านชายส่งเราก็พอครับ กลับไปค้างที่วังเถิดท่านทั้งสองจะได้สบายใจ”

 

“แต่”

 

“เราขอนะครับ”

 

ท่านชายครุ่นคิดก่อนจะตกลง  “ก็ได้ แล้ววันพรุ่งนี้เราจะแวะมาหานะ”

 

“ครับ”

 

แต่เมื่อคำสัญญาที่ให้ไว้ไม่เกิดขึ้นความผิดหวังจึงกลับมาโจมตีคุณชาย ทันถาโถมเข้ามาจนเจ็บในอกไปเสียหมด การเฝ้ารอจนคอยืดคอยาวหวังจะมีรถแล่นมาจอดกลับต้องผิดหวังเมื่อไม่เจอหน้าของคนรัก  “หากเขาจะมาคงมานานแล้วล่ะคุณชาย”  มารดาเอ่ยเบา ๆ จากด้านหลัง  “ไปเที่ยวชลบุรีมาไม่เห็นเล่าให้แม่ฟังเลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

 

“คุณแม่ครับ...”

 

“เลิกทำหน้าเศร้าได้แล้วชายดล ท่านชายคงยุ่งเข้ามาในบ้านได้แล้ว”

 

“ครับ”  บทสนทนาของแม่ลูกดำเนินไปเรื่อย ๆ เริ่มตั้งแต่เสียงเจื้อยแจ้วเล่าถึงบรรยากาศสองข้างทาง น้ำทะเลเย็นฉ่ำและการผูกพันธะ ชายดลเลือกที่จะไม่เล่าเรื่องของผกาเด็กในบ้านของท่านชายเพราะเกรงว่าจะทำให้เรื่องราวไปกันใหญ่

 

“ตายจริง! ผูกพันธะแล้วก็เท่ากับว่าลูกจะเป็นของผู้ใดมได้อีก แล้วเหตุใดวังนู่นจึงยังชะล่าใจเล่นนี้กันเล่า มิได้การล่ะ เห็นทีแม่ต้องจัดการด้วยตัวเองเสียแล้ว”

 

“คุณแม่ครับ ลูกว่าอย่าดีกว่า เมื่อวานท่านชายก็โดนดุไปชุดใหญ่ ท่านทั้งสองยังคงโกรธอยู่หากเราไปก็อาจจะไปเพิ่มเชื้อไฟได้”

 

“แต่อย่างไรเสียก็ต้องตบแต่งกันนะชายดล แม่ไม่ยอมให้ท่านชายมาทำลูกแม่เสียใจเด็ดขาด”

 

“คุณแม่ครับ”

 

“นายแดง!

 

“ครับคุณหญิง”

 

“เอารถออก เราจะไปวังรภัสสรณ์วรกุล”

 

 

ณ วังรภัสสรณ์วรกุล

สองแม่ลูกเดินเข้าไปด้านในตัวตึกสีเขียวซึ่งเป็นตึกใหญ่อย่างสงบเสงี่ยม แม้นว่าจะคุ้นเคยกันดีมาหลายชั่วอายุคนแต่ในครานี้กลับไม่ใช่เรื่องดีที่ต้องมาพบกัน คุณหญิงขอเข้าพบท่านหญิงของวังและแน่นอนว่าการเจรจาเพื่อหาข้อยุติของเรื่องนี้เกิดขึ้นโดยที่ชนภ์พัศนภมิได้ล่วงรู้ด้วยเลยแม้แต่น้อย

 

“คุณหญิงมาพอดี เรามีเรื่องที่จะเจรจาด้วย”

 

“เพคะ”

 

“เรื่องของลูกชายของเราทั้งสองคน คุณหญิงทราบแล้วใช่หรือไม่”

 

“เพคะ”

 

“แล้วเหตุใดจึงได้ปล่อยปละละเลยให้มันเกิดขึ้นกันเล่า”

 

“ลูกชายหม่อมฉันมิได้ต้องการให้เรื่องราวเป็นเช่นนี้หรอกเพคะท่านหญิง แต่ในเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วได้โปรดให้ท่านชายนภแสดงความรับผิดชอบเสียเถิดค่ะ ไม่ต้องจัดพิธีใหญ่โตเท่าใดนัก แค่ตบแต่งให้ถูกต้องตามประเพณีก็พอใจแล้วเพคะ”

 

“เห็นทีจักต้องให้หมั้นกันไว้เสียก่อน ชายนภต้องไปกิจที่เมืองฝรั่งถึงห้าปี หากคุณชายรอได้เราก็ไม่ขัด”  ในใจกระหยิ่มยิ้มย่องไม่น้อยเมื่อได้เห็นแววตาอันหม่นหมอง  “กลับมาเมื่อใดก็จะให้ตบแต่งกัน”

 

คุณหญิงหันกลับไปมองใบหน้าของลูกชาย  “ชายดล”

 

“ลูกรอไหวครับคุณแม่”

 

“ดี อยู่ทานมื้อเย็นด้วยกันสิคุณหญิง ประเดี๋ยวท่านชายคงจะพาหนูนาถกลับมาทานอ่าหารด้วยกันที่วัง”  เป็นดังว่าเพราะไม่นานนักรถยนต์ของท่านชายนภก็แล่นเข้ามาจอดต่อท้ายรถจากวังวริศกิตติวรกุล

 

“ไงจ๊ะหนูนาถ ไปเที่ยวที่ห้างกับพี่นภสนุกไหมลูก”  เธอตรงดิ่งเข้าไปทักทายว่าที่ลูกสะใภ้ที่หมายปองไว้

 

“เพคะท่านหญิง”

 

“เรียกท่านแม่ก็ได้จ้ะ”

 

“คงจะไม่ดีกระมังคะ”

 

“คนอื่นคนไกลที่ไหนกันล่ะ มิต้องเกรงใจหรอก”

 

“แหะ ๆ ค่ะท่านแม่”

 

“ลูกเห็นรถของวังวริศกิตติวรกุล ชายดลมาหรือครับ”

 

“อืม มากับคุณหญิง”

 

“แล้วท่านแม่ว่าอย่างไรครับเรื่องนั้น”

 

ความลำบากใจที่จะพูดคุยกันนั้นทำให้ชลณนาถต้องขอตัวไปเดินเล่นในสวนเพื่อปล่อยให้สองแม่ลูกได้สนทนากันอย่างสะดวกใจ  “นาถขอตัวไปเดินเล่นก่อนนะคะ”

 

“ตามสบายจ้ะ”

 

เมื่อพ้นสายตาท่านชายที่ร้อนใจเป็นทุนเดิมก็ไม่รีรอที่จะถาม  “ว่าอย่างไรครับท่านแม่”

 

“ท่านพ่อยังไม่ได้แจ้งให้ลูกทราบหรือว่าต้องไปกิจที่เมืองฝรั่งน่ะ ก่อนไปแม่จะให้หมั้นหมายกับคุณชายดลไว้เสียก่อน กลับมาเมื่อใดค่อยตบแต่งกัน”

 

“นานแค่ไหนหรือครับ”

 

“ห้าปี”

 

“ห้าปี!! ท่านแม่ครับแต่ว่า”

 

“ไม่มีแต่ หากลูกไม่ตกลงแม่ก็ไม่รับชายดลเป็นสะใภ้”  ท่านชายไร้ซึ่งหนทางจะต่อรอง เขาทำได้เพียงยอมรับในสิ่งที่ท่านแม่ของเขาเสนอเพราะหากยังดื้อดึง อาจไม่เป็นผลที่ดีต่อคนรักก็ได้

 

“ห้าปีนะครับท่านแม่ ลูกจะไปแล้วกลับมาเพื่อแต่งงานกับชายดล”

 

เธอยิ้มยอก  “แม่จะหาฤกษ์หมั้นหมายให้เร็ววันแล้วกัน ลูกจะได้รีบเดินทาง”

 

#กลีบลำดวนชวนหอม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 185 ครั้ง

413 ความคิดเห็น

  1. #398 SPYz. (@ppnoiismile11502) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2562 / 16:23
    ใจร้ายง่ะ น้องดลลูกแม่ ;—;
    #398
    0
  2. #364 boabub (@boabub) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 23:39
    ท่านแม่ใจร้ายยยยย
    #364
    0
  3. #344 disisjorjor (@jntwks) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 06:31

    หม่อมแม่มีแผนแหง อะไรคือการจะหมั้นให้แต่ยังหวังได้คุณนาถมาเป็นสะใภ้กันล่ะ หรือจะให้คุณนาถเป็นภรรยาออกหน้าออกตาแบบนี้ เฮ้อ สงสารครอบครัวคุณชาย ถ้าไม่คิดจะทำดีด้วยก็ไม่น่าทำงี้กันเลย เขาก็มีเกียรตินะ

    #344
    0
  4. #329 puchan (@puchan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 20:05
    แม่วางแผนอะไรไว้
    #329
    0
  5. #306 C.Queen (@MyTenMyJaemin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 09:26
    ทำไมใจร้ายจังเลย สงสารทั้งชายดลชายนภ เฮ้ออ
    #306
    0
  6. #296 JNNJ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 16:35

    ไปนานมากเลย

    #296
    0
  7. #291 NSP2279 (@NSP2279) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 00:28
    ท่านแม่จะใจร้ายเกินไปแล้วนะคะ
    #291
    0
  8. #238 Silences423 (@allblackk) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 00:55
    5 นาทีก็จะขาดใจตายแล้ว.....ขอร้องเลยนะ
    #238
    0
  9. #222 น้อนลูกพีช (@nnn412) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 21:21
    ใจร้ายอะไรกันเบอร์นั้นคะคุณแม่!!
    #222
    0
  10. #211 jjjkmyg (@jjjkmyg) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 14:57
    โหยยยย ท่านแม่ใจร้าย
    #211
    0
  11. #209 SL OH (@Octopus_PCY) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 09:09
    ฮืออออออ ใจร้าย
    #209
    0
  12. #208 purpleyam (@purpleyam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 00:47
    5ปีเลยหรอ แงงงงงง ชายดลลูกแม่น่าสงสารจัง ท่านหญิงจะใจร้ายเกินไปแล้วนะ
    #208
    0
  13. #207 pmtkys (@pmtkys) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 00:03
    กลับมาลูกโตเลยนะห้าปี แองแงงงงง
    #207
    0
  14. #206 JAYYOUELLEN (@junism1122) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 23:58
    ห้าปีคงไม่ไหวTTTT
    #206
    0
  15. #205 Minwon😘😘 (@chanakanom) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 23:21

    5 ปีเลยหรออใจบางแล้วนะไรท์แงงง อย่าให้เกิดเรื่องอะไรไม่ดีเลยย

    #205
    0
  16. #204 Pattho (@patthrakul) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 23:09
    แง ตั้งห้าปีเลยหรอ เจ็บปวดแทนเลย TT_TT
    #204
    0