Magic Shop | NOMIN

ตอนที่ 1 : - open -

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,962
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 278 ครั้ง
    23 พ.ค. 61

- open -

 

 

 

สายลมในยามที่ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีส้มทั้งร้อนและน่ารำคาญจนแทบจะบ้า ชายหนุ่มเดินตามถนนที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาแบบไร้จุดหมาย เขาไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน การนั่งรถไฟมาลงยังสถานีสุดท้ายดูจะเป็นตัวเลือกที่ไม่ค่อยฉลาดนัก ร้านรวงต่าง ๆ เริ่มปิดเพราะมันคงเย็นมากแล้ว

 

 

นักท่องเที่ยวที่คาดว่าคงจะเจอตามถนนก็ไม่หลงเหลือเลยแม้แต่คนเดียว เขาเดินทอดน่องพร้อมกับถอนหายใจไปเรื่อย ๆ เงินจำนวนหนึ่งที่ติดตัวมาคงไม่น่าพอสำหรับค้างในโรงแรม ยิ่งเดินก็ยิ่งรับรู้ได้ถึงความเงียบสงบ แมวสีดำนัยน์ตาสีเหลืองเดินตามเขาเงียบ ๆ โดยไม่ส่งเสียงร้องหรืออ้อนใด ๆ

 

 

เขาเศร้าเกินกว่าจะก้มลงเพื่อนั่งเล่นกับแมว ในหัวพลางคิดว่าเขามันคงแย่มากถึงได้ถูกแฟนบอกเลิก ซ้ำร้ายก็ต้องกลายเป็นคนตกงานแถมเมื่อกลับถึงที่บ้านก็พบว่าพ่อเมาเหล้าแล้วทะเลาะกับแม่ เขาตัดสินใจหยิบเงินและโทรศัพท์มือถือออกมา ตรงดิ่งไปขึ้นรถไฟและพบว่ามันคือเที่ยวสุดท้ายเมื่อถึงที่นี่

 

 

ใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มชวนมองประดับอยู่เสมอในตอนนี้มันถูกพายุลูกใหญ่พัดหายไปแล้วเหลือไว้เพียงคราบน้ำตา เขาเกลียดฝนแต่ต้องยอมรับว่าอยากให้มันตกลงมาจริง ๆ แม้จะไม่มีคนแถวนี้เห็นเขาร้องไห้แต่ก็อายตัวเองที่เป็นผู้ชายแท้ ๆ แต่กลับร้องไห้เหมือนสาวน้อยวัยแรกแย้ม

 

 

เขาเดินต่อมาเรื่อย ๆ เพื่อหวังว่าจะเจอใครสักคนที่สามารถบอกเขาได้ว่าต้องทำอย่างไรถึงพาตัวเองกลับไปในเมืองได้ สุดท้ายเดินมีร้านหนึ่งที่ยังไม่ปิดไปเพราะเขาสังเกตเห็นป้ายที่แขวนอยู่ตรงลูกบิดประตูสีเขียว Magic Shop คือชื่อร้านที่ชวนให้คนอ่านขมวดคิ้ว

 

 

เขาคิดในใจว่ายุคสมัยนี้แล้วยังมีร้านที่ตั้งชื่อเพ้อฝันอะไรแบบนี้อยู่ด้วยเหรอ มองซ้ายมองขวาก็พบว่าไม่มีร้านไหนที่จะเป็นตัวเลือกที่สองอีกแล้ว เขาเปิดประตูเข้าไปด้านในทันที เสียงกระดิ่งในร้านดังเป็นสัญญาณบอกกับเจ้าของว่ามีลูกค้าเข้ามาในยามที่ถึงเวลาใกล้ปิด

 

 

“ขอโทษนะครับ มีใครอยู่ไหม”  เขาเอ่ยถามเสียงดังเพราะตั้งแต่เดินเข้ามาเขายังไม่เห็นใครเลยแม้แต่คนเดียว ต้นไม้รอบร้านที่มีลักษณะแปลกตาและดูน่าสนใจ เขาลงความเห็นกับตัวเองว่ามันต้องเป็นร้านขายต้นไม้แน่ ๆ แต่ทำไมถึงตั้งชื่อว่าร้านเวทมนต์แบบนั้น

 

มือบางกำลังเลื่อนไปจับต้นไม้ที่อยู่ในกระถาง มันดูเหมือนมีฟันแหลมยื่นออกมาและดูน่ากลัว  “อย่าจับครับ!  เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นมาจากด้านหลัง ชายหนุ่มหันขวับทันทีพร้อมกับโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

 

เขาสะดุ้งโหยงก่อนจะหันกลับไปมอง  “นึกว่าเมืองนี้จะไม่มีคนแล้วซะอีก”

 

คนฟังขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะคลายมันออกแล้วส่งยิ้มคืนแทน  “หลงทางสินะครับ”

 

“ครับ คือผมอยากรู้ว่าพอจะมีทางไหมที่จะสามารถกลับเข้าไปในเมืองได้”

 

“ผมคงต้องเสียใจด้วยที่ต้องตอบว่าไม่มีครับ คงต้องรอรถไฟรอบแรกพรุ่งนี้เช้า”

 

คนฟังผิดหวังเล็กน้อย  “ขอบคุณครับ”  เขาเดินคอตกและหันหลังกลับเพื่อเตรียมตัวออกจากร้าน

 

“ถ้าไม่รังเกียจผมยินดีให้คุณพักที่นี่ได้นะครับ”  เจ้าของร้านไล่สายตามองอีกฝ่ายจนสามารถเก็บรายละเอียดทั้งตัวได้ ชายคนนี้น่าจะอายุราวยี่สิบต้น ๆ อาจจะเรียนจบแล้วทำงานเลย ตาที่ดูบวมผิดปกติบ่งบอกได้ดีว่าผ่านการร้องไห้มาหมาด ๆ สีหน้าที่เศร้าหมองบวกกับแววตาที่ไร้ประกายทำให้เขารับรู้ได้ทันทีว่าชายคนนี้ต้องมีอะไรในใจเป็นแน่  “ผมเจโน่ครับ เป็นเจ้าของร้าน ผมอยู่ที่นี่คนเดียวกับแมวอีกหนึ่งตัวซึ่งไม่รู้ว่าหายไปไหนแต่เดี๋ยวสักพักคงกลับมา”

 

เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นนอกเหนือจากนี้เขาจึงต้องอยู่ที่นี่ไปก่อน  “จะไม่เป็นการรบกวนคุณเจโน่ใช่ไหมครับ”

 

“ไม่เลยครับ”  เจ้าของร้านยิ้มอย่างเป็นมิตร

 

“ผมแจมินนะครับ นาแจมิน”

 

“ยินดีที่ได้รู้จักคุณแจมินนะครับ”  เขาผายมือเชิญอีกฝ่าย แจมินก้มหัวลงเล็กน้อยเพราะเหมือนมีบางอย่างบอกกับเขาว่าอีกฝ่ายจะอายุมากกว่า

 

 

เมื่อเดินเข้าด้านในก็พบว่าข้าวของเครื่องใช้ดูจะล้าสมัยไปสักเล็กน้อย แจมินคิดว่าเจโน่คงเป็นพวกชอบสะสมของเก่าแนววินเทจอะไรเทือกนี้เขาจึงไม่ติดใจสงสัยอะไร ร่างหนาเดินไปรินน้ำชาก่อนจะยื่นให้อีกฝ่าย แจมินรับมาจิบก่อนจะพบว่ามันเป็นชาที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน

 

 

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของใบชาผสมลงตัวกับความสะชื่นของใบสาระแหน่ แถมเมื่อกลืนลงไปก็หลงเหลือความหวานอมเปรี้ยวติดปลายลิ้นเอาไว้ แต่นอกเหนือจากรสสัมผัสแล้วก็คงเป็นความอบอุ่นในหัวใจนี่แหละที่ดูจะแปลกไป เพราะเพียงแค่จิบเดียวก็สามารถช่วยชะโลมความเจ็บปวดบางส่วนให้เบาบางลงได้

 

 

“เป็นยังไงครับรสชาติ”

 

“อร่อยมากเลยครับ”

 

“ตามสบายนะครับ ผมขอไปปิดร้านสักครู่”

 

“ครับ”

 

 

เจ้าของร้านเดินออกไปด้านหน้าเพื่อปิดร้านตามที่เขาได้บอกไว้ แจมินยังคงนั่งจิบชาไปเรื่อย ๆ อย่างใจเย็น เขารู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างมาคลอเคลียอยู่ที่ข้อเท้า เมื่อก้มลงไปมองก็พบว่าเป็นแมวตัวเดียวกับที่เดินตามเขามาตลอดทาง

 

 

“แกสินะเป็นแมวของคุณเจโน่”

 

“เมี๊ยว”

 

“ตัวผู้หรือว่าตัวเมียฮึ”

 

“เมี๊ยว”

 

“ตัวผู้ครับ ชื่อว่าชาน”  เจ้าของแมวบอกพลางอุ้มมันเจ้าตัวอ้วนขึ้นมาไว้ในอ้อมกอด  “อย่าไปกวนคุณแจมินเค้าสิ”

 

“ไม่กวนเลยครับคุณเจโน่”  แจมินรีบปฏิเสธก่อนจะมองไปที่ชาน  “อ้วนจังเลยนะชาน”

 

“เมี๊ยว!!

 

“ฮ่า ๆ”

 

“ฮ่า ๆ”  เสียงหัวเราะของคนทั้งคู่ดังขึ้น เมื่อรู้สึกว่าแจมินเริ่มผ่นคลายเจโน่จึงนั่งลงข้าง ๆ อีกฝ่าย  “คุณแจมินมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ”

 

“อ่า...ผมนั่งรถไฟมาเรื่อย ๆ เพื่อฆ่าเวลาน่ะครับ แต่พอมาถึงก็เพิ่งรู้ว่ามันคือเที่ยวสุดท้ายแล้วเลยเดินมาถามคนแถวนี้ว่าพอจะมีทางกลับไปในเมืองได้หรือเปล่า”

 

“อ่า...”

 

“ผมสงสัยอย่างหนึ่งน่ะครับว่าแถวนี้ไม่มีมันเงียบจนผิดปกติ เค้าไม่อยู่กันแล้วเหรอครับ”

 

คนถูกถามคลี่ยิ้มบาง  “อยู่ครับ แต่คุณดันมาเวลาที่ทุกร้านปิดหมดแล้วเลยกลายเป็นว่าไม่มีคน”

 

“แต่คุณเจโน่ยังไม่ปิดนี่ครับ”

 

“ปกติผมไม่ปิดร้านครับ เว้นแต่จะมีใครแวะเข้ามา”

 

“หมายความว่ายังไงครับ”  แจมินขมวดคิ้ว

 

“ไม่มีอะไรหรอกครับ คุณแจมินทำตัวตามสบายเลยนะครับ ชั้นสองห้องซ้ายมือคือห้องของคุณ ส่วนขวามือคือห้องของผมมีอะไรก็มาเคาะห้องเรียกได้แต่ต้องเคาะสี่ครั้งนะครับ ห้องน้ำอยู่ตรงกลางระหว่างห้องพวกเราคุณใช้ได้เลย”  ว่าเสร็จก็เดินไปแต่งกิ่งต้นไม้ที่ขึ้นอยู่กลางบ้าน

 

 

แจมินมองว่าเจโน่แปลกแต่ก็ไม่อยากสนใจมากนักเพราะคิดแล้วว่าพรุ่งนี้เข้าก็ต้องเดินทางกลับอยู่ดีแม้รู้ดีว่ากลับไปต้องไปเจอกับอะไร เขาถอนหายใจก่อนจะพาตัวเองขึ้นไปบนห้องนอนชั้นสองทางซ้ายมือ

 

 

เขาเปิดประตูไม้เก่า ๆ เข้าไป ในหัวแจมินคิดเอาไว้ว่าคงเป็นห้องที่มีแต่ฝุ่นเป็นแน่แต่ผิดคาด ห้องนอนสะอาดตาพร้อมกับกับเตียงนอนที่ถูกจัดเอาไว้ราวกับรอใครสักคนมาเข้าพัก ถัดจากเตียงมีโต๊ะและเก้าอี้สำหรับนั่งทำงาน เขาเปิดตู้เสื้อผ้าไม้สีซีดก็เจอเข้ากับเสื้อผ้าแบบที่เขาชอบใส่แขวนเอาไว้จำนวนหนึ่ง ตู้หนังสือแสนเก่าที่อัดแน่นไปด้วยหนังสือเล่าหนาช่วยดึงความสนใจของเขา มือบางลูบไปตามสันหนังสือก่อนจะพบว่ามันไร้ฝุ่นเกาะ

 

 

กลิ่นไอดินที่เขาชื่นชอบเมื่อครั้งยังเด็กตีปะทะเข้ากับจมูก เขาหลับตาลงเพื่อสูดกลิ่นหอมในแบบที่ตนชอบเข้าเต็มปอด ถ้าบอกว่าเจโน่เตรียมห้องไว้ให้เขาก็คงเชื่ออย่างสนิทใจ แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไรในเมื่อเขาเพิ่งมาถึงเมื่อครู่

 

 

ถ้าจะมีอะไรที่ทำได้ก็คงต้องเป็นเวทมนต์แล้วล่ะ....

 

 

เขาหยิบเสื้อผ้าที่จะสวมและผ้าขนหนูก่อนจะออกจากห้องเพื่อตรงไปยังห้องน้ำ ภายในนั้นมีอ่างไม้สีเข้มวางอยู่ตรงกลาง เทียนไขหลายเล่มวางอยู่รอบห้องมันถูกจุดเพื่อมอบแสงสว่างชวนให้บรรยากาศดูอีโรติกขึ้น

 

 

เขาถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น กลิ่นของเทียนชวนให้สติเตลิด เขาหลับตาลงก่อนจะเปิดฝักบัว กระแสน้ำกระทบกับผิวเนียนละเอียด สบู่ก้อนในมือถูไถไปตามร่างกายโดยที่ในหัวกลับนึกภาพของเจโน่

 

 

เขาจินตนาการว่าอีกฝ่ายลากลิ้นไปตามเนื้อตัวอย่างเสน่หา เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงเพื่อสะกดอารมณ์ของตัวเองไว้ ก่อนจะชำระร่างกายจนสะอาด เขาซับน้ำบนร่างจนแห้งและสวมเสื้อผ้าทันที มือบางเปิดประตูออกมาก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าคนที่เขาเพิ่งจินตนาการถึงเมื่อครู่ยืนรออยู่หน้าห้อง

 

 

ความเห่อร้อนเข้าเล่นงาน ไม่ต้องเดาก็รู้เลยว่าแก้มของเขาต้องเปลี่ยนสีหรืออย่างน้อย ๆ ใบหูก็ต้องบอกอาการเขินอายของเขาได้เป็นแน่ เจโน่ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่ส่งยิ้มให้ก็เท่านั้น แจมินยิ้มตอบเล็กน้อยก่อนจะรีบพาตัวเองไปยังห้องนอน เขาทิ้งตัวลงบนเตียงก่อนจะเอาหน้ามุดหมอน

 

 

ฝ่ายเจโน่ที่ยินนิ่งอยู่หน้าห้องน้ำก็ยกมือขึ้นมากุมใบหน้าเอาไว้ เขาไม่คิดว่าตัวเขาและแจมินจะรู้สึกถึงกันได้ไวเพียงนี้ ชานเดินอุ้ยอ้ายมายืนค้าง ๆ เจ้าของก่อนจะขำออกมาเป็นภาษามนุษย์

 

 

“ฮ่า ๆ”

 

“ขำอะไรไม่ทราบ”  เจโน่ถาม

 

“ก็ขำเจ้านายยังไงล่ะ”

 

“มีอะไรน่าขำ”

 

“อยากรวบหัวรวมหางเค้าถึงขนาดเข้าไปก่อกวนในความคิดเค้าเลยหรือไง”

 

“เฮ้! ชาน ฉันเปล่า”

 

“เห? จริงอะ”

 

“อาฮะ”

 

“โอ๊ะโอ... สงสัยว่าจะเป็นคนนี้สินะที่จะมาถอนคำสาปชีวิตอมตะของพ่อมดธาตุลมคนนี้ได้”

 

“ว่าไปนั่น”

 

“หรือว่าเจ้านายไม่คิดแบบเดียวกับข้า”

 

เจโน่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย  “จริงสินะ ร้านเวทมนต์จะปรากฏก็ต่อเมื่อมนุษย์ที่คู่ควรกับพ่อมดประจำร้านเดินทางมาถึง”

 

“มันคือชะตาลิขิตขอรับเจ้านาย”

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

#greenyellownm

ขออนุญาตเปลี่ยนแท็กเป็น

#พ่อมดเจโน่


 

 

เปิดฟิคใหม่อีกแล้ว5555กล้าจริงๆเรื่องผักยังไม่จบเลยอะ

T
B
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 278 ครั้ง

364 ความคิดเห็น

  1. #361 Nminisize (@nutnutka) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2562 / 00:33
    พึ่งมาอ่านเลย พล็อตแปลกมาก พึ่งเคยจริง สนุกกกกก
    #361
    0
  2. #355 WSwen (@SunnyWo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 06:36
    ร้านไม่ปิดเพราะแบบนี้นี่เองงงง
    #355
    0
  3. #354 mewexol1 (@mewexol1) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 18:03

    โอ๊ยชอบบบบบบบบ ติดตามค่ะๆๆๆๆ

    #354
    0
  4. #339 Wizzs (@Wizzs) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 03:36
    โอ้ยยย แล้วทะไมพึ่งมาอ่านเนี่ยย สนุกกกกกคืนนี้หนูจะได้นอนมั้ยยยย พ่อมดเจโน่ผู้แสนใจดีให้แจมินมาพักด้วย แมวพูดภาษามนุษย์ได้ด้วยยย โลกเวทมนตร์สุดๆไปเลยยยย
    #339
    0
  5. #338 npaata (@NPUNXH) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 10:50

    แอแงทางนี้มาตามอ่าน เริ่มมาตอนแรกก็ม่ายไหวแน้ว

    #338
    0
  6. #322 JENO-C (@JENO-C) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 04:14
    เปิดมาตอนแรกก็สุดยอชเลยค่ะ กี้ดๆๆๆ จะหาว่าใครลามกดีระหว่างเจโน่กับน้องแจมิน 555555555555555555
    #322
    0
  7. #312 athittaya_wu (@athittaya_wu) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 02:38
    ว้าววววววว so fantastic มากเวอร์ แงงงงง fantasyมากจริงๆ
    #312
    0
  8. #309 gfd1220 (@30072000) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 01:17
    น่าสนใจมากๆๆๆ
    #309
    0
  9. #296 bohriawer (@bohriawer) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 18:37
    มันเป็นงี้เองสินะะะ ไปก่อนกวนยันความคิดเค้าา
    #296
    0
  10. #286 fantasticmel (@09_caramel) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 23:24
    เป็นแมวที่ฉลาดนะเนี่ยย
    #286
    0
  11. #279 lp-ventus (@Lompat_LB) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 10:53
    โอ๊ย ชอบมากค่ะ พ่อหมดเจโน่ แจมินก็อยู่ที่นี้เลย กลับบ้านไปเจอแต่เรื่องยุ่งยาก
    #279
    0
  12. #273 17xb_00 (@bam_kasempipat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 17:30
    มันกี้สสสสส *หมอนอุดปากกี้ส*
    #273
    0
  13. #272 17xb_00 (@bam_kasempipat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 17:30
    มันกี้สสสสส หมอนอุดปากกี้ส
    #272
    0
  14. #264 YAAYEETAH (@hhqxlup) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2561 / 02:10
    ความคู่ควรกัน อมกกก ต่อไปคือลุ้มว่าเอ๊ะ แจมินจะได้กลับบ้านรึเปล่านะ555555
    #264
    0
  15. #258 AunfAny-iiZZz (@aunfany-iizz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 00:57
    แง้ เพิ่งมาอ่าน ชอบอ่ะ
    #258
    0
  16. #248 kimpuksepik_ (@pikpicook) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 22:08
    กรี้ดด เจ้าชานนพูดดี!
    #248
    0
  17. #233 Jinji_10 (@Jinji_10) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 21:52
    ฮืออออออ สนุกมากเลย พล็อตแตกต่างมาก ชอบบบบบ
    #233
    0
  18. #223 MinMinsupp (@MinMinsupp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 19:53
    คือดีทากๆค่ะะะะ
    #223
    0
  19. #222 lazymonday023 (@brushblood023) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 13:55
    ดีมากๆๆๆๆ
    #222
    0
  20. #193 PpsdMin (@seameaw) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 15:31
    ชอบพล็อตมากกกกก รอติดตามเลยค่ะ
    #193
    0
  21. #192 jjeojang_ (@jjeojang_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 14:25
    ชอบๆๆๆๆๆๆๅ แง้เขินนนน.///.
    #192
    0
  22. #176 NSP2279 (@NSP2279) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 23:30
    เนื้อเรื่องสนุกน่าอีกแล้ว
    #176
    0
  23. #163 kiimt (@kiimt) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 21:25
    ทำไมเราเพิ่งได้มาอ่านเรื่องนี้ เป็นฟิคโน่มินแนวแฟนตาซีเรื่องแรกที่เราได้อ่านเลยค่ะ ดีงามมาก
    #163
    0
  24. #144 KiM~mUmi (@love-18p) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 13:33
    ทำไมเรารู้สึกถึงความละมุนของคุณพ่อมดและความกวนประสาทของเจ้าชาน
    #144
    0
  25. #141 xxxminmin (@ppysbeast) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 04:23
    ชอบมากทั้งภาษาสำนวนของไรท์ อ่านลื่นมากแงง
    #141
    0