Between us...รักข้างเดียว [Yaoi]

ตอนที่ 1 : 1st Step เพื่อนรักหักอกโหด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,572
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 137 ครั้ง
    4 มี.ค. 62

1st Step

เพื่อนรักหักอกโหด

[ Leng ]




ผมชอบผู้ชายครับ

ผมเริ่มรู้ตัวตอนอายุสิบหก ทั้งที่มีผู้หญิงที่สวยและน่ารักเข้ามาจีบ แล้วก็อ่อยอยู่หลายคน แต่ผมกลับไม่สนใจ สายตาเจ้ากรรมก็เผลอมองเพื่อนผู้ชายเสียอย่างนั้น

ถึงผมจะแอบลอบมองผู้ชายหุ่นแจ่มหน้าตาดีอย่างสงบไปเรื่อย แต่ก็มีอยู่คนหนึ่งที่ผมจะมองบ่อยที่สุด มองทุกวันทุกเวลาเท่าที่ตัวเองจะสามารถทำได้ นับเป็นอาหารตาจานหลักที่มีคุณค่าทางโภชนาการต่อจิตใจสูงสุด

ตอนแรกผมก็คิดว่า เพราะมันดูดีจนน่าอิจฉา เลยเผลอมองอยู่บ่อยๆ แต่พอมองไปมองมาก็ชักรำคาญพวกผู้หญิงที่เข้ามาใกล้มันขึ้นมา

"กูว่าจะเลิกกับแอมมี่แล้วว่ะ เบื่อ"

"เออ"

ดีมึงเลิกไปเลย แล้วมาคบกับกูแทน!

ผมก็ได้แต่เพ้อเจ้อกับตัวเองอยู่ในใจเท่านั้นล่ะครับ ตอนนั้นผมเริ่มเข้าใจตัวเองมากขึ้น ความรู้สึกชื่นชมแปรเปลี่ยนเป็นความชอบ ก่อนความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดจะก่อให้เกิดความรู้สึกพิเศษที่อาจจะเรียกว่า...รัก

"มึงนั่งรอแป๊บ กูไปเข้าห้องน้ำก่อน"

"กินเสร็จ ก็ขี้ต่อเลยเหรอ"

"เดี๋ยวมึงโดน"

"ฮ่าๆ"

ผมอมยิ้มเดินออกมาจากโรงอาหาร จริงอยู่ว่าเรื่องชอบผู้ชายด้วยกัน มันน่ากลุ้มใจและเป็นปัญหาใหญ่ของชีวิต เพราะผมต้องคอยปิดกั้นตัวเอง ไม่ให้แสดงออกไป ทว่าสิ่งที่น่ารันทดยิ่งไปกว่านั้น คือความรักต้องห้ามดันมาผลิบานกับเพื่อนสนิทของตัวเอง แต่นั่นก็ยังไม่ใช่สิ่งย่ำแย่ที่สุดหรอกครับ

"อ้าวทำไมมายืนอยู่นี่วะ"

ผมมองเพื่อนสนิทที่ยืนทำท่าไม่พอใจอย่างสงสัย มีนถอนหายใจแรงอย่างระบายอารมณ์

"ก็กูเจอไอ้เหี้ยพวกนั้นแล้วหงุดหงิด แม่งเสือกมาขอนั่งด้วย กูเลยรีบลุกออกมา เหี้ยนึกแล้วขยะแขยงว่ะ ไอ้พวกตุ๊ดเกย์เนี่ย"

"เออ"

ผมเดินไปขึ้นห้องเรียน แล้วพูดคุยกับมีนเป็นปกติ ทั้งที่ในใจหนักอึ้ง สิ่งที่ทำให้ปวดใจไม่ใช่ความรักที่สังคมไม่ยอมรับ หากแต่เป็นตัวตนที่คนสำคัญรังเกียจ

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

"อ่า....อ๊ะ!..สุดยอดค่ะ...เล้ง...ไม่ไหวแล้ว!"

ผมเหงื่อโซมไปทั่วร่าง ทั้งที่ภายในห้องนอนกำลังเปิดแอร์เย็นฉ่ำ ถึงแม้จะไม่รู้สึกอะไรเป็นพิเศษจนนึกรำคาญเสียงหวานบาดหูนั่นด้วยซ้ำ แต่ผมก็เร่งจังหวะของตัวเองให้เร็วและรุนแรงขึ้น เพียงไม่นานปลายทางของความใคร่ก็จบลง ผมสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วลุกขึ้นจากเตียงมาใส่เสื้อผ้า

"อื้อ! จะรีบไปไหนล่ะคะ อยู่ด้วยกันก่อนสิ"

"อยากกลับห้องตัวเองมากกว่า"

ผมตอบอย่างไม่แยแส ก่อนจะเดินออกจากห้องพักของเธออย่างไม่สนใจ หลังจากนั้นผมก็กดโทรศัพท์มือถือ เพื่อแชร์คลิปที่เพิ่งอัดเสร็จเข้ากลุ่มไลน์ของเพื่อนสนิทที่มีสมาชิกอยู่สามคนครับ

-ไอ้เล้ง!!!! สอยดาวนิติมาจนได้นะมึง ไอ้เหี้ย!!!!-

นั่นเป็นข้อความของไอ้เป้ บ่างช่างยุที่ชอบท้าทายผมบ่อยๆ แล้วผมก็ชอบรับคำท้าของมันเป็นประจำด้วยครับ

-เหลืออีกกี่คณะวะ-

ส่วนนี่เป็นข้อความของไอ้แชมป์ มันเห็นคนอื่นเป็นแค่หมากในเกมกระดาน ไม่สนใจใครมากไปกว่าผลประโยชน์ของตัวเอง

พวกเราทั้งสามคนไม่อาจเรียกว่าเพื่อนรักได้เต็มปาก เพราะสามปีที่พวกเราคบกันมา ส่วนใหญ่จะต่างคนต่างอยู่มากกว่า ถ้าหากไม่มีเรื่องที่ต้องใช้ประโยชน์จากอีกฝ่าย ถึงอย่างนั้นความสัมพันธ์แบบหลวมนี้ ก็ทำให้ผมสบายใจดีครับ

-หมดแล้วไอ้เหี้ย อู้ว...ขาวว่ะมึง-

ไอ้เป้ตอบออกมาพร้อมกับสันดานสถุลของมัน ผมถอนหายใจเล็กน้อย พร้อมกับขึ้นไปบนรถเพื่อขับกลับคอนโด ก่อนจะส่งข้อความทิ้งท้าย แล้วเลิกสนใจเสียงข้อความที่ดังขึ้นในโทรศัพท์มือถืออีก

-โอนเงินให้กูก่อนเที่ยงด้วยไอ้สัตว์-

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ผมทนคบอยู่กับดาวคณะนิติศาสตร์อยู่อีกสองสามวันก็บอกเลิกครับ แน่นอนว่าสาวเจ้าเธอร้องไห้ฟูมฟาย แล้วตบหน้าผมฉาดใหญ่ แต่ผมไม่สนใจ เพราะเริ่มชินกับเหตุการณ์แบบนี้แล้ว

อันที่จริงผมก็ไม่ได้พิศวาสอะไรเธอนัก แต่เพราะมันเป็นเกมที่ผมต้องชนะเพื่อเอาเงินแสนมาครอง ภารกิจที่มาจากคำท้าและคำพูดพล่อยๆ ของไอ้เป้ ผมใช้เวลาอยู่เกือบครึ่งปี ก็สอยดาวทุกคณะให้มานอนครางใต้ร่างได้สำเร็จ แต่ก็ไม่ได้หมดจดครบทุกชั้นปีหรอกนะครับ ผมเหมามาคณะละคนเท่านั้น แค่นี้ชื่อเสียงของผมก็กระฉ่อนแล้ว

ความเลวของผมที่ฟันดาวคณะทั่วมหาวิทยาลัยทิ้งอย่างเลือดเย็น ทำให้ผมเป็นที่สนใจของผู้หญิงเป็นเท่าตัว มีทั้งเกลียดชัง หวาดกลัว และท้าทาย จนเกิดเป็นประเด็นที่ว่า จะมีใครสามารถทำให้ผมสยบได้ แต่ผมรู้ตัวเองดีมานานแล้วว่า ผมพ่ายแพ้ให้กับใคร เพราะความรู้สึกที่เก็บเอาไว้ในใจไม่เคยเปลี่ยนแปลง ถึงแม้ที่ผ่านมาผมจะมีอะไรกับผู้หญิงมาหลายคนก็ตาม

ช่วงเวลาที่พ้นผ่าน ผมอาจจะไม่ได้คิดถึงตลอดเวลา แต่ก็ไม่เคยหายไปจากหัวใจ

ตอนนี้ก็ผ่านมาสามปีแล้ว หลังจากจบชั้นมัธยม ผมกับมีนเรียนอยู่คนละมหาวิทยาลัยกันครับ เลยไม่เจอกันบ่อยเหมือนเมื่อก่อน แต่ถ้ามีเวลาว่างก็จะนัดเจอกัน...เหมือนวันนี้

"ไงวะ"

ผมเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์มือถือที่กำลังนั่งดูหนังอยู่ แล้วส่งยิ้มให้มีน ก่อนจะเลิกคิ้วด้วยความสงสัย เมื่อวันนี้มันไม่ได้มาคนเดียวอย่างทุกที

"เอ่อ....นี่กั้ง แฟนกู"

ตอนนี้ผมเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงทุกคนที่ผมบอกเลิกกะทันหันในทันทีเลยครับ!!!

ไอ้เหี้ยมีนมึงทำแบบนี้กับกูได้ยังไงไอ้สุดที่รักสารเลว!

ผมได้แต่โอดครวญอยู่ในใจ แต่สีหน้าคงช็อกสนิท ตอนนี้ผมพูดอะไรไม่ออก ภายในใจได้แต่ภาวนาว่า สิ่งที่เกิดขึ้นก็แค่ฝันร้าย ภาพหลอน หูฝาด หรือเข้าใจผิด

"หวัดดีครับ พี่เล้ง"

ผมยังไม่สามารถรับความจริงได้ แต่ก็ยังฝืนยิ้มส่งให้แฟนของเพื่อนทั้งที่น้ำตาตกใน ถึงแม้ไม่อยากจะมองหน้า แต่ก็อดพิจารณาอีกฝ่ายไม่ได้ ผู้ชายคนนี้มีดีอะไร ถึงคว้าหัวใจของเพื่อนที่ผมเฝ้ารักมาหลายปีได้

กั้งเป็นผู้ชายผิวขาว รูปร่างผอมบาง หน้าตาก็ไม่ได้โดดเด่นหรือน่ารักเหมือนผู้หญิง ซึ่งเทียบกับผมแล้ว หึก็ยังห่างชั้นกันเยอะครับ แต่ถึงอย่างนั้นผู้ชายหน้าตาธรรมดาที่สามารถมองผ่านไปอย่างไม่มีใครสนใจกลับคว้าหัวใจหนุ่มหล่อในดวงใจของผมไปได้

โลกนี้มันเกิดอะไรขึ้น!!!

ผมไม่อยากให้มีนอึดอัดหรือกังวลใจ แต่ผมเองก็ไม่อาจทำใจยอมรับเรื่องนี้ได้ ถ้าหากแฟนของมันเป็นผู้หญิง ผมคงไม่ปวดใจจนแทบระเบิดแบบนี้

ไอ้เหี้ยเอ๊ยถ้ามึงจะกลับลำ ทำไมไม่บอก กูอุตส่าห์ละเมอว่า จะได้เป็นผู้ชายคนแรกของมึง แล้วไหนกลายเป็นไอ้หน้าจืดท่าทางซื่อบื้อได้วะ!

มีนส่งสีหน้าไม่ค่อยสบายใจออกมา ก่อนที่กั้งจะรีบอ้างว่า มีนัดกับเพื่อน แล้วรีบเดินออกไปจากร้าน ตอนนี้เลยเหลือแต่ผมกับมีนพียงสองคนเหมือนทุกทีที่นัดเจอกัน แต่บรรยากาศต่างไปจากเดิม

"กูขอโทษว่ะเล้ง มึงคงรังเกียจกู ทั้งที่เมื่อก่อนพวกเราก็ไม่ชอบเรื่องแบบนี้กัน แต่กูก็ดันกลายมาเป็นแบบนี้เสียเอง"

"กูเปล่า กูแค่ตกใจ"

แล้วอันที่จริงก็มีแต่มึงนั่นแหละที่เอาแต่ด่าพวกรักร่วมเพศ ไม่ใช่กูเว้ย!

"แล้วมึง...จะยัง..."

"มีน ไม่ว่าจะยังไง กูกับมึงก็ยังเป็นเพื่อนกัน...เสมอ"

ถึงแม้ว่ากูจะอยากเป็นมากกว่านั้นอยู่ฝ่ายเดียวก็เถอะ...

"กูขอบใจว่ะ มึงเป็นเพื่อนรักของกูจริงๆ"

ผมมองใบหน้าซึ้งใจและคลายกังวลของมีนด้วยความรู้สึกเหมือนคนหมดแรง แต่ก็ยังส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับมิตรภาพของเพื่อนที่ไม่มีวันเปลี่ยนไป

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

"ไอ้เหี้ยเล้ง เมาแล้วมึง"

ผมไม่ได้สนใจเสียงของไอ้แชมป์ที่พูดปราม แต่ก็ยังส่งแก้วเหล้ามาให้ผมอยู่ดี

"แม่งทำตัวเหมือนอกหักเลยว่ะ หรือว่าไปหลงรักใคร แล้วโดนปฏิเสธมาวะ"

"จะมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธกูวะ"

นอกจากเพื่อนสุดที่รักที่หักอกกูจนแตกละเอียด!

ไอ้เป้นั่งยักไหล่ แล้วส่องสาวของมันต่อ ผมเจอมาหลายคนแล้วครับ ผู้หญิงที่ปากบอกว่าไม่อยากยุ่ง เล่นตัว จีบยาก แต่พอรุกหนักหน่อย สุดท้ายก็ไม่พ้นมือของผมอยู่ดี ในเมื่อผมมีอุปกรณ์ประจำตัวมาเต็มกำลัง ทั้งหน้าตาและฐานะ ความรักที่สามารถล่อลวงได้จากสิ่งที่เห็นภายนอก ก็สามารถซื้อมาได้ด้วยเงินได้ไม่ยากหรอกครับ

เมื่อนึกถึงความรัก ก็หวนคิดถึงเพื่อนรักที่เพิ่งพิฆาตใจของผมไปเมื่อกลางวันนี้ หรือนี่จะเป็นผลจากบาปกรรมที่ผมทำเอาไว้

ก็คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ เฮ้อ...

"เล้งขา ดีใจจังที่ได้เจอ"

ผมเลื่อนสายตาไปมองเล็กน้อย เมื่อได้กลิ่นน้ำหอมฟุ้ง อีกทั้งหน้าอกนุ่มนิ่มที่เบียดเข้าหาอย่างเชิญชวน แต่ตอนนี้ผมอยากอยู่อย่างสงบกับแก้วเหล้าของตัวเองมากกว่าครับ

"เล้ง..."

"ออกไป อย่ามายุ่ง"

คงเพราะน้ำเสียงห้วนและใบหน้าไม่รับแขกของผม เลยทำให้เธอคนนั้นยอมถอยออกไป แต่ก็ยังแอบอ่อยด้วยการหอมแก้มของผมทิ้งท้าย ก่อนเสียงหมาในปากของไอ้เป้จะทำงาน

"ไอ้ห่าน่าเสียดายว่ะ ของน่าแดกหย่อนถึงปาก เสือกเลือกเหล้าเฉย ไม่โง่นี่ทำไม่ได้เลยนะเนี่ย"

"มึงก็ไปเคลมต่อไป หึกูจะรอดูว่ามึงจะได้หอยหรือแห้ว"

"ไอ้สัตว์แชมป์! ปากดี! แข่งกับกูเลยดีกว่า"

"เกมที่รู้ผลแพ้ชนะอยู่แล้ว กูไม่เสียเวลาเล่นหรอกว่ะ แต่ถ้ามึงจะจ้างกูเล่นสักห้าหมื่นก็โอเค"

"ไอ้หน้าเงิน!"

ผมฟังไอ้แชมป์กับไอ้เป้กัดกันแบบไม่ค่อยสนใจนัก เสียงเพลงในผับเป็นแค่เสียงอะไรบางอย่างที่ฟังไม่รู้เรื่อง ผมนั่งกินดื่มไปเรื่อย โดยไม่ได้สนใจว่าใครจะไปไหนหรืออะไรยังไง ตอนนี้ก็ชักอยากกลับไปนอนที่คอนโด แล้วครับ

"เฮ้ย! กูไปล่ะ"

ผมลุกขึ้นด้วยความมึน ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายค่อยว่ากันทีหลังได้ครับ เพราะไอ้แชมป์เป็นหุ้นส่วนกับเจ้าของ

"มึงขับรถไหว?"

ผมพยักหน้าให้ไอ้เป้ แล้วเดินออกมาจากโต๊ะฝ่าผู้คนที่เต้นกระแซะกันเต็มทางเดินไปยังห้องน้ำ ยังไงก็ขอล้างหน้าล้างตาก่อนครับ เผื่อจะได้สร่างเมาเร็วขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ถึงที่หมาย ผมก็ถูกมือของใครสักคนกระชากไปอีกทาง

ผมถูกพามาอยู่ที่มุมหนึ่ง ซึ่งไม่แน่ใจว่าตรงไหน แล้วก็ต้องแปลกใจนิดหน่อย เมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่ผมไม่รู้จักมาก่อนยืนอยู่ตรงหน้า

"ไอ้เหี้ย! มึงแน่นักใช่ไหม! ถึงได้กล้าทำแบบนี้!"

"ฮะ?"

ผลั่วะ!

ในขณะที่ยังไม่ทันได้ไขความกระจ่าง ผมก็โดนต่อยจนหน้าหัน รสเลือดแผ่ซ่านไปทั่วปาก ผมตั้งใจจะสวนคืน แต่ก็ถูกคนแปลกหน้าคว้ามือเอาไว้ก่อน

"อะไรของมึงวะ!"

"มึงกล้าดียังไงมาฟันเพื่อนกูแล้วทิ้ง!"

หลังจากนั้นผมก็ถูกต่อยท้องจนทรุด ถึงตอนนี้จะไม่รู้อะไรแน่ชัด แต่ก็เข้าใจสาเหตุเบื้องต้นแล้ว ผมไม่ได้ขัดขืนอะไร เพราะรู้ตัวเองดีว่าผิด

"หึ!"

ผมถูกเตะเข้าที่สีข้างอีกที ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินจากไป ลมกลางคืนโชยผ่าน เสียงเพลงจากผับดังแว่ว ผมได้แต่นั่งกุมท้องหอบหายใจเพื่อข่มความเจ็บของตัวเองอยู่เพียงลำพัง ทว่าเวลาผ่านไปได้ไม่นาน ผู้ชายคนเดิมก็เดินกลับมา แล้วดึงผมให้ลุกขึ้นยืน

"กูว่าแค่นี้มันยังน้อยไป ได้ยินว่ามึงสันดานแย่ เที่ยวฟันผู้หญิงไปทั่ว หึกูจะสั่งสอนมึงเอง"

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ผมถูกพามาที่ไหนสักแห่งโดยไม่ได้โต้ตอบขัดขืน เพราะไม่มีแรงจะฝืน สมองก็ยังไม่ค่อยแล่นและคิดอะไรไม่ออก นอกจากจะตกอยู่ในสภาวะช้ำรักทางใจแล้ว ร่างกายก็น่วมไม่แพ้กันครับ

"กลัวจนพูดอะไรไม่ออกเลยหรือไง"

มันผลักผมให้ล้มไปบนเตียงเต็มแรง แล้วตามขึ้นมาล็อกคอของผมต่อด้วยท่าทางมุ่งร้าย ถึงในใจผมจะกังวลกับสวัสดิภาพของตัวเอง แต่เวลานี้ผมโดนพิษรักและน้ำเมาเล่นงานจนไม่อยากสนใจ อะไรจะเกิดก็ช่างมัน ก่อนสัญชาตญาณของการเอาตัวรอดจะสั่งให้ร่างกายของผมทำงาน เมื่อลมหายใจเริ่มติดขัด

"...ปล่อย"

มันจะฆ่าผมจริงหรือเนี่ย!

"พูดอะไรโง่ๆ กูจะสั่งสอนมึง ไอ้ชั่ว"

มันบีบคอจนผมแทบจะหมดสติ ก่อนจะยอมให้ผมโกยเอาอากาศเข้าปอดในที่สุด แล้วผมก็ต้องสะดุ้ง เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนที่ปะทะแถวซอกคอและความเจ็บที่เกิดจากการถูกกัด

ทั้งที่ควรจะผลักไสให้สุดแรง และดิ้นหนีเพื่อเอาตัวรอดในสถานการณ์ที่ยำแย่และอันตรายต่อตัวเอง แต่ผมก็ดันเผลอจินตนาการว่า อีกฝ่ายคือเพื่อนสนิทที่ตัวเองรักขึ้นมา


     [CUT]



. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

ผมรู้สึกตัวแต่ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาทันที ก่อนจะกุมหน้าผากของตัวเอง เมื่อรู้สึกปวดหัว แล้วพลิกตัวให้นอนได้ถนัดขึ้น ผมตั้งใจจะกอดหมอนข้าง แต่กลับคว้าอะไรสักอย่างมาแทน เปลือกตาที่หนักอึ้งถึงได้เปิดขึ้นเต็มที่

"เฮ้ย!"

หมอนข้างกลายเป็นผู้ชายแก้ผ้าได้ยังไงวะ!!!

"มึงจะแหกปากทำไม! กูจะนอน!"

ผมขมวดคิ้ว พร้อมกับมองคนตรงหน้าให้ชัดๆ อีกครั้ง สภาพของตัวเองตอนนี้ไม่ต้องให้ใครมาบอก ผมก็พอจะเดาได้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

"มึงเป็นใครวะ"

กูอุตส่าห์เก็บรักษาประตูหลังไว้ให้เพื่อนสุดที่รักของกูยิงคนแรก แล้วมึงโผล่มาจากไหนเนี่ย!

คนตรงหน้าขยับตัว แล้วทำหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์ออกมา ก่อนจะส่งสายตาไม่พอใจมาให้ต่อ

"มึงตื่นแล้วจะไปไหนก็ไป น่ารำคาญ!"

ถึงอีกฝ่ายจะบอกแบบนั้น แต่ผมไม่ได้ปล่อยให้มันนอนต่อหรอกครับ ผมกระชากไหล่ของคนตรงหน้าแล้วบีบแน่น มันปัดมือของผมออก พลางแค่นยิ้มออกมา

"อะไรวะ จะมาเรียกร้องให้รับผิดชอบหรือไง ฝันไปเถอะว่ะ"

มันผลักหัวของผมจนหน้าหงาย แล้วมองด้วยสายตาเหยียดหยาม ผมก็ถอนหายใจออกมา ที่จริงก็รู้สึกตกใจ แล้วก็โมโหอยู่เหมือนกัน แต่ไม่ได้โกรธมาก เพราะงงมากกว่าครับ

"เปล่า เมื่อคืนกูเมา ช่างแม่ง"

ผมทำสีหน้าไม่สนใจ แล้วเสยผมที่ไม่เป็นทรงของตัวเอง พลางจะลุกขึ้นจากเตียง แต่ก็โดนอีกคนกระชากแขนจนล้มหมดท่า ใบหน้าของผมซบตรงเป้าของมันพอดี

"ไอ้เหี้ยมึงจะทำอะไรจะยั่วกูหรือไงวะไอ้สัตว์!"

"เปล่า แล้วดึงกูมาทำไม จะไปแล้ว"

กูชักจะหงุดหงิด เริ่มเพลียกับมึงแล้วนะเนี่ย!

"นี่มึงไม่สำนึกเลยใช่ไหม! ต้องให้กูสั่งสอนอีกใช่ไหม! ฮะ?!"

มันตะคอกใส่หน้าผมด้วยท่าทางเอาเรื่อง ผมก็ทำหน้าเบื่อหน่ายออกมา ถึงจะไม่รู้ว่ามันพล่ามอะไร แต่เพราะท่าทางไม่เข้าตาของผม อีกฝ่ายเลยผลักผมให้นอนไปกับเตียง แล้วคร่อมตัวของผมเอาไว้ด้วยท่าทางข่มขู่

"โดนแบบนี้ครั้งเดียว ความชั่วของมึงคงไม่สะเทือนสินะ หึกูจะกระแทกแรงๆ จนกว่ามันจะหมดเอง!"

อะไรของมันวะ....?


.


.


.


TBC++++++++++


Marionetta: สวัสดีค่ะ ฝากติดตามและเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 137 ครั้ง

374 ความคิดเห็น

  1. #374 Phutthamali (@Phutthamali) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 21:09
    ตามช่วง cut ได้จากที่ไหนค๊าาาา
    #374
    0
  2. #317 มินมิ๊นนนน(nAdaLyn) (@neera2007) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 01:45
    ใคร ช่างรุนแรงกับเล้งนัก
    #317
    0
  3. #3 sakura_eye (@sakura_567) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 14:19
    รอออออค่ะ>///<
    #3
    0
  4. #2 Prasitthiphon (@0933789979) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 17:57
    สนุก ต่อๆ
    #2
    0