วันนี้นั่งแต่งนิยายอยู่ดีๆก็เกิดนึกถึงเพื่อนขึ้นมา
นึกถึง... และ คิดถึง... ทั้งเพื่อนในปัจจุบัน แลเพื่อนในอดีต
เฮ้อ! เดี๋ยวนี้รู้สึกว่าจะพร่ำเพ้อถึงเพื่อนบ่อยซะแล้ว คงเป็นเพราะอยู่ ม.3 ล่ะมั้ง อีกเดี๋ยวก็ต้องจากกันแล้ว
เพื่อน... คำๆนี้หมายความว่าอย่างไร? เราไม่เคยรู้
ในพจนานุกรมฉบับราชบัณทิตยสถาน พ.ศ. 2542 ได้ให้ความหมายไว้ว่า
เพื่อน น. ผู้ชอบพอรักใคร่กัน, ผู้สนิทสนมคุ้นเคยกัน เช่น เขามีเพื่อนมาก, เพื่อนร่วมสถาบันหรือเพื่อนร่วมอาชีพเป็นต้น เช่น เพื่อนร่วมโรงเรียน เพื่อนร่วมรุ่น เพื่อนข้าราชการ เพื่อนกรรมกร, ผู้ร่วมธุระ เช่น อยู่เป็นเพื่อนกันก่อน, ผู้อยู่ในสภาพเดียวกัน เช่น เพื่อนมนุษย์ เพื่อนร่วมโลก
แต่สำหรับเราแล้ว เพื่อน คือผู้ที่คอยเป็นห่วงเป็นใยกัน คือผู้ที่คอยช่วยเหลือกันโดยไม่หวังอะไรตอบแทน เป็นคนที่จะคอยดูแลเราเสมอๆ...
แต่ตอนนี้ เพื่อนในความหมายของเรานั้นแทบไม่มี จะว่ามีก็ได้นะ แต่ไม่เคยมีใครหรอกที่รู้ว่าเรารู้สึกอย่างไง
บางครั้ง...ก็คิดว่าตัวเองเป็นคนเก็บกด
บางครั้ง...ก็คิดว่าตัวเองไม่มีตัวตน
เพราะอย่างนั้น เราถึงต้องพยายาม พยายามทำหลายสิ่งให้โดดเด่นกว่าคนอื่น พยายามเล่นกีฬาให้ได้ พยายามวาดรูป พยายามใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์
บางอย่าง...เราก็ทำมันสำเร็จ
บางอย่าง...เราก็ทำไมสำเร็จ
แต่ว่า...นั่นมันเมื่อก่อน ตอนสมัยอยู่ประถม...
เราในตอนนั้นไม่มีเพื่อนสนิท จะมีก็แค่กลุ่มเพื่อนกลุ่มใหญ่ๆ ที่เรียกได้แค่ว่า เพื่อน...
ไม่เคยมีใครบอกความลับอะไรกับเรา ทั้งๆที่เขาบอกคนอื่น คนในกลุ่มพูดคุยกันเอง แต่เราโดนกีดขวางออกมา
ตอนนั้น...รู้สึกว่าเราไม่สมควรที่จะเกิดมา ไม่สมควรเลย
ทางแก้ของเราในตอนนั้นเป็นอย่างไรน่ะหรอ?
แน่ล่ะ อยู่กับแม่กันแค่ 2 คน ก็ลองเล่าๆให้แม่ฟัง ผมสุดท้ายก็ยังคงเหมือนเดิม เพียงแค่มีกำลังใจมากขึ้น
ในตอนนั้นไม่มีเพื่อนในห้องเดียวกันที่สนิท จะสนิทก็แต่รุ่นน้องที่เกิด พ.ศ. เดียวกัน ซึ่งซ้อมว่ายน้ำด้วยกัน
นั่นแหละ เหตุผลที่เราอยู่ต่อได้ ก็เพราะว่ายังพอมีคนสนิทกับเราอยู่ไง...
พอจบ ป.6 คราวนี้ล่ะของจริง!!!
เพื่อนในกลุ่มที่พอจะเริ่มสนิทก็แยกย้ายกันไป ทั้งกลุ่มมี 5 คน
1 คน ไปกาฬสินธุ์
1 คน ไปพิษณุโลก
1 คน ตอนแรกอยู่ที่เดิม แล้วก็ย้ายไปเชียงใหม่
สุดท้ายก็เหลือกันอยู่แค่ 2 คน แต่คนนี้คือคนที่เราสนิทที่สุดในกลุ่ม
ก็ดีใจนะ แต่ว่าหลังจากนั้นเราก็ห่างกันไปเรื่อยๆ เพราะว่าเราอยู่ห้อง 1 แต่เขาอยู่ห้อง 8
แย่นะ แทบจะไม่เจอกันเลยล่ะ
จนถึงปัจจุบันนี้ เราให้ของขวัญเขาทุกที พอเข้าเดือนกรกฏาคมก็จะเตรียมของขวัญไว้ให้
แต่มันน่าเศร้า... ที่เขาลืมวันเกิดของเรา ใช่...ไม่แม้แต่จะมาอวยพร
ตอนนี้ก็เลยตัดใจ เพื่อนใหม่ก็เพื่อนใหม่ ชีวิตเรายังต้องเจอะเจอกันผู้คนอีกมากมายนี่นา
พอเริ่ม ม.1 แรกๆนั้นหาเพื่อนไม่ได้เลย เพื่อนห้องเก่าที่อยู่มาด้วยกันก็ไม่สนิท
ไปๆมาๆเราก็อยู่คนเดียว ในตอนนั้นแทบจะไม่ได้คุยกับใครเลยด้วยซ้ำ
แต่สุดท้าย... พอเริ่มเทอม 2 ก็ได้กลุ่มจริงๆจังๆสักที หลังจากที่ตอนเทอม 1 นั้นอยู่ไปทั่ว
และแน่นอนว่าได้เพื่อนสนิทคนใหม่ด้วย เพื่อนสนิทคนนี้ก็ดี แม้เขาจะไม่รู้ว่าเรารู้สึกอย่างไรเท่าไหร่ แต่เขาก็เป็นห่วงเราเสมอ
แต่ว่า เขาคงยังจะไม่เปิดรับเราเต็มที่ เพราะเวลาเจอเพื่อนสนิทคนเก่าของเขา เขาก็จะไปคุยกันสองคน
มันอิจฉา... ทำไมนะ ทำไมเราถึงไม่เป็นแบบนั้นบ้าง เก็บความรู้สึกนั้นไว้คนเดียว แล้วปล่อยให้ทั้ง 2 คนคุยกัน ส่วนเราก็ยังคงยิ้มรับให้กับคนอื่นๆ
ไม่มีใครหรอกที่รู้ ไม่มีใครที่รู้เลยว่าเราเป็นอย่างไร ไม่ว่ามีอะไรเราก็จะยิ้ม และเก็บมันไว้ก่อนที่จะมานั่งร้องไห้อยู่ที่บ้าน
เราไม่ใช่คนที่แสดงออกมาก แม้จะบอกว่าร้องไห้ แต่สุดท้ายมันก็แค่น้ำตาคลอเท่านั้น เพราะมันไม่ยอมไหลออกมา...
เอาเถอะนะ ถึงตอนนี้ เพื่อนทุกคนก็สนิทเยอะขึ้น
ปลอบใจตัวเองอยู่เสมอว่าทุกคนในห้องไม่ได้เกลียดเรา ยังมีบางคนที่ถูกคว่ำบาตรด้วยซ้ำ
จนบัดนี้ ไม่รู้จะว่ายังไง ผูกพันธ์กับห้องนี้มาก เพื่อนทุกคนเข้าใจเรา เอาเถอะ ยังไงก็ดีกว่าตอนประถมล่ะนะ
ไม่อยากจะคิดถึง ม.4 เลยว่าจะเป็นอย่างไง ไม่อยากจะคิดเลย...
เฮ้อ! ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เรารักเพื่อนทุกคนนะ
ทั้งเพื่อนในอดีต
เพื่อนในปัจจุบัน
รวมไปถึงเพื่อนในอินเตอร์เน็ตทุกคนด้วย ^^
Bilingual แม้พวกเราจะเรียนไม่ดี แม้พวกเราจะชอบเล่นมากไปหน่อย แต่ความสามัคคีและความผูกพันธ์ของห้องเราก็ไม่เป็นรองใครนะ รัก...รักเพื่อนทุกคนมากๆจริงๆ อยากให้อยู่ด้วยกันแบบนี้... ตลอดไป...
ตาว เฟรม เปตอง อั๋น โอม พงษ์ ยู กาว ทด ฮ้อง แบงค์ ใหม่ หลิว นุ๊ก เดมี่ พู่ เมย์ นุ่น เอี๊ยม เบนซ์ ปาว เมย์ ปุ่ย หนึ่ง ทีม พลอย ยุ้ย ซิ้ม นิว อีฟ นิว ฟ้า ปูแป้ม อัพ วิม บุ๋ม ไบร์ท เบล เฟิร์น ปอนด์ กวาง แคท
เรารักพวกแกนะ
ความคิดเห็น
สู้ๆนะคะ
+1 เช่นกันท่าน อุอุ
แอบย่องมาตอนดึกๆ^^
ตอนม.1 นุก็เคยเจออย่างนี้แหละฟูก แหะๆ
แต่ทั้งห้องก็สนิทกันหมดแต่ก็มีกลุ่ม
แต่ตอนนี้ไม่แล้วล่ะ นุมีเพื่อนที่นุเป็นห่วง
และไว้ใจ ฟูกไม่ได้อยู่คนเดียวหรอก
ฟูกยังมีเพื่อนอยู่นะ อิอิ
สู้ๆ อย่าคิดมากนะ งุงิงุงิ ><
อ่านแล้วคิดถึงตัวเองในสมัยก่อน
ตอนนั้นรู้สึกว่าตัวเองถูกแยกออกจากกลุ่ม
รู้สึกว่าเราไม่สามารถเข้ากับใครได้เลย...หนักใจ...แล้วก็ร้องไห้
แต่ว่าตอนนี้ไม่มีความรู้สึกอย่างนั้นแล้วล่ะ
รู้สึกมีความสุขที่มีเพื่อนอยู่ข้างๆ
ถึงจะไม่ใช่เพื่อนสนิทก็เถอะ แต่ก็รู้สึกว่าเราไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวจนทุกข์ใจก็พอแล้ว
เฮ้ออ...คิดถึงเพื่อนๆ ม.3 จัง >"<~