Back to the origin

ภาพนี้...มีชื่อว่า Back to the origin ซึ่งเป็นชื่อของหัวข้อไดอารี่ในวันนี้

วาดโดยพี่มุ่ย meisan นักวาดแจ่มใส(ซึ่งงานงามมากมาย)

......

.....

......

วันนี้ก็เล่นเน็ตไปเรื่อยๆเพราะไม่รู้จะทำอะไร(ขี้เกียจแต่งนิยาย)

จนไปเจอภาพของพี่มุ่ยนี้เข้าพอดี


"Back to the origin...กลับสู่จุดเริ่มต้น"

...

พูดแบบนี้แล้วคิดอะไร?

เกิด แก่ เจ็บ ตาย วัฐจักรธรรมชาติของมนุษย์เรา

เกิดมาจากธรรมชาติ แล้วก็กลับคืนสู่ธรรมชาติ

เหมือนอะไรที่สุดท้ายได้มาแล้วมันก็จากไป

พูดแล้วก็โยงไปถึงเรื่องที่พูดมาเสมอ...

"การรอคอย"

...



...

คราวนี้มาพูดถึงอีกประโยคหนึ่งด้านบน

Once in a blue moon

จาก รอวันพระจันทร์สีน้ำเงิน ของ Zubara Nana คัมออน ^^

...

อืม มันบ่งบอกถึงการรอคอยจริงๆ

คิดตั้งแต่อ่านคำนำของพี่เขาแล้ว

"ครั้งหนึ่งที่พระจันทร์จะเป็นสีน้ำเงิน"

รอวันนั้น...ซึ่งไม่รู้ว่าจะมาถึงเมื่อไร

คือการรอคอยที่ยาวนานเหลือเกินจริงๆ

อาจจะเหมือนกับตอนนี้ที่การรอคอยมาพบเจอกับเราอีกครั้งหนึ่ง

...

รอคอย...อะไรบางอย่าง

รอคอย...ใครบางคน

รอคอย และ รอคอย

...

แต่คงไม่ถึงวันนั้น... วันที่พระจันทร์เป็นสีน้ำเงิน

...

ถ้าจะให้ถึง...

คงถึงวันที่เราจะวาดแล้วลงสีพระจันทร์เป็นสีน้ำเงินกระมัง

หึๆ ^^

...

ช่วงนี้แต่งนิยายไม่ค่อยออก

เลยหันมานั่งวาดรูป จับดินสิดำ EE แล้วก็นึกถึงอาจารย์ขึ้นมา

อยากเรียนวาดรูปนะคะ แต่คงไม่มีหวังแล้วล่ะ

...

นั่งอ่านนิยาย ศึกษาแนวการเขียนไปพลางๆ

อืม... ช่วงนี้จะหาวรรณคดีมานั่งอ่านไปพลางๆ

เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆอย่างที่เราอยากเป็น

...

บางทีก็แอบคิด ว่าเส้นทางนี้คือเส้นทางของเราหรือเปล่า

เก็บมานั่งนึก ว่าเรานั้นรักเส้นทางนี้จริงๆใช่ไหม

ไม่รู้สินะ แต่รัก หรือคิดว่ารักกันแน่

อืม... ชอบอะไรหลายๆอย่าง

อย่างในตอนนี้เพิ่งเรียนหลักสูตรท้องถิ่นเสร็จก็อยากเรียนโบราณคดีขึ้นมาอีกครั้ง

ลองขอแม่ว่าถ้าไม่ติดอักษรฯ จะขอคณะนี้ได้ไหม

แม่บอกว่าเส้นทางสายอาชีพมันแคบ

แต่ว่านะ ก็ตามแต่แม่ล่ะ เพราะงานเขียนเราก็รัก

ขอบคุณแม่จริงๆที่ให้เราอ่านหนังสือมาตั้งแต่เด็ก

ดีใจที่ที่บ้านมีหนังสือมากมาย ดีใจที่แม่สนับสนุน

ขอบคุณแม่มากๆเลย คนเดียวในชีวิตที่ทุ่มเทให้เราขนาดนี้

แต่เรื่องอนาคตก็คงต้องเป็นไปแบบนี้

Fight for U(niverdity)

เวลามีไม่มากแล้วนะคะ ^^ จริงไหม?

...

วันๆผ่านไปเหมือนจะช้า

แต่ก็เร็วมากเลยนะ

...

ปีนี้อดไปเรียนซัมเมอร์ล่ะ แต่ก็เอาเถอะ

จะหนีไปเที่ยวจีน ^^ ฮิๆ

อืมนะ ไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์

...

ก็แหม...มีแต่คนหนีเราไปทั้งนั้นเลย

ทั้งกรุงเทพ เชียงใหม่ พิษณุโลก...

แล้วเราจะไปอยู่ไหนล่ะ อ๋อ เหนือประเทศไทยขึ้นไปอีกไง ฮิๆ

อยากไปมานานแล้วจีนเนี่ย จะไปเดินกำแพงเมืองจีน

ของชอบเลยนะแบบนี้ ^^

...

ใครอยากได้ของฝากยกมือ 555+

...

เมษาก็ไปงานหนังสือค่า (ไปวันท้ายๆของงาน)

เสียดายที่ไม่สามารถไปตรงเวลาที่มีตติ้งเด็กดีได้

อยากไปตั้งแต่ ม.1 แต่ก็อดจนมาถึง ณ ปัจจุบัน

เสียใจจริๆง ฮือๆ T[]T ใจร้าย

แต่หมอนัดทำฟัน ไม่ได้ล่ะ เดี๋ยวหมอด่าเละ เซ็งๆ

...

อ่าน้า รู้สึกจะนอกเรื่องจากหัวข้อมาเรื่อยๆ

อืมๆ ช่วงนี้ออกจะธรรมะธัมโมเพราะเพิ่งเข้าค่ายมา

ปลงๆกับทุกเรื่องเลยเชียว ^^

...

อ่ะนะ บางทีเรื่องบางอย่างมันก็ค่อๆยเป้นไปตามครรลองของมัน

พรุ่งนี้เพื่อนหลายคนก็จะไปเรียนล่ะ

ก็ขอให้โชคดีทุกๆคนนะ ^^ เดินทางโดยปลอดภัย

(แต่แอบทิ้งเราไว้นี่ความจริงอยากแช่งมากกว่า)

...

กระซิบบอกใครบางคน

ว่าตอนนี้ก็ยังรออยู่เสมอนะ ^^

รอวันที่จะวาดภาพ "พระจันทร์สีน้ำเงิน"

เป็นอะไรที่จู่ๆก็แวบขึ้นมาในหัว

จะรอวันนั้นนะคะ

...

สำหรับตอนนี้...บางอย่างที่ยังคงอยู่ ก็อยากให้อยู่ต่อไป

เวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้วสำหรับพวกเรา

เหมือนเพิ่งจะจาก เดี๋ยวก็จะจากกันอีกครั้ง

ตอนนี้พี่ๆก็หนีหายกันไปหมดแล้ว ^^ ก็ใหล้จะถึงคิวเราแล้วล่ะ

มหุรติสัญญานุสรณ์ '47
 
กำแพงเพชร '48

ปฏิพัทธ์สถิรคานุสรณ์ '49

ปฏิญญารตินุสรณ์ '50

รุ่นพี่แต่ละรุ่นก็เรียนจบไปเรื่อยๆ

และอีกไม่นานก็คงจะถึงวันของพวกเรา

ตอนนี้ก็รอ... เหมือนที่รอมาเสมอ

รอว่าเส้นทางของเรานั้นจะเป็นอย่างไร

...

ชีวิตนี้ไม่มีอะไรแน่นอนจริงๆนะ ^^

...

บางครั้งก็ไม่จำเป้นต้องบอกว่าเราเป็นอย่างไร

ใครถาม ใครเห็นยังไงก็ช่างเขา

แต่เราก็รู้กันอยู่นี่นะคะ ^^ ฮะๆ

พล่ามอะไรหนักหนาก้ไม่รู้สิ

แต่อยากจะบอก... ใครคนนั้น

และทุกๆคน..

ว่าในวันใดที่ฟ้ามืดหม่น วันที่ฝนตกซ้ำเติม วันที่เธอเดินตกเหวเหมือนจะแช่ง) วันที่เธอล้มลงบนเส้นทาง

คนๆนี้จะอยู่เคียงข้างและรอคอยเสมอ

อาจจะเป็นวันเหล่านั้นล่ะมั้ง

วันที่พระจันทร์จะเป็นสีน้ำเงิน

...สำหรับฉัน ^^

...

อีกครั้ง...

ว่าสุดท้ายในที่สุด...

คนเรา...

ทุกสิ่ง...

ก็ต้องกลับคืนสู่พื้นดิน...

กลับสู่จุดเริ่มต้น...

...

เช่นนั้น

ขอให้เริ่มจากจุดเริ่มต้น...เพื่อที่จะกลับสู่จุดเริ่มต้น

อย่าเริ่มจากตรงกลาง...เพราะมันจะไม่ก้าวไปไหน

และอย่าเริ่มที่จุดสูงสุด...เพราะถ้าตกลงมามันไม่อาจเยียวยา

สุดท้ายขึ้นอยู่ที่แต่ละคนจะพิจารณา

ว่าเวลาของเราเหลืออยู่เพียงใด

เลือกเส้นทางให้ตัวเองได้หรือยัง

และอยากให้รู้ไว้...

ไม่ว่าจะผ่านไปสักเท่าไร

ขอสัญญาว่าจะรอ อยู่ตรงนี้ ที่เดิม

...เหมือนเดิม ^^ ดังเช่นเพลงที่เปิดนี้

"ที่เห็นและเป็นอยู่"

ขอให้เวลาเป็นตัวกำหนดนะคะ

...

จากนี้คงไม่ได้เล่นเน็ตนัก 

ขอพักบ้างสักหน่อย เพราะเหนื่อยเหลือเกิน

อีกหนึ่งเดือนกลับมาก็คงเจอกัน ^^

เมษายนคงจะกลับมาอีกที

ไดอารี่นี้จะค้างไว้นาน

ใครมีอะไรบอกกันได้นะ ถ้าว่างก็จะตอบค่ะ

...

ไปล่ะนะ ^^

ขอให้โชคดีจงอยู่กับทุกคน

"สู่เวลาแห่งการรอคอย"

....

...

...



...

...


ที่เห็นและเป็นอยู่

ไม่มีอะไรน้อยไปไม่มีอะไรที่เธอนั้นมีอยู่ จะไม่เพียงพอ
อะไรที่เธอให้มา อะไรที่เธอนั้นทำเพื่อฉันอยู่ ก็ดูเกินพอ

เธออย่ามอง อย่าพูดว่าดีไม่พอกับฉัน คิดยังงั้นยิ่งทำให้ฉันเสียใจ
เธอไม่ดีก็คงไม่มีสักคนที่ไหน ดีอย่างใจ ที่ฉันต้องการ

ฉันรักที่ฉันมีอยู่ ฉันรู้ใจฉันที่สุดว่ารักเธอ ก็รักทุกอย่างของเธอ
ฉันรักที่เธอเป็นอยู่ ไม่ได้ต้องการคนรักที่หล่นมาจากฟ้า

อะไรที่ตัวฉันมี ก็ยังไม่ดีพร้อมไม่สมบูรณ์แบบ ไม่ต่างกันเลย
ก็การที่รักกัน ก็ทำให้ชีวิตมันสมบูรณ์แบบ ยิ่งกว่าที่เคย

เธออย่ามอง อย่าพูดว่าดีไม่พอกับฉัน คิดยังงั้นยิ่งทำให้ฉันเสียใจ
เธอไม่ดีก็คงไม่มีสักคนที่ไหน ดีอย่างใจ ที่ฉันต้องการ

ฉันรักที่ฉันมีอยู่ ฉันรู้ใจฉันที่สุดว่ารักเธอ ก็รักทุกอย่างของเธอ
ฉันรักที่เธอเป็นอยู่ ไม่ได้ต้องการคนรักที่หล่นมาจากฟ้า


ฉันรักที่ฉันมีอยู่ ฉันรู้ใจฉันที่สุดว่ารักเธอ ที่รักฉันอยู่อย่างนี้
ฉันรักที่เธอเป็นอยู่ มีเธอคนเดียวคนนี้ มันก็ดีที่สุดแล้ว
....เฮ้อ...เฮอ....ที่เป็นอยู่ รักที่สุดแล้ว...เฮ้อ..เฮอ








LookFook LP
08/03/08