สิ่งหนึ่ง...ที่เรียกว่า "รัก"

เคยถามตัวเองอยู่เสมอ... ว่า "รัก" นั้นคืออะไร
ตอบไปไปว่ามันคือ "ความห่วงใย" จากใครคนหนึ่งสู่อีกคน

แล้วความรู้สึกในตอนนี้มันเรียกว่า "รัก" แล้วหรือยัง
ความรู้สึกที่เกิดกับใครคนนั้น... คนที่เรียกได้ว่า "เพื่อน" ที่แสนดี

แอบถอนหายใจกับตัวเองอยู่เสมอกับความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้น...
ทำไมถึงไม่กล้าเดินใกล้ "เขา" ทั้งๆที่เดินใกล้กับเพื่อนคนอื่นได้
เพราะอะไรกันนะถึงต้องทำตัวแบบมีพิรุธอย่างนี้ เพราะอะไรกัน...?

ทั้งๆที่ไม่เคยสนใจใคร ไม่เคยคิดที่จะสนใครแท้ๆ...
แต่เหตุใดมันถึงกลับกลายเป็นแบบนี้ ความคิดทุกอย่างนั้นราวกลับตารปัตรไปหมดทุกสิ่ง
ทอดสายตามองตัวเอง... แล้วหันมองเขาคนนั้น
เป็นแค่ "เพื่อน" มันจะดีกว่ากันหรือเปล่านะ

พูดคุยกันตามปกติ คุยงานกันตามปกติ หากแต่จิตใจมันไม่ปกติ
ไม่เคยรู้ว่าตัวเองจะทำอย่างไรดีทั้งๆที่เคยให้คำปรึกษาคนอื่นไปมากมาย

อยากจะหลับตาลง... แล้วลบภาพของ "เขา" ออกไป
หากแต่ว่าหลับตาลงเมื่อไร ภาพของ "เขา" ก็จะตามหลอกหลอนไปทุกครา...

อยากจะเดินออกไปไกล ให้หัวใจมันเป็นแบบเดิม...
หากแต่ก็ราวกลับทุกสิ่งกลั่นแกล้ง... ให้ออกห่าง แล้วก็เข้าใกล้...
ทุกสิ่ง...ยิ่งแย่ลง หัวใจ...ยิ่งไหวหวั่น

เหมือนกับว่าทางเดินเบื้องหน้ามันมืดมิด...
ราวกับว่าหนทางข้างหน้านั้นไม่มีที่สิ้นสุด...

ทั้งๆที่ตอบคำถามได้มากมาย หากแต่คำถามนี้กลับไม่อยากตอบ
"รัก" หรือเปล่า...?

ใช่... หรือ ไม่...
เชื่อใจตัวเองได้ไหม...?
กับความรู้สึกนี้...

ดีใจยามที่เขาอยู่ใกล้...
เสียใจยามที่เขาหมางเมิน...

หัวใจมันว้าวุ่นไปทุกๆครา... ทุกๆคราที่มองเห็น...

ทั้งๆที่รู้ว่าไม่สมควรจะมอง หากแต่หัวใจกลับไม่ทำตาม
เพราะมันเหลียวมองกลับไปทุกครั้งที่มีโอกาส

อยากจะลบ... ลบเขาออกไปซะ...
อยากจะตัด... ตัดความรู้สึกนี้ขาดออกไป...
อยากจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม... เป็นคนเดิมที่ไม่เคยสนใจใคร...
ไม่เคยสนใจ... แม้แต่ตัวเอง...

เรา...เปลี่ยนแปลงตัวเองไปเพื่ออะไร?
จะสนใจทำไมกับสายตาที่คนอื่นมองมา...
หรือเพราะง่ากลัวไร้ค่ามากกว่า "เขา" อย่างนั้นหรือ?

ทำไมถึงต้องสนใจ... พอสักทีจะได้ไหมนะเรา...

พอเสียทีกับความหวังลมๆแล้งๆที่คิดว่าเขาคงจะหันมามอง...
ก็เรา... มันก็แค่ "เพื่อน" เพื่อนที่เหมือนกับคนอื่นๆ

ไม่มีวันหรอก... ไม่มีทางที่คนที่ไม่เคยสนใจเรื่องรักๆใคร่ๆอย่างเขาจะสนใจ

...ไม่มีวัน...

...ไม่มีทาง...

พอแล้ว... ไม่อยากยิ้มกับคำที่เขาพิมพ์ส่งมาแล้ว
พอแล้ว... ไม่อยากหัวเราะกับคำพูดของเขาแล้ว
พอแล้ว... ไม่อยากดีใจกับการแกล้งเล่นแบบมันเขี้ยวของเขาแล้ว
พอแล้ว... พอที... ไม่เอาแล้ว

ไม่อยากจะต้องน้ำตาตกใน...
เพราะในยามนี้ก็รู้ซะแล้ว ว่า "หลงรัก" ใครบางคนเหมือนกับเพื่อนสนิท

พอเสียที...จะดีไหม?