รอยยิ้ม... เสียงหัวเราะ... หยาดน้ำตา... ความทรงจำเมื่อครั้งวันวานจะคงอยู่ตลอดไป

ผ่านวันคืน วันวาน มาสามปี
เพื่อนเพื่อนนี้ รู้ใจ กันไหนๆ
แต่ทว่า โชคชะตา กลับจงใจ
ลิขิตให้ พวกเรา ต้องจากกัน

ยังจำได้ ถึงชื่อของ เพื่อนทุกคน
จำทุกหน ทุกแห่ง ไม่มีห่าง
ในครานั้น ยังเคย สอนสั่งกัน
แต่วันนี้ กลับต้องมา จากกันไป

เพราะเหตุใด ฟ้าจึงได้ กลั่นแกล้งเรา
วันเวลา ที่ผ่านมา ยังจำได้
ฟ้าลิขิต ให้เรา มีเพื่อนไว้
แล้วทำไม ต้องให้ ไปจากกัน

มองออกไป บทเส้นทาง ที่เบื้องหน้า
ความมืดมิด อึมครึม แสนเศร้าหมอง
ยามคิดถึง ทางที่ไร้ เพื่อนเคียงมอง
ยามนั้นช่าง หมองนัก โศกศัลย์จริง

ประสบการณ์ นานับ ที่ผันผ่าน
ทุกทุกครั้ง ยังจำได้ และยินดี
ไม่อยากให้ มาถึง วันวันนี้
วันหนึ่งที่ พวกเรา ต้องจากกัน

อยู่กันมา ตั้งสามปี มันมากเหลือ
อีกบางคน ถึงหกปี ช่างมากแท้
แต่ทว่า กลับต้องมา ร้างราไป
เสียงหัวใจ เรียกร้อง ถึงทุกครา

ยามหลับตา หลับฝัน คิดถึงเพื่อน
แอบละเมอ เอื้อนเอ่ยนาม ยามนึกถึง
ก็เพื่อนนี้ นั้นแสนรัก สุดคำนึง
ฉันรักเธอ เธอรักฉัน เรารักกัน

ช่วงชีวิต ที่ผ่านมา เกินบรรยาย
มันคือช่วง ที่สนุก สุดแสนดี
ไม่อยากคิด เป็นอย่างไร ต่อจากนี้
ไม่อยากรู้ วันที่ไร้ เพื่อนข้างเคียง

จะไม่มี กรกริช เลขที่หนึ่ง
เลขที่สอง จักรพงษ์ จะห่างหาย
เลขที่สาม เมธาพัฒน์ จะจากไป
เลขที่สี่ ชัยณรงค์ คงคู่เคียง

เลขที่ห้า นายติณณ์ ก็ห่างไป
เลขที่หก ลัภพงษ์ คงหายหน้า
เลขที่เจ็ด ท่านหัวหน้า จะลาไป
ส่วนศิวัช เลขที่เจ็ด คงจะลา

แล้วจะมี ใครเหลือ อยู่อีกไหม
เมื่อนายทศ เลขที่เก้า ก็จะไป
แล้วนายฮ้อง เลขที่สิบ ก็ห่างหาย
แม้แต่แบงค์ สิบเอ็ด ยังไปเลย

แยกกันไป วิทย์-คณิต ศิลป์ภาษา
ยายใหม่นั้น ไปแล้ว วิทย์-คณิต
กับคางคก แม่นางหลิว อีกคนเคย
ทั้งยังบวก เจ้าป้า(นุ๊ก) ไปอีกคน

ใจบางคน รักภาษา อย่างเรานี้
แต่โชคร้าย ที่บุพการี ไม่ให้เลือก
ต้องกล้ำกลืน ฝืนเรียนไป พร้อมอดทน
สู้ฝืนทด อย่างเดมี่ คนนี้ไง

อีกชมพู ดลนภา ก็จากไป
แต่ตังเม ดวงกมล ยังคงอยู่
กับน้องนุ่น นวัตมน นั้นอีกเลย
แต่นางเอี๊ยม แฟนต่อ เปลี่ยนสายไป

เพื่อนสนิท เบนเซ่ ยังคงอยู่
แต่อาปาว ปารวีย์ นั้นหนีหาย
เพื่อนแสนหื่น อย่างปุ๋ย ก็หายไป
แต่หนึ่งไซร้ ยังคงอยู่ ร่วมด้วยกัน

ยี่สิบห้า น้องทีม ก็ยังอยู่
ยี่สิบหก คนนี้ ไปไหนไม่ได้
แต่ว่าพลอย ปั๊กที่รัก ยี่สิบเจ็ดไป
ศิลป์คำนวณ รับไว้ ไปด้วยกัน

สำหรับยุ้ย ยี่สิบแปด ก็ยังอยู่
แต่ยุโรป ซิ้มโป๊ะ นั้นต้องไป
กับวราง วราลี นั้นอีกไซร้
วาสนา ศุภมาส ก็จากลา

นางปูแป้ม คนนี้ เห็นมานาน
แต่พอพบ ก็ต้องจาก กันไปอีก
อัพนั้นไซร้ ย้ายโรงเรียน ไปครานี้
เป็นเด็กเตรียมฯ อุดม แสนไฮโซ

ยังน้องวิม สุนันทา นั้นยังอยู่
ยังเคียงคู่ พร้อมนางบุ๋ม จอมขี้วีน
แต่ว่าไบร์ท ก็หายไป แล้วคราวนี้
นางเบลลี่ เรียนไม่ไหว ก็จากไป

สำหรับเฟิร์น เพื่อนรัก จาก ป.4
มาคราวนี้ เราต้องลา กันใช่ไหม
เธอไปวิทย์ เราไปศิลป์ แยกกันไป
แต่สายใย ของเรา ไม่จืดจาง

สี่สิบเอ็ด หนูปอนด์ อยู่ด้วยกัน
เช่นเดียวกัน หมูกวาง ก็ยังอยู่
แต่คนท้าย ท้ายที่สุด ของห้องนี้
อย่างน้องแคท แมวเหมียว นั้นกลับไป

สี่สิบสาม คือจำนวน คนในห้อง
สามทับหนึ่ง ห้องนี้ แสนสดใส
คือ Mini Bilingual นี้นี่ไง
นั่นแหละหนา คือชื่อเรียก ของพวกเรา

We are friend Forever เฝ้าพร่ำบอก
ให้เธอจด ให้เธอจำ มันเอาไว้
ว่าเรานี้ จะเป็นเพื่อน ตลอดไป
ตราบสิ้นลม หายใจ ในโลกา

กับ Forget Me not นั้นอีกหน
อย่าลืมกัน อย่าลืมเลือน จะได้ไหม
ขอให้เรา ได้คงอยู่ กันต่อไป
แม้ภายใน เศษเสี้ยวของ ความทรงจำ

มองตะวัน ที่ส่องแสง ในยามเช้า
มองเห็นเป็น พวกเธอ ทุกแห่งหน
มองสายน้ำ ที่ไหนริน และวกวน
เหมือนสายใย ของเรา ที่ไหลไป

คำสัญญา ที่เคย ให้กันไว้
ขอได้ไหม โปรดจำไว้ อย่าได้ลืม
พวกเรานั้น จะไม่ทิ้ง กันไม่ลืม
ไม่ลืมกัน ไม่ลืมเลือน ตลอดไป

ก่อนจะลา อยากจะบอก ว่าเพื่อนนี้
ช่างเป็นเพื่อน ที่ดี เป็นไหนไหน
แม้บางครั้ง จะทะเลาะ กันประปราย
แต่สุดท้าย เราก็ยัง คือเพื่อนกัน

M.E.B กับศาลา และโต๊ะไม้
คือจุกพัก ยามคิดถึง เพื่อนเพื่อนนี้
Monkey eat Banana คำเหล่านี้
คือคำที่ พวกเรานั้น ยอมรับมัน

ลิงกินกล้วย ห้องลิง ซนจริงจริง
เรียนไม่เก่ง แต่รักกัน สามัคคี
พวกเรานั้น กลมเกลียวกัน เช่นแบบนี้
รักเพื่อนนะ รักเพื่อน ทุกคนเลย

แต่สุดท้าย งานเลี้ยง ต้องเลิกรา
เช่นเดียวกัน คราวนี้ ต้องลาจาก
ได้แต่หวัง ว่าวันหนึ่ง คงพบกัน
และวันนั้น ก็ขอให้ ยังเหมือนเดิม

อยากขอบคุณ และขอโทษ เหล่าอาจารย์
เริ่มจากคุณ- ครูนุชชี่ ที่เคารพ
ต่อด้วยท่าน อาจารย์ ทัศนีย์
ที่ปรึกษา ทั้งสองปี ของเรานี้

อาจากร์มิกซ์ นันทพร ของเราอีก
ขอบโทษค่ะ ที่หลายครั้ง ไม่ส่งงาน
และอาจารย์ อีกหลายท่าน ไม่ได้กล่าว
แต่หนูนั้น จะไม่ลืม ทุกทุกสิ่ง

อาจารย์นั้น ช่วยพวกเรา ด้วยอาจิณณ์
ขอขอบคุณ จริงจริง จากใจเลย
รักอาจารย์ ทุกท่าน เลยนะคะ
แต่จากนี้ คงจะเจอ กันยากหน่อย

จะไม่ลืม จะไม่เลือน อาจารย์เลย
หนูสำนึก บุญคุณ ทุกครั้งครา
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ ที่ช่วยสอน
ช่วยให้หนู ได้มายืน ตรงจุดนี้

แล้วสุดท้าย ท้ายที่สุด จริงจริงเลย
เพื่อนเพื่อนเอ๋ย อย่าร้องไห้ ยามลาจาก
สำหรับฉัน นั้นหนา พร่ำบอกมา
จะไม่ร้อง ไม่ลืม ตลอดไป

รู้บ้างไหม ภายใต้ หน้ากากนี้
หน้ากากที่ ปั้นหน้ายิ้ม ทุกชั่ววัน
คนคนนี้ ร้องไห้ อยู่ทุกครั้ง
ก็เรานั้น จะจากแล้ว จะจากไป

....(ไว้มาต่อ)

รอยยิ้ม... เสียงหัวเราะ... หยาดน้ำตา... ความทรงจำเมื่อครั้งวันวานจะคงอยู่ตลอดไป

ความคิดเห็น